Імпатэнцыя. Псіхасаматыка і метафізіка імпатэнцыі: розьніца паміж вэрсіямі

Цяперашняя вэрсія на 19:17, 25 ліпеня 2024

MOWA : Język polski | Свята-Мова | Русский язык

У вас праблемы з патэнцыяй? Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны хвароб яечкаў.

Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы.

Ліз Бурбо у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Кахай сябе!"» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:
Імпатэнцыя - распаўсюджанае расстройства палавой функцыі ў мужчын, пры якім эрэкцыя слабее да такой ступені, што палавы акт становіцца немагчымым.
Эмацыйная блакіроўка. Кожны мужчына хаця б раз у сваім жыцці адчуваў, што такое імпатэнцыя; механізм эрэкцыі вельмі складаны і тонкі, таму няма нічога дзіўнага ў тым, што час ад часу ён дае збоі. У імпатэнцыі няма нічога трагічнага, роўна як і смешнага. Усё, што трэба зрабіць, - гэта высветліць, у якой канкрэтнай сітуацыі яна праяўляецца. Паўтаральныя няўдачы з якой-небудзь адной жанчынай могуць тлумачыцца тым, што мужчына пачаў падсвядома ўспрымаць гэтую жанчыну ў якасці маці або што яго любоў да гэтай жанчыны стала больш узвышанай і ён не хоча апаганьваць яе плоцкімі жаданнямі. Магчыма таксама, што мужчына хоча за нешта пакараць сваю партнёрку і несвядома выбірае такі спосаб.
Ментальная блакіроўка. Бяссілле ў сэксуальнай сферы кажа пра тое, што ты адчуваеш сябе бяссільным у нейкай сітуацыі, у іншай сферы свайго жыцця, і гэтае адчуванне табе шкодзіць. Людзі часта адчуваюць сябе бяссільнымі, бо занадта перажываюць за каго-небудзь іншага. У такім выпадку варта даць іншаму чалавеку магчымасць самастойна разабрацца са сваімі праблемамі.
Калі імпатэнцыя выклікана нейкім няўдалым сэксуальным вопытам, ты больш не павінен верыць у тое, што гэтая няўдача будзе паўтарацца зноў і зноў. Як толькі ты перастанеш у гэта верыць, праблема знікне.
Калі ты выкарыстоўваеш імпатэнцыю, каб пакараць за нешта сваю партнёрку, ведай, што ты караеш самога сябе, бо, блакуючы свае фізічныя патрэбы, ты таксама блакуеш сваю творчую энергію. Паступаючы так, ты сілкуеш толькі сваё эга, а не адносіны з партнёркай.
Прыведзенае вышэй тлумачэнне ў роўнай меры адносіцца і да няздольнасці эякуляваць. Гл. таксама артыкул ПЕНІС (ПРАБЛЕМЫ).
Духоўная блакіроўка заключаецца ў тым жа, што і для АБСЦЭСа:
Каб зразумець духоўную блакіроўку, якая перашкаджае задавальненню важнай патрэбы твайго сапраўднага Я, задай сабе пытанні, прыведзеныя ў канцы гэтай кнігі. Адказы на гэтыя пытанні дазволяць табе больш дакладна вызначыць сапраўдную прычыну тваёй фізічнай праблемы.

Бода Багінскі і Шарма Шаліла у сваёй кнізе «"Рэйкі" - універсальная энергія жыцця» пішуць пра тонкія / метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:
Сэксуальная праблема з патэнцыяй у мужчын заўсёды звязана са страхам пакінуць нешта, страхам страты кантролю або страхам перад нечым, выцесненым у падсвядомасць. У гэтым выпадку неабходная для семявывяржэння энергія свядома ўтрымліваецца мозгам замест таго, каб быць накіраванай туды, дзе ёй належыць быць у гэты момант. Часта на заднім плане прысутнічае сэксуальны ціск або напружанне, пачуццё віны або жаданне дзейнічаць насуперак адносінах да былога партнёра. І тады нічога не атрымліваецца, - Калі ты зразумееш усе гэтыя ўзаемасувязі, ты даведаешся, што табе трэба глыбей пагрузіцца ў свае пачуцці. Сэкс нельга рэгуляваць розумам. Аддай частку свайго ўнутранага "я", сваю сапраўдную любоў, або дазволь усяму адбывацца самому па сабе. Калі ты адключыш свой інтэлект, то сіла пачуцця і радасць сэксуальнай энергіі будуць выражацца з незвычайнай лёгкасцю.

Валерый В. Сінельнікаў у сваёй кнізе «Палюбі хваробу сваю» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:
Сексуальны ціск, страх, напружанне, пачуццё віны на сексуальнай глебе прыводзяць да аслаблення патэнцыі або нават да поўнага яе згасання.
Вось у мяне на прыёме сядзіць мужчына і збянтэжана расказвае:
— Доктар, вы ведаеце, з жонкай у мяне ўсё выдатна атрымліваецца. Але вось нядаўна я пазнаёміўся з адной жанчынай. Яна запрасіла мяне да сябе дадому. Ну, пасядзелі, крыху выпілі, а калі справа дайшла да ложка, то член не захацеў уставаць. Што я ні рабіў, нічога не атрымліваецца. Я, вядома, спаслаўся на стому, каб не апаганіцца. Потым пайшоў да адной бабкі. Яна сказала, што мне «зрабілі». І што, хутчэй за ўсё, жонка мяне прываражыла.
— Жонка тут ні пры чым, — сказаў я. — Скажыце, а было ў вас пачуццё віны, калі вы ішлі да гэтай жанчыны? — Вядома, яшчэ якое, — адказаў ён. — Я не толькі адчуваў пачуццё віны, але я яшчэ і баяўся, як бы жонка не даведалася пра гэта. Бо гэтая жанчына жыве ў суседнім пад'ездзе.
— Вось ваша віна і страх і прывялі да таго, што член не захацеў уставаць. Ён не падпарадкоўваўся вам, ратуючы вас такім чынам. Ён аказаўся нашмат разумнейшым за вас.
— Дык што ж атрымліваецца, — вочы мужчыны загарэліся, — калі я змагу пазбавіцца ад пачуцця віны і страху, то ў мяне ўсё з гэтай жанчынай атрымаецца?
— А вы што, збіраліся разводзіцца? — спытаў я яго.
— Не, ну што вы. У мяне цудоўная сям'я. Двое дзяцей. З жонкай заўсёды былі цудоўныя адносіны. Проста ў апошні час часта з ёй сварымся. Вось і захацелася, як кажуць, «адарвацца» на баку. — Але ж ваша падсвядомасць, выклікаючы імпатэнцыю, клапацілася пра захаванне сям'і і хацела, каб вы змянілі адносіны са сваёй жонкай. Бо вы ж самі сказалі, што з жонкай у вас усё выдатна атрымліваецца. Можа быць, перш чым бегчы да іншай жанчыны, абнадзейваць яе і імкнуцца атрымаць у яе тое, чаго не можаце атрымаць у апошні час ад жонкі, лепш разабрацца ў сабе і ў сваіх адносінах з жонкай. Можа быць, лепш прыслухацца да свайго члена, а дакладней, да самога сябе і зрабіць правільны выбар? Не трэба пераступаць праз самога сябе. А то потым бяды не абярэшся. Я не магу вам што-небудзь забараняць або раіць. Не маю права. Цяпер вы ведаеце прычыны і выбар за вамі.
— Я думаю, што вы маеце рацыю, — пагаджаецца мужчына. — Спачатку трэба разабрацца ў сабе.
Азлобленасць на сексуальнага партнёра, а таксама даўнія злосць, нянавісць і крыўды на жанчын моцна аслабляюць патэнцыю.
Да мяне на прыём прыйшоў 56-гадовы мужчына і пачаў расказваць, запінаючыся:
— Доктар, у мяне такая праблема.
— Якая праблема? — пытаюся яго.
— У мяне з жанчынамі ў апошні час не атрымліваецца.
— Што не атрымліваецца? — пытаюся я. — У вас слабая эрэкцыя, або хуткае семявывяржэнне, або нешта іншае?
