Прагляд крыніцы для Малочныя залозы. Псіхасаматыка і метафізіка праблем з малочнымі залозамі

<hr class="swiatlo" id="swiatlo">
'''[[MOWA|MOWA]] :''' 
[[Gruczoł mlekowy lub piersiowy. Psychosomatyka i metafizyka problemów gruczołów mlekowych lub piersiowych|Język polski]] | 
[[Малочныя залозы. Псіхасаматыка і метафізіка праблем з малочнымі залозамі|Свята-Мова]] | 
[[Молочные железы. Психосоматика и метафизика проблем с молочными железами|Русский язык]]
<hr>

<p>У вас праблемы з малочнымі залозамі? Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны хвароб малочных залоз.</p>
 
<p><em>Доктар М. Волкава</em> піша: «Даказана, што каля 85% усіх хвароб маюць псіхалагічныя прычыны. Можна меркаваць, што і астатнія 15% хвароб звязаныя з псіхікай, але ўсталяваць гэтую сувязь яшчэ трэба ў будучыні ... Сярод прычын узнікнення хвароб пачуцці і эмоцыі займаюць адно з галоўных месцаў, а фізічныя фактары - пераахаладжэнне, інфекцыі - дзейнічаюць другасна, як пускавы механізм ... »</p>
<p><em>Доктар А. Менегеці</em> ў сваёй кнізе «Псіхасаматыка» піша: «Хвароба - гэта мова, гаворка суб'екта ... Для разумення хваробы неабходна раскрыць праект, які суб'ект стварае ў сваім несвядомым ... Затым неабходны другі крок, зрабіць які павінен сам пацыент: яму варта змяніцца. Калі чалавек псіхалагічна зменіцца, то хвароба, будучы анамальнай плынню жыцця, знікне…»</p>
<p>Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны праблем з малочнымі залозамі.<br />Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па дадзенай тэматыцы.</p>
<p><em>Доктар Н. Волкава</em> ў сваёй кнізе «Папулярная псіхагінекалогія» піша:<br />Частата ўзнікнення захворванняў малочных залоз за апошняе дзесяцігоддзе значна ўзрасла, усё часцей выяўляецца так званая МАСТАПАТЫЯ, якая з'яўляецца фонам для развіцця дабраякасных і злаякасных пухлін жаночых грудзей.<br />З пункту гледжання псіхалогіі, малочная залоза з'яўляецца «харчаблокам» для немаўля і прыцягвае процілеглую падлогу тым, што жанчына здольная выкарміць нашчадства. Акрамя малака маці дзеліцца з немаўлём сваёй жыццёвай энергіяй, пакуль у яго мала сваёй. Псіхалагічны чыннік узнікнення мастапатыі ў большасці жанчын: празмерная і працяглая апека сваіх дарослых дзяцей, якіх яны імкнуцца зберагчы ад цяжкасцяў жыцця. Жанчына доўга застаецца «якая корміць» мамай, а ёй неабходна адабраць ад грудзей сваіх дарослых немаўлятаў і заняцца самапазнаннем і самаўдасканаленнем. Станьце сабе добрай няняй, жывіце так, каб на сэрцы была пастаянная радасць. Здароўе малочных залоз напрамую залежыць ад узроўню шчасця ў вашым жыцці.</p>
<p><em>Ліз Бурбо</em> ў сваёй кнізе “Тваё цела кажа “Любі сябе!”” піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны захворванняў малочных залоз:<br />Эмацыйная блакіроўка: Грудзі непасрэдна звязана з праявамі мацярынскага інстынкту ў адносінах да дзяцей, сям'і, партнёру або ўсім свеце наогул. Праблемы з грудзьмі, як у жанчын, так і ў мужчын, гавораць аб тым, што чалавек з усіх сіл імкнецца накарміць або абараніць тых, у адносінах да каго ён праяўляе мацярынскі інстынкт. Выяўляць матчыны інстынкт - значыць клапаціцца аб іншым чалавеку так, як маці клапоціцца аб сваім дзіцяці. Праблемы з грудзьмі могуць узнікнуць у таго, хто прымушае сябе праяўляць клопат пра кагосьці, быць добрай маці або бацькам. Магчыма таксама, што чалавек з усіх сіл імкнецца дзеля тых, каго кахае, і забывае аб уласных патрэбах. Пры гэтым ён несвядома злуецца на людзей, пра якіх клапоціцца, бо ў яго не застаецца чакай, каб заняцца сабой. Як правіла, калі такі чалавек клапоціцца пра кагосьці, тое робіць гэта жорстка і патрабавальна.<br />Захворванні грудзей могуць казаць і пра тое, што чалавек прад'яўляе да сябе занадта цвёрдыя патрабаванні ці што яго клопат пра сябе мяжуе з маніяй. У праўшуноў правыя грудзі звязана з мужам, сям'ёй ці іншымі блізкімі людзьмі, а левая - з дзіцем (ці з унутраным дзіцем). У ляўшэй усё наадварот.<br />Калі ў жанчыны ўзнікла звязаная з грудзьмі праблема выключна эстэтычнага характару, гэта азначае, што яна занадта непакоіцца аб тым, як выглядае ў якасці маці. Яна павінна даць сабе права быць недасканалай маці, бо ўсе мы недасканалыя.<br />Ментальная блакіроўка: Праблема, звязаная з мацярынствам або матчыным інстынктам, кажа аб тым, што табе неабходна дараваць сваю маці і сябе за сваё стаўленне да яе. Калі праблема звязана з тваім матчыным інстынктам, то з гэтага можна скласці, што табе нейкім чынам прыйшлося пацярпець ад праявы матчынага інстынкту тваёй маці. Замест таго каб прымушаць ці шкадаваць сябе, табе неабходна зразумець, што твая місія на Зямлі складаецца не ў тым, каб толькі абараняць і карміць усіх, каго ты кахаеш.<br />Калі гэтыя людзі просяць у цябе дапамогі і ты ў стане дапамагчы ім, не выходзячы за межы сваіх магчымасцяў, гэта значыць не губляючы павагі да сябе, зрабі гэта, але толькі з любоўю і радасцю. Калі ты не можаш ці не хочаш дапамагчы, прызнай гэта, не адчуваючы сябе вінаватым. Проста скажы сабе, што ў дадзены момант ты не можаш аказаць камусьці дапамогу, але пастараешся зрабіць гэта, як толькі ў цябе з'явіцца магчымасць. У цябе занадта развіта пачуццё абавязку, ты занадта патрабавальны да сябе. Перастань так моцна турбавацца аб тых, каго кахаеш. Мацярынскае каханне не абавязкова выяўляць у форме пільнага клопату.</p>
