Падстраўнікавая залоза. Псіхасаматыка і метафізіка падстраўнікавай залозы: розьніца паміж вэрсіямі

Зьвесткі з M.O.W.A.
ВізуальнаВікіразметка
дНяма апісаньня зьменаў
дНяма апісаньня зьменаў
 
(не паказаная 1 прамежная вэрсія аўтарства таго ж удзельніка)
Радок 6: Радок 6:
<hr>
<hr>


<p>Вас беспокоит поджелудочная железа? Конечно же сначала, нужно устранить причины, которые ведут к дисгармонии поджелудочной железы. Рассмотрим метафизические (тонкие, ментальные, эмоциональные, психосоматические, подсознательные, глубинные) причины проблем и заболеваний поджелудочной железы.</p>
<p>Вас турбуюць праблемы з падстраўнікавай залозай? Вядома, спачатку трэба ліквідаваць прычыны, якія прыводзяць да дыслогіі падстраўнікавай залозы. Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны праблем і захворванняў падстраўнікавай залозы.</p>
   
   
<p>Вот что пишут об этом всемирно известные эксперты в данной области и авторы книг по данной тематике.</p>
<p>Вось што пішуць аб гэтым сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы.</p>
<h2 style="text-align: justify;">Поджелудочная железа (общие проблемы)</h2>
<h2 style="text-align: justify;">Падстраўнікавая залоза (агульныя праблемы)</h2>
<p><em>Олег Г. Торсунов</em> в своей книге «Связь болезней с характером» пишет о такой возможной психосоматической и метафизической причине проблем и болезней поджелудочной железы, как алчность. Это безудержная жадность. Часто в результате такого недостатка в характере могут пострадать гормональные функции. Соответственно в запущенных случаях развивается злокачественная опухоль, например, очень часто щитовидной железы, реже поджелудочной и надпочечников.<br /><br /><em>Согласно Сергею С. Коновалову</em> («Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции»), страдающие болезнями желудка и поджелудочной железы склонны к тихой печали, которая и привела их на больничную койку.</p>
<p><em>Олег Г. Торсунов</em> у сваёй кнізе «Сувязь хвароб з характарам» піша пра такую магчымую псіхасаматычную і метафізічную прычыну праблем і хвароб падстраўнікавай залозы, як жаднасць. Гэта безудзержная алчнасць. Часто ў выніку такога недахопу ў характары могуць пацярпець гармоны. Адпаведна ў запушчаных выпадках развіваецца злаякасная пухліна, напрыклад, вельмі часта шчытападобнай залозы, радзей падстраўнікавай і надпочечнікаў.<br /><br /><em>Згодна з Сергеем С. Коноваловым</em> («Энергаінфармацыйная медыцына па Коновалову. Лячэбныя эмоцыі»), якія церпяць ад захворванняў страўніка і падстраўнікавай залозы схільныя да ціхай тугі, якая і прывяла іх на бальнічнае ложка.</p>
<p><em>Лиз Бурбо</em> в своей книге «Твое тело говорит "Люби себя!"» пишет о возможных психосоматических, психологических и метафизических причинах проблем с поджелудочной железой:<br />Поджелудочная железа символизирует «сладость» жизни, умение радоваться и наслаждаться жизнью.<br /><br /><em>Владимир Жикаренцев</em> в своей книге «Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь» указывает на главные негативные установки (приводящие к болезням) и гармонизирующие мысли (ведущие к исцелению) связанные с появлением и исцелением поджелудочной железы:<br />Поджелудочная железа олицетворяет сладость, свежесть жизни. <br /><em><strong>Гармонизирующие мысли:</strong></em><br />Моя жизнь сладка.<br /><br /><em>Луиза Хей</em> в своей книге «Исцели себя сам» указывает на главные негативные установки (приводящие к болезням) и гармонизирующие мысли (ведущие к исцелению) связанные с появлением и исцелением поджелудочной железы:<br />Поджелудочная железа символизирует «сладость» жизни. <br /><em><strong>Гармонизирующие мысли:</strong></em><br />Моя жизнь «сладка».<br /><br /><em><strong>Лууле Виилма</strong></em> в своих книгах «Светлый источник любви» пишет возможных психосоматических, психологических и метафизических причинах проблем с поджелудочной железой: <br />Здравомыслящие люди, которые не желают образумиться и потому запрещают себе давать волю чувствам, уходят из жизни прежде срока. Поэтому если Вас одолевает желание сказать свинье в глаза, что она свинья, дайте этому желанию волю. Если Вы подавляете в себе злобу, Вас с нездешней силой потянет на соленое сало. А если подавите и это желание, то совершите над собой еще одно насилие. Злоба из-за подобных запретов воздействует на Вашу поджелудочную железу, особенно на обмен сахара, следствием чего явится ожирение без потребления жира.</p>
<p><em>Ліз Бурбо</em> у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Люби сябе!"» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны праблем з падстраўнікавай залозай:<br />Падстраўнікавая залоза сімвалізуе «салодкасць» жыцця, умение радавацца і атрымліваць асалоду ад жыццём.<br /><br /><em>Уладзімір Жыкарэнцаў</em> у сваёй кнізе «Шлях да свабоды. Кармічныя прычыны ўзнікнення праблем або як змяніць сваё жыццё» ўказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (якія вядзяць да лячэння), звязаныя з узнікненнем і лячэннем падстраўнікавай залозы:<br />Падстраўнікавая залоза ўвасабляе салодкасць, свежасць жыцця. <br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Маё жыццё салодкае.<br /><br /><em>Луіза Хей</em> у сваёй кнізе «Ісцелі сябе сам» ўказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (якія вядуць да лячэння), звязаныя з узнікненнем і лячэннем падстраўнікавай залозы:<br />Падстраўнікавая залоза сімвалізуе «салодкасць» жыцця. <br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Маё жыццё «салодкае».<br /><br /><em><strong>Лууле Виілма</strong></em> у сваіх кнігах «Святло крыніцы любові» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны праблем з падстраўнікавай залозай: <br />Здароўныя людзі, якія не жадаюць разумнецца і таму забараняюць сабе даваць волю пачуццям, сыходзяць з жыцця да сканчэння тэрміну. Таму, калі вас узрушвае жаданне сказаць свінні ў вочы, што яна свіння, дайце гэтаму жаданню волю. Калі вы прыціскаеце ў сабе злосць, вас з незямной сілай будзе цягнуць на салёнае сала. А калі вы прыціснеце і гэтае жаданне, то здзейсніце над сабой яшчэ адно гвалт. Злосць з-за падобных забаронаў уплывае на вашу падстраўнікавую залозу, асабліва на абмен цукру, следствам чаго будзе атлусценне без спажывання тлушчаў.</p>
<p><em>Доктор Лууле Виилма</em> в своих работах пишет о возможных психосоматических, психологических и метафизических причинах заболеваний поджелудочной железы:<br />Поджелудочная железа является органом личности человека.<br />Если мы преисполнены верой в свои начинания, то не подвержены влиянию со стороны, и поджелудочная железа у нас в порядке. Вера и самоуверенность - разные вещи, разные грани единого целого.<br />Поджелудочная железа вырабатывает инсулин - белковый гормон, регулирующий содержание сахара в крови и поступающий непосредственно в кровь. Любой вид поступающего в тело сладкого привносит извне смелость, что уравновешивает страхи. Чем меньше у человека смелости, тем больше он её жаждет. Подлинная смелость являет собой бесприпятственно текущую энергию. Кажущуюся смелость мы поглощаем ежедневно вместе с сахаром. Но наступает момент, когда сахар перестаёт усваиваться и не доходит до клеток. Даже не превращается в жиры, поскольку нет инсулина.<br />Инсулин подобен охраннику, который приходит на помощь, когда видит, что человек сам старается наладить свою жизнь достойным образом, пусть даже при этом совершает ошибки. Как только он видит, что человек делает добро чужим, чтобы стало лучше самому, но вскоре разочаровывается и начинает требовать, чтобы окружающие занялись налаживанием его жизни, - помощь от инсулина прекращается. Возникает сахарная болезнь, чтобы человек уяснил, что по-настоящему хорошим является то, что человек созидает по велению сердца собственными руками. Когда человек делает дела за других, он втайне всегда желает, чтобы другие сделали за него его собственные дела. Работа за других - это своего рода аванс, который выплачивается из расчёта на будущее. Чем больше мы занимаемся чужими делами, тем скорее обнаруживается изнанка.<br />С ТОЙ МИНУТЫ, КОГДА ЧЕЛОВЕК НАЧИНАЕТ ТРЕБОВАТЬ ОТ ДРУГИХ ОТВЕТНОЙ БЛАГОДАРНОСТИ, У НЕГО НАЧИНАЕТСЯ диабет.<br />От того, сколь решительно человек настроен, зависит начальная стадия болезни, которая может протекать в скрытой либо же обострённой форме, опасной для жизни. Если, к примеру, женщина старается доказать, что она хорошая жена, то муж заботу не замечает и принимает её не так, как хотелось бы жене. В сердцах жена делает разворот на 180 градусов и заявляет: отныне я палец о палец ради тебя не ударю. Ты меня не любишь, живи как знаешь, но о семье, будь добр, позаботься. Выслуживающая любовь рабыня сделалась повелительницей, упирающей на свои права. Не правы они оба. А что в итоге? Если раньше у их ребёнка в крови постоянно не хватало сахара, то теперь содержание сахара превышает норму. Прежде его было не оттащить от сладкого, а нынче он сладкое на дух не переносит.