— Вось тое, што вы назвалі першым, — слабая эрэкцыя. Разумееце, год таму я развёўся са сваёй жонкай. І вось я пазнаёміўся з адной жанчынай. Яна так добра да мяне ставіцца, яна добрая, уважлівая, пяшчотная. Але як толькі справа даходзіць да ложка - нічога не атрымліваецца. Яна, вядома, мяне супакойвае, што, маўляў, ёй і так са мной добра, але я ж сябе адчуваю непаўнацэнна. Хадзіў да сексапатолага. Ён мне там нешта стымуляваў нейкім прыборам, але нічога не дапамагло. Я яму кажу, што мне не член трэба лячыць, я адчуваю, што ў мяне прычына недзе ў галаве або ў душы. А ён смяецца і кажа, што ўсё пройдзе. Потым я пачаў прымаць «Ёхімбэ» — гэта таблеткі такія. Дык пасля іх у мяне наогул перастаў варушыцца.
— Дык вы адчуваеце, што прычына палавой слабасці недзе ў вас унутры, у душы? — пытаюся яго.
— Ну, у душы ці ў галаве, я не ведаю. Але недзе ўнутры — гэта дакладна.
— Тады давайце і звернемся ўнутр сябе і высветлім прычыны. Вы гатовы?
— Так, вядома, доктар. Бо я для сябе хачу толькі добрага.
Пасля гэтага мы ўсталявалі кантакт з падсвядомасцю і высветлілі прычыны. Дзесяць гадоў таму ён другі раз ажаніўся з жанчынай з дзіцем. Ад першага шлюбу ў яго быў ужо дарослы сын. Асаблівай любові і цеплыні з гэтай жанчынай не было. Ён быў забяспечаны, і, хутчэй, як ён казаў, яна выйшла за яго замуж па разліку. Тады ж ён пачаў будаваць новы вялікі дом. Год таму ён скончыў будаўніцтва дома і перапісаў яго на сваю жонку. Пасля гэтага яна яго выгнала з гэтага дома і падала на развод. Вось і прычына палавой слабасці ў яго негатыўных адносінах да гэтай сітуацыі і да былой жонкі.
— Я ў тыя дні літаральна сыходзіў з розуму ад злосці і крыўды, — прызнаўся ён мне. — Я нават хацеў спаліць і гэты дом, і яе разам з домам. Я пракляў тады не толькі гэтую жанчыну, але і ўсіх жанчын на свеце.
— У вас да гэтага часу негатыўныя думкі ў адносінах да былой жонкі?
— Я яе ненавіджу.
— І вось з такімі адносінамі ў душы да жанчын вы хочаце, каб у вас стаяў член?
— Але ж гэтая жанчына, з якой я пазнаёміўся, зусім іншая. І дом у яе ёсць, і ёй ад мяне нічога не трэба.
— Так, але ў душы ж у вас назапашана крыўда, злосць, нянавісць і нават праклён. І гэта распаўсюджваецца не толькі на былую жонку, але і на ўсіх жанчын у вашым свеце.
— Дык што ж мне рабіць? — пытаецца мяне мужчына.
— Перш за ўсё дараваць!
— Цяжка будзе, але я паспрабую.
— Усяго толькі паспрабуеце?
— Не, я зраблю гэта.
— Вы павінны дараваць былой жонцы, папрасіць прабачэння ў Бога, Сусвету за тыя агрэсіўныя думкі, праклён, якія вы ёй пасылалі. Пасля гэтага вы падзякуеце ёй, благаславіце і пажадаеце ёй усяго добрага. І чым хутчэй вы гэта зробіце, тым хутчэй у вас усё запрацуе.
Праз тыдзень ён прыйшоў да мяне і паведаміў, што ў яго стан палепшыўся на восемдзесят працэнтаў.
— Я зрабіў усё, як вы мне загадалі.
— Працягвайце далей вызваляцца ад негатыўных думак і назапашваць у сваёй душы любоў.
Успамінайце ўсе сітуацыі ў жыцці, калі вы адчувалі найменшыя негатыўныя эмоцыі ў адрас жанчын, і здзяйсняйце перагляд гэтых падзей з новымі пачуццямі. Тады будзе сто працэнтаў.
Боязь жанчын і глыбокі падсвядомы страх перад маці могуць быць прычынамі імпатэнцыі ў юнакоў.
У аднаго хлопца ніяк не атрымлівалася сексуальнае зносіны з дзяўчатамі. Моцнае сарамлівасць і нават боязь жаночага полу перашкаджалі гэтаму. Пры зносінах з падсвядомым розумам высветлілася, што маці ў іх сям'і заўсёды займала галоўныя пазіцыі. Яна была вельмі строгая і заўсёды падаўляла бацьку.
Я дапамог юнаку вызваліцца ад падсвядомых страхаў. Ён таксама выконваў спецыяльны трэнінг па набыцці мужнасці. Праз некаторы час ён мне патэлефанаваў і паведаміў пра тое, што на наступны сеанс ён не прыйдзе.
— Доктар, тыдзень таму я пазнаёміўся з дзяўчынай. У мяне з ёй усё выдатна атрымалася.
Сумневы ў сабе як у мужчыне, сумневы ў правільнасці сваіх дзеянняў аслабляюць патэнцыю.
У мяне на прыёме сядзіць мужчына. Два месяцы таму ў яго з'явілася палавая слабасць. Мы ўсталявалі кантакт з падсвядомасцю і высветлілі, што палавая слабасць з'явілася пасля таго, як ён страціў працу.
— Як жа страта працы звязана са стратай палавой сілы? — спытаў я яго.
— Я зразумеў, у чым справа, — усклікнуў мужчына. —Я заўсёды лічыў, ды і цяпер лічу, што мужчына павінен забяспечваць сям'ю. І вось калі я доўга не мог знайсці працу, то стаў сябе лаяць і папракаць: «Маўляў, які ж я мужык, калі не магу ўтрымліваць сям'ю?» І вось на гэтым фоне ў мяне член перастаў стаяць.
— І што ж вы збіраецеся рабіць цяпер? — спытаў я яго. — Па-ранейшаму будзеце сябе папракаць?
— Не. Я любіў раней займацца самаедствам.
Цяпер я зразумеў, што няма чаго сябе лаяць. Трэба проста знайсці працу. І зараз я чамусьці ўпэўнены ў тым, што працу знайду ў бліжэйшы час.
Праз месяц ён прыйшоў да мяне зноў без запісу.
— Вы хацелі б запісацца на паўторны прыём? — спытаў я яго.
— Не, доктар. Я хацеў паведаміць вам, што ў мяне ўсё ў парадку. І жонка прасіла перадаць вам асаблівую падзяку і вось гэты прэзент. — З гэтымі словамі мужчына паставіў на стол пакет. — Так, дарэчы, — дадаў ён, — працу я знайшоў ужо праз тыдзень пасля сеансу. Добрая праца, мне падабаецца.
Сацыяльныя перакананні і вера ў старэнне таксама могуць быць прычынай зніжэння палавых функцый. Асабіста я глыбока перакананы ў тым, што прычынай праблем з патэнцыяй з'яўляецца не ўзрост, а вера ў згасанне функцый. Няма абсалютна ніякай сувязі паміж узростам і палавой сілай, калі вы самі не звяжаце разам гэтыя два паняцці. Я ведаў аднаго дзядулю, які ў свае восемдзесят гадоў ажаніўся на шасцідзесяцігадовай. Так гэтая жанчына праз два тыдні збегла ад яго. Калі знаёмыя пенсіянеркі пацікавіліся, у чым прычына, так тая адказала: «Ледзь не да смерці затрахаў, акаянны». А ж вось асаблівай фізічнай сілай дзед не адрозніваўся. Так, сядзеў сабе мірна цэлымі днямі на лавачцы каля свайго дома і шчоўкаў семкі.
Хуткае семявывяржэнне
Часта простая адсутнасць ведаў у адносінах сексу, а таксама сумневы, страхі і няўпэўненасць у сабе могуць быць прычынамі хуткага семявывяржэння. Такое, як правіла, бывае ў юнакоў, якія толькі пачынаюць сваё сэксуальнае жыццё.
На прыём да мяне прыйшоў юнак 26 гадоў.
— Вы ведаеце, — пачаў ён, бянтэжачыся, — некалькі месяцаў таму я пазнаёміўся з дзяўчынай. Я за ёй увесь гэты час даглядаў. Яна мне вельмі падабаецца, і я нават думаю зрабіць ёй прапанову. Але вось што мне перашкаджае. Тыдзень таму ў нас з ёй была сэксуальная блізкасць, і я вельмі хутка скончыў. Некалькі дзён таму мы паспрабавалі яшчэ раз, але я зноў хутка скончыў. І вось цяпер баюся, каб гэта не стала дрэннай звычкай.