<p><em>Бадо Багінскі і Шарамон Шаліла</em> ў сваёй кнізе "Рэйкі - універсальная энергія жыцця" пішуць пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны праблем з малочнымі залозамі.<br />Праблемы з грудзьмі звяртаюць тваю ўвагу на тую акалічнасць, што ты некалькі перабіраеш у сваім жаданні абараніць, праявіць матчыны клопат і, магчыма, твае паводзіны сталі ад гэтага ўладнымі, з прэтэнзіяй быць заўсёды правай. Але ты гэтага не ўсведамляеш, і тваё цела дасылае табе гэты сігнал.<br />Паважай тую акалічнасць, што кожны чалавек з'яўляецца свабоднай істотай, што кожны павінен знайсці сваю дарогу ў жыцці і ісці сваім уласным шляхам. Дазволь і сабе, і іншым быць свабоднымі і незалежнымі.</p>
<p><em>Доктар Валерый В. Сінельнікаў</em> у сваёй кнізе «Палюбі хваробу сваю» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны праблем з малочнымі залозамі:<br />Сімвалізуюць матчыны клопат, выношванне, харчаванне, гадаванне.<br />Захворванні малочных залоз.<br />Гэта адмова сабе ў «сілкаванні», гэта значыць у каханні, ва ўвазе, у клопаце. Ставіце сябе ў жыцці на апошняе месца. Ваш галоўны прынцып: "Спачатку блізкаму, а затым сабе". Вы забываеце адну з запаведзяў: «Палюбі блізкага свайго, як сябе самога».<br />Кісты і ўшчыльненні.<br />Яны адлюстроўваюць лішак клопату, залішнюю пратэкцыю. Вы настолькі моцна праяўляеце клопат аб кім-небудзь, што літаральна душыце асобу. І пры гэтым вы адмаўляеце сабе ва ўвазе і клопаце. Ваш галоўны прынцып: "Усё для іншых, а я потым".<br />Афіцыйная медыцына пры пухлінах у грудзях прапануе толькі аперацыю, бо ў яе арсенале няма сродкаў для прыгнечання гэтай хваробы. Але, як вы ўжо ведаеце, выдаленне - гэта не лячэнне. А пазбавіцца ад гэтай хваробы можна, і нават проста - я ведаю гэта з практыкі. Трэба толькі змяніць стаўленне да сябе і навакольнага свету.<br />Адна мая пацыентка настолькі моцна "клапацілася" і турбавалася аб сваім сыне, што гэта прывяло не толькі да адукацыі пухліны ў грудзях, але і да развіцця астматычных прыступаў у дзіцяці. Бо сваімі паводзінамі яна літаральна не давала яму свабодна жыць, а значыць, і дыхаць.<br />У іншай жанчыны з пухлінай грудзей, усталяваўшы кантакт з падсвядомасцю, мы высветлілі, што пухліна - гэта адлюстраванне яе празмернай клапатлівасці аб людзях у спалучэнні з жалем і спагадай. Яна фактычна жыла жыццём іншых людзей, зусім не клапоцячыся пра сябе. На першым месцы быў хто заўгодна, але не яна сама.<br />- У мяне на сябе не застаецца часу, - казала яна.<br />На працягу некалькіх месяцаў яна прымала гомеапатычныя прэпараты, вучылася клапаціцца пра сябе ў першую чаргу і пры гэтым надаваць увагу іншым. Было цікава назіраць, як пухліна змянялася з кожным сеансам. Спачатку яна стала мяккай і рухомай, затым паменшылася ў памерах, а ў адзін цудоўны дзень зусім знікла.<br />Памятаю, як на першым сеансе жанчына ніяк не магла прыняць думку аб тым, што першыя знакі ўвагі трэба надаваць сабе.<br />- Але ж думаць пра сябе ў першую чаргу - гэта дрэнна, гэта эгаізм, - казала яна.<br />Эгаізм - гэта калі вы думаеце і клапоціцеся пра сябе і не думаеце пра іншых. Гэта калі вас не клапоціць і не хвалюе жыццё іншага чалавека. Гэта калі на іншых людзей проста напляваць. Але калі вы думаеце пра сябе і імкнецеся змяніць сябе дзеля іншых - то гэта ўжо вышэйшая праява любові да людзей і міласэрнасці. Змяняючы свой свет і назапашваючы ў душы каханне, вы сілкуеце сябе каханнем, вы ствараеце прастору кахання вакол сябе. І вось надыходзіць такі момант, калі вы блізкім людзям пачынаеце даваць не жаль, а каханне. Перастаючы ўмешвацца ў жыццё іншага чалавека, вы тым не менш мяняеце яго жыццё праз змену сябе, свайго свету. Робячы свой свет лепш, вы ўносіце ўклад у Сусвет.</p>
<p><strong>МАСТЫТ</strong><br />Да мастыту прыводзіць страх і празмерная турбота аб дзіцяці, літаральна ліхаманкавая клапатлівасць. Вы думаеце, што не справіцеся.<br />Да мяне з раёна прыехала жанчына з мастытам. Калі яна звярнулася да сваёй падсвядомасці, каб высветліць прычыны хваробы, то атрымала адказ: "Ты баішся, што не справішся з доглядам дзіцяці".<br />- Вядома, - згадзілася жанчына са сваім падсвядомым розумам, - як тут не турбавацца. Муж цэлымі днямі на працы, а бабуль і дзядуляў няма. Усё раблю адна. Дапамагчы, падказаць - няма каму.<br />Часам да мастыту можа прывесці адсутнасць у маладых мам элементарных ведаў аб тым, як трэба клапаціцца пра свае грудзі.<br />Людміла нарадзіла хлопчыка. Роды прайшлі паспяхова. На трэці дзень, як гэта звычайна бывае ў кормячых маці, пачало актыўна прыбываць малако. Грудзі набракла, стала цвёрдай і гарачай. Людміла вымерала тэмпературу. Потым доўга і са здзіўленнем глядзела на градуснік. Слупок ртуці падняўся вышэй за адзнаку 42 градусы.<br />«Дзіўна, - падумала жанчына, - мусіць, градуснік сапсаваны». Яна ўзяла другую і зноў вымерала тэмпературу. На гэты раз слупок ртуці ўзняўся яшчэ вышэй, да верхняга пункта градусніка.<br />«Дзіўна, - падумала яна, - адчуваю я сябе добра. Вось толькі грудзі гарыць. Трэба выклікаць медсястру».<br />Медсястра прыйшла вельмі хутка. І калі яна паглядзела на градуснікі, то на яе твары адбіўся жах.<br />- Ляжыце, - крыкнула яна, - і ні ў якім разе не ўставайце. Я зараз прывяду лекара.<br />Праз хвіліну прыбеглі лекар і акушэрка. Лекар тут жа пачаў аддаваць распараджэнні медсястры:<br />- Прыгатуйце неадкладна анальгін, дымэдрол, гармоны і антыбіётыкі.<br />Акушэрка спакойна агледзела грудзі.<br />- Малако ты сцэджвала? - спытала яна.<br />- Не, - адказала Людміла, - а мне ніхто і не казаў.<br />- Ну, дарагая, - сказала акушэрка спакойна, - тады ўсё з табой ясна.