Прагляд крыніцы для Вантроба (печань). Псіхасаматыка і метафізіка захворванняў вантробы (печані)

<hr class="swiatlo" id="swiatlo">
'''[[MOWA|MOWA]] :''' 
[[Wątroba. Psychosomatyka i metafizyka chorób wątroby|Język polski]] | 
[[Вантроба (печань). Псіхасаматыка і метафізіка захворванняў вантробы (печані)|Свята-Мова]] | 
[[Печень. Психосоматика и метафизика заболеваний печени|Русский язык]]
<hr>

<p>Вас пачала непакоіць печань? Вядома ж спачатку, трэба ліквідаваць прычыны, якія вядуць да дысгармоніі печані. Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны праблем і захворванняў печані.</p>

<p>Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў дадзенай галіне і аўтары кніг па дадзенай тэматыцы.</p>
<h2>Печань (агульныя праблемы)</h2>
<p><em>Ліз Бурбо</em> у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Любі сябе!"» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны праблем і хвароб печані:<br />Печань - гэта найбольш аб'ёмная залоза чалавечага арганізма. Яе функцыі робяць яе адным з самых важных і самых складаных органаў нашага цела. Яна выдзяляе свае сакрэты, у тым ліку жоўць, у кішэчнік, такім чынам удзельнічаючы ў працэсе стрававання. Не менш актыўна ўплывае печань і на працэсы метабалізму вугляводаў, бялкоў і тлушчаў. Яна адказвае таксама за згусальнасць крыві і ачышчае арганізм ад таксінаў. Калі якая-небудзь з гэтых функцый парушана, варта перш за ўсё звярнуць увагу на печань. Вось асноўныя захворванні ПЕЧАНІ: АБСЦЭС, КАМЯНІ, ЦЫРОЗ, ПЕЧАНОЧНАЯ НЕДАСТАТКОВАСЦЬ, ВІРУСНЫ ГЕПАТЫТ, ЖАЎТУХА і ПУХЛІНА.<br /><em><strong>Эмацыйная блакіроўка. </strong></em>Выраз зыходзіць жоўцю выдатна тлумачыць агульны метафізічны сэнс захворванняў печані. Праблемы з'яўляюцца, калі чалавек злуецца і непакоіцца, замест таго каб праявіць гнуткасць і прыстасавацца да сітуацыі. Ён баіцца наступстваў, асабліва баіцца нешта страціць. Не здолеўшы прыстасавацца да новай сітуацыі, ён адчувае гнеў і расчараванне.<br />Хваробы і расстройствы печані кажуць пра тое, што чалавек блізкі да дэпрэсіі, нават калі ён сам гэтага не ўсведамляе. У метафізіцы печань - гэта рэзервуар, у якім назапашваецца падаўлены гнеў. Такім чынам, праблемы з печанню звычайна ўзнікаюць у чалавека, які не выпускае свой гнеў вонкі, стараецца здавацца спакойным, нават калі нешта або нехта моцна яго чапляе. У яго душы назапашваюцца горыч і смутак. Калі гэты працэс доўжыцца дастаткова доўга, замест прыступу гневу, які прынёс бы гэтаму чалавеку разрадку і вярнуў бы яму душэўны спакой, адбываецца прыступ якой-небудзь хваробы печані.<br /><em><strong>Ментальная блакіроўка. </strong></em>Так як печань іграе важную ролю ў каардынацыі многіх функцый чалавечага арганізма, парушэнні работы гэтага органа азначаюць, што ты дрэнна каардынуеш тое, што адбываецца ў тваім жыцці. Замест таго каб прыстасоўвацца да падзей і людзей, ты пачынаеш іх судзіць, стараешся іх змяніць і блакуеш рухі свайго сэрца празмернай актыўнасцю розуму. Твой гнеў кажа пра тое, што ты забываешся ставіць сябе на месца іншых людзей і імкнешся заўсёды быць правым. У выніку ў цябе часта ўзнікае пачуццё крыўды. Замест таго, каб дзейнічаць паспешліва і безразважна, табе варта добра абдумваць і аналізаваць тое, што адбываецца і толькі пасля гэтага прымаць рашэнні. Твая печань кажа табе, што ў цябе ёсць усё неабходнае для таго, каб абараніць сябе.