— А ў вас да знаёмства з гэтай дзяўчынай не было палавых кантактаў? — спытаў я яго.
— Не. Неяк не мог сустрэць любімую дзяўчыну, ды і саромеўся вельмі.
— Якую літаратуру вы чыталі ў адносінах сексу?
— Практычна ніякай, — адказаў ён.
Я адразу зразумеў, што ў гэтага юнака праблемы проста ад недахопу адпаведных ведаў і вопыту.
— Скажыце, — спытаў я яго, — а вы ў падлеткавым узросце займаліся ананізмам?
— Усяго некалькі разоў, — адказаў ён. — Я чуў ад кагосьці, што гэта шкодна і можа аказаць пагубны ўплыў на палавыя здольнасці і на псіхіку.
— Усё гэта лухта. Так кажуць толькі тыя, хто нічога не ведае пра гэта. З сённяшняга дня вы пачнеце займацца ананізмам.
Хлопец здзіўлена глядзіць на мяне.
— І не проста займацца, — працягнуў я, — а вельмі ўважліва і добрасумленна, звяртаючы ўвагу на кожнае сваё адчуванне ў палавым члене, яйках, ва ўсім целе. Вы будзеце вучыцца адчуваць, адчуваць сябе самога. Вы будзеце вучыцца пачынаць і заканчваць у любы момант узбуджэння. Вы, такім чынам, навучыцеся кантраляваць сябе. На працягу першага тыдня я забараняю вам сэксуальныя кантакты з вашай нявестай. Можна сустракацца, мець зносіны, цалавацца, але не болей за тое. І вось вам адпаведная літаратура.
Я даў яму кніжкі і сказаў прыйсці праз два тыдні.
Ён прыйшоў у прызначаны тэрмін.
—Доктар, усё ў мяне выдатна, — паведаміў ён радасна. — Праз месяц мы вырашылі распісацца.
Такія рысы характару, як запальчывасць і нястрыманасць, могуць быць прычынамі хуткага семявывяржэння. А таксама жаданне рабіць усё хутка, не адкладваючы на потым. Імкненне паспець у жыцці зрабіць пабольш, паспець жыць.
На прыём да мяне з іншага горада прыехаў мужчына сярэдніх гадоў. Ужо на працягу некалькіх гадоў ён пакутаваў ад хуткага семявывяржэння, але па дапамогу не звяртаўся — саромеўся. Усталяваўшы кантакт з яго падсвядомым розумам, мы высветлілі, што хуткае семявывяржэнне з'яўляецца адлюстраваннем такіх рыс яго характару, як нястрыманасць і запальчывасць.
— Так, доктар, гэта, хутчэй, так і ёсць. Нават на сходах я заўсёды вылазіў са сваімі заўвагамі. Не магу ўтрымацца. А потым пакутую ад гэтага. Ем я таксама вельмі хутка. Імкнуся праглынуць ежу не разжоўваючы. Пры курэнні таксама спяшаюся.
Мы з ім стварылі новыя спосабы паводзін, і я даў яму «заданне на дом».
— Цяпер, калі вы хочаце вылечыцца і кантраляваць сваё семявывяржэнне, вы будзеце дзейнічаць наступным чынам. Калі ясце, то ежу жуйце павольна.
Няхай харчовы камяк у роце стане аднародным, цалкам намочыцца слінай. Толькі пасля гэтага глытайце.
Падлічыце: колькі трэба зрабіць жавальных рухаў сківіцай, каб цалкам здрабніць ежу. Звярніце ўвагу на тое, што для грубай ежы трэба большая колькасць жавальных рухаў, чым для мяккай. Дзейнічайце так з кожнай порцыяй ежы. Шмат курыце? — пытаюся яго.
— Паўпачкі ў дзень, бывае менш, — адказвае пацыент.
— Калі курыце, то спачатку выцягніце з каробкі запалку. Пакладзіце яе на адно калена. Затым дастаньце цыгарэту і пакладзіце яе на другое калена. Пасля гэтага зачыніце каробку і схавайце пачку цыгарэт. Потым запаліце цыгарэту і курыце яе вельмі павольна. Падлічыце: колькі зацяжак трэба зрабіць, каб выкурыць усю цыгарэту. Потым пачніце эксперыментаваць. Зрабіце адну-дзве зацяжкі і выкіньце цыгарэту. А іншую цыгарэту дакурыце да канца павольна. Некаторыя курыце хутка. Сачыце пры гэтым за сваімі адчуваннямі.
Праз некаторы час вы адчуеце, што ў вас з'явіўся кантроль, і вы можаце канчаць тады, калі свядома захочаце.

Паводле Сяргея С. Канавалава («Энергаінфармацыйная медыцына па Канавалаву. Ацаляльныя эмоцыі»), магчымымі псіхасаматычнымі і метафізічнымі прычынамі імпатэнцыі з'яўляюцца:
Часцей за ўсё імпатэнцыя мае эмацыйныя прычыны. Гэта пачуццё прыгнечанасці, трывогі і нервовасці, а таксама стрэс, выкліканы працай, фінансавымі праблемамі.
Вялікае значэнне мае сэксуальны ціск, напружанне, пачуццё віны, азлобленасць на партнёра, нязручнасць і сарамлівасць, самабічаванне.

Луіза Хэй у сваёй кнізе «Ацалі сябе сам» указвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (якія вядуць да ацалення) звязаныя з імпатэнцыяй і аднаўленнем патэнцыі:
Сэксуальны ціск, напружанне, пачуццё віны. Сацыяльныя перакананні. Азлобленасць на партнёра. Боязь маці.
Гарманізуючыя думкі:
Адгэтуль я лёгка і радасна дазваляю майму прынцыпу сэксуальнасці дзейнічаць у поўную сілу.

Лууле Віілма у сваіх кнігах «Душэўнае святло» піша пра тое, што магчымымі псіхасаматычнымі і метафізічнымі прычынамі імпатэнцыі з'яўляюцца:
Страх, што «мяне абвінавачваюць у тым, што я не магу пракарміць сям'ю, не спраўляюся з працай, нікуды не гаджуся як мужчына»; абвінавачванні сябе ў гэтым жа.
Страх перад эканамічнымі праблемамі. Пачуццё віны ў мужчыны ў адказ на злосць жанчыны. Шкадаванне сябе з-за свайго полу.

Доктар Лууле Віілма ў сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны палавога бяссілля:
Як і любы іншы крызіс, які адбываецца з чалавекам, крызіс у палавой сферы сыходзіць каранямі ў дзяцінства, у бацькоў.
Калі маці не ўмела быць жонкай і маці і бацька не ўмеў быць мужам і бацькам, то і дзеці гэтага не ўмеюць. Падсвядома яны б змаглі, бо чамусьці ж навучыліся ў папярэдніх жыццях, але ўменне гэта знішчаецца ў той меры, у якой бацькі жадаюць быць добрымі.
Бываюць сітуацыі, калі немагчыма зрабіць выбар, гэта значыць сітуацыі, з-за якіх вырастае бяссілле. Немагчымасць нараджае бяссілле. Бяссілле духоўнае, душэўнае і фізічнае. Незалежна ад віду бяссілля, яно з'яўляецца нежыццяздольнасцю. Не жыццё пазбаўляе нас магчымасцей, а мы самі. Часцей за ўсё мы робім гэта з дапамогай дарагіх людзей, якіх завём бацькамі. Хай мы самі выбралі дадзеных бацькоў, паколькі маем патрэбу ў падрыхтаваных імі выпрабаваннях, але менавіта па віне бацькоў яны становяцца асабліва цяжкімі.
Праблема шкадавання сябе, а значыць нежыццяздольнасці, выцякае з таго, што дзіця, якое любіць у роўнай меры абодвух бацькоў, прымушаюць аддаць перавагу аднаму з іх. Гэта выклікае ў дзіцяці поўную бездапаможнасць. Не дапамагаюць нават слёзы. Застаецца толькі сціскаць зубы і пакутаваць. Чым хутчэй у дзіцяці зараджаецца пратэст, тым хутчэй яно захворвае. Станоўчым бокам у гэтай сітуацыі з'яўляецца тое, што, ахвяраваўшы целам, яно захоўвае сваю сутнасць. Чым раней дзіця ўцякае з дому, тым больш ускладняе сваё зямное жыццё, затое аблягчае духоўнае. Калі іншага выйсця няма, гэта значыць калі іншыя варыянты не падыходзяць, адпужваюць, не ўяўляюцца магчымымі, то ёсць трэці варыянт — пачаць праліваць слёзы.