<br />Акушэрка прынялася масажаваць грудзі і сцэджваць малако. Людміла курчылася і стагнала ад болю.<br />- Цярпі, родная, - прыгаворвала акушэрка, - першы час прыйдзецца цяжка, затое потым усё будзе добра.<br />- Якая "малочная" мама, - сказаў доктар. - А вось калі мая жонка нарадзіла, - працягваў ён, - малака было мала. Прыйшлося купляць ёй арэхі, адпойваць гарбатай з малаком, даваць толченый кмен пад язык. І праз два дні столькі было малака, што не ведалі, куды падзець. Полроддома можна было накарміць.<br />У гэты момант прыйшла медсястра з медыкаментамі.<br />- Давай зробім укол, - сказаў лекар.<br />- А можа, без лекаў абыдземся? - спытала Людміла. - Усё ж хімія. Для дзіцяці будзе дрэнна.<br />- Ты што! - абурыўся лекар. - Паглядзі на свае грудзі. Ды на ёй можна яечню падсмажыць. Тэмпература за сорак пераваліла.<br />У гэты момант у палату зайшоў муж Людмілы.<br />- Што здарылася? - спытаў ён.<br />Медсястра і доктар патлумачылі сітуацыю. А акушэрка была занятая сваёй справай - працягвала сцэджваць малако.<br />Муж Людмілы падышоў і пацалаваў жонку ў лоб.<br />- Давайце пачакаем з уколамі, - сказаў ён, - у яе нармальная тэмпература.<br />- Як нармальная? - у адзін голас здзівіліся лекар і медсястра. - Вы паглядзіце на градуснікі.<br />Мужчына ўважліва даследаваў градуснікі, прыклаў далонь да ілба жонкі і сказаў:<br />- Можаце іх выкінуць, яны няспраўныя. Доктар, ды вы самі паспрабуйце. Тэмпература зусім нармальная.<br />Лекар прыклаў сваю далонь да лба Людмілы.<br />- Леначка, - звярнуўся ён да медсястры, - прынясі іншы градуснік.<br />Праз некалькі хвілін новы градуснік паказаў зусім нармальную тэмпературу.<br />- Цуды, - сказаў лекар, - не могуць жа адразу два градусніка быць няспраўнымі.<br />- Я думаю, - сказаў муж Людмілы, - з градуснікамі ўсё ў парадку. Малако сцадзілі, застой сышоў,<br />і тэмпература ўпала.<br />Людміла сапраўды адчувала сябе добра. Малочныя залозы сталі мяккімі.<br />- Гэта я цяпер павінна ўвесь час вось так сцэджваць малако? - спытала яна акушэрку.<br />- Толькі першы час, - адказала акушэрка, - пакуль не распрацуюцца малочныя пратокі. А потым усё<br />будзе нармальна. Малака будзе выпрацоўвацца роўна столькі, колькі трэба для дзіцяці.<br />Акушэрка мела рацыю. Ужо праз тыдзень Людміла змагла абыходзіцца без сцэджвання.<br />Недаразвіццё малочных залоз.<br />Да мяне часам прыходзяць маладыя дзяўчыны і просяць мяне, каб я дапамог ім павялічыць грудзі з дапамогай гіпнозу. У многіх выпадках гэта ўдаецца.<br />Прычына, як правіла, адна - адмова ад жаноцкасці. Гэта часта суправаджаецца недаразвіццём і іншых другасных палавых прыкмет.<br />- Доктар, вы можаце з дапамогай гіпнозу павялічыць мне грудзі? - спытала мяне дзяўчына.<br />- Магу, калі вы будзеце выконваць усе мае інструкцыі, - адказаў я ёй.<br />Мне ўдалося вельмі хутка пагрузіць яе ў глыбокі транс, і мы высветлілі, што ў дзяцінстве ў яе сфармавалася негатыўнае стаўленне да сябе як да будучай жанчыны. Менструацыі былі балючымі, часта спазняліся. Іншыя другасныя палавыя прыкметы няярка выяўлены.<br />У трансе я даў ёй новыя ўяўленні аб жаноцкасці, мацярынстве, замужжы, нармальным палавым развіцці. Яна таксама сфармавала свой новы візуальны вобраз. Гэтага аказалася дастаткова для таго, каб грудзі павялічылася на два памеры.</p>
<p><em>Доктар Алег Г. Торсуноў</em> у сваёй кнізе "Сувязь хвароб з характарам" піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны захворванняў малочных залоз:<br />Дабрыня, чуласць, памяркоўнасць, пяшчота, радасць у характары спрыяюць звычайнаму функцыянаванню малочных залоз.<br />Дабрыня, чуласць у характары стабілізуе гарманальныя функцыі неабходныя для нармальнай працы малочных залоз.<br />-узлаванасць прыводзіць да парушэння гарманальных функцый.<br />-Слабахарактарнасць выклікае зніжэнне гарманальных функцый.<br />Цярпімасць жанчыны дае ёй добры імунітэт малочных залоз.<br />-Нецярплівасць выклікае зніжэнне імунітэту і схільнасць да запаленчых працэсаў.<br />-Празмернае цярпенне ў невуцтве (забітасць) выклікае знясіленне імунітэту і хранічныя запаленчыя захворванні ў малочнай залозе.<br />Пяшчота ў жаданнях, волі, эмоцыях і думках жанчыны садзейнічае выпрацоўцы якаснага малака.<br />-Грубіянства выклікае паталагічныя змены ў якасным складзе малака.<br />-Распешчанасць - зніжае якасныя паказчыкі малака.<br />Радасць, каханне павялічвае колькасць малака.<br />-Бязрадаснасць зніжае колькасць малака.<br />-Агіда, непрыязнасць, нянавісць зніжаюць колькасць малака.</p>
<p><em>Луіза Хей</em> у сваёй кнізе «Ацалі сябе сам» паказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і якія гарманізуюць думкі (вядучыя да ацаленьня) злучаныя са з'яўленнем і вылячэннем хвароб малочных залоз:<br />Сімвалізуюць матчыны клопат, выношванне, гадаванне. Адмова сабе ў "сілкаванні". Ставіце сябе на апошняе месца. Кіста, ушчыльненні, балючыя адчуванні (мастыт) - лішак клопату, залішняя пратэкцыя, прыгнечанне асобы.<br />Гарманізавальныя думкі: Існуе ўстойлівы баланс паміж тым, што я паглынаю і тым, што аддаю іншым. Я патрэбная. Цяпер я клапачуся пра сябе, сілкую сябе з любоўю і радасцю. Я прызнаю свабоду кожнага быць тым, кім ён хоча быць. Мы ўсе вольныя, мы - у бяспецы.</p>