<br /><em><strong>Духоўная блакіроўка</strong></em> заключаецца ў тым, што і ў выпадку праблем з вачамі (гл. ВОЧЫ: метафізічныя прычыны праблем са зрокам і хвароб вачэй, падпункт "Вочы ў цэлым і агульныя праблемы са зрокам").<br /><br /><em>Бодо Багінскі і Шармо Шаліла</em> у сваёй кнізе «"Рэйкі" - універсальная энергія жыцця» пішуць пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны праблем і хвароб печані:<br />Асноўнымі задачамі печані з'яўляюцца вытворчасць і назапашванне энергіі, абмен рэчываў і вывад ядаў з арганізма. Печань ацэньвае, што для нас прымальна, а што не. Таму і ў душэўна-духоўнай галіне яна мае справу з ацэнкай, а таксама з мерай і неўмеранасцю. Акрамя таго, яна пераўтварае раслінны і жывёльны бялок у чалавечы, прычым асноўныя будаўнічыя элементы застаюцца ранейшымі. Можна сказаць, што печань вырабляе з больш нізкай формы больш высокую і таму сімвалізуе галіну вышэйшага развіцця і эвалюцыі. У гэтым працэсе састаўныя элементы бялку, гэта значыць асноўны матэрыял, захоўваюцца, змяняецца толькі яго структура, форма яго маніфестацыі. Аналагічна таму, як у стварэнні розныя формы праяўлення з'яўляюцца толькі рознымі формамі маніфестацыі адзінага, які ляжыць у іх аснове быцця. Печань указвае нам і на гэтыя ўзаемасувязі і таму знаходзіцца ва ўзаемаадносінах з "рэлігіо", зваротнай сувяззю з першапрычынай, першаасновай.<br />Калі ў цябе праблемы з печанню, ты павінен спытаць сябе, у якой галіне ты неўмераны? Дзе існуе нешта, што ты не можаш больш пераносіць, што, магчыма, нават ядавіта для цябе? Ці з'яўляюцца твае маштабы ацэнкі таго, што адбываецца яшчэ дапушчальнымі або ты раздражняешся і скардзішся з нагоды многіх рэчаў? У цябе занадта высокія ідэалы? А як справы са сувяззю з тваёй унутранай сутнасцю? Адказ на гэтыя пытанні пакажа табе напрамак, у якім ты можаш знайсці сапраўдныя прычыны непаладак з печанню. Ісціна - гэта прастата, таму вызваліся ад усяго, чаго ў цябе занадта, тады ты зможаш знайсці ў сабе самім свабоду, разуменне, любоў і давер да жыцця. Рэйкі дапаможа табе атрымаць гэтыя якасці.<br /><br /><em>Валерый В. Сінельнікаў</em> у сваёй кнізе «Палюбі хваробу сваю» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны праблем і хвароб печані:<br />Гэта змяшчальня запальчывасці, гневу і ярасці. Яшчэ з часоў Гіпакрата і Арыстоцеля вылучаюць чатыры іанічныя тэмпераменты: халерычны, меланхалічны, флегматычны і сангвінічны. Запальчывы чалавек, або халерык, — гэта чалавек з жоўцевым тэмпераментам.<br />Людзі з захворваннямі печані і жоўцевага пузыра падаўляюць у сабе гнеў, раздражненне і злосць на каго-небудзь. Падаўленыя эмоцыі спачатку выклікаюць запаленне жоўцевага пузыра і застой жоўці, дыскінезію жоўцевых шляхоў, а з цягам часу гэтыя невыяўленыя горкія пачуцці адкладваюцца ў выглядзе камянёў. Бо, як правіла, людзі лічаць дрэнным тонам выяўляць свае агрэсіўныя эмоцыі. Лепш яны іх будуць стрымліваць у сабе.