Чалавек, які няздольны думаць уласнай галавой, які пазбаўлены здольнасці прымаць рашэнні, адчувае шкадаванне да ўсіх і ўся. Заўсёды і паўсюль. Здольнасць прымаць рашэнні падаўлена ў яго пачуццём абавязку, і ён ва ўсім бачыць толькі дрэннае, аднак бяссільны гэта дрэннае выправіць. Ён адчувае невыносны сум пры выглядзе пастаянных сварак паміж дарагімі яго сэрцу людзьмі, з якіх адзін альбо некалькі паміраюць. Адгэтуль чалавек да канца сваіх дзён перастае на што-небудзь спадзявацца. Да самай смерці ён будзе пакутаваць ад страшных дакораў сумлення з-за сваёй бяздзейнасці і абвінавачваць навакольных за тое, што звялі чалавека ў магілу.
Для дзіцяці няма больш цяжкага выпрабавання, чым бачыць альбо адчуваць, што маці і бацька пастаянна зводзяць адзін аднаго. Гэта можна вытрымаць моўчкі — і памерці ад пакут. Смерць не прыходзіць на дапамогу, калі даводзіцца перажываць гэта са слязамі. Многія жывуць верай у тое, што, стаўшы паўналетнімі, яны назаўсёды пакінуць агідны дом, і гэта надае ім сілу. Надзея хаця б на такі зыход загартоўвае чалавека духоўна.
Вера ў існаванне нармальнага жыцця дазваляе чалавеку расці і шукаць, знаходзіць і развівацца. І наадварот: калі пры наведванні бацькоў альбо выпадковай сустрэчы з імі чалавек выяўляе, што нічога не змянілася, гэта можа перакрэсліць усе дасягненні самастойнага жыцця. Веданне, што бацькоў не выбіраюць, што іх погляды немагчыма змяніць, што дзіця не ў сілах пакласці канец іх міжусобіцы, можа выклікаць у дзіцяці адчуванне такой бездапаможнасці і шкадавання, што ўсё жыццё падасца бессэнсоўным. Бо ў падсвядомасці жыве патрэба зрабіць жыццё шчаслівым, а гэта значыць — зрабіць шчаслівай энергію, якая складаецца з энергій бацькоў. Няздольнасць гэтага дабіцца з'яўляецца духоўнай бездапаможнасцю, следам за якой можа наступіць рознага роду фізічная бездапаможнасць, яна ж недзеяздольнасць.
Ёсць такія сем'і, дзе людзі хоць і жывуць разам, але бацька настолькі ў чымсьці вінаваты, што з ім увогуле як з чалавекам не лічацца. Ён ператварыўся ў робата, які выкупляе сваю віну прыслужваннем. Іншаму мужу, акрамя таго, што ён прыносіць у дом грошы, даводзіцца быць хлопчыкам на пабягушках у жонкі і дзяцей. І ўсё адтаго толькі, што калісьці ён зрабіў нейкую памылку. У такой сям'і пра дараванне не ведаюць. А калі і ведаюць, то ўсё роўна будуць ставіцца да вінаватага бліжняга з пагардай і нават на смяротным ложы не даруюць і не папросяць прабачэння. «Эга» не дазваляе. «Эга» мысліць так: калі я пачну першым, мяне палічаць вінаватым. Яно не ўмее аддаваць, яно ўмее толькі браць. Як у прамым, так і ў пераносным сэнсе.
Бацька змагаецца з жыццём, таму што бачыць у ім небяспеку. Чым менш ласкава ён адгукаецца пра сябе пры ўсім яго шкадаванні да ўласнай асобы, тым больш непакоіцца за дзіця. Інакш кажучы, тым больш ён жыве жыццём дзіцяці. Ён можа настолькі пазбавіць дзіця жыццёвых сіл, што дзіця перастае развівацца. Следствам гэтага з'яўляюцца інфантыльныя паўналетнія дзеці, якія не становяцца дарослымі ні знешне, ні ў плане дзеяздольнасці, калі не дыстанцыруюцца максімальна ад бацькоў. Кожнаму чалавеку, які выглядае маладзей за свае гады, варта было б задумацца з гэтай нагоды. У адваротным выпадку радасць з-за нестарэючай знешнасці можа абярнуцца смуткам з-за няспелай сутнасці.
Неспакой — гэта вельмі цяжкі стрэс. Неспакой лічыцца прыкметай добрага чалавека, якім апраўдваюць добрыя ўчынкі, якія з'яўляюцца дрэннымі па сваёй сутнасці. Напрыклад, дзіця гіне ў выніку няшчаснага выпадку. Маці ставіць сабе ў абавязак дзень і ноч непакоіцца пра сваё другое дзіця і паўсюль яго суправаджае, не ўлічваючы таго, што дзіцяці ўжо 30 гадоў. Ён жа ў мяне адзіны, тлумачыць маці такім душараздзіраючым тонам, што ўсякі, у каго ёсць сэрца, спыняе далейшую размову. Маці радуецца, як дзіця, таму, што яе дзіця — знешне і па паводзінах — выглядае на 15 гадоў.
У падобным выпадку шкадаванне сябе перарастае ў інфантыльную, дзіцячую жыццярадаснасць, якая прыпыняе працэс старэння нават у пажылой маці. Калі ўсе прымаюць яе за сястру ўласнага дзіцяці, яе вочы ззяюць ад шчасця. Прыемна глядзець на такога маладжавага чалавека, але жыць з ім цяжка. Паколькі чалавек, які захапляецца ўласнай знешнасцю, губляе здольнасць глядзець на сябе крытычна, то пры выглядзе падобных «шчасліўчыкаў» навучыцеся вызваляць з сябе такое шчасце.
У працы з людзьмі найбольшай перашкодай з'яўляецца іх перакананне, быццам справа стаіць так, і нічога тут не зробіш. Тое, што адбылося, адносіцца да вобласці фактаў. З фактамі не паспрачаешся. Веданне, што мінулае, гісторыю змяніць немагчыма, укараняецца ў людской свядомасці ў выглядзе догмы, якая без стомы паўтарае адно і тое ж. Ад маці Вы ўвесь час чуеце суровы прысуд бацьку, маўляў, бацька быў дрэнны, і далей ідзе пералік яго правіннасцей. Альбо Вы адчуваеце, што пойдзе выбух, калі пра бацьку скажаце добрае слова, альбо натыкаецеся на сцяну халоднага маўчання, калі асмеліцеся ўзгадаць бацьку. Гэта страшней за ўсё.
Тое, што адбылося — гэта зямны факт, і яго не перарабіць. Маці мае рацыю. Можа, Вы і самі памятаеце, як гэта было. Калі выслухаеце бацьку, то пачуеце ўжо зусім іншую ацэнку аднаго і таго ж здарэння. Як правіла, гэта будзе па-мужчынску суровая самаацэнка. І гэта таксама факт. Абвінавачваць жанчын і шкадаваць сябе здольныя толькі залішне фемінізаваныя мужчыны. Пакуль Вы не вызваліце веданне, што гісторыю змяніць немагчыма, Вы будзеце не ў стане дзейнічаць. Магчыма, што сперажываецеся з-за гэтага так моцна, што станеце непрацаздольным.
Магчыма, падчас непрацаздольнасці Вы раптам зразумееце: я не магу змяніць таго, што было, але затое магу змяніць сваё стаўленне да таго, што адбылося. Я не магу перарабіць сваіх бацькоў, але затое магу змяніць сваё стаўленне да іх. Я не магу перарабіць сябе, але затое магу змяніць сваё стаўленне да сябе.
Для гэтага трэба пачаць працаваць над сабой!!!
Магчыма, Вы ўсведамляеце, што адны і тыя ж падзеі паўтараюцца для таго, каб Вы правялі пераацэнку сваіх меркаванняў. Будзеце пераацэньваць хай нават па тысячы разоў, пакуль не ўсвядоміце ўсю каштоўнасць падзеі, дзякуючы якой Вы спасціглі адну з граняў жыцця. Вы перастаяце шкадаваць сябе з-за таго, што ў Вас такія бацькі. Вы ўдзячны ім за тое, што яны такія — бо ў адваротным выпадку Вы не вырашылі б сваю праблему.