<p><em>Доктар Лууле Віілма</em> ў сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны фиброаденоматоза малочнай залозы:<br />Фібраадэнаматоз малочнай залозы і рак грудзей, мяжа паміж імі зыбкая і можа знікнуць у адно імгненне. Як правіла, яе руйнуе страх.<br />1. Калі глядзець спераду, грудзі размешчаны ў вобласці сардэчнай чакры - тым самым стрэс звязаны з любоўю.<br />2. Калі глядзець ззаду, забеспячэнне грудзей энергіяй адбываецца на ўзроўні 4-га і 5-га грудных пазванкоў. Гэта вобласць кахання і пачуцці віны.<br />3. Ззаду размешчана энергія волі, але яе знішчае страх.<br />З гэтай хваробай звязаны стрэсы, пры якіх жанчына абвінавачвае мужа, напрыклад, у тым, што муж не любіць яе з-за нявернасці, неразумення, нявопытнасці і гэтак далей.<br />Паколькі стрэсы ўзыходзяць да эмбрыянальнага перыяду, праблема звязана з узаемаадносінамі з маці і бацькам:<br />1. маці мяне не любіць, і я вінавачу яе ў гэтым;<br />2. ўсведамленне таго, што бацька не любіў маці, жаль да маці, якая перарастае ў жаль і спачуванне да жанчын наогул.<br />Пры стрэсе: мужчыны не любяць жанчын, абыякавыя да іх, жанчына выбудоўвае перад сабой сцяну стрэсу, якую каханне мужа не можа пераадолець. Такую жанчыну можа пакахаць толькі супер мужны мужчына, ды і той асуджаны руйнавацца: "Што ж са мной такое, раз гэтая жанчына адчувае сябе за мной няшчаснай". Узаемныя абвінавачванні бацькоў, канфлікт паміж мужчынскай і жаночай падлогай, адмаўленне кахання (асабліва ў незамужніх і разведзеных). Дух упартасці: абыдуся і без мужа, а таксама адмаўленне стрэсу і вырошчванне злосці. Мужчыны мяне не любяць, што яны знаходзяць у іншых жанчынах? Зайздрасць да тых, якіх кахаюць і бацька не кахае мяне, таму што жадаў сына. Вось такія высокія і моцныя сцены.<br />Наогул малочная залоза вельмі ўспрымальная да папрокаў, скаргам і абвінавачванням. Жанчына прыцягвае да сябе падобнага мужчыну, таму што яна цярпець не можа і ненавідзіць скаргі, папрокі, неабгрунтаваныя абвінавачанні, бо гэты стрэс дастаўся ёй ад маці. Сітуацыя можа быць і прама супрацьлеглай - жанчына сама кахае вохкаць, жаліцца і галасіць.<br />Калі ў сяброўкі выяўляецца рак грудзей, то падумайце над яе жыццём. Вы ж добра яе ведаеце. Думайце лагічна, не паддавайцеся паніцы - а раптам у мяне тое ж. Сяброўцы трэба дапамагчы, падтрымаць яе і навучыць, а не праецыраваць нябачную воку структуру яе хваробы на сябе з пачуцця спачування. Нярэдкія выпадкі, калі ў коле сябровак пасля захворвання адной у кожнай з іх з'яўляецца нейкае ўшчыльненне ў грудзях. І ва ўсіх аднолькавы стрэс: „Мяне не любяць”. Падобнае прыцягвае толькі падобнае, таму яны і сталі сяброўкамі. Ім не хапала толькі стымулятара паталогіі - страху. І яны яго атрымалі.<br />Калі падобныя стрэсы назапашваюцца, а лекары імі не займаюцца, тое ўзнікае разлютаванне, узмацняецца страх, які перарастае ў злосць, - вось і адбылася катастрафічная памылка, наступствам якой з'яўляецца рак.<br />Жанчыны, падумайце нарэшце аб сабе! Знайдзіце ў сабе стрэсы і вызваліце іх. Не адмаўляйце іх наяўнасці, не імкніцеся ганарліва быць вышэй. Смелы чалавек глядзіць дрэннаму ў вочы і даруе яму.<br />Не з'яўляюцца цудам захворвання грудных жалез у мужчын і хлопчыкаў. Чыннікі прыкладна тыя ж, але з мужчынскімі нюансамі.<br />Сваё сапраўднае запатрабаванне - быць здаровым - я магу давесці целу толькі тым, што вызвалю стрэс. Не ненавідзячы яго, а кахаючы вызваляю яго, паколькі ён прыйшоў мяне навучыць. А вучэнне вышэй за ўсё.<br /><br /><em>Доктар Лууле Віілма</em> ў сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны раку малочнай залозы.<br />З жаночых грудзей усё пачынаецца, таму што тут знаходзіцца сярэдзінны пункт самага святога кахання. Крыніца самага святога кахання - гэта матчына каханне. І нават калі нашы мамы не ўмелі кахаць з кахання, з сябе, па-сапраўднаму, гэта не апраўдвае нас, тых, хто паўтарае гэтую памылку. Калі ў вашай маці няма раку грудзей, а ў вас ёсць, значыць, у мамы памылкі былі не такімі вялікімі, як у вас. Бываюць выпадкі, калі ў бабулі рак грудзей, у мамы і ў дачкі. Розніца толькі ў тым, што ў бабулі хвароба з'явілася ў 60 гадоў, у мамы - у 40, а ў дачкі - у 25. Таму што з пакалення ў пакаленне стрэсы накладваюцца сябар на сябра, і ў выніку - такі жаласны вынік.<br />У жаночых грудзях знаходзіцца крыніца кахання, і адтуль - трэба аддаць тое, што дадзена Богам. Калі нам дадзена звыш, а мы з сквапнасці не дзелімся, жадаем раней атрымаць, да таго, як аддаць, тады і ўзнікае гэтае жаночае пытанне: „ Чаму я павінна як шлюха першая прапаноўваць сваё каханне, чаму ён не ідзе мяне кахаць? ”А ён тое ідзе, ён ужо гатовы. Пакуль мужчына кахае сябе, датуль ён можа кахаць жанчыну. Розніца паміж мужчынскім і жаночым каханнем у тым, што каханне жанчыны пачынаецца на духоўным узроўні і працягваецца на фізічным, а ў мужчыны - наадварот. Таму мужчыны могуць ісці да прастытуткі і любіць праз яе цела сваю жонку. Калі гэта адбываецца, тады спытаеце сябе, чаму муж ходзіць па прастытутках, але вяртаецца да вас дадому? Толькі адна прычына: вы не ўмееце кахаць. Вы для яго святое каханне, у прастытутцы ён гэтага не знойдзе. Ён не дорыць ёй сваё каханне, ён толькі вызваляецца ад сваёй спермы, якой неабходна даць выйсце, бо нерэалізаваная жыццёвая энергія можа працяць мозг падобна маланкі. Нерэалізаваная сэксуальная энергія знішчае наш мозг. Калі мы не разумеем, не ўсведамляем, што ёсць каханне, тады „зламаецца” галава. Калі казаць вельмі сцісла, чыннік рака малочнай залозы, гэта сорамна кахаць. Калі жанчына кахае, то мужчына прыйдзе, таму што яна чакае яго фізічна. І сэксуальнае ўзаемадзеянне адбываецца з кахання. Вынік - абодва шчаслівыя. А калі яна не кахае, а толькі