<br />Смелый человек начинается с того, что делает хорошее себе и лишь потом другим. Кто делает хорошее себе, тот не делает плохого другим. У такого человека поджелудочная железа здоровая.<br />Человек, испытывающий страхи, спешит прежде всего сделать хорошее другим, тогда его будут считать хорошим и будут любить. Делать хорошее себе он перепоручает другим. Участие сахара в крови в процессе обмена веществ выражает сущность процесса обращения плохого в хорошее. Оно указывает на то, как жизнь человека становится хорошей, или же кто кому что делает. В повседневной жизни мы привыкли к следующему: я сделаю хорошей жизнь других, а другие пусть сделают хорошей мою. Показатель сахара в крови как раз выражает душевную смелость человека делать хорошее в первую очередь для себя.<br />Ни одна клетка нашего тела не способна прожить без пищи, в том числе без достаточного количества глюкозы. Нормальное содержание сахара в крови обеспечивает нормальное питание клеток, или жизнь. На мыслительном уровне это означает, что у уравновешенного человека - рассудительного и смелого - нормальная, уравновешенная жизнь.<br />Человек может быть трусливым, смелым или очень смелым. Между смелостью и сверхсмелостью, или безрассудной смелостью, один шаг. Смелый штурмует горные вершины, но если он ослеплён почётом и славой и не замечает мудрого предупреждения, которое ему посылает страх, то он становится безрассудно смелым, и это его губит. Кто относится к стрессам как к неотъемлемой части самого себя и при возникновении новых стрессов упорядочивает свою душевную жизнь, тот уравновешивает свою негативную и позитивную энергию и не ведает страданий. Чем уравновешеннее человек, тем меньше его потребность в пище и тем стабильнее у него содержание сахара в крови.<br />Помните! СТРАХ УРАВНОВЕШИВАЕТСЯ СЛАДКИМ.<br />С возрастанием страха человека тянет на сладкое. Превышая норму сладкого, человек смелеет. На фоне сладкого рост страха не замечается. Человек не говорит, что ему страшно, а говорит : „Хочется сладкого”. Пока не наступит предел.<br />Если сущность диабета  ещё как-то возможно объяснить человеку здоровому, то больному - практически невозможно, потому что его понимание блокируется страхом оказаться виноватым. Всякое пояснительное слово воспринимается им как упрёк, и это задевает за живое его гордость. Уязвлённая гордость лишает способности размышлять, и поэтому диабетик, независимо от его возраста, никак не уразумеет, что разобраться в своих стрессах НУЖНО ДЛЯ СОБСТВЕННОГО ЖЕ БЛАГА.<br />Многие уже постигли, что принуждать себя и других - это плохо. Хорошие люди стараются этого избегать. Они поступают прямо противоположно - наставляют ближнего, мол, не делай много, но делай хорошо. Такое отношение является благодатной почвой для появления диабета. Делай много и не делай много - это ведь две грани единого целого. Следовало бы спросить у себя, а нужно ли вообще это делать. Диабетом заболевает человек, который явился на этот свет, чтобы делать мало, но зато хорошо. В родители он выбирает тех, кто исповедует те же принципы, ибо так проще шагать одной дорогой.<br />Принцип "не делай много, но зато хорошо" начинается с запрета. Когда запрещается малое хорошее с целью получить большое хорошее, заболевает поджелудочная железа, ибо она не выносит запрета. Если маленькому ребёнку, который не знает отказа ни в чём, запретить какую-либо пустяковину, у него может моментально заболеть живот. Если это случается несколько раз, и родители подмечают, что происходит это сразу после запрета, то ребёнка принимаются ругать, так как жалобы на больной живот воспринимаются как шантаж, чтобы добиться своего. Ведь больному ребёнку ничего не запрещают. На деле же у ребёнка действительно болит живот, поскольку поджелудочная железа - орган, очень чувствительный к боли. Это означает, что у человека легко ранимая личность.<br />Запреты и приказы во имя блага являются признаком хороших родителей. Мы же не приказываем делать плохое - говорят они в своё оправдание. Так вжившиеся в свою роль и идеалы родители начинают приказывать ребёнку делать то, что он и без того делает, и в ребёнке пробуждается протест. Протест этот может выражаться в старании делать лучше прежнего. Главное, чтобы было сделано так, как велено. Желание превзойти самого себя вырастает в эгоизм - знание, что я лучше всех. ЛИЧНОСТЬ ПОРАЖАЕТСЯ СЕБЯЛЮБИЕМ, эгоизмом, и поджелудочная железа заболевает. Она не может оставаться здоровой, потому что здоровая поджелудочная железа соотносится с совершенной личностью.<br />Число людей, живущих по принципу "делай мало, но зато хорошо", растёт изо дня в день. В погоне за качеством они забывают, что и количество имеет значение. Так они забывают родить второго, третьего, четвёртого ребёнка. Либо забывают о их существовании. Позабытому ребёнку везёт, поскольку у него не возникает той же болезни, что у брата или сестры. Если же невнимание его задевает, он, увы заболевает иными болезнями.<br />Если вы придерживаетесь принципа "лучше меньше детей, но зато они будут хорошо воспитаны", то высвободите его, иначе навлечёте на семью беду. Жизнь не позволяет во имя одной цели жертвовать другой.<br />НЕ НУЖНО ВОСПИТЫВАТЬ ИЗ РЕБЁНКА ЛИЧНОСТЬ, НУЖНО ПОЗВОЛИТЬ ЕМУ САМОМУ РАЗВИТЬСЯ В ЛИЧНОСТЬ.<br />Каждый человек что-то умеет и чего-то не умеет. В жизни могут пригодится всякие умения, поэтому нужно научиться развивать те навыки, которыми человек не владеет. К сожалению, тяга к материальному благополучию извращает потребности человека. В детях, подростках, а так же в самих себе люди развивают те навыки, благодаря которым можно выделиться на общем фоне, и не желают разбазаривать драгоценное время на развитие необходимых житейских умений. Человек, который что-то умеет, с радостью делает это дело за других, и те его нахваливают. Настаёт день, когда человек ощущает, что сыт по горло собственным однобоким развитием и что хотел бы заняться чем-то иным, но не умеет. Неосознанная злоба на собственное неумение выливается в поиски виновного в возникшей проблеме.<br />Виновными оказываются те, на кого я потратил время и силы. Я ДЕЛАЛ ДЛЯ ВАС, А ТЕПЕРЬ ВЫ ДЕЛАЙТЕ ДЛЯ МЕНЯ! Те, кому адресуется моё требование, глядят на меня, как на ошалелого. Они тихо занимались себе и не просили, чтобы я за них что-либо делал - я сам вторгся на их территорию. Они и сами умеют делать то, что я им навязал, но они позволили этим заниматься - уж очень мне хотелось. Если они и придут мне на помощь, либо возьмут делать не сделанные мною дела, я не обрадуюсь, потому что ничему новому я не научусь.<br />Запомните следующее.<br />Какое бы сильное отчаяние Вы ни испытали в тот момент, когда у Вас раскрываются глаза на истинное положение вещей, прежде всего высвободите своё отчаяние и, когда успокоитесь, начинайте жизнь сначала прямо с сегодняшнего дня. Возможно, что Вы ишачили на других и всё за них делали, однако делали лишь в физическом смысле, тогда как в духовном всё это делали только для себя.<br />Внешнюю секрецию поджелудочной железы составляют пищеварительные ферменты, которые смешиваются с желчью и поступают в двенадцатиперстную кишку. Они расщепляют пищу на первичные составляющие столь окончательно и совершенно, что тело способно их усвоить, если человек этому процессу не препятствует, если он пропускает через себя чей бы то ни было приказ или запрет, сохраняя невозмутимость. Смелый человек, то есть тот, кто живёт по потребностям, воспринимает приказ и запрет как жизненно важное наставление. Как десять заповедей.<br />Для человека со страхами - а это тот, кто живёт желаниями, - приказ и запрет звучат принуждением, а оно всегда вызывает протест. Протестуют даже против десяти заповедей. При малейшем внутреннем протесте человек прежде всего замыкается в себе в порядке самозащиты, а уже затем восстаёт против агрессора. В ком живёт протест, для того и пища является агрессором, ибо принуждает заниматься ею, принуждает её переваривать. Сколь бы полезной ни была пища, поджелудочная железа восстаёт против неё.<br />Иначе говоря, она отказывается вырабатывать в достаточном количестве ферменты, необходимые для расщепления пищи.<br />Если человек желает, чтобы с ним обращались по-человечески, достойным образом, но получает обратное, то у него поражается поджелудочная железа. Чем больше у человека гордости, тем серьёзнее болезнь. Внезапный и абсолютный протест против всего вызывает ситуацию, при которой поджелудочная железа перестаёт что-либо вырабатывать.