<br />Такія людзі схільныя крытыкаваць сябе і іншых. Людзі з хворай печанню часта маюць хворыя суставы, якія адказныя за прывядзенне агрэсіўных пачуццяў у дзеянне. А гэта прыводзіць да іх запалення. Яны таксама бываюць перапоўненыя горкімі думкамі (ад гэтага бывае горыч у роце, асабліва раніцай). Але іх гонар перашкаджае ім пазбавіцца ад старых гнеўных і горкіх думак. Яны пастаянна скардзяцца і апраўдваюць уласную прыдзірлівасць.<br /><br /><em>Паводле Сяргея С. Канавалава</em> («Энергаінфармацыйная медыцына па Канавалаву. Ацаляючыя эмоцыі»), на печань уплываюць запальчывасць, гнеў і ярасць, прычым часцей за ўсё ў падаўленай форме. Падаўленыя эмоцыі спачатку выклікаюць запаленне жоўцевага пузыра і застой жоўці, аслабленне жоўцевых шляхоў, а з цягам часу прыводзяць да ўтварэння камянёў. Такія людзі схільныя крытыкаваць сябе і іншых, часта маюць хворыя суставы. Гонар перашкаджае ім пазбавіцца ад гнеўных і горкіх думак. Яны пастаянна скардзяцца і апраўдваюць уласную прыдзірлівасць.<br /><em>Спосаб вылячэння.</em> Акрамя методык, выкладзеных у гэтай кнізе і якія дапамагаюць прыцягваць ацаляючую энергію станоўчых эмоцый, паспрабуйце такое практыкаванне: часта вымаўляйце гук «ш-ш-ш», які сваёй энергетыкай ачышчае печань і жоўцевы пузыр ад гневу.<br /><br /><em>Уладзімір Жыкаранцаў</em> у сваёй кнізе «Шлях да свабоды. Кармічныя прычыны ўзнікнення праблем або як змяніць сваё жыццё» указвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (якія вядуць да ацалення) звязаныя з з'яўленнем і ацаленнем печані:<br /><em><strong>Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб печані:</strong></em><br />Месцазнаходжанне гневу і прымітыўных эмоцый. Хранічныя скаргі на ўсё. Знаходжанне апраўданняў прыдзіркам, каб падмануць сябе. Пастаянна дрэнна сябе адчуваеце. <br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Я выбіраю жыць праз адкрытую прастору майго сэрца. Я шукаю любоў і знаходжу яе паўсюль. Любоў, мір і радасць — вось што я ведаю.<br /><br /><em>Луіза Хэй</em> у сваёй кнізе «Вылечы сябе сам» указвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (якія вядуць да ацалення) звязаныя з з'яўленнем і ацаленнем печані:<br /><em><strong>Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб печані:</strong></em><br />Засяроджанне гневу і прымітыўных эмоцый. Пастаянныя скаргі. Апраўданне ўласнай прыдзірлівасці і тым самым падман сябе. Дрэннае самаадчуванне. <br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Любоў, мір і радасць - вось, што я ведаю. Адгэтуль я жыву з адкрытым сэрцам. Шукаю любоў і паўсюль знаходжу яе.<br /><br /><em>Лууле Віілма</em> у сваёй кнізе «Светлая крыніца любові» піша:<br />Вочы, у сваю чаргу, выяўляюць стан печані. А печань з'яўляецца асяродкам злосці і гневу. Што не змяшчаецца ў печані, павінна выцякаць праз вочы.