выконвае шлюбны абавязак, таму што так трэба, таму што хто ведае, што інакш будзе, што людзі скажуць, як я зладжуся з матэрыяльным бокам жыцця. Вынік - яна добраахвотна дае мужу сябе згвалтаваць. А мужчына нават не падазрае пра гэта, яму проста нядобра, ён нешчаслівы пасля такой блізкасці, у яго адчуванні як пасля мастурбацыі. Ён згвалтаваў сваю жонку, таму што жаночая думка - самая вялікая сіла ў свеце. Калі жанчына чагосьці жадае, то яна павінна гэта атрымаць. А як часта мы хочам нешта, а атрымаўшы, разумеем, што хацелі зусім іншага. Жадаем каханне, а атрымліваем сэкс. І пасля такога сэксу пачуваемся абсалютна раздушанымі. Абодва нешчаслівыя. Калі мама расказала дачцы пра радасныя ці сумныя моманты свайго жыцця, казала дачцы, што не ўсё ёй было зразумела, што не ўсё было добра, тады дачка пачынае думаць. А калі мама ад сораму не кажа ні слова пра гэтую сорамную рэч, якая, па сутнасці - самая святая справа, калі яна не вучыць сваю дачку думаць, а вучыць толькі таму, як атрымаць мужчыну, як тлуміць яму галаву, прыцягваць яго, як зацягнуць выгаднага мужчыну дадому, як зрабіць яго ўласнасцю, хіба ў такім выпадку дачка можа быць шчаслівай? І вось усё гэта прабачыце маме, але раней прабачыце свайму граху, вызваліце яго, таму што вашы мамы бо таксама ахвяры. Ахвяры сваіх стрэсаў. Ім здаецца, што яны ахвяры мужчын. Калі жанчына кахае, яе ніколі ніхто не згвалтуе. Яна ідзе па жыцці як святасць. А калі няма матчынага кахання, тады маленькая дзяўчынка можа ісці проста па вуліцы, і яе згвалцяць, і 90-летнюю бабулю таксама згвалцяць. Чалавек сам з'яўляецца прычынай сваіх пакутаў. Жанчыны ідуць па вуліцы і жудасна сумуюць аб каханні. Яны жадаюць, каб іх кахалі. І сустракаецца той, хто таксама сумуе па каханні, ён адчувае, што хтосьці жадае каханні хай нават такім нікуды не вартым, як яго каханне. А мужчыну спыніць у гэтым працэсе немагчыма. Можна толькі сілай, таму што жах запаўняе яго думкі і галаву, і чалавек робіць тое, што робіць сутарга, ён не можа спыніцца. І ў такой курчы знаходзіцца мужчына. Калі яму пачынаюць супраціўляцца, тады радасць пераходзіць у жах, ад таго, што яму здаецца, зараз ён будзе адпрэчаны, ад яго кахання адмовяцца, і ён сапраўды ад гэтага, на нейкі час вар'яцее. Таму самая добрая самаабарона - не прыцягваць да сябе страхам МЯНЕ НЕ ЛЮБЯЦЬ гвалтаўніка. І дзеля гэтага трэба вызваліць тое, чаго мы баімся. Баіцеся, што вас НЕ ЛЮБЯЦЬ вызваляйцеся ад гэтага стрэсу.<br />Грудзі заўсёды гавораць аб мацярынстве, таму што праз іх выходзіць матчына малако, гэта святы жыццёвы сок. Калі нашы мамы пакутуюць, а мы не ведаем, як ім дапамагчы, гэта адна справа. Але калі мы хочам зладзіць мамчыну жыццё па-іншаму - гэта значыць, мы жадаем быць маці сваёй маме, але яна гэтага не ўспрымае. І нам сорамна. Сорамна быць маці маме, таму што мама ад ганарыстасці не ўспрымае маё каханне. І гэта - самая цяжкая апошняя кропля, ад якой развіваецца рак малочнай залозы.<br />Калі ў адносінах да бацькі ўзнікаюць матчыны пачуцці, а ён не ўспрымае гэтага, тады сорамна прапаноўваць яму сваё матчынае каханне. У выніку - рак левай малочнай залозы. Левыя грудзі - абавязкова бацька, муж, сын і ўвесь мужчынскі род. Праблемы, звязаныя з жаночым родам - маці, дачкой, сястрой, цёткай, сяброўкай, свякрухай, - рак правай малочнай залозы. Чым бліжэй чалавек, чым даражэй, тым больш я хачу быць для яго маці, даць яму з душы ўсё, што ёсць, і саромеюся, бо не вызваліла сваё пачуццё віны. Адчуваю, што нікуды не гаджуся і саромеюся гэтага, і ўсё застанецца ўнутры. Усё, што мусіць выходзіць, не выходзіць. Гэта выклікае захворванне. Чым больш баімся, чым больш сарамацімся, тым цяжэй захворванне. Вы, мусіць, чулі, што з нагоды аперабельнасці рака існуюць прама супрацьлеглыя меркаванні? Адны лічаць, што пухліну выдаляць нельга, гэта толькі паскорыць ракавы працэс. Іншыя ж, вырашыўшыся на аперацыю, здаравеюць і назаўжды забываюць аб гэтай хваробе. Людзі думаюць па-рознаму, таму што досвед у іх розны.<br />У рэчаіснасці - калі атрымоўваецца ўсталяваць першасны ачаг захворвання, то аперацыя - гэта шанец на выратаванне, і, калі чалавек пачынае жыць па-іншаму, зробіць правільную выснову, тады праблема сыходзіць і гэтага захворвання ўжо ніколі не будзе. А калі аперыруюць пухліна, і аказваецца, што гэта не першасны ачаг, а метастазы, тады хвароба прагрэсуе, новыя метастазы ўзнікаюць у іншым месцы. Хвароба быццам кажа чалавеку: пачынай спачатку, пачынай з сярэдзіны кропачкі, калі змушаны ісці на такі жорсткі дазвол праблемы. Таму што нож - гэта заўсёды жорсткасць. Жорсткасць - гэта дрэнна? Ні дрэнна, ні добра. Жорсткасць ёсць жорсткасць. Галоўнае, не выгадаваць гэтае пачуццё занадта вялікім. Калі няшмат - гэта нармальна.<br />Калі жанчына хварэе, прычына хваробы ў тым, што яна не ўмее кахаць мужчыну, не ўмела кахаць сваіх бацькоў, паколькі яны не ўмелі кахаць адзін аднаго. Аднак, калі сустракае свайго мужчыну і забывае ўсё пра мінулае, калі пакахае яго святым, душэўным каханнем, тады ўсё ў жыцці будзе ў парадку. Калі жанчына здолее зноў знайсці сябе, яе жаночы пачатак ачысціцца. Калі жанчына будзе жанчынай і здолее кахаць мужа, ачысціцца і яе мужчынскі пачатак. А калі не кахала свайго мужа, таму што не ўмела разумець хто яна (сваё жаночае прызначэнне), і імкнулася быць яшчэ лепш, чым мама, г.зн. збірала ў сабе ўсё больш стрэсаў аж да захворвання, дзе першасная праблема? Канешне, у самой жанчыне.<br />У мяне рак малочнай залозы, ад чаго гэтае захворванне?