<br />В результате возникает ОСТРОЕ ВОСПАЛЕНИЕ ПОДЖЕЛУДОЧНОЙ ЖЕЛЕЗЫ.<br />У человека испуганного, ощущающего, что от него все хотят лишь получать, возникает протест против отдавания. На деле же это - нежелание быть человеком, что находится в противоречии с желанием быть человеком. Подобное душевное противоречие переходит в печаль.<br />Невыплаканная печаль вызывает отёк верхней части поджелудочной железы. Отёк перекрывает выход ферментам, и поджелудочная железа вынуждена переваривать саму себя, подобно завистнику, который варится в собственном соку и не догадывается, что, считая себя хорошим, он заставляет других плясать под свою дудку. Плохо то, что из страха он не позволяет, чтобы это стало явным. Говоря коротко, это - желание унизить другого.<br />Достойный, или возвышенный, человек не считает другого плохим и не желает никого унизить. Лишь разрастание злобы у униженного приводит к унижению другого. Если прилив злобы происходит внезапно, например, в ходе ссоры, когда человек ощущает, что его унизили и не может с этим примириться, то возникает острое воспаление.<br />ЗЛОБА УНИЖЕННОГО ВЫЗЫВАЕТ ВОСПАЛЕНИЕ.<br />Это - опасная для жизни болезнь с сильными болями. Кто пытается найти свою ошибку хотя бы после конфликта, тот способствует тому, что и другая сторона захочет уладить ссору. Чем быстрее это произойдёт, тем вероятнее шанс избежать острого панкреатита.<br />Кто долго копит злобу, у того непременно возникает хронический панкреатит. Человек, обвиняющий других, не замечает собственного страха оказаться виноватым и потому не понимает, почему другой человек на него нападает, хотя сам это спровоцировал. Чем более жестоко и унизительно нападение, тем болезненнее воспаление, т.к. к собственной жестокости добавилась такая же жестокость другого. Проблема отдавания и обретения является несчастьем современного мира.<br />При хроническом воспалении поджелудочная железа относится к пище столь же придирчиво, как и человек к окружающим. Если человеку уже никто не нравится, то ему приходится покинуть сей мир, поскольку поджелудочная перестает функционировать. Если он начинает желать зла тем несимпатичным людям, которых записал себе во враги и чьи издевательства ему приходилось постоянно проглатывать, то у него развивается рак. Вскоре из-за рака поджелудочная железа будет вынуждена прекратить жизнедеятельность.<br />ИТАК:<br />Желудок (характеризующий качество человеческой личности), поджелудочная железа (позволяющая судить насколько человек способен быть личностью) и двенадцатиперсная кишка (выражающая отношение к окружающим, семье, друзьям, коллективу, единомышленникам) напрямую связаны между собой. Человек как индивид и человек как личность напрямую связанны между собой посредством других людей. То, что индивид даёт людям, люди возмещают личности, но уже в более совершенном виде.<br />В свою очередь, поджелудочная железа незаметным для глаза образом даёт желудку через кровь то, что ему нужно, чтобы жить и делать свою работу. Личность, в свою очередь, даёт индивиду посредством видимой глазу деятельности то невидимое, что нужно индивиду, чтобы жить и работать. Таким образом, окружающие являются жизненно необходимой составной частью моего здоровья и счастья, и от того, как я к ним отношусь, зависит моё бытие - жить мне или умереть.</p>
<p><em>Доктар Лууле Виілма</em> у сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны захворванняў падстраўнікавай залозы:<br />Падстраўнікавая залоза з'яўляецца органам асобы чалавека.<br />Калі мы поўныя веры ў свае пачынанні, то не падлягаем уплыву з боку, і падстраўнікавая залоза ў нас у парадку. Вера і самаўпэўненасць - розныя рэчы, розныя грані аднаго цэлага.<br />Падстраўнікавая залоза выпрацоўвае інсулін - бялковы гармон, які рэгулюе ўтрыманне цукру ў крыві і паступае непасрэдна ў кроў. Любое звыклае для цела салодкае ўносіць звонку смеласць, якая ўраўнаважвае страхі. Чым менш у чалавека смеласці, тым больш ён яе жадае. Сапраўдная смеласць з'яўляецца бесперашкодна ідзе ўнутры энергіяй. Сур'ёзная смеласць мы паглынаем штодня разам з цукрам. Але надыходзіць момант, калі цукар перастае засваяцца і не даходзіць да клетак. Нават не ператвараецца ў тлушчы, паколькі няма інсуліну.<br />Інсулін падобны на ахоўніка, які прыходзіць на дапамогу, калі бачыць, што чалавек сам стараецца наладзіць сваё жыццё годным чынам, няхай нават пры гэтым робіць памылкі. Як толькі ён бачыць, што чалавек робіць добрае іншым, каб стала лепш самому, але хутка расчароўваецца і пачынае патрабваць, каб навакольныя заняліся наладжваннем яго жыцця, - дапамога ад інсуліну спыняецца. Узнікае цукровы дыябет, каб чалавек зразумеў, што сапраўды добрае - гэта тое, што чалавек стварае паводле велення сэрца ўласнымі рукамі. Калі чалавек робіць справы за іншых, ён тайна заўсёды жадае, каб іншыя зрабілі за яго яго ўласныя справы. Работа за іншых - гэта свайго роду аванс, які выплачваецца з разлікам на будучыню. Чым больш мы займаемся чужымі справамі, тым хутчэй выяўляюцца недахопы.<br />З ТОЙ МІНУТЫ, КАЛІ ЧАЛАВЕК НАЧЫНАЕ ПАТРАБАВАЙ З ДРУГІХ АДПОВЕДНАЙ ПАДЯКІ, У НЯГО НАЧЫНАЕЦЦА дыябет.<br />Ад таго, наколькі рашуча чалавек настроены, залежыць пачатковая стадыя хваробы, якая можа працякаць у схаванай або абвастроннай форме, небяспечнай для жыцця. Калі, напрыклад, жанчына стараецца даказаць, што яна добрая жонка, то муж клопат не заўважае і прымае яе не так, як хацелася б жонцы. У злобе жонка робіць паварот на 180 градусаў і заяўляе: з гэтага часу я не зраблю пальцам для цябе нічога. Ты мяне не любіш, жыві як ведаеш, але пра сям'ю, будь ласка, паклапаціся. Пачынаючы з гэтага моманту жанчына, якая шукала любоў, становіцца гаспадыняй, якая напірае на свае правы. Яны абодва памыляюцца. А што ў выніку? Калі раней у іх дзіцяці ў крыві пастаянна не хапала цукру, то цяпер утрыманне цукру перавышае норму. Раней яго было не адарваць ад салодкага, а цяпер ён салод
<p><strong>Рак поджелудочной железы</strong><br /><em>Доктор Лууле Виилма</em> в своих работах пишет о возможных психосоматических, психологических и метафизических причинах рака поджелудочной железы:<br />Если человек стремиться любой ценой доказать, что он личность, то он обязывает себя быть одновременно повсюду и делать всем лишь добро. Чем больше усердия он проявляет и чем больше его хвалят, тем больше от него ожидают, поскольку без него люди как без рук. Превратившись в семижильную лошадь, движимую и питаемую похвалой, и гордясь до небес собственной незаменимостью, человек не замечает начавшегося у него рака поджелудочной железы. Возникшая боль тем сильнее, чем сильнее был страх обнаружить неудовлетворенность, которую ему приходилось молча переносить, делая вид, что он не боится. Человеку осточертело быть рабом окружающих, и вся его неудовлетворенность извергается наружу вулканом боли.<br />Если он начинает желать зла тем несимпатичным людям, которых записал себе во враги и чьи издевательства ему приходилось постоянно проглатывать, то у него развивается рак. Вскоре из-за рака поджелудочная железа будет вынуждена прекратить жизнедеятельность.<br />Если не достижение цели воспринимается человеком как посрамление его личности, возникает рак поджелудочной железы. Кто желает доказать, что является личностью, тот развивает кипучую деятельность. Он хочет быть одновременно всюду и делать людям добро — если не всем, то многим. И если у кого-то что-то не ладится, он воспринимает это как личный позор. Причиной всех наших бед как раз и является неумение быть личностью, неспособность быть самим собой безо всякого налёта самолюбования. Рак поджелудочной железы указывает на то, что личность полностью раздавлена, посрамлена, сведена на нет.<br />Если человек является личностью, он не подчиняется приказам и запретам. Они действуют отрицательно на клетки поджелудочной железы, вырабатывающие инсулин, и через них нарушают обмен сахара во всём теле. Нарушают прямо и безжалостно, словно пули, поражающие мишень.<br />Кто не разрешает, тот запрещает. Рассудительный человек позволяет себе всё, задаваясь только одним вопросом: „ Нужно ли мне это?”. Если не нужно, это не означает запрета, а лишь то , что в этом попросту нет необходимости. Человек позволил бы себе это, но, поскольку потребно нечто иное, он позволяет себе иное. Если не хватает денег, это значит, что можно обойтись и без дорогостоящей вещи. Сгодится и вещь подешевле. Человек опять-таки не запрещает себе, а позволяет то, что целесообразно. Носителей т. е. заменителей, той же энергии предостаточно на любой вкус и на любом уровне - духовном, душевном и физическом.</p>
 