<br /><br /><em>Доктар Лууле Віілма</em> у сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны захворванняў печані:<br />Печань хворая, калі чалавек ненавідзіць дзяржаву. <br />Нянавісці папярэднічае сітуацыя, калі чалавек жадае ад дзяржавы нешта атрымаць, але не атрымлівае і абражаецца. Веданне, што ад дзяржавы ўсё роўна нічога не атрымаеш, можа захавацца ў чалавека яшчэ ад папярэдніх жыццяў. У адпаведнасці з гэтым уяўленнем ён выбірае сабе бацькоў, якія мысляць падобным чынам, і ў выніку печань у яго захворвае яшчэ ў дзяцінстве. Хто кляне дзяржаву на чым свет стаіць, той кляне нездаровыя адчуванні ўсякі раз, калі яны ўзнікаюць, і печань у яго не захворвае ў поўным аб'ёме. Хто любіць пазабаўляць людзей расповедамі пра свінскія справы дзяржавы, той павінен быць асцярожным у адносінах да ежы і пітва, інакш яго зноў скруціць прыступ печані. <br />Печань выводзіць з цела матэрыялізаваную злосць і гнеў. Іх вывядзенне блакуецца страхам — страхам перад дзяржавай. Не будзь гэтага страху, не было б і нянавісці да дзяржавы. Чалавек ставіўся б да дзяржавы з разуменнем, бо яна неабходная. Усе хваробы можна вылечыць, калі захоўваецца ачышчальная функцыя печані. Калі ж печань цалкам адмаўляе, то для смерці іншай хваробы ўжо не трэба. <br />Як толькі спыняецца вывядзенне з цела непатрэбных прадуктаў жыццядзейнасці, а значыць, спыняецца вызваленне злосці, яно ж звяртанне дрэннага ў добрае — бо ў прынцыпе ўсё гэта адно і тое ж — так цела памірае, каб духоўны чалавек не загінуў ад рук зямнога губіцеля. <br />Такім чынам, калі хто злы як чорт на аднаго чалавека або некалькіх людзей, аднак шануе дзяржаву і радзіму, як святыню, той ацаляецца ад якой заўгодна цяжкай хваробы. Калі хто-небудзь, напрыклад, нейкі дзяржаўны дзеяч, выводзіць яго з сябе, і ён атаясамлівае гэтага чалавека з дзяржавай, то злосць на дзяржаву ў той жа міг прымаецца падточваць яго печань. Чым большая колькасць тых людзей, якіх Вы лічыце дрэннымі, тым больш у Вашай печані дрэннага, бо не хто іншы, як людзі, і ўтвараюць дзяржаву. Падумайце добра пра свае адносіны да дзяржавы. Правядзіце паралелі са сваім здароўем. Задумайцеся пра хваробы, якія існуюць у коле Вашых знаёмых — Вам жа вядомы склад думак гэтых людзей. Цяпер ва ўсім свеце вялікая колькасць надзвычай цяжкіх хвароб, але мы гэтага не заўважаем, таму ў праблемах сваёй краіны мы вінім дзяржаву. Дзяржава можа быць якой заўгодна, але злосць чалавека да дзяржавы жыве ў самім чалавеку і разбурае чалавека роўна ў той жа ступені, у якой чалавек жадае гэтую дзяржаву разбурыць. <br />Дзяржава не можа зрабіцца лепшай, калі ад яе толькі патрабуюць і нічога не даюць узамен. Калі чалавек жадае, каб яго дзяржава перастала існаваць, то гіне яго печань. Разам з печанню гіне і цела, каб адным разбуральнікам дзяржавы стала на свеце менш. Дзяржаву нельга скрушыць, яе трэба змяняць. Калі чалавек мяняецца сам, для яго мяняецца і дзяржава. <br />Калі чалавек баіцца за дзяржаву, у яго змяншаецца печань. <br />Калі чалавек злуецца на дзяржаву, яго печань павялічваецца. <br />Напалоханы чалавек баіцца за дзяржаву, таму што ад дабрабыту дзяржавы залежыць яго ўласны дабрабыт. Страх вымушае заўважаць усё, што складае пагрозу дзяржаве. Калі жаданне быць добрым не дае чалавеку выліць сваю жоўць з нагоды разбурэння дзяржавы і прыніжэння яе грамадзян, то ў яго захворвае печань. Жоўцевыя пратокі звужаюцца, калі чалавек не жадае выплёскваць горыч, і жоўць вымушана пранікаць у кроў. Іншага выбару ў жоўці няма. Уласнае прыніжэнне прыцягвае чужую прыніжанасць, і ў сукупнасці яны ўтвараюць запаленне. <br />У дзяржаве ад гэтага нічога