<br />Я глядзела вашу праблему з пункту гледжання жаночага і мужчынскага пачаткаў, у першую чаргу глядзела вашых маці і бацьку. Клікала іх разам з дачкой да сябе. Яны прыйшлі хутка. Стаяць перада мной, як перад суддзёй, гатовыя да любога прысуду, любога пакарання. А я ім кажу: "Пакахайце адзін аднаго". І ведаеце, якая рэакцыя? Рэакцыя маментальная: мама адразу стала казачна-серабрыстай, якая прама свеціцца. Яна ўсклікае: «Няўжо мяне лічаць шлюхай?» Мне зразумела, гэтая жанчына нічога не разумее пра каханне. Для яе каханне - гэта сэкс. Значыць, жыць палавым жыццём яна не ўмее. Я прапаную: "Давайце паспрабуем падысці з іншага боку: паспрабуйце пакахаць сябе". Яна адрэагавала з абурэннем: "Ні ў якім разе!" Я разумею, для гэтай жанчыны рада пакахаць сябе азначае занятак мастурбацыяй, т. е. жанчына ніколі не разумела, што такое сапраўднае каханне. Для яе сэксуальнае жыццё - гэта сорам і грэх. Для мужа ніколі не будзе шлюхай, а для сябе ніколі не будзе ненармальнай жанчынай. Ёй здаецца, што гэта нармальнае жыццё.<br />Гляджу на рэакцыю мужа. Як толькі я сказала "пакахаеце адзін аднаго", ён адразу пайшоў. Пачуўшы адказ жонкі, пачаў задыхацца, як рыба на сушы. Пасля катэгарычнай адмовы жонкі пакахаць сябе, ён проста "растаў", перастаў існаваць. Адбылося гэта таму, што гэтая жанчына 6000 гадоў пакутавала ад дагматычнага разумення жыцця. Бо шэсць тысяч гадоў існуе рэлігія, якая першапачаткова несла ідэю аб'яднання людзей. Злучэнне - гэта было вельмі важна - злучаць чалавечы род, але трэба было вучыць людзей аб'ядноўвацца, таму што іншы канец жадання рэлігій - злучаць, гэта разбурэнне, раз'яднанне. І зараз мы кідаемся паміж гэтымі супрацьлеглымі канцамі, а наша пачуццё віны ўсё павялічваецца, таму што не які робіцца таго, што трэба рабіць. Гэтая жанчына была ахвярай рэлігійных догмаў, і каханне для яе была грахом.<br />Чалавек павінен загладзіць свой грэх. А пакуты забіваюць пачуцці і ў мужчын, і ў жанчын. Грэх абавязвае рабіць тое, што мы прыйшлі рабіць з вольнай волі. Мы людзі, па духоўнай сутнасці - каханне - прыйшлі на гэтую грэшную зямлю, каб тут рабіць тое, што і там маглі рабіць, каб даць з сябе тое, што ў нас ёсць, і што мы можам даць. Нават калі мы абсалютна жабракі ў гэтым жыцці, што мы можам даць? Каханне. Кахаць – гэта святая справа. І вось мы прыходзім сюды, каб шчыра кахаць, аднак яшчэ ва ўлонні маці разумеем, што абавязаны кахаць. Але хіба абавязковае каханне - гэта каханне? Не, гэта сэкс. А хіба абавязковы сэкс - гэта сэкс? Не, гэта праца. Праца раба, праца прастытуткі. І калі жанчына не ўмее знаходзіць саму сябе і робіць гэтую святую справу па абавязку, то муж рэагуе духоўна так, як я апісвала вышэй рэакцыю гэтага мужчыны. Ён адчувае сваю поўную без карыснасць як мужчыны. А гэтае месца ў мужчын самае далікатнае. І не можа тады мужчына быць тым, хто ён ёсць насамрэч.<br />Першапачатковая энергія матэрыяльнага жыцця - гэта сэксуальная энергія - гэта святая энергія.<br />Калі мы жывём палавым жыццём з кахання, то гэта ж сама каханне, каханне, якая стварае найвышэйшую каштоўнасць, з усіх магчымых — ЧАЛАВЕКА.<br />А ці многія з нас адчуваюць, што іх прыход - шчасце для бацькоў? Усё больш людзей адчувае, што яны - нежаданыя дзеці. Чым вышэй узровень стрэсу, тым больш бацькі адчуваюць сябе дрэннымі, тым больш яны жадаюць добрага. Дзіця можа быць вельмі добрым, але ў нейкі момант, каб з глузду не з'ехаць, пачынае пратэставаць, і бацькі хаця б адзін раз скажуць: "Мы не хацелі такога дзіцяці, мы хацелі добрага". У гэты момант страх мяне не кахаюць пасяляецца ў душы дзіцяці. Дзіця сцвярджаецца ў думцы (са слоў мамы, радзей - таты), што бацькі хочуць бачыць яго такім, як намалявалі ў сваіх ілюзіях, а не такім, які ён ёсць. Тады, каб не памерці або не звар'яцець, застаецца адзіная магчымасць: адысці ад бацькоў і пачаць сваё жыццё самому. Так моладзь і робіць усё часцей і часцей з усё больш ранняга ўзросту. Амерыканскія бацькі ў 10 гадоў купляюць дзіцяці асобную кватэру і выхваляюцца гэтым, ганарацца, што яны добрыя бацькі. Яны гавораць праўду, яны сапраўды вельмі добрыя, але не бацькі.<br />Адкуль усё гэта пачынаецца? Усё пачынаецца з душы жанчыны, яна творца духоўнага свету. Супраціўляцца гэтаму бессэнсоўна. Бо вырашаючы прыйсці на Зямлю, мы самі выбіраем сабе падлогу. Таму бессэнсоўна пытаць: "А чаму я павінна, а не мужчына?" Гэтая жанчына, адказ на пытанне якой я зараз раскрываю, што робіць? Яна даказвае, што не шлюха, бо шлюхі самі сябе прапануюць, а прыстойная жанчына так не паступіць. А жанчына, якая даказвае сваю прыстойнасць, не адкрыецца на духоўным узроўні, не знойдзе на ўзроўні каханне. Гэта вялікая розніца: пойдзем даваць сваё цела, ці пойдзем даваць сваю душу, дакладней, даваць з душы. Не трэба любіць сэрцам, душою, ад сэрца, ад душы. Трэба кахаць з душы, з кахання, з сэрца. Такі выраз на рускай мове амаль не выкарыстоўваецца. Гэта так прыгожа, гэта вельмі добрыя словы "я кахаю цябе ўсім сэрцам, усёй душою". Ну чаму мне неяк нядобра? Бо я гэтым аддала сябе, а не з сябе. Калі я аддаю сябе, тады мяне не застанецца, хутка будзе пустое месца, разумееце? Калі жадаецца жыць, тады трэба сябе паводзіць як прастытутка, ісці і прапаноўваць сябе фізічна, а гэтага жаночы гонар не дапушчае. Але мяне выкарыстоўваюць, мною памыкаюць, злоўжываюць, я гэта трываю, я паводжу сябе як сапраўдная гераіня, а захворванне гераізму - гэта і ёсць рак. Значыць, каханне пачынаецца з жанчыны. Дзе нечага шмат, адтуль трэба аддаць, гэта будзе рухацца і выкліча мужчынскую рэакцыю, пройдзе праз мужчынскую душу, а мужчына адрэагуе ўжо, як яму трэба. Фізічна ён творца матэрыяльнага свету. І гэта ўваходзіць у жанчыну і ідзе праз геніталіі ў душу жанчыны. Усё ў парадку.