<p>Поиски и исследования метафизических (тонких, ментальных, эмоциональных, психосоматических, подсознательных, глубинных) причин проблем и заболеваний поджелудочной железы продолжаются. Этот материал непрерывно корректируется. Просим читателей писать свои комментарии и присылать дополнения к данной статье. <strong>Продолжение следует! </strong></p>
кае нават не пераносіць.<br />Смелы чалавек пачынаецца з таго, што робіць добрае сабе і толькі потым іншым. Хто робіць добрае сабе, той не робіць дрэннага іншым. У такога чалавека падстраўнікавая залоза здаровая.<br />Чалавек, які адчувае страхі, спяшаецца перш за ўсё зрабіць добрае іншым, тады яго будуць лічыць добрым і будуць любіць. Зрабіць добрае сабе ён перапоручае іншым. Удзел цукру ў крыві ў працэсе абмену рэчываў выражае сэнс працэсу ператварэння дрэннага ў добрае. Яно ўказвае на тое, як жыццё чалавека становіцца добрым, або хто каму што робіць. У паўсядзённым жыцці мы прызвычаіліся да наступнага: я зраблю жыццё іншых добрае, а іншыя няхай зробяць маё жыццё добрае. Показчык цукру ў крыві якраз выяўляе душэўную смеласць чалавека рабіць добрае спачатку для сябе.<br />Ні адна клетка нашага цела не здольная пражыць без ежы, у тым ліку без дастатковай колькасці глюкозы. Нармальнае ўтрыманне цукру ў крыві забяспечвае нармальнае харчаванне клетак, або жыццё. На мысленчым узроўні гэта азначае, што ў ўраўнаважанага чалавека - разважлівага і смелага - нармальнае, ўраўнаважанае жыццё.<br />Чалавек можа быць баязлівым, смелым або вельмі смелым. Між смеласцю і надзвычайнай смеласцю, або безразважнай смеласцю, адзін крок. Смелы штурмуе горныя вяршыні, але калі ён асляплены гонар і славай і не заўважае мудрага папярэджання, якое яму дасылае страх, то ён становіцца безразважна смелым, і гэта яго губіць. Той, хто ставіцца да стрэсавых сітуацый як да неад'емнай часткі самога сябе і пры ўзнікненні новых стрэсаў упарадкоўвае сваю душэўную жыццё, той ураўнаважвае сваю негатыўную і пазітыўную энергію і не ведае пакутаў. Чым ураўнаважаны чалавек, тым менш яго патрэба ў ежы і тым стабільней утрыманне цукру ў крыві.<br />Помніце! СТРАХ УРАЎНАВАЖВАЕЦЦА САЛОДКІМ.<br /><p>С павелічэннем страху чалавека цягне на салодкае. Пераўзыходзячы норму салодкага, чалавек смелее. На фоне салодкага рост страху не заўважаецца. Чалавек не кажа, што яму страшна, а кажа: «Хочацца салодкага». Пакуль не наступіць мяжу.<br />Калі сэнс дыябету яшчэ як-небудзь магчыма растлумачыць здароваму чалавеку, то хвораму - практычна немагчыма, бо яго разуменне блакуецца страхам быць вінаватым. Усякае тлумачэнне ўспрымаецца ім як ўпрэк, і гэта кранае яго гонар. Знясілены гонар пазбаўляе здольнасці разважаць, і таму дыябетыкі, незалежна ад іх узросту, ніяк не зразумеюць, што разабрацца ў сваіх стрэсах ТРЭБА ДЛЯ ЎЛАСНАГА Ж ДОБРА.<br />Многія ўжо зразумелі, што прымушаць сябе і іншых - гэта дрэнна. Добрыя людзі стараюцца гэтага пазбягаць. Яны дзейнічаюць наадварот - наставяць бліжняга, маўляў, не рабі шмат, але рабі добра. Такое стаўленне з'яўляецца ўрадлівай глебай для з'яўлення дыябету. Рабі шмат і не рабі шмат - гэта ж дзве грані аднаго цэлага. Варта было б спытаць у сябе, ці трэба гэта рабіць. Дыябетам захварэе чалавек, які прыйшоў на гэты свет, каб рабіць мала, але затое добра. У бацькі ён выбірае тых, хто прытрымліваецца тых жа прынцыпаў, бо так прасцей ісці адной дарогай.<br />Прынцып "не рабі шмат, але затое добра" пачынаецца з забароны. Калі забараняецца малае добрае з мэтай атрымаць вялікае добрае, хварэе падстраўнікавая залоза, бо яна не пераносіць забароны. Калі маленькаму дзіцяці, які не ведае адмову ні ў чым, забараніць якую-небудзь дробязь, у яго можа імгненна заболеть жывоцік. Калі гэта здараецца некалькі разоў, і бацькі заўважаюць, што гэта адбываецца адразу пасля забароны, то дзіця пачынаюць гадаваць, бо скаргі на боль у жывоціку ўспрымаюцца як шантаж, каб дасягнуць свайго. Бо хвораму дзіцяці нічога не забараняюць. На самой справе ў дзіцяці сапраўды баліць жывоцік, паколькі падстраўнікавая залоза - орган, вельмі адчувальны да болю. Гэта азначае, што чалавек мае лёгка ранімую асобу.<br />Забароны і загады на імя дабра з'яўляюцца прыкметай добрых бацькоў. Мы ж не загадаем рабіць дрэннае - кажуць яны ў сваё апраўданне. Так, упісваючыся ў сваю ролю і ідэалы, бацькі пачынаюць загадываць дзіцяці рабіць тое, што яно і без таго робіць, і ў дзіцяці ўзнікае пратэст. Гэты пратэст можа выяўляцца ў намаганні рабіць лепш за ранейшае. Галоўнае, каб было зроблена так, як загадана. Жаданне перасягнуць сябе вырастае ў эгаізм - веданне, што я лепшы за ўсіх. АСОБА ПРАЦІЎЛЯЕ САБЕАБРАДНАСЦЬ, эгаізм, і падстраўнікавая залоза хварэе. Яна не можа заставацца здаровай, бо здаровая падстраўнікавая залоза супадае з дасканалай асобай.<br />Колькасць людзей, якія жывуць па прынцыпе "рабі мала, але затое добра", растуць з кожным днём. У гонцы за якасцю яны забываюць, што і колькасць мае значэнне. Так яны забываюць нараджаць другога, трэцяга, чацвёртага дзіцяці. Ці забываюць пра іх існаванне. Забытай дзіцяці пашанцавала, паколькі ў яго не ўзнікае той жа хваробы, што ў брата ці сястры. Калі ж не ўвага яго задымае, ён, на жаль, захварэе іншымі хваробамі.<br />Калі вы прытрымліваецеся прынцыпу "лепш менш дзяцей, але затое яны будуць добра выхаваны", то вызваліце яго, інакш наваеце на сям'ю бяду. Жыццё не дазваляе ў імя адной мэты ахвяраваць іншай.<br />НЕ ТРЭБА ВЫХОВВАЦЬ ІЗ ДЗІЦЯЦІ АСОБУ, ТРЭБА ДОЗВАЛІЦЬ ЯГОМУ САМАМУ РАЗВІЦЬСЯ Ў АСОБУ.<br />Кожны чалавек нешта ўмее і чаго-небудзь не ўмее. У жыцці могуць спатрэбіцца розныя ўменні, таму трэба навучыцца развіваць тыя навыкі, якімі чалавек не валодае. На жаль, цяга да матэрыяльнага дабрабыту выкрапляе патрэбы чалавека. У дзецях, падлетках, а таксама ў саміх сабе людзі развіваюць тыя навыкі, дзякуючы якім можна вылучыцца на агульным фоне, і не жадаюць распыляць каштоўны час на развіццё неабходных жыццевых уменняў. Чалавек, які нешта ўмее, з радасцю робіць гэта за іншых, і тыя яго хваліць. Наступае дзень, калі чалавек адчувае, што надакучыла ад уласнага аднакратнага развіцця і што хоча займацца чымсьці іншым, але не ўмее. Несвядомая злоба на ўласнае неумение выліваецца ў пошук вінаватага ў ўзнікшай праблеме.<br />Вінаватымі аказваюцца тыя, на каго я патраціў час і сілы. Я РАБІЎ ДЛЯ ВАС, А ЦЯПЕР ВЫ РАБІЦЕ ДЛЯ МЕНЯ! Тыя, каму накіравана маё патрабаванне, глядзяць на мяне, як на здзіўленага. Яны ціхо займаліся сабой і не прасілі, каб я за іх нешта рабіў - я сам увойдзе на іх тэрыторыю. Яны і самі ўмеюць рабіць тое, што я ім навязаў, але яны дазволілі гэтым займацца - вельмі мне хацелася. Калі яны і прыйдуць мне на дапамогу, альбо возьмуць на сябе не зробленыя мной справы, я не ўзрадуся, бо нічому новаму я не навучусь.<br />Запомніце наступнае.<br />Якое б моцнае адчайванне вы ні адчувалі ў той момант, калі ў вас раскрываюцца вочы на сапраўднае становішча рэчаў, перадусім вызваліце сваё адчайванне і, калі супакоіцеся, пачніце жыццё спачатку прама з сённяшняга дня. Магчыма, вы цярпелі на іншых і ўсё за іх рабілі, аднак рабілі толькі ў фізічным сэнсе, тады як у духоўным усё гэта рабілі толькі для сябе.