не мяняецца, аднак чалавек са страхамі трапляе ў яшчэ большую залежнасць ад становішча спраў у дзяржаве, так як страх за дзяржаву расце. Чым страх мацней, тым мацней ушчыльняецца ў печані злучальная тканка, якая яшчэ больш звужае жоўцевыя пратокі. У чалавека, які непакоіцца за становішча спраў у дзяржаве, печань можа стаць дакладна такой жа, як сама дзяржава, і можа здарыцца, што дзяржава дасць чалавеку новую печань. Узаемная прыязнасць абарочваецца клапатлівасцю. <br />Калі ж чалавек працягвае мысліць па-старому, то і новая печань трымаецца нядоўга. У перасаджанай печані развіваецца тая ж хвароба, з-за якой уласная печань апынулася непрыдатнай. У каго страх за дзяржаву ператвараецца ў злосць на дзяржаву, той зарабляе прама супрацьлеглыя хваробы, і таму дзяржава новую печань не прапануе. І правільна робіць, таму што такі чалавек новую печань не прыме. <br />Печань, як і любы іншы орган, не кавалак мяса, які пераносяць з аднаго жывата ў іншы. Печань таксама валодае свядомасцю, якая ўспрымае тое, як да яе ставяцца як да сімвала дзяржавы. Калі сам чалавек гэтага не ведае, печань яго настаўляе. Перасаджаная печань не захворвае адразу пасля перасадкі толькі ў тым выпадку, калі асоба донара аказваецца мацнейшай за асобу рэцыпіента. У гэтым выпадку з перасадкай печані ў чалавека мяняецца характар. Мяняецца да непазнавальнасці, ды так, што чалавек ужо не ўпісваецца ва ўласную сям'ю. Асабліва калі сям'я варожая да дзяржавы. <br />Калі нас хто-небудзь крыўдзіць, мы чакаем дапамогі ад дзяржавы. Калі яна не кідаецца тут жа на дапамогу, мы незадаволеныя. Калі я кажу пацыенту з хворай печанню, што печань сімвалізуе дзяржаву, ён адмаўляе якую-небудзь злосць на дзяржаву. Калі я кажу яму, што ён ненавідзіць несправядлівасць, ён з жарам пагаджаецца. Чалавек не разумее, што ён атаясамлівае дзяржаву і несправядлівасць. Дзяржава для яго — творца законаў, яна прызвана забяспечваць дабрабыт сваіх грамадзян. Калі не забяспечвае, значыць, яна несправядлівая. Асцерагаючыся горшага, чалавек стараецца не злавацца на дзяржаву, аднак не можа не злавацца на несправядлівасць. Са страху перад дзяржавай чалавек не смее выказваць пратэст, што ўзмацняе смутак з-за сваёй бездапаможнасці. Сам жа пратэст падаўляецца страхам публічна выяўляць уласныя памылкі і заблуджэнні. Так бездапаможнага чалавека адольвае бяссільная злосць, яна ж смутак. <br />Печань — гэта асяродак злосці і гневу. Любая злосць пачынаецца з-за бездапаможнасці перад сваімі праблемамі. Паколькі смутак з'яўляецца скапленнем вадкасці і ацёчнасцю, то печань ацякае. Імкнучыся схаваць сваё жаласнае становішча ў пытанні пра несправядлівасць, чалавек жадае схаваць ад чужых позіркаў печань, якая выпірае вонкі, яго цягне загарадзіць жывот рукамі ці ўцягнуць яго ў сябе — толькі б ніхто не заўважыў. Абедзве позы прыцягваюць да сябе ўвагу. Гонар не можа гэтага дапусціць. <br />І ганарлівы чалавек распрамляецца, здзіўляючыся, чаму так балюча і дрэнна цягліцам спіны. Хочацца сесці, разваліўшыся зручней, тады лягчэй будзе дыхаць. Уладкоўваецца, і сапраўды становіцца лягчэй. Такое рашэнне праблемы ўваходзіць у звычку, і чалавек, замест таго каб рухацца, сядзіць