<br />З жаночых грудзей усё пачынаецца, таму што тут знаходзіцца сярэдзінны пункт самага святога кахання. Крыніца самага святога кахання - гэта матчына каханне. І нават калі нашы мамы не ўмелі кахаць з кахання, з сябе, па-сапраўднаму, гэта не апраўдвае нас, тых, хто паўтарае гэтую памылку. Калі ў вашай маці няма раку грудзей, а ў вас ёсць, значыць, у мамы памылкі былі не такімі вялікімі, як у вас. Бываюць выпадкі, калі ў бабулі рак грудзей, у мамы рак грудзей, у дачкі рак грудзей. Розніца толькі ў тым, што ў бабулі хвароба з'явілася ў 60 гадоў, у мамы - у 40, а ў дачкі - у 25. Таму што з пакалення ў пакаленне стрэсы накладваюцца адзін на аднаго, і ў выніку - такі жаласны вынік. У жаночых грудзях знаходзіцца крыніца кахання, і адтуль - трэба аддаць тое, што дадзена Богам. Калі нам дадзена звыш, а мы з сквапнасці не дзелімся, жадаем раней атрымаць, да таго, як аддаць, што тады будзе? Тады і ўзнікае гэтае жаночае пытанне: "Чаму я павінна як шлюха першая прапаноўваць сваё каханне, чаму ён не ідзе мяне кахаць?" А ён ідзе, ён ужо гатовы. Што вы думаеце, мужчына можа жыць палавым жыццём, калі ён па-мужчынску не кахае? Пакуль мужчына можа кахаць сябе, датуль ён можа кахаць жанчыну. Розніца паміж мужчынскім і жаночым каханнем у тым, што каханне жанчыны пачынаецца на духоўным узроўні і працягваецца на фізічным, а ў мужчыны — наадварот. Таму мужчыны могуць ісці да прастытуткі і любіць праз цела прастытуткі сваю жонку. Калі гэта адбываецца, тады, жанчыны, спытаеце сябе, чаму муж ходзіць па прастытутках, але вяртаецца да вас дадому? Толькі адна прычына: вы не ўмееце кахаць. Ён любіць у вас сваю Дзеву Марыю, у прастытутцы ён гэтага не знойдзе. Ён не дорыць ёй сваё каханне, ён толькі вызваляецца ад сваёй спермы, якой неабходна даць выйсце, бо нерэалізаваная жыццёвая энергія можа працяць мозг, падобна маланкі.<br />Нерэалізаваная сэксуальная энергія знішчае наш мозг. Калі мы не разумеем, не ўсведамляем, што ёсць каханне, тады галава "сапсуецца". Тады ў нас, прабачце за грубае параўнанне, задніца ў галаве, а галава ў срацы. Проста выйдзе са строю галава. Калі казаць вельмі сцісла, чыннік рака малочнай залозы, гэта сорамна кахаць. Ну, як не саромецца, калі я настолькі нікуды не прыгодны, што мужчына ніколі не прыходзіць першым мяне кахаць!<br />Калі жанчына кахае, то мужчына прыйдзе, таму што яна чакае яго фізічна. Калі жанчыне патрэбна мужчынскае каханне, то яна кахае — і ён прыходзіць. І сэксуальнае ўзаемадзеянне адбываецца з кахання. Вынік - абодва шчаслівыя. А калі яна не кахае, а толькі выконвае шлюбны абавязак, таму што так трэба, таму што хто ведае, што інакш будзе, што людзі скажуць, што дзеці падумаюць, як я зладжуся з матэрыяльным бокам жыцця. Вынік - яна добраахвотна дае мужу сябе згвалтаваць. А мужчына нават не падазрае пра гэта, яму проста нядобра, ён нешчаслівы пасля такой блізкасці, у яго адчуванні як пасля мастурбацыі. Ён згвалтаваў сваю жонку, таму што жаночая думка - самая вялікая сіла ў свеце. Калі жанчына чагосьці жадае, то яна павінна гэта атрымаць. А як часта мы хочам нешта, а атрымаўшы, разумеем, што хацелі зусім іншага. Жадаем каханне, а атрымліваем сэкс. І пасля такога сэксу пачуваемся абсалютна раздушанымі. Абодва нешчаслівыя.<br />Калі мама расказала дачцы пра радасныя ці сумныя моманты свайго жыцця, казала дачцы, што не ўсё ёй было зразумела, што не ўсё было добра, тады дачка пачынае думаць. А калі мама ад сораму не кажа ні слова пра гэтую сорамную рэч, якая, па сутнасці, - самая святая справа, калі яна не вучыць сваю дачку думаць, а вучыць толькі таму, як атрымаць мужчыну, як тлуміць яму галаву, прыцягваць яго, як зацягнуць выгаднага мужчыну дадому, як зрабіць яго ўласнасцю, хіба ў такім разе дачка можа быць шчаслівай? І вось усё гэта прабачыце маме, але раней прабачыце свайму граху, вызваліце яго, таму што вашы мамы бо таксама ахвяры. Ахвяры сваіх стрэсаў. Ім здаецца, што яны ахвяры мужчын. Калі жанчына кахае, яе ніколі ніхто не згвалтуе. Яна ідзе па жыцці як Дзева Марыя. А калі няма матчынага кахання, тады маленькая дзяўчынка можа ісці проста па вуліцы, і яе згвалцяць, і 90-летнюю бабулю таксама згвалцяць. Божа, як можна так? Чалавек сам з'яўляецца прычынай сваіх пакутаў. Жанчыны ідуць па вуліцы і жудасна сумуюць аб каханні. Яны жадаюць, каб іх кахалі. І сустракаецца той, хто таксама сумуе па каханні, ён адчувае, што хтосьці жадае каханні хай нават такім нікуды не вартым, як яго каханне. А мужчыну спыніць у гэтым працэсе немагчыма. Можна толькі сілай, таму што жах запаўняе яго думкі і галаву, і чалавек робіць тое, што робіць сутарга, ён не можа спыніцца, І ў такой курчы знаходзіцца мужчына. Калі яму пачынаюць супраціўляцца, тады радасць пераходзіць у жах, ад таго, што яму здаецца, зараз ён будзе адпрэчаны, ад яго кахання адмовяцца, і ён ад гэтага сапраўды на нейкі час вар'яцее. Таму самая добрая самаабарона - не прыцягваць да сябе страхам мяне не любяць гвалтаўніка. І дзеля гэтага трэба вызваліць тое, чаго мы баімся. Баіцеся, што вас не кахаюць, вызваляйцеся ад гэтага стрэсу.