<br />Знешняя секрэцыя падстраўнікавай залозы складаецца з стрававальных ферментаў, якія змешваюцца з жоўцю і паступаюць у дванаццаціперсную кішку. Яны расшчапляюць ежу на першасныя складнікі так канчаткова і поўна, што цела здольна іх усвояць, калі чалавек не перашкаджае гэтаму працэсу, калі ён прапускае праз сябе чый бы то ні было загад або забарону, захоўваючы спакой. Смелы чалавек, гэта значыць той, хто жыве па патрэбах, успрымае загад і забарону як жыццёва важнае настаўленне. Як дзесяць запаведзяў.<br />Для чалавека са страхамі - а гэта той, хто жыве жаданнямі, - загад і забарона гучаць прымусам, а гэта заўсёды выклікае пратэст. Пратэстуюць нават супраць дзесяці запаведзяў. Пры найменшым унутраным пратэсце чалавек перадусім замыкаецца ў сабе ў якасці самабароны, а ўжо потым уздымаецца супраць агрэсара. У тым, хто жыве пратэст, нават ежа з'яўляецца агрэсарам, бо прымушае займацца ёю, прымушае яе пераварваць. Як бы карысная ні была ежа, падстраўнікавая залоза ўздымаецца супраць яе.<br />Іншымі словамі, яна адмаўляецца вырабляць у дастатковай колькасці ферменты, неабходныя для расшчаплення ежы.<br />Калі чалавек жадае, каб з ім ставіліся па-чалавечы, годным чынам, але атрымлівае зваротнае, то ў яго хварэе падстраўнікавая залоза. Чым больш у чалавека гонару, тым больш сур'ёзная хвароба. Раптоўны і абсалютны пратэст супраць усяго выклікае сітуацыю, пры якой падстраўнікавая залоза перастае нешта вырабляць.<br />У выніку ўзнікае АСТРАЕ ВЯЗАННЕ ПАДСТРАЎНІКАВАЙ ЗАЛОЗЫ.<br />У чалавека, які баіцца, адчуваючы, што ад яго ўсе хочуць толькі атрымліваць, ўзнікае пратэст супраць аддавання. На самой справе гэта - нежаданне быць чалавекам, што знаходзіцца ў супрацьлегласці з жаданнем быць чалавекам. Такое душэўнае супярэчанне пераходзіць у сум.<br />Невыплаканы сум выклікае ацёк верхняй часткі падстраўнікавай залозы. Ацёк перакрывае выход ферментам, і падстраўнікавая залоза вымушана пераварваць саму сябе, як зайздроснік, які варыцца ў ўласным соку і не разумеюць, што, лічычы сябе добрым, прымушае іншых танцаваць пад сваю дудку. Пагана тое, што з страху ён не дазваляе, каб гэта стала зразумелым. Сказаць каротка, гэта - жаданне прынизіць іншага.<br />Достойны, або ўзвышаны, чалавек не лічыць іншага дрэнным і не жадае нікога прынізіць. Лише разрастанне злобы ў прыніжанага прыводзіць да прыніжэння іншага. Калі прилиў злобы адбываецца раптоўна, напрыклад, у працэсе сваркі, калі чалавек адчувае, што яго прынізілі і не можа з гэтым прымірэння, то ўзнікае вострае запаленне.<br />ЗЛОБА ПРЫНІЖАНАГА ВЫКЛІКАЕ ЗАПАЛЕННЕ.<p>Гэта - небяспечная для жыцця хвароба з моцнымі болямі. Той, хто імкнецца знайсці сваю памылку хаця б пасля канфлікту, спрыяе таму, што і іншая бок захоча ўладзіць сварку. Чым хутчэй гэта адбудзецца, тым верагодней шанс пазбегнуць вострага панкрэатыту.<br />Той, хто доўга назапашвае злобу, ў таго непазбежна ўзнікае хранічны панкрэатыт. Чалавек, які абвінавачвае іншых, не заўважае ўласнага страху аказацца вінаватым і таму не разумее, чаму іншы чалавек нападае на яго, хоць сам гэта справаў. Чым больш жорстка і прыдзірліва нападзенне, тым балючайшае запаленне, бо да ўласнай жорсткасці дадаецца такая ж жорсткасць іншага. Праблема аддавання і набыцця з'яўляецца няшчасцем сучаснага свету.<br />Пры хранічным запаленні падстраўнікавая залоза ставіцца да ежы гэтак жа прытрымлівацца, як і чалавек да навакольных. Калі чалавеку ўжо ніхто не падабаецца, то яму даводзіцца пакінуць гэты свет, паколькі падстраўнікавая перастае функцыянаваць. Калі ён пачынае жадаць зла тым непрыемным людзям, якіх ён запісаў сабе ў ворагі і чые здзекі яму даводзілася пастаянна праглынаць, то ў яго развіваецца рак. Вскоре з-за рака падстраўнікавая залоза будзе вымушана спыніць жыццёвую дзейнасць.<br />ИТАК:<br />Жывоцік (характарызуе якасць чалавечай асобы), падстраўнікавая залоза (дае магчымасць судзіць наколькі чалавек здольны быць асобай) і дванаццаціперсная кішка (выражае стаўленне да навакольных, сям'і, сяброў, калектыву, аднадумцаў) непасрэдна звязаны паміж сабой. Чалавек як індывід і чалавек як асоба непасрэдна звязаны паміж сабой праз іншых людзей. То, што індывід дае людзям, людзі кампенсуюць асобе, але ўжо ў больш дасканалай форме.<br />У сваю чаргу, падстраўнікавая залоза незаўважным для вачэй спосабам дае жывоціку праз кроў тое, што яму трэба, каб жыць і рабіць сваю працу. Асоба, у сваю чаргу, дае індывіду праз відзімую дзейнасць тое невідзімое, што патрэбна індывіду, каб жыць і працаваць. Такім чынам, навакольныя з'яўляюцца жыццёва неабходнай складовай часткай майго здароўя і шчасця, і ад таго, як я да іх стаўлюся, залежыць маё існаванне - жыць мне ці памерці.</p>
<p><strong>Рак падстраўнікавай залозы</strong><br /><em>Доктар Лууле Виилма</em> у сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны рака падстраўнікавай залозы:<br />Калі чалавек імкнецца любой цаной даказаць, што ён асоба, то ён абавязвае сябе быць адначасова ўсюды і рабіць усім толькі добра. Чым больш старання ён праяўляе і чым больш яго хваляць, тым больш ад яго чакаюць, паколькі без яго людзі як без рук. Ператварыўшыся ў семіжыльную коняку, якая рухаецца і харчуюцца пахваламі, і ганарыцца да нябёс уласнай незаменнасцю, чалавек не заўважае пачаўшагася ў яго рака падстраўнікавай залозы. Узніклая боль тым мацней, чым мацней быў страх выявіць незадавальненне, якое яму даводзілася маўчаць пераносіць, робячы выгляд, што ён не баіцца. Чалавеку надакучыла быць рабом навакольных, і ўся яго незадавальненне выліваецца вонкі вулканам болю.<br />Калі ён пачынае жадаць зла тым непрыемным людзям, якіх ён запісаў сабе ў ворагі і чые здзекі яму даводзілася пастаянна праглынаць, то ў яго развіваецца рак. Вскоре з-за рака падстраўнікавая залоза будзе вымушана спыніць жыццёвую дзейнасць.<br />Калі не дасягненне мэты ўспрымаецца чалавекам як пасрамленне яго асобы, ўзнікае рак падстраўнікавай залозы. Той, хто жадае даказаць, што з'яўляецца асобай, той развівае бурную дзейнасць. Ён хоча быць адначасова ўсюды і рабіць людзям добра - калі не ўсім, то многім. І калі ў каго-небудзь нешта не атрымліваецца, ён успрымае гэта як асабісты сорам. Прычынай усіх нашых бед якраз і з'яўляецца неуменне быць асобай, неспазможнасць быць самім сабой без якой-небудзь самалюбавання. Рак падстраўнікавай залозы паказвае на тое, што асоба цалкам раздавлена, пасрамлена, сведзена на нуль.<br />Калі чалавек з'яўляецца асобай, ён не падпарадкоўваецца загадам і забаронам. Яны дзейнічаюць адмоўна на клеткі падстраўнікавай залозы, якія вырабляюць інсулін, і праз іх парушаюць абмен цукру ва ўсім целе. Порушаюць непасрэдна і безжальліва, як кулі, якія ўдарыць у мішэнь.<br />Хто не дазваляе, той забараняе. Разумны чалавек дазваляе сабе ўсё, задаючыся толькі адным пытаннем: „Ці патрэбна мне гэта?”. Калі не патрэбна, гэта не азначае забароны, а толькі тое, што ў гэтым проста няма неабходнасці. Чалавек дазволіў бы сабе гэта, але, паколькі патрабуецца нешта іншае, ён дазваляе сабе іншае. Калі не хапае грошай, гэта значыць, што можна абысціся і без дарагой рэчы. Падыдзе і рэч таннейшая. Чалавек зноў жа не забараняе сабе, а дазваляе тое, што з'яўляецца дасягальным. Носьбітаў т. е. заменнікаў той жа энергіі дастаткова на любы густ і на любым узроўні - духоўным, душэўным і фізічным.</p>
<p>Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын праблем і захворванняў падстраўнікавай залозы працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэкціруецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапоўненні да дадзенай артыкулу. <strong>Працяг будзе! </strong></p>
   