Якое стаўленне да бацькоў, такое стаўленне наогул да ўсяго, але падобнай паралелі праводзіць не прынята. Пакуль Вы жадаеце чагосьці дабіцца альбо нешта змяніць, Вы адчуваеце страх, што нічога ў Вас не атрымаецца. І не атрымліваецца. У Вас усё часцей апускаюцца рукі і льюцца слёзы, а калі хтосьці бярэцца Вас падбадзёрваць і трывожыць, Вы пачынаеце даказваць сваю праўду. У тым, што жыццё спынілася, вінаватыя не Вы, а вінавата перашкода. Вы ж — анёл, які спусціўся з нябёсаў, які жадае толькі добрага, тады як людзі не дазваляюць Вам гэта дабро тварыць. Сваім таптаннем на месцы Вы, у сваю чаргу, становіцеся перашкодай для ўласных дзяцей.
Паглядзіце на людзей, чыя паўсядзённая дзейнасць заключаецца ў тым, каб перашкодзіць навакольным займацца сваімі справамі, каб тыя пранікліся плачэўнасцю іх становішча, і Вы зразумееце ўсю неабходнасць вызвалення свайго бяссілля, гэта значыць шкадавання да сябе. У адваротным выпадку Вы папоўніце шэрагі азлобленых людзей, у якіх няма сіл жыць уласным жыццём, затое з лішкам хапае сіл на тое, каб знішчаць людзей, у якіх жыццё ў парадку. Чаму? Таму што жыццёвая сіла і сіла волі — дзве розныя рэчы. Чым большая сіла волі, тым слабейшая жыццёвая сіла. Не выключана, што Вы знішчаеце ўласных дзяцей.
Не жадаючы ім зла, Вы хочаце перарабіць іх па ўласным густу. А значыць, жадаеце ім зла.
Шкадаванне да сябе з'яўляецца зброяй актыўнага нападу, якога ўсе баяцца, таму што яно агрэсіўна па сваёй сутнасці. Чалавек, які шкадуе сябе, прыдумляе ворага, знішчае яго жыццёвую сілу і становіцца пераможцам. Атрымаўшы перамогу, ён высмоктвае з пераможанага ўсе жыццёвыя сокі, дакладна павук з мухі. Калі Вы ненавідзіце тых, хто шкадуе сябе, значыць, ненавідзіце сваё падаўленае шкадаванне да сябе і, як павук, высмоктваеце з сябе жыццёвыя сокі. Вочы ў Вас могуць быць сухімі, але Вы глядзіце вакол сябе на несправядлівы свет і адчуваеце, што жыццярадаснасць усыхае. Калі сіла волі аказваецца зломленай, Вы абяссільваеце, паколькі даўно знішчылі ў сабе жыццёвую сілу тым, што ўзрошчвалі сілу волі.
Пачніце працаваць над сабой, вызваліце веданне, што бацькоў змяніць немагчыма, і Вы адчуеце палёгку. Вы зноў зможаце засяродзіцца на сваіх справах. Вызваляючы бацькоў, Вы прыходзіце да разумення, што яны не Ваша ўласнасць, якую неабходна змяніць. Вы адчуваеце, што жыццё дае Вам магчымасць выбару: або бацькі, або Вы самі. Вы выбіраеце апошняе і не церпіце пакуты сумлення з-за таго, што не выбралі бацькоў. Вы і не павінны выбіраць іх зноў і зноў. Аднойчы Вы ўжо іх выбралі і тым самым выбралі ўрокі жыцця, якія падлягаюць засваенню. Цяпер трэба толькі пазнаць бацькоў бліжэй. Яны для Вас толькі зямныя настаўнікі, а Вы для іх духоўны настаўнік. Калі іх зямныя павучанні Вамі засвоеныя, то ўсё ў парадку. Калі не, то Вы вучыцеся ў чужых людзей.
Калі Вы перажываеце з-за бацькоў, то ўпадабняецеся добрасумленнаму настаўніку, які прымушае вучняў засвойваць свае духоўныя ўрокі і не разумее, чаму вучні яго ненавідзяць. Альбо чаму яны не жадаюць вучыцца. Вы ведаеце, наколькі карысна тое, чаму Вы жадаеце навучыць, аднак не адчуваеце, што выбралі для гэтага непадыходзячы час, непадыходзячую аўдыторыю і непадыходзячую тэму. Яны не маюць патрэбы ў тым, у чым мае патрэбу дзіця.
Жадаючы бацькам дабра, аднак не пытаючыся іх, ці маюць яны патрэбу ў гэтым дабры, Вы навязваеце ім свае жаданні гэтак жа, як яны навязваюць Вам. Пастарайцеся зразумець сэнс таго становішча, што бацькі — гэта зямное мінулае дзіцяці. Вызваліўшы бацькоў, Вы не пацягнеце іх сілком у сваю духоўную будучыню. Вы ўсвядоміце, што яны народжаныя не для гэтага. Вызваліўшы іх, Вы не дазволіце ім цягнуць Вас назад у іх зямное мінулае. Свабодныя адносіны з'яўляюць сабой любоў.
Калі Вы можаце пахваліцца добрымі бацькамі і шчаслівым дзяцінствам, тады як вочы ў Вас на мокрым месцы, значыць, шчасце Вы разумееце няправільна. Калі Вы з'явіліся на свет і перад Вамі паўстаў выбар паміж сапраўдным і ўяўным дабром, Вы выбралі ўяўнае. Цяпер Вы бездапаможныя. Вы няздольныя ўбачыць наскрозь уяўнае добрае. Значыць, гэта — Ваш жыццёвы ўрок. Любоў успрымаецца Вамі як набыццё дабра, між тым як любіць — значыць проста аддаваць і прымаць тое, што даюць.
Заняпад нашых жыццёвых сіл зводзіцца да шкадавання да сябе з-за таго, што нас не любяць і наша любоў не запатрабавана. Зноў мы вярнуліся акружным шляхам да асноўных стрэсаў. Не будзь страхаў, не было б і шкадавання да сябе. Не будзь страхаў, не было б і пачуцця віны, і мы не здзяйснялі б учынкаў, якія пагаршаюць стрэсы. Тады мы не заблыталіся б ва ўзаемаадносінах з бацькамі і ўсім светам.
Пакуль у чалавека маецца сіла волі, якую ён мабілізуе, каб пераадолець праблемы, яго лічаць моцным. Сіла падабаецца ўсім. Шкадаванне да сябе падрывае сілу волі, пакуль аднойчы не зломіць яе і не атрымае перамогу. Чалавек, які вельмі моцна чагосьці жадаў, ужо нічога больш не жадае. Адна праблема абярнулася мноствам іншых.
Шкадаванне — гэта стрэс, здольны ў адно імгненне пазбавіць чалавека апошняй крупінкі сіл, ды так, што нішто ў свеце не зможа гэтаму няшчаснаму дапамагчы. Не існуе лекаў, здольных ліквідаваць энергію шкадавання да сябе. Шкадаваць можна сябе, шкадаваць можна іншых, шкадаваць можна ўсемагчымыя праявы жыцця. Хто журыцца з нагоды свайго жыцця, у таго няма жыццёвых сіл. Хто журыцца з-за свайго здароўя, у таго няма сіл выздаравець. Хто шкадуе сябе з-за таго, што даводзіцца працаваць, у таго няма сіл для працы. Хто шкадуе бліжняга, у таго няма сіл дапамагчы бліжняму. Хто шкадуе сябе з-за свайго полу, у таго ўзнікаюць парушэнні палавой актыўнасці.
Парушэнні палавога жыцця могуць быць скрытыя — няздольнасць да зачацця, выяўленыя — палавое бяссілле.
Прыкметай скрытага парушэння палавой актыўнасці на фізічным узроўні можа з'яўляцца толькі няздольнасць да зачацця. Гэта можа працягвацца на працягу кароткага часу і перарасці ў парушэнні патэнцыі аж да імпатэнцыі, але можа і працягвацца на працягу ўсяго жыцця і не перарасці ў парушэнні патэнцыі. Праблемы жаночай і мужчынскай патэнцыі прынцыпова аднолькавыя, з той толькі розніцай, што жанчыне ўдаецца іх хаваць, тады як мужчыне не ўдаецца. Гэтага не дазваляе яго анатомія.
Мужчына, які сумуе з-за таго, што незадаволены сабой, страчвае здольнасць да зачацця.