сядзнем, забіўшыся ў ўтульны куточак. <br />Усё як быццам у парадку. Адганяючы сумныя думкі, чалавек не заўважае ўласных цяжкіх уздыхаў, якія сведчаць аб пачуцці віны. Заўважаюць хатнія, але калі пытаюцца, у чым прычына, чалавек адказвае, што ўсё ў парадку, толькі вось на душы трывожна ад усеагульнай несправядлівасці. Так чалавек заглушае смутак, і тая ператвараецца ў трывогу. Ацякласць у пячонцы ўшчыльняецца. А ўсё таму толькі, што чалавек чакае, калі ж узнікне справядлівасць і ўсюды будзе навядзены парадак. Каб ліквідаваць несправядлівасць, трэба заявіць пра яе на ўвесь свет, і чалавек пачынае скардзіцца ў поўны голас. Чым гучней у ім кажа крыўда на лекараў, якія не могуць вылечыць яго ад хваробы, тым мацней паражаецца печань. Чым балючай печань, тым немагчымей вылечыць чалавека ад якой бы то ні было хваробы. <br />Калі з усіх Вашых злоб найбольшай з'яўляецца смутак з-за несправядлівасці, то Ваша нядужанне абмяжуецца ацякласцю пячонкі і больш сур'ёзнай хваробы ўжо не адбудзецца. Калі Вы прызнаецеся ў сваім смутку і не будзеце імкнуцца яго заглушыць, то не даліцеся падставы для ўтварэння камянёў. Калі Вы не леліце ўпотай свой смутак, цярпліва чакаючы канца несправядлівасці або краху дзяржавы, то не будзе прычыны для ўзнікнення рака. Вы проста становіцеся чалавекам, якога перапаўняе смутак з-за павялічанай пячонкі. Калі вызваліць смутак з нагоды несправядлівасці, то пройдзе і гэта. <br />Калі чалавек трапляе ў залежнасць ад дзяржаўнай улады, развіваецца цыроз пячонкі, пры якім у пячонцы разрастаецца злучальная тканка, якая характарызуецца функцыянальнай недастатковасцю. Смутак з-за залежнасці ад дзяржаўнай улады, яна ж жаль да сваёй дзяржавы, назапашваецца ў брушной паражніны ў выглядзе вадкасці, у выніку чаго ўзнікае аскіт - водянка жывата. Хто, нягледзячы на шкадаванне, усё ж любіць сваю дзяржаву, той можа пражыць з цырозам доўгія гады, калі лекары выдаляюць вадкасць з брушной паражніны. <br />У нашых анкалагічных хворых ад першага ж рака ўтвараюцца метастазы, якія вядуць да хуткага лятальнага зыходу, тады як у амерыканцаў рак быццам блукае па целе, і замест метастаз развіваюцца новыя формы рака. <br />Паколькі ўсё жыццё залежыць ад стаўлення і зносін, тое ж адбываецца і ў выпадку ракавай хваробы. Там у іх значна мацнейшая вера ў лекараў і ў медыцыну, чым у нас, таму яны прымаюць тое, што даюць ім лекары. Як там, так і тут лекары ў роўнай меры з'яўляюцца даючымі. Калі лекар кажа амерыканцу: табе трэба як мага хутчэй выбірацца з той стрэсавой асяроддзя, якая паслужыла прычынай хваробы, то амерыканец здымаецца з месца. Амерыка - краіна вялікая, на другім яе канцы жыццё зусім іншае, і хворы надоўга пазбаўляецца ад ранейшых стрэсаў. Бо лекары засталіся ўдалечыні. Калі ж хворы не змяняе сябе і не мяняе свайго стаўлення, усё паўтараецца, з невялікімі варыяцыямі, і развіваецца ўжо новы рак. <br />Нашы хворыя лічаць мясцовую медыцыну кепскай і, на жаль, атаясамліваюць лекараў з медыцынай. Калі яны пасля доўгіх ваганняў і страхаў вырашаюць усё ж такі легчы ў бальніцу, то ні на якое збліжэнне з тымі, хто прызваны ім дапамагчы, не ідуць і перад імі не раскрываюцца. Такому хвораму выдаляюць паражоны