   
<hr />
<hr />
'''© [https://zhalevich.com/andrei-zhalevich_ru.html Андрей ЖАЛЕВИЧ]<br>
'''© [https://zhalevich.com/andrei-zhalevich_sw.html Андрэй ЖАЛЕВІЧ]<br>
'''[https://zhalevich.com/index_ru.html www.zhalevich.com]'''
'''[https://zhalevich.com/index_sw.html www.zhalevich.com]'''
<hr />
<hr />
== Использованные источники ==
== Выкарыстаныя крыніцы ==
# Андрей Жалевич. '''[[СВЕТОРАЗУМЕНИЕ]]'''. - Вроцлав: Zhalevich.Com, 2023 r.
# Андрэй Жалевіч. '''[https://zhalevich.com/trakt-swietarazum_sw.html СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў]'''. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
# Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
# Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
# Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
# Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.

Цяперашняя вэрсія на 15:36, 27 ліпеня 2024

MOWA : Język polski | Свята-Мова | Русский язык

Вас турбуюць праблемы з падстраўнікавай залозай? Вядома, спачатку трэба ліквідаваць прычыны, якія прыводзяць да дыслогіі падстраўнікавай залозы. Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны праблем і захворванняў падстраўнікавай залозы.

Вось што пішуць аб гэтым сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы.

Падстраўнікавая залоза (агульныя праблемы)

Олег Г. Торсунов у сваёй кнізе «Сувязь хвароб з характарам» піша пра такую магчымую псіхасаматычную і метафізічную прычыну праблем і хвароб падстраўнікавай залозы, як жаднасць. Гэта безудзержная алчнасць. Часто ў выніку такога недахопу ў характары могуць пацярпець гармоны. Адпаведна ў запушчаных выпадках развіваецца злаякасная пухліна, напрыклад, вельмі часта шчытападобнай залозы, радзей падстраўнікавай і надпочечнікаў.

Згодна з Сергеем С. Коноваловым («Энергаінфармацыйная медыцына па Коновалову. Лячэбныя эмоцыі»), якія церпяць ад захворванняў страўніка і падстраўнікавай залозы схільныя да ціхай тугі, якая і прывяла іх на бальнічнае ложка.

Ліз Бурбо у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Люби сябе!"» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны праблем з падстраўнікавай залозай:
Падстраўнікавая залоза сімвалізуе «салодкасць» жыцця, умение радавацца і атрымліваць асалоду ад жыццём.

Уладзімір Жыкарэнцаў у сваёй кнізе «Шлях да свабоды. Кармічныя прычыны ўзнікнення праблем або як змяніць сваё жыццё» ўказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (якія вядзяць да лячэння), звязаныя з узнікненнем і лячэннем падстраўнікавай залозы:
Падстраўнікавая залоза ўвасабляе салодкасць, свежасць жыцця.
Гарманізуючыя думкі:
Маё жыццё салодкае.

Луіза Хей у сваёй кнізе «Ісцелі сябе сам» ўказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (якія вядуць да лячэння), звязаныя з узнікненнем і лячэннем падстраўнікавай залозы:
Падстраўнікавая залоза сімвалізуе «салодкасць» жыцця.
Гарманізуючыя думкі:
Маё жыццё «салодкае».

Лууле Виілма у сваіх кнігах «Святло крыніцы любові» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны праблем з падстраўнікавай залозай:
Здароўныя людзі, якія не жадаюць разумнецца і таму забараняюць сабе даваць волю пачуццям, сыходзяць з жыцця да сканчэння тэрміну. Таму, калі вас узрушвае жаданне сказаць свінні ў вочы, што яна свіння, дайце гэтаму жаданню волю. Калі вы прыціскаеце ў сабе злосць, вас з незямной сілай будзе цягнуць на салёнае сала. А калі вы прыціснеце і гэтае жаданне, то здзейсніце над сабой яшчэ адно гвалт. Злосць з-за падобных забаронаў уплывае на вашу падстраўнікавую залозу, асабліва на абмен цукру, следствам чаго будзе атлусценне без спажывання тлушчаў.

Доктар Лууле Виілма у сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны захворванняў падстраўнікавай залозы:
Падстраўнікавая залоза з'яўляецца органам асобы чалавека.
Калі мы поўныя веры ў свае пачынанні, то не падлягаем уплыву з боку, і падстраўнікавая залоза ў нас у парадку. Вера і самаўпэўненасць - розныя рэчы, розныя грані аднаго цэлага.
Падстраўнікавая залоза выпрацоўвае інсулін - бялковы гармон, які рэгулюе ўтрыманне цукру ў крыві і паступае непасрэдна ў кроў. Любое звыклае для цела салодкае ўносіць звонку смеласць, якая ўраўнаважвае страхі. Чым менш у чалавека смеласці, тым больш ён яе жадае. Сапраўдная смеласць з'яўляецца бесперашкодна ідзе ўнутры энергіяй. Сур'ёзная смеласць мы паглынаем штодня разам з цукрам. Але надыходзіць момант, калі цукар перастае засваяцца і не даходзіць да клетак. Нават не ператвараецца ў тлушчы, паколькі няма інсуліну.
Інсулін падобны на ахоўніка, які прыходзіць на дапамогу, калі бачыць, што чалавек сам стараецца наладзіць сваё жыццё годным чынам, няхай нават пры гэтым робіць памылкі. Як толькі ён бачыць, што чалавек робіць добрае іншым, каб стала лепш самому, але хутка расчароўваецца і пачынае патрабваць, каб навакольныя заняліся наладжваннем яго жыцця, - дапамога ад інсуліну спыняецца. Узнікае цукровы дыябет, каб чалавек зразумеў, што сапраўды добрае - гэта тое, што чалавек стварае паводле велення сэрца ўласнымі рукамі. Калі чалавек робіць справы за іншых, ён тайна заўсёды жадае, каб іншыя зрабілі за яго яго ўласныя справы. Работа за іншых - гэта свайго роду аванс, які выплачваецца з разлікам на будучыню. Чым больш мы займаемся чужымі справамі, тым хутчэй выяўляюцца недахопы.
З ТОЙ МІНУТЫ, КАЛІ ЧАЛАВЕК НАЧЫНАЕ ПАТРАБАВАЙ З ДРУГІХ АДПОВЕДНАЙ ПАДЯКІ, У НЯГО НАЧЫНАЕЦЦА дыябет.
Ад таго, наколькі рашуча чалавек настроены, залежыць пачатковая стадыя хваробы, якая можа працякаць у схаванай або абвастроннай форме, небяспечнай для жыцця. Калі, напрыклад, жанчына стараецца даказаць, што яна добрая жонка, то муж клопат не заўважае і прымае яе не так, як хацелася б жонцы. У злобе жонка робіць паварот на 180 градусаў і заяўляе: з гэтага часу я не зраблю пальцам для цябе нічога. Ты мяне не любіш, жыві як ведаеш, але пра сям'ю, будь ласка, паклапаціся. Пачынаючы з гэтага моманту жанчына, якая шукала любоў, становіцца гаспадыняй, якая напірае на свае правы. Яны абодва памыляюцца. А што ў выніку? Калі раней у іх дзіцяці ў крыві пастаянна не хапала цукру, то цяпер утрыманне цукру перавышае норму. Раней яго было не адарваць ад салодкага, а цяпер ён салод кае нават не пераносіць.
Смелы чалавек пачынаецца з таго, што робіць добрае сабе і толькі потым іншым. Хто робіць добрае сабе, той не робіць дрэннага іншым. У такога чалавека падстраўнікавая залоза здаровая.
Чалавек, які адчувае страхі, спяшаецца перш за ўсё зрабіць добрае іншым, тады яго будуць лічыць добрым і будуць любіць. Зрабіць добрае сабе ён перапоручае іншым. Удзел цукру ў крыві ў працэсе абмену рэчываў выражае сэнс працэсу ператварэння дрэннага ў добрае. Яно ўказвае на тое, як жыццё чалавека становіцца добрым, або хто каму што робіць. У паўсядзённым жыцці мы прызвычаіліся да наступнага: я зраблю жыццё іншых добрае, а іншыя няхай зробяць маё жыццё добрае. Показчык цукру ў крыві якраз выяўляе душэўную смеласць чалавека рабіць добрае спачатку для сябе.
Ні адна клетка нашага цела не здольная пражыць без ежы, у тым ліку без дастатковай колькасці глюкозы. Нармальнае ўтрыманне цукру ў крыві забяспечвае нармальнае харчаванне клетак, або жыццё. На мысленчым узроўні гэта азначае, што ў ўраўнаважанага чалавека - разважлівага і смелага - нармальнае, ўраўнаважанае жыццё.
Чалавек можа быць баязлівым, смелым або вельмі смелым. Між смеласцю і надзвычайнай смеласцю, або безразважнай смеласцю, адзін крок. Смелы штурмуе горныя вяршыні, але калі ён асляплены гонар і славай і не заўважае мудрага папярэджання, якое яму дасылае страх, то ён становіцца безразважна смелым, і гэта яго губіць. Той, хто ставіцца да стрэсавых сітуацый як да неад'емнай часткі самога сябе і пры ўзнікненні новых стрэсаў упарадкоўвае сваю душэўную жыццё, той ураўнаважвае сваю негатыўную і пазітыўную энергію і не ведае пакутаў. Чым ураўнаважаны чалавек, тым менш яго патрэба ў ежы і тым стабільней утрыманне цукру ў крыві.
Помніце! СТРАХ УРАЎНАВАЖВАЕЦЦА САЛОДКІМ.