Мужчына, які сумуе з-за таго, што ім незадаволеныя навакольныя, страчвае патэнцыю.
Усеагульны сум з-за ўласнай нікчэмнасці знішчае мужчынскую сексуальнасць у цэлым.
Тое ж у прынцыпе адносіцца і да жанчыны.
Можна выказацца яшчэ дакладней: мужчына, які сумуе з-за сваёй нізкай самаацэнкі, губляе здольнасць да зачацця. Калі ён лічыць, што ніхто не ведае пра яго недахоп, то яго патэнцыя можа быць у парадку. Такі мужчына, хутчэй за ўсё, бывае весялуном з іскрыстай энергіяй, нават жаночым любімцам, які пра сябе лічыць, што ён любіць жанчын, і пры гэтым іх не крыўдзіць. Ён можа быць вельмі крытычна настроены ў адносінах да мужчын, якія робяць жанчынам дзяцей. У старыя часы жонкі такіх мужчын лічыліся «вінаватымі» ў тым, што ў сям'і няма дзяцей. У цяперашні час урачы ставяць мужчыне бязлітасны дыягназ — азааспермія.
Мужчына, які жыве адгэтуль з думамі пра дыягназ, не вылечваецца.
Мужчына, які сумуе з-за таго, што ім незадаволеныя навакольныя, губляе патэнцыю. Чым больш ён стараецца зрабіць усё, каб дагадзіць усім, тым мацней ён бывае пасаромлены, бо дагадзіць усім немагчыма. Ён трагічна рэагуе на жаданні і капрызы жонкі і наогул жанчын, лічачы, што яны адрасаваныя яму асабіста. Яму ніколі не прыходзіць у галаву спытаць у жонкі, што з ёй адбываецца. Добраахвотна прымае ў душу жаночыя праблемы, якія выклікаюць у жанчыны незадаволенасць і вырашыць якія можа толькі сама жанчына. Чым хутчэй мужчына спрабуе вырашыць жаночыя праблемы, тым хутчэй у яго адбываецца заўчаснае семявывяржэнне. Чым менш у яго надзея справіцца са справамі, тым менш надзеі на тое, што ў яго наогул калі-небудзь будзе семявывяржэнне.
Палавыя праблемы, якія ўзнікаюць у жанчын, аналагічныя мужчынскім. Заніжаная самаацэнка гасіць у жанчыны ўнутраны агонь, які прызваны прыцягваць мужчыну і падрыхтоўваць цела жанчыны да палавога акта. Пагаслая страсць не дазваляе жанчыне адтаяць і не дае забрадзіць яе жыццёвым сокам нават у тым выпадку, калі жанчына адлюстроўвае пякучы тэмперамент. Слізістая абалонка перасыхае і пашкоджваецца падчас палавога акта. Чым адчайней жанчына жадае даказаць сваю выключнасць, тым менш мужчын ёй падыходзіць і тым хутчэй наспявае навамодная алергія — алергія на мужчынскую сперму.
Сучасны мужчына пакутуе ад заніжанай самаацэнкі. Сучасная жанчына пакутуе ад завышанай самаацэнкі. У выніку гэтага ў абодвух адбываюцца збоі і ў палавым жыцці.
У жанчыны, якая журыцца з нагоды таго, што нікуды не годзіцца як жанчына, развіваецца фрыгіднасць.
У мужчыны, які шкадуе сябе з-за таго, што ён нікчэмны мужчына, развіваецца імпатэнцыя.
Калі жанчына шкадуе жанчын з-за таго, што ім даводзіцца цяжарнець, у яе няма сіл зацяжарыць. Калі яна шкадуе жанчын з-за таго, што ім даводзіцца выношваць плод, у яе няма сіл для выношвання плода, і цяжарнасць перапыняецца. Калі жанчына шкадуе сябе з-за таго, што даводзіцца нараджаць, у яе няма сіл для родаў. У яе адбываецца аслабленне радавой дзейнасці. За яе гэтую працу даводзіцца рабіць медыцыне. Прыбягне ці медыцына да лекаў, якія стымулююць радавую дзейнасць, альбо да скальпеля для кесарава сячэння, вынік адзін — заняпад жыццёвых сіл. Якім чынам гэта паўплывае на жыццё дзіцяці, высветліцца пазней.
Чалавек — перш за ўсё чалавек, а ўжо потым жанчына або мужчына. Як людзі мы ўсе роўныя. Як людзі мы ўяўляем сабой духоўнае адзінства, якое складаецца з жаночай і мужчынскай энергій. Калі мы не ўмеем быць людзьмі, то як жанчына або мужчына мы толькі палавінкі, і наша падсвядомасць, або душа, імкнецца набыць цэласнасць шляхам уз'яднання з супрацьлеглым полам. Перабольшванне або прымяншэнне палавой ролі звязана са пакутамі. Жанчыны любяць пагаварыць пра свае праблемы і могуць гаварыць пра іх бясконца. Мужчыны, наадварот, не любяць, паколькі ад гэтага мужчына робіцца слабым. Мужчынскі гонар не дазваляе хваліцца сваёй слабасцю. Таксама і жанчына, якой даводзіцца разлічваць толькі на сябе, не можа дазволіць сабе такой раскошы. Гэта не азначае, што ў такой жанчыны няма шкадавання да сябе. На шкадаванне толькі накладзена забарона.
Калі мужчына пачынае шкадаваць сябе з-за таго, што ў яго няма галавы на плячах, яго галава перастае саабражаць. Перастае ўспрымаць інфармацыю, якую падносіць жыццё, альбо не ўжывае яе на практыцы. Калі мужчына шкадуе сябе, паколькі няздольны гаспадарыць, то ў яго няма сіл выправіць сваё матэрыяльнае становішча. Калі мужчына не ў стане ні мысліць, ні гаспадарыць, ён пачынае шкадаваць сябе з-за таго, што мужчына ён нікчэмны. З гэтага пачынаецца развіццё імпатэнцыі.
Супраць гэтай хваробы няма іншага лякарства, як пазбаўленне ад шкадавання да сябе.
Імпатэнцыя наступае хутка і хутка праходзіць. У сваіх лекцыях я ў жартаўлівай форме раю жанчынам, маўляў, калі жадаеце па якіх заўгодна карыслівых меркаваннях ператварыць мужа ў імпатэнта, пачніце яго шкадаваць. Чым сур'ёзней за гэта возьмецеся, тым хутчэй дасягнеце жаданага. Спачатку пахныкайце ды пабурчыце і, калі ўбачыце, што муж раскіс, пачніце яго шкадаваць і касцярыць усіх, хто ўскладняе яму жыццё. Калі мужчына бачыць, што яго любімая жонка не разумее сваіх памылак, у яго ўзрастае адчуванне бездапаможнасці і шкадаванне да сябе.
Да мяне звяртаецца нямала жанчын, якія паследавалі майму савету, са скаргай на тое, што яны так і зрабілі. Я магу іх суцешыць, так як імпатэнцыя параўнальна лёгка паддаецца лячэнню. Хто гатовы выпраўляць свае памылкі, той іх выпраўляе.
Калі мужчыну, які спадзяецца ўсім сэрцам на прабачэнне, хоць раз адштурхнуць, ён можа зрабіць для сябе выснову на ўсё астатняе жыццё. Зразумела, гэта яго праблема. Аднак і праблема жонкі. Усё ж сэкс — справа абаюдная. Пакаранне ў выглядзе адмовы ўдзельнічаць у сэксе — добра вядомы жаночы спосаб мацней параніць.
Калі мужчына хоча жанчыну, а тая яго не хоча, у мужчыны ўзнікае імпатэнцыя. Калі Вы лічыце, што ў адваротным выпадку ў жанчыны ўзнікае фрыгіднасць, то Вы памыляецеся. Калі жанчына хоча мужчыну, а той яе не хоча, у жанчыны павышаецца сексуальнасць. Яна робіць усё, каб атрымаць мужчыну. Калі мужчына авалодвае жанчынай фізічна, то жанчына авалодвае мужчынам, уварваўшыся ў яго пачуцці. Кружыць яму галаву, і вось ён ужо на кручку. Што за гэтым будзе, пакуль не будзем абмяркоўваць.