<br />Грудзі заўсёды гавораць аб мацярынстве, таму што праз грудзі выходзіць матчына малако, гэта святы жыццёвы сок. Калі нашы маці пакутуюць, а мы не ведаем, як ім дапамагчы, не ведаем, што рабіць, каб ім дапамагчы, гэта адна справа. Але калі мы жадаем уладкаваць маміна жыццё па-іншаму, а яно не ўспрымае, гэта значыць, мы жадаем быць маці сваёй маме, але яна гэтага не ўспрымае. І нам сорамна. Сорамна быць маці маме, таму што мама ад ганарыстасці не ўспрымае маё каханне. І гэта - самая цяжкая апошняя кропля, ад якой пачынае развівацца рак малочнай залозы.<br />У сяброўкі выяўлены метастазы раку правай малочнай залозы.<br />Калі ў адносінах да бацькі ў мяне ўзнікаюць матчыны пачуцці, а ён не ўспрымае гэтага, тады сорамна прапаноўваць бацьку сваё матчынае каханне. У выніку - рак левай малочнай залозы. Левыя грудзі - абавязкова бацька, муж, сын і ўвесь мужчынскі род. Праблемы, звязаныя з жаночым родам - маці, дачкой, сястрой, цёткай, сяброўкай, свякрухай, - рак правай малочнай залозы. Чым бліжэй чалавек, чым даражэй, тым больш я хачу быць для яго маці, даць яму з душы ўсё, што ёсць, і саромеюся, бо не вызваліла сваё пачуццё віны. Адчуваю, што нікуды не гаджуся і саромеюся гэтага, і ўсё застанецца ўнутры. Усё, што мусіць выходзіць, не выходзіць. Гэта выклікае захворванне. Чым больш баімся, чым больш сарамацімся, тым цяжэй захворванне. Вы, мусіць, чулі, што з нагоды аперабельнасці рака існуюць прама супрацьлеглыя меркаванні? Адны лічаць, што пухліну выдаляць нельга, гэта толькі паскорыць ракавы працэс. Іншыя ж, вырашыўшыся на аперацыю, здаравеюць і назаўжды забываюць аб гэтай хваробе. Людзі думаюць па-рознаму, таму што досвед у іх розны.<br />У рэчаіснасці - калі атрымоўваецца ўсталяваць першасны ачаг захворвання, то аперацыя - гэта шанец на выратаванне, і, калі чалавек пачынае жыць па-іншаму, зробіць правільную выснову, тады праблема сыходзіць і гэтага захворвання ўжо ніколі не будзе. А калі аперыруюць пухліна, і аказваецца, што гэта не першасны ачаг, а метастазы, тады хвароба прагрэсуе, новыя метастазы ўзнікаюць у іншым месцы. Хвароба быццам кажа чалавеку: пачынай спачатку, пачынай з сярэдзіны кропачкі, калі змушаны ісці на такі жорсткі дазвол праблемы. Таму што нож - гэта заўсёды жорсткасць. Жорсткасць - гэта дрэнна? Ні дрэнна, ні добра. Жорсткасць ёсць жорсткасць. Галоўнае, не выгадаваць гэтае пачуццё занадта вялікім. Калі жорсткасці няшмат - гэта нармальна.<br />Калі жанчына хварэе, прычына хваробы ў тым, што яна не ўмее кахаць мужчыну, не ўмела кахаць сваіх бацькоў, паколькі яны не ўмелі кахаць адзін аднаго. Аднак, калі я сустракаю свайго мужчыну і забываю ўсё пра мінулае, калі палюблю яго як Дзева Марыя свайго Духа Святога, тады ўсё ў маім жыцці будзе ў парадку. Калі жанчына здолее зноў знайсці сябе, яе жаночы пачатак ачысціцца. Калі жанчына будзе жанчынай і здолее кахаць мужа, ачысціцца і яе мужчынскі пачатак. А калі я не кахала свайго мужа, таму што не ўмела разумець, хто я (сваё жаночае прызначэнне), і імкнулася быць яшчэ лепш, чым мая мама, т. е. збірала ў сабе ўсё больш стрэсаў аж да захворвання, то дзе першасная праблема ? Мы зараз гаворым пра фізічныя захворванні, якія ёсць у чалавека. Я хачу, каб вы думалі разам са мной.</p>
<p><em>Сяргей М. Лазараў</em> у сваіх кнігах “Дыягностыка кармы” (кнігі 1-12) і “Чалавек будучыні” піша пра тое, што асноўнай прычынай абсалютна ўсіх хвароб, з'яўляецца дэфіцыт, недахоп ці нават адсутнасць кахання ў душы чалавека. Калі чалавек ставіць нешта вышэй за любоў да Бога (а Бог, як гаворыцца ў Бібліі, ёсць Любоў), то ён замест здабыцця боскай любові накіроўваецца да чагосьці іншага. Да таго, што (памылкова) лічыць важнейшым у жыцці: грошы, слава, багацце, улада, задавальненні, сэкс, адносіны, здольнасці, парадак, мараль, веды і шматлікім-многім іншым матэрыяльным і духоўным каштоўнасцям… Але гэта ўсё не мэта, а толькі сродкі для здабыцця боскай (праўдзівай) любові, любові да Бога, любові, як у Бога. А туды, дзе няма (сапраўднага) кахання ў душы, як зваротная сувязь ад Сусвету, прыходзяць хваробы, праблемы і іншыя непрыемнасці. </p>
<p>Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын праблем з малочнымі залозамі працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дадаткі да дадзенага артыкула. Працяг будзе!</p>

<hr />
'''© [https://zhalevich.com/andrei-zhalevich_sw.html Андрэй ЖАЛЕВІЧ]<br>
'''[https://zhalevich.com/index_sw.html www.zhalevich.com]'''
<hr />
== Выкарыстаныя крыніцы ==
# Андрэй Жалевіч. '''[https://zhalevich.com/trakt-swietarazum_sw.html СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў]'''. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
# Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
# Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
# Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
# Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
# Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
# Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
# Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
# Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции.  - CПб.: Питер, 2009 г.
# Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
# Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
# Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.
і іншыя крыніцы па [[Крыніцы па псіхасаматыцы| псіхасаматыцы]] і па '''[https://www.zhalevich.com/rozum_sw.html Светаразуменню]'''

== Чытайце таксама ==
* '''[https://www.zhalevich.com/meta-medicina_sw.html Увесь ліст (спіс) псіхасаматычных і метафізічных прычын захворванняў]'''.

[[Category:Псіхасаматыка]]
[[Category:Здароўе]]