С павелічэннем страху чалавека цягне на салодкае. Пераўзыходзячы норму салодкага, чалавек смелее. На фоне салодкага рост страху не заўважаецца. Чалавек не кажа, што яму страшна, а кажа: «Хочацца салодкага». Пакуль не наступіць мяжу.
Калі сэнс дыябету яшчэ як-небудзь магчыма растлумачыць здароваму чалавеку, то хвораму - практычна немагчыма, бо яго разуменне блакуецца страхам быць вінаватым. Усякае тлумачэнне ўспрымаецца ім як ўпрэк, і гэта кранае яго гонар. Знясілены гонар пазбаўляе здольнасці разважаць, і таму дыябетыкі, незалежна ад іх узросту, ніяк не зразумеюць, што разабрацца ў сваіх стрэсах ТРЭБА ДЛЯ ЎЛАСНАГА Ж ДОБРА.
Многія ўжо зразумелі, што прымушаць сябе і іншых - гэта дрэнна. Добрыя людзі стараюцца гэтага пазбягаць. Яны дзейнічаюць наадварот - наставяць бліжняга, маўляў, не рабі шмат, але рабі добра. Такое стаўленне з'яўляецца ўрадлівай глебай для з'яўлення дыябету. Рабі шмат і не рабі шмат - гэта ж дзве грані аднаго цэлага. Варта было б спытаць у сябе, ці трэба гэта рабіць. Дыябетам захварэе чалавек, які прыйшоў на гэты свет, каб рабіць мала, але затое добра. У бацькі ён выбірае тых, хто прытрымліваецца тых жа прынцыпаў, бо так прасцей ісці адной дарогай.
Прынцып "не рабі шмат, але затое добра" пачынаецца з забароны. Калі забараняецца малае добрае з мэтай атрымаць вялікае добрае, хварэе падстраўнікавая залоза, бо яна не пераносіць забароны. Калі маленькаму дзіцяці, які не ведае адмову ні ў чым, забараніць якую-небудзь дробязь, у яго можа імгненна заболеть жывоцік. Калі гэта здараецца некалькі разоў, і бацькі заўважаюць, што гэта адбываецца адразу пасля забароны, то дзіця пачынаюць гадаваць, бо скаргі на боль у жывоціку ўспрымаюцца як шантаж, каб дасягнуць свайго. Бо хвораму дзіцяці нічога не забараняюць. На самой справе ў дзіцяці сапраўды баліць жывоцік, паколькі падстраўнікавая залоза - орган, вельмі адчувальны да болю. Гэта азначае, што чалавек мае лёгка ранімую асобу.
Забароны і загады на імя дабра з'яўляюцца прыкметай добрых бацькоў. Мы ж не загадаем рабіць дрэннае - кажуць яны ў сваё апраўданне. Так, упісваючыся ў сваю ролю і ідэалы, бацькі пачынаюць загадываць дзіцяці рабіць тое, што яно і без таго робіць, і ў дзіцяці ўзнікае пратэст. Гэты пратэст можа выяўляцца ў намаганні рабіць лепш за ранейшае. Галоўнае, каб было зроблена так, як загадана. Жаданне перасягнуць сябе вырастае ў эгаізм - веданне, што я лепшы за ўсіх. АСОБА ПРАЦІЎЛЯЕ САБЕАБРАДНАСЦЬ, эгаізм, і падстраўнікавая залоза хварэе. Яна не можа заставацца здаровай, бо здаровая падстраўнікавая залоза супадае з дасканалай асобай.
Колькасць людзей, якія жывуць па прынцыпе "рабі мала, але затое добра", растуць з кожным днём. У гонцы за якасцю яны забываюць, што і колькасць мае значэнне. Так яны забываюць нараджаць другога, трэцяга, чацвёртага дзіцяці. Ці забываюць пра іх існаванне. Забытай дзіцяці пашанцавала, паколькі ў яго не ўзнікае той жа хваробы, што ў брата ці сястры. Калі ж не ўвага яго задымае, ён, на жаль, захварэе іншымі хваробамі.
Калі вы прытрымліваецеся прынцыпу "лепш менш дзяцей, але затое яны будуць добра выхаваны", то вызваліце яго, інакш наваеце на сям'ю бяду. Жыццё не дазваляе ў імя адной мэты ахвяраваць іншай.
НЕ ТРЭБА ВЫХОВВАЦЬ ІЗ ДЗІЦЯЦІ АСОБУ, ТРЭБА ДОЗВАЛІЦЬ ЯГОМУ САМАМУ РАЗВІЦЬСЯ Ў АСОБУ.
Кожны чалавек нешта ўмее і чаго-небудзь не ўмее. У жыцці могуць спатрэбіцца розныя ўменні, таму трэба навучыцца развіваць тыя навыкі, якімі чалавек не валодае. На жаль, цяга да матэрыяльнага дабрабыту выкрапляе патрэбы чалавека. У дзецях, падлетках, а таксама ў саміх сабе людзі развіваюць тыя навыкі, дзякуючы якім можна вылучыцца на агульным фоне, і не жадаюць распыляць каштоўны час на развіццё неабходных жыццевых уменняў. Чалавек, які нешта ўмее, з радасцю робіць гэта за іншых, і тыя яго хваліць. Наступае дзень, калі чалавек адчувае, што надакучыла ад уласнага аднакратнага развіцця і што хоча займацца чымсьці іншым, але не ўмее. Несвядомая злоба на ўласнае неумение выліваецца ў пошук вінаватага ў ўзнікшай праблеме.
Вінаватымі аказваюцца тыя, на каго я патраціў час і сілы. Я РАБІЎ ДЛЯ ВАС, А ЦЯПЕР ВЫ РАБІЦЕ ДЛЯ МЕНЯ! Тыя, каму накіравана маё патрабаванне, глядзяць на мяне, як на здзіўленага. Яны ціхо займаліся сабой і не прасілі, каб я за іх нешта рабіў - я сам увойдзе на іх тэрыторыю. Яны і самі ўмеюць рабіць тое, што я ім навязаў, але яны дазволілі гэтым займацца - вельмі мне хацелася. Калі яны і прыйдуць мне на дапамогу, альбо возьмуць на сябе не зробленыя мной справы, я не ўзрадуся, бо нічому новаму я не навучусь.
Запомніце наступнае.
Якое б моцнае адчайванне вы ні адчувалі ў той момант, калі ў вас раскрываюцца вочы на сапраўднае становішча рэчаў, перадусім вызваліце сваё адчайванне і, калі супакоіцеся, пачніце жыццё спачатку прама з сённяшняга дня. Магчыма, вы цярпелі на іншых і ўсё за іх рабілі, аднак рабілі толькі ў фізічным сэнсе, тады як у духоўным усё гэта рабілі толькі для сябе.
Знешняя секрэцыя падстраўнікавай залозы складаецца з стрававальных ферментаў, якія змешваюцца з жоўцю і паступаюць у дванаццаціперсную кішку. Яны расшчапляюць ежу на першасныя складнікі так канчаткова і поўна, што цела здольна іх усвояць, калі чалавек не перашкаджае гэтаму працэсу, калі ён прапускае праз сябе чый бы то ні было загад або забарону, захоўваючы спакой. Смелы чалавек, гэта значыць той, хто жыве па патрэбах, успрымае загад і забарону як жыццёва важнае настаўленне. Як дзесяць запаведзяў.
Для чалавека са страхамі - а гэта той, хто жыве жаданнямі, - загад і забарона гучаць прымусам, а гэта заўсёды выклікае пратэст. Пратэстуюць нават супраць дзесяці запаведзяў. Пры найменшым унутраным пратэсце чалавек перадусім замыкаецца ў сабе ў якасці самабароны, а ўжо потым уздымаецца супраць агрэсара. У тым, хто жыве пратэст, нават ежа з'яўляецца агрэсарам, бо прымушае займацца ёю, прымушае яе пераварваць. Як бы карысная ні была ежа, падстраўнікавая залоза ўздымаецца супраць яе.
Іншымі словамі, яна адмаўляецца вырабляць у дастатковай колькасці ферменты, неабходныя для расшчаплення ежы.
Калі чалавек жадае, каб з ім ставіліся па-чалавечы, годным чынам, але атрымлівае зваротнае, то ў яго хварэе падстраўнікавая залоза. Чым больш у чалавека гонару, тым больш сур'ёзная хвароба. Раптоўны і абсалютны пратэст супраць усяго выклікае сітуацыю, пры якой падстраўнікавая залоза перастае нешта вырабляць.
У выніку ўзнікае АСТРАЕ ВЯЗАННЕ ПАДСТРАЎНІКАВАЙ ЗАЛОЗЫ.
У чалавека, які баіцца, адчуваючы, што ад яго ўсе хочуць толькі атрымліваць, ўзнікае пратэст супраць аддавання. На самой справе гэта - нежаданне быць чалавекам, што знаходзіцца ў супрацьлегласці з жаданнем быць чалавекам. Такое душэўнае супярэчанне пераходзіць у сум.
Невыплаканы сум выклікае ацёк верхняй часткі падстраўнікавай залозы. Ацёк перакрывае выход ферментам, і падстраўнікавая залоза вымушана пераварваць саму сябе, як зайздроснік, які варыцца ў ўласным соку і не разумеюць, што, лічычы сябе добрым, прымушае іншых танцаваць пад сваю дудку. Пагана тое, што з страху ён не дазваляе, каб гэта стала зразумелым. Сказаць каротка, гэта - жаданне прынизіць іншага.
Достойны, або ўзвышаны, чалавек не лічыць іншага дрэнным і не жадае нікога прынізіць. Лише разрастанне злобы ў прыніжанага прыводзіць да прыніжэння іншага. Калі прилиў злобы адбываецца раптоўна, напрыклад, у працэсе сваркі, калі чалавек адчувае, што яго прынізілі і не можа з гэтым прымірэння, то ўзнікае вострае запаленне.
ЗЛОБА ПРЫНІЖАНАГА ВЫКЛІКАЕ ЗАПАЛЕННЕ.