Чым агрэсіўней мужчына, то бок чым менш ён лічыцца з жаданнямі жанчыны, тым ён сексуальней і тым фрыгідней жанчына. Каб адпужаць ад сябе мужчыну, жанчына закрываецца ў сабе. У выніку яна адпужвае ад сябе толькі мужчынскія пачуцці, але не цела. Мужчына ж, каб абараніць свае пачуцці, пачынае выкарыстоўваць толькі цела жанчыны. Яе пачуцці яму абыякавыя. Чым больш слёз пралівае жанчына, то бок чым больш яна падрывае ўласныя сілы, тым мацней азлабляецца муж. Жонка, якая глытае слёзы, і муж, які ўзграмаздзіўся на яе і сярдзіта робіць сваю справу — з'ява вельмі звычайная. Такі мужчына займаецца сэксам з лютай злосцю. Калі ў яго ўзнікае імпатэнцыя, то ў паважным узросце, раптоўна і беззваротна. Паколькі такія мужчыны ацэньваюць сябе па сваёй сексуальнасці, то пры ўзнікненні імпатэнцыі яму толькі і застаецца, што расхаджваць са злым выглядам.
Веданне, што я хачу яго або ён хоча мяне, распальвае страсць.
Веданне, што я не хачу яго або ён не хоча мяне, заглушае страсць.
Чым мужчына станоўчы, іншымі словамі, чым больш ён лічыцца з жаданнямі жанчыны, тым яна халадней. Жанчына жадае, каб мужчына ў меру яе любіў, у меру з ёй забаўляўся і ў меру ёй авалодваў. Прычым «у меру» азначае «адпаведна настроям жанчыны». Паколькі добрага мужчыны, здольнага адгадваць жаночы настрой, не існуе ў прыродзе і паколькі дабрыня і шкадаванне да сябе ходзяць рука аб руку, то ў такога мужчыны патэнцыя пачынае паціху зніжацца яшчэ ў маладосці і, магчыма, прападае ў вельмі раннім узросце. Чым мужчына дабрэйшы, тым раней у яго развіваецца імпатэнцыя.
Кожны нармальны мужчына можа вызначыць, чаму жанчына адмаўляе яму ў сэксе — ці то з-за таго, што ёй нездаровіцца, ці то з-за таго, каб пакараць мужчыну. Гэта пакаранне ўспрымаецца асабліва прыніжальным, калі муж яшчэ не паспеў задаволіць усе матэрыяльныя жаданні жонкі. Жонка апраўдвае сябе тым, што не жадае займацца сэксам з п'яным мужам, ад чаго ў яе ўмацоўваецца самаўпэўненасць, і яна наогул не задумваецца пра тое, чаму муж-цвярозы ператварыўся ў алкаголіка. Дзіцем ён жа не піў.
Калі муж, прыклаўшыся да чаркі для храбрасці, усё ж вырашаецца падлезці да жонкі ў пасцелі, то іранічныя, наўмысна жаласлівыя каментары жонкі дзейнічаюць на яго, нібы вядро халоднай вады, і неўзабаве настае дзень, калі мужчына перастае падлазіць да жонкі. Узнікла імпатэнцыя. Калі жанчыне становіцца пра гэта вядома, яна ўжо не адчувае радасці з-за таго, што муж не дамагаецца блізкасці, а адчувае прыкрасць. Сваё паражэнне яна пераносіць, моўчкі сціснуўшы зубы. Падазрэнне мужчыны, быццам яго не хочуць такім, які ён ёсць, змяняецца ўпэўненасцю. Ён чакае толькі, калі яму пакажуць на дзверы. Надзея, што ў ім маюць патрэбу як у работніку, прымушае яго працаваць днём і ноччу. Роспач з-за таго, што як у чалавеку ў ім не маюць патрэбы, вымушае хапацца за бутэльку.
Мужчына, які жадае быць суперменам, адмаўляецца прызнаваць, што жонка іграе якую-небудзь ролю ў яго палавой функцыі. Разважлівая жонка не будзе даказваць свой станоўчы ўплыў. Яна проста выправіць сваю памылку і будзе радавацца, калі гэта атрымаецца.
Чалавек мае патрэбу не ў шкадаванні, а ў спачуванні. На жаль, паміж гэтымі паняццямі не праводзяць адрознення. І ўжо тым больш не задумваюцца над тым, што добрае — гэта дрэнна, а дрэннае — добра, і не разумеюць, што гэта значыць. Усё, што чалавек называе асабліва добрым, на справе з'яўляецца асабліва дрэнным. І наадварот, усё, што вельмі дрэнна, на самай справе вельмі добра. Мы ўсведамляем гэта, калі ў нас хапае цярпення гэтае дрэннае перажыць. Звычайна ж гэтага цярпення не хапае.
Пры разрастанні стрэсу мяняецца яго якасць, і тады стрэс называюць іншым імем. Празмернае шкадаванне таксама мае іншую назву. Яно імянуецца празмернай ветлівасцю, якая з'яўляецца па сваім уздзеянні найбольш каварным відам шкадавання. Да яе звяртаюцца, калі жадаюць пазбавіць чалавека нейкай здольнасці, і асечак не бывае. Нават калі на твары чалавека нічога не адлюстроўваецца. Напрыклад, іранізаванне ў ключы павышанай ветлівасці над палавымі здольнасцямі бліжняга ператварае яго сексуальную функцыю ў круглы нуль.
Каму павышаная ветлівасць да душы, той сам не заўважае, як яго дэмаралізуюць і затым выкарыстоўваюць у сваіх інтарэсах. Ні для каго не сакрэт, што юныя дзяўчаты, якія сумуюць па каханні, становяцца ахвярамі шматвопытных данжуанаў. Хоць маці запалохваннем ды пагрозамі як быццам асвятліла дачку ў дадзеным пытанні, аднак тым ахвотней дачка трапляецца на кручок. Маці старанна рознымі абяцаннямі ўтрымаць дачку каля сябе, але варта той вырвацца з дому, як яна тут жа трапляе на кручок данжуану. Хто вінаваты?
З пункту гледжання дачкі, віна ляжыць на маці, паколькі тая не навучыла яе жыццю. Маці не здольныя навучыць чаму-небудзь дзяцей, так як больш за ўсё прагнуць павышаных ветлівасцяў. Яны лічаць гэта каханнем. Калі муж добры, яны ўжываюць тую ж тактыку ў дачыненні да мужчын і не разумеюць, чаму пры ўсёй блізкасці іх намераў атрымліваецца горш няма куды. Так жанчыны змешваюць сексуальны ўціск з зваблівасцю, а потым самі ж і расхлёбваюць. Сексуальны ўціск прымаецца за зваблівасць, а зваблівасць — за сексуальны ўціск. У выніку далёкая ад рэальнага жыцця жанчына застаецца ні з чым.
Уплыў жанчыны на сексуальнасць мужчыны — рэч відавочная. Калі жанчына жадае, каб мужчына быў мужчынам, асобай, чыё слова мае вагу і ў кім можна знайсці падтрымку, то яна будзе пратэставаць супраць мужчыны, калі той жадае ёй падабацца. Добры муж, які ва ўсім жадае дагадзіць жонцы, неўзабаве пачынае адчуваць, што жонка яго не хоча. На справе ж жонка не хоча, каб муж адхіляў уласныя патрэбы, падаўляючы іх. Тым самым жонка стараецца зрабіць з мужа такога мужчыну, якога не зачапілі б нічые жаданні.
Мужчына, які падаўляе свае сексуальныя жаданні, становіцца агрэсіўным. Ён змярцвіў у сабе чалавека.
Мужчына, які падаўляе свае сексуальныя патрэбы, становіцца імпатэнтам. Ён змярцвіў у сабе мужчыну.
Адначасовае падаўленне і таго, і другога, што адбываецца часцей за ўсё, ператварае мужчыну ў агрэсіўнага імпатэнта.
Чалавек можа без цяжкасці падаўляць свае патрэбы, але супраць жаданняў не пойдзеш. Яны валадараць над ім, і, калі ён спрабуе валадарыць над імі, яны пачынаюць самавольнічаць. Жаданне жанчыны зрабіць з мужчыны асобу асуджана на няўдачу, так як гэта тое ж самае, што добрага мужчыну зрабіць дрэнным. Жаданне мужчыны быць добрым аказваецца мацнейшым і адольвае верх. Калі жонка баіцца агрэсіўнага мужа і адначасова баіцца палавога жыцця, то яна можа радавацца няшчасцю мужа. Такая жонка дамагаецца свайго і не здольная зразумець, чаму муж прыгнечаны і знерваваны.