ўчастак, прызначаюць хіміятэрапію або апрамяненне, аднак чаканы лячэбны эфект не дасягаецца, а пабочныя з'явы прагрэсу. Ва ўсім гэтым, паводле меркавання як пацыентаў, так і лекараў, вінавата дзяржава. Прыступы злобы, якія ўспыхваюць супраць дзяржавы, адгукаюцца ўспышкамі метастазаў у пячонцы, бо дзяржава - гэта мы самі. Паўтараю яшчэ раз: заселае ўва мне зло - гэта маё зло, і перш за ўсё, а таксама больш за ўсё яно шкодзіць мне самому. <br />Чалавек жадае быць чалавекам і патрабуе, каб дзяржава гэтаму садзейнічала. І калі дзяржава гэтага не робіць, ён лічыць сябе ў праве патрабаваць, бо ведае свае правы. Як бы цудоўна было, калі б нехта, але не я сам, зрабіў з мяне чалавека. Нежаданне быць такім, які я ёсць, і жаданне трапіць у свет, дзе няма клопатаў, прыводзіць чалавека да наркотыкаў. <br />Распаўсюджванне ў асяроддзі наркаманаў жаўтухі ўказвае на тую жоўць, якую ў чалавека выклікаюць вялікія людскія масы, а значыць, дзяржава. Ці можна змяніць дзяржаву ў лепшы бок? Нельга, калі кожны з нас не зробіць з сябе чалавека. Перш чым што-небудзь патрабаваць ад дзяржавы, трэба яму аддаць. Што аддаць? У першую чаргу, любоў, тады мы здольныя зразумець сутнасць моманту і суаднесціся з магчымасцямі. Невялікія магчымасці дазваляюць зрабіць вялікую справу, калі рабіць трэба. Калі ж мы пакуль не пачалі рабіць, значыць, у гэтым няма неабходнасці - час не прыйшоў. <br />Злоба супраць дзяржавы і несправядлівасці можа праяўляцца вельмі своеасабліва. Напрыклад, адна жанчына захварэла жаўтухай, калі муж стаў прыкрываць свае адлучкі з дому дзяржаўнай працай, тады як на самай справе наведваў каханку. Жанчына даўно падазравала, што ў мужа хтосьці ёсць, і не знаходзіла сабе месца, выіскаючы віну ўсіх прычынных, у тым ліку і сваю. На жаль, вінаваціла яна ўсіх. <br />Назапашаная ў пячонцы злоба, якую яна патроху выплёсквала ў парывах гневу, затрымалася ў пячонцы і бурна разраслася, калі жанчына ўзненавідзела дзяржаву з-за мужнінай хлусні. Чалавека можна аблаяць у твар, але як аблаяць у твар дзяржаву? Каб пазбавіцца ад злобы на дзяржаву, трэба аблаяць у твар кожнага яе грамадзяніна, але паколькі гэта нерэальна, чалавек ад нянавісці захворвае. Гнеў не знайшоў выйсця, але затое знайшоў уваход. <br />Паквапнасць на помсту, накіраваная супраць дзяржавы, выклікае крывацёк у пячонцы.<br />Калі чалавек жадае прадэманстраваць сваю паквапнасць на помсту на людзях, кроў выступае на паверхні пячонкі. Тыя, што знаходзяцца пад капсулай пячонкі гематомы, то ёсць старэлыя крывацёкі, праходзяць, толькі калі чалавек вызваляе жаданне адпомсціць дзяржаве. Паколькі зло нараджае зло, колькасць гематом павялічваецца. <br />У каго ўспыхвае жаданне адпомсціць дзяржаве, але ён баіцца гэтае жаданне выявіць, у таго гематомы ўтвараюцца ў тканцы пячонкі і таму лягчэй рассмоктваюцца. Часцей за ўсё гэтыя ўчасткі прарастаюць злучальнай тканкай. Гэта значыць, што з-за сваёй успышкі чалавек трапляе ў залежнасць ад дзяржавы. Яны абодва - як печань, так і дзяржава - маюць жыццёва важнае значэнне, і без іх нам на цяперашняй стадыі развіцця пакуль не абысціся. <br />Калі Вы адкрыта жадаеце зла дзяржаве, сядзець Вам за кратамі за дзяржаўную здраду. 