Гэта - небяспечная для жыцця хвароба з моцнымі болямі. Той, хто імкнецца знайсці сваю памылку хаця б пасля канфлікту, спрыяе таму, што і іншая бок захоча ўладзіць сварку. Чым хутчэй гэта адбудзецца, тым верагодней шанс пазбегнуць вострага панкрэатыту.
Той, хто доўга назапашвае злобу, ў таго непазбежна ўзнікае хранічны панкрэатыт. Чалавек, які абвінавачвае іншых, не заўважае ўласнага страху аказацца вінаватым і таму не разумее, чаму іншы чалавек нападае на яго, хоць сам гэта справаў. Чым больш жорстка і прыдзірліва нападзенне, тым балючайшае запаленне, бо да ўласнай жорсткасці дадаецца такая ж жорсткасць іншага. Праблема аддавання і набыцця з'яўляецца няшчасцем сучаснага свету.
Пры хранічным запаленні падстраўнікавая залоза ставіцца да ежы гэтак жа прытрымлівацца, як і чалавек да навакольных. Калі чалавеку ўжо ніхто не падабаецца, то яму даводзіцца пакінуць гэты свет, паколькі падстраўнікавая перастае функцыянаваць. Калі ён пачынае жадаць зла тым непрыемным людзям, якіх ён запісаў сабе ў ворагі і чые здзекі яму даводзілася пастаянна праглынаць, то ў яго развіваецца рак. Вскоре з-за рака падстраўнікавая залоза будзе вымушана спыніць жыццёвую дзейнасць.
ИТАК:
Жывоцік (характарызуе якасць чалавечай асобы), падстраўнікавая залоза (дае магчымасць судзіць наколькі чалавек здольны быць асобай) і дванаццаціперсная кішка (выражае стаўленне да навакольных, сям'і, сяброў, калектыву, аднадумцаў) непасрэдна звязаны паміж сабой. Чалавек як індывід і чалавек як асоба непасрэдна звязаны паміж сабой праз іншых людзей. То, што індывід дае людзям, людзі кампенсуюць асобе, але ўжо ў больш дасканалай форме.
У сваю чаргу, падстраўнікавая залоза незаўважным для вачэй спосабам дае жывоціку праз кроў тое, што яму трэба, каб жыць і рабіць сваю працу. Асоба, у сваю чаргу, дае індывіду праз відзімую дзейнасць тое невідзімое, што патрэбна індывіду, каб жыць і працаваць. Такім чынам, навакольныя з'яўляюцца жыццёва неабходнай складовай часткай майго здароўя і шчасця, і ад таго, як я да іх стаўлюся, залежыць маё існаванне - жыць мне ці памерці.

Рак падстраўнікавай залозы
Доктар Лууле Виилма у сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны рака падстраўнікавай залозы:
Калі чалавек імкнецца любой цаной даказаць, што ён асоба, то ён абавязвае сябе быць адначасова ўсюды і рабіць усім толькі добра. Чым больш старання ён праяўляе і чым больш яго хваляць, тым больш ад яго чакаюць, паколькі без яго людзі як без рук. Ператварыўшыся ў семіжыльную коняку, якая рухаецца і харчуюцца пахваламі, і ганарыцца да нябёс уласнай незаменнасцю, чалавек не заўважае пачаўшагася ў яго рака падстраўнікавай залозы. Узніклая боль тым мацней, чым мацней быў страх выявіць незадавальненне, якое яму даводзілася маўчаць пераносіць, робячы выгляд, што ён не баіцца. Чалавеку надакучыла быць рабом навакольных, і ўся яго незадавальненне выліваецца вонкі вулканам болю.
Калі ён пачынае жадаць зла тым непрыемным людзям, якіх ён запісаў сабе ў ворагі і чые здзекі яму даводзілася пастаянна праглынаць, то ў яго развіваецца рак. Вскоре з-за рака падстраўнікавая залоза будзе вымушана спыніць жыццёвую дзейнасць.
Калі не дасягненне мэты ўспрымаецца чалавекам як пасрамленне яго асобы, ўзнікае рак падстраўнікавай залозы. Той, хто жадае даказаць, што з'яўляецца асобай, той развівае бурную дзейнасць. Ён хоча быць адначасова ўсюды і рабіць людзям добра - калі не ўсім, то многім. І калі ў каго-небудзь нешта не атрымліваецца, ён успрымае гэта як асабісты сорам. Прычынай усіх нашых бед якраз і з'яўляецца неуменне быць асобай, неспазможнасць быць самім сабой без якой-небудзь самалюбавання. Рак падстраўнікавай залозы паказвае на тое, што асоба цалкам раздавлена, пасрамлена, сведзена на нуль.
Калі чалавек з'яўляецца асобай, ён не падпарадкоўваецца загадам і забаронам. Яны дзейнічаюць адмоўна на клеткі падстраўнікавай залозы, якія вырабляюць інсулін, і праз іх парушаюць абмен цукру ва ўсім целе. Порушаюць непасрэдна і безжальліва, як кулі, якія ўдарыць у мішэнь.
Хто не дазваляе, той забараняе. Разумны чалавек дазваляе сабе ўсё, задаючыся толькі адным пытаннем: „Ці патрэбна мне гэта?”. Калі не патрэбна, гэта не азначае забароны, а толькі тое, што ў гэтым проста няма неабходнасці. Чалавек дазволіў бы сабе гэта, але, паколькі патрабуецца нешта іншае, ён дазваляе сабе іншае. Калі не хапае грошай, гэта значыць, што можна абысціся і без дарагой рэчы. Падыдзе і рэч таннейшая. Чалавек зноў жа не забараняе сабе, а дазваляе тое, што з'яўляецца дасягальным. Носьбітаў т. е. заменнікаў той жа энергіі дастаткова на любы густ і на любым узроўні - духоўным, душэўным і фізічным.

Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын праблем і захворванняў падстраўнікавай залозы працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэкціруецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапоўненні да дадзенай артыкулу. Працяг будзе!

© Андрэй ЖАЛЕВІЧ
 www.zhalevich.com

Выкарыстаныя крыніцы

  1. Андрэй Жалевіч. СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
  2. Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
  3. Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
  4. Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
  5. Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
  6. Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
  7. Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
  8. Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
  9. Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции. - CПб.: Питер, 2009 г.
  10. Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
  11. Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
  12. Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.

і іншыя крыніцы па псіхасаматыцы і па Светаразуменню

Чытайце таксама

Атрымана з «https://www.zhalevich.com/wiki/index.php?title=Падстраўнікавая_залоза._Псіхасаматыка_і_метафізіка_падстраўнікавай_залозы&oldid=2692»