Адкрытая зламыснасць падобна злачынству. Калі жадаеце зла дзяржаве ў глыбіні душы, запрацуеце рак печані. Турма яна і ёсць турма, ці зямная, як у першым выпадку, ці духоўная, як у другім. Ці выпусцяць Вас з турмы, залежыць ад Вашага стаўлення да дзяржавы. Калі Вас выпусцілі, а Вы сваёй зламыснасці не вызваляеце, усё паўтараецца спачатку, але ўжо значна суровей. Зламыснасць у адносінах да аднаго грамадзяніну дзяржавы раўназначная зламыснасці ў адносінах да адной клетцы печані. Хваробы як раз і пачынаюцца з адной клеткі, як і злачынствы пачынаюцца з адной нязначнай правіны. Печані сапраўды дрэнна, бо яна поўная злосці, якую чалавек выпрабоўвае ў адносінах да дзяржавы, і ні печань, ні тоўстая кішка не могуць вылечыцца , перш чым чалавек не вызваліць злосць. Так печань наводзіць на чалавека, што злосць на дзяржаву ўяўляе сабой злосць на сябе самога, таму што дзяржава - гэта мы самі. Вызваляем стрэсы: злосць на дзяржаву, смутак з-за несправядлівасці, гнеў, страх перад грамадскай думкай, нянавісць да несправядлівасці, смутак з-за залежнасці ад дзяржаўнай улады, жаль да дзяржавы.</p>
<p><em>Сяргей М. Лазараў</em> у сваіх кнігах «Дыягностыка кармы» (кнігі 1-12) і «Чалавек будучыні» піша пра тое, што асноўнай прычынай абсалютна ўсіх хвароб, у тым ліку і хвароб печані з'яўляецца дэфіцыт, недахоп або нават адсутнасць любові ў душы чалавека. Калі чалавек ставіць нешта вышэй за любоў да Бога (а Бог, як гаворыцца ў Бібліі, ёсць Любоў), то ён замест набыцця боскай любові імкнецца да чагосьці іншага. Да таго, што (памылкова) лічыць больш важным у жыцці: грошы, слава, багацце, улада, асалода, секс, адносіны, здольнасці, парадак, мараль, веды і многім-многім іншым матэрыяльным і духоўным каштоўнасцям… Але гэта ўсё не мэта, а толькі сродкі для набыцця боскай (сапраўднай) любові, любові да Бога, любові, як у Бога. А туды, дзе няма (сапраўднай) любові ў душы, як зваротная сувязь ад Сусвету, прыходзяць хваробы, праблемы і іншыя непрыемнасці. Гэта патрэбна для таго, каб чалавек задумаўся, усвядоміў, што не туды ідзе, думае, гаворыць і робіць нешта не так і пачаў выпраўляцца, стаў на правільны Шлях! </p>
<p>Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын праблем і хвароб печані працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. <strong>Працяг будзе!</strong></p>
 
<hr />
'''© [https://zhalevich.com/andrei-zhalevich_sw.html Андрэй ЖАЛЕВІЧ]<br>
'''[https://zhalevich.com/index_sw.html www.zhalevich.com]'''
<hr />
== Выкарыстаныя крыніцы ==
# Андрэй Жалевіч. '''[https://zhalevich.com/trakt-swietarazum_sw.html СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў]'''. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
# Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
# Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
# Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
# Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
# Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
# Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
# Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
# Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции.  - CПб.: Питер, 2009 г.
# Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
# Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
# Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.
і іншыя крыніцы па [[Крыніцы па псіхасаматыцы| псіхасаматыцы]] і па '''[https://www.zhalevich.com/rozum_sw.html Светаразуменню]'''

== Чытайце таксама ==
* '''[https://www.zhalevich.com/meta-medicina_sw.html Увесь ліст (спіс) псіхасаматычных і метафізічных прычын захворванняў]'''

[[Category:Псіхасаматыка]]
[[Category:Здароўе]]