Мужчына, расчараваны ў жанчынах, можа абыходзіцца без палавога жыцця і быць цалкам задаволены. Калі той жа мужчына вымушаны абыходзіцца без палавога жыцця ў сілу імпатэнцыі, ён можа быць суцэльным клубком нерваў, незадаволены ўсімі і ўсім. Веданне, што я ніякі не мужчына, пазбаўляе душэўнага спакою. Таму трэба паклапаціцца аб тым, каб вызваліць шкадаванне да сябе раней, чым праблема пра сябе заявіць.
У залежнасці ад асаблівасцяў шкадавання да сябе адбываецца падзенне жыццядзейнасці якой заўгодна тканкі або органа, аднак з іх цяжэй за ўсё лячыць імпатэнцыю, так як людзі саромеюцца гаварыць на гэтую тэму. Ім перашкаджае пачуццё сораму. Прычым сораму найвялікшага.
Па меры ўзрастання шкадаванне да сябе становіцца падобным на ўсё больш цяжкі і запаволены рух па замкнёным крузе. Чалавек можа шкадаваць сябе да смерці, яго сілы могуць вычарпацца, нібы ў паміраючага, але гэта не смерць. Шкадаванне да сябе няздольна паразіць які-небудзь орган так сур'ёзна, каб гэта паслужыла прычынай смерці.
Рух спыняецца цалкам толькі з-за пачуцця сораму. Мужчына можа гадамі, займаючыся сексам, знаходзіцца ў напружанні, але кожны раз, калі здараецца зблытацца перад жанчынай, праблема ўсплывае наверх, і яму зноў становіцца сорамна. Кожны раз нейкая частка сексуальнай энергіі застойваецца, павялічваючы аб'ём ужо наяўнай застаялай энергіі. У наступны раз палавы акт, магчыма, і атрымаецца, але гэта яшчэ не нагода забыць пра папярэднюю асечку. Страх апаганіцца перад жонкай можа пераследаваць мужчыну гадамі, ад чаго ён знаходзіцца ў напружанні, нібы нацягнутая струна.
Страх апаганіцца — гэта яшчэ не сорам. Гэта — страх. Пакуль пра яго ніхто не ведае, ён застаецца страхам. Як толькі пра яго даведаецца нехта, хто здаецца лепшым за цябе, адразу становіцца сорамна. Таму людзі і хаваюць адчайна свае ўразлівыя месцы. Для таго, хто хавае пачуццё сораму, выкліканае непаладкамі ў палавой сферы, характэрна пахваленне сваёй сексуальнасцю або пазнаннямі ў галіне сексу. Гэта з'яўляецца сігналам небяспекі, які кажа пра тое, што з сексуальнасцю нешта не ў парадку. Жадаючы схаваць няўпэўненасць у сваіх палавых якасцях і сцвердзіць сябе як мужчыну, чалавек прымаецца трэніраваць сваё цела так, што яно становіцца эталонам сексапільнасці, аднак час пакажа, ёсць ад гэтага толк ці не. Доўга можна падманваць іншых, але не сябе.
У гэтай справе бацькоў павінен насцярожваць нездаровы інтарэс сына да жанчын і сексу. Інтарэс гэты праяўляецца ў набыцці літаратуры, звязанай з эротыкай, парнаграфіяй і сексуальнымі скажэннямі, дзякуючы чаму лёгка праслыць сярод равеснікаў бывалым чалавекам. Пратэст супраць падобнага сексу з боку людзей дабрачынных — не што іншае, як падсвядомае адчуванне праблемы і спроба спыніць дэградацыю. Як вядома, забаронамі нічога не даб'ешся, паколькі дзіця, пазбаўленае прыкладу кахання ў бацькоўскім доме, не прыме яго ад старонніх людзей. Яму падавай вострыя адчуванні, каб распаляць сваю сексуальнасць.
Бацькі, якія павінны былі б падрыхтаваць сыноў да мужчынскага жыцця, знаходзяць справы важнейшыя, альбо бацька ў сям'і наогул адсутнічае. Маці ж, якая не здолела ўтрымаць мужа ў сям'і сваім каханнем, горш за смерць баіцца загаворваць з сынам пра жанчын. Размова маці пра сябе і жаночыя пачуцці прывіла б сыну пазітыўны інтарэс да процілеглага полу, неабходны для таго, каб даведацца пра жыццё нешта такое, што спатрэбіцца самому. Сын даведаўся б пра духоўнае каханне і стаў бы праяўляць да яго цікавасць, таму што кожнаму мужчыне падсвядома вядома, што жанчына мае патрэбу ў першую чаргу ў духоўным каханні. Як і сам мужчына. Такі сын ціхенька кумекаў бы пра сябе, што да чаго, і ўжываў бы свае веды да часу і да месца.
Калі жанчына ставіцца спачувальна да праяў імпатэнцыі мужа, то яна ўсведамляе прычыну, і пачуццё сораму ў яе не ўзмацняецца. На жаль, большасць жанчын прымаецца шкадаваць мужоў. Калі жанчына шкадуе словамі і ўчынкамі, муж можа разазліцца і прыкрыкнуць, маўляў, лепш бы ты мяне вылаяла. Сварка з выплёскваннем адмоўных эмоцый павысіла б мужчынскую патэнцыю. Аднак шлюбная пара, якая жыве ў імя аднадушнасці, памоўквае і робіць выгляд, што нічога не адбываецца, спадзеючыся пры гэтым, што праблема вырашыцца сама сабой. Праблемы ж для таго і існуюць, каб іх вырашаць. Калі праблема датычыцца аднаго чалавека, вырашыць яе можна ў адзіноце, а калі праблема датычыцца дваіх, вырашаць яе трэба ўдваіх. Звычайна гэта робяць проста наадварот патрэбе.
Добрая, інтэлігентная жанчына не ўпускае выпадку пашкадаваць. Калі яна робіць гэта моўчкі, не здагадваючыся пра тое, што тым самым узгадоўвае ўласную шкадаванне да сябе, то, дасягнуўшы крытычнай адзнакі, шкадаванне выплёскваецца вонкі. Патанаючая ў слязах жанчына рыдае на грудзях у мужа, у якога сваіх бед з лішкам, выкачваючы з яго рэшткі жыццёвай сілы. «Я дрэнная, некрасівая, нікчэмная, я табе не падабаюся, я цябе не вартая!— прычытае яна і дастае галоўныя козыры. — Я ніколі табе не падабалася. Ты мяне ніколі не кахаў. Такая жонка табе не патрэбна!» — а там, глядзіш, яны ўжо абодва плачуць, паколькі ні адзін з іх не ўмее адпусціць шкадаванне да сябе.
Ад гэтага ўзмацняюцца жаночая фрыгіднасць і мужчынская імпатэнцыя. Паколькі звычайна мужчына з патэнцыйнай імпатэнцыяй знаходзіць сабе фрыгідную жонку, якая не прызнаецца ў сваёй праблеме нават сабе, падобныя драмы здараюцца на кожным кроку. Муж можа лезці са скуры вон, аднак ён не ў сілах дапамагчы жонцы, якая церпіць пакуты ад уласнай непаўнацэннасці. Надзея набыць паўнацэннае шчасце з дадзеным мужам растае з гадамі, змяняючыся ажэсточанымі папрокамі. У выпадку сексуальных праблем гэта спараджае не толькі пачуццё сораму, але і безвыходнасць.
Безвыходнасць звязана з паспешнасцю. Чалавек, які прытрымліваецца прынцыпу «цішэй едзеш — далей будзеш», займаецца сваімі справамі і верыць свайму пачуццю, якое кажа, што вынік не адразу праявіцца, толькі па сканчэнні гадоў. Хто верыць у рэінкарнацыю, той адчувае, ведае, спадзяецца, што вынік скажацца калі не ў цяперашнім, то ў наступным жыцці. Чым мацней чалавек спяшаецца, тым мацней яго безвыходнасць, калі вынік не атрымліваецца адразу. Магчыма, ён і ведае, што з такой хуткасцю нічога не робіцца, аднак працягвае імкнуцца.
Асабліва маланкава, на думку хворых, павінна адбывацца аднаўленне здароўя, а таму яны чакаюць цудаў. Ну а таго, што цуды збываюцца дзякуючы шчырай веры пакутнага, людзі не ведаюць і ведаць не жадаюць. Усякае расчараванне, якое дадае кроплю ў чашу безвыходнасці, падштурхоўвае чалавека на крок бліжэй да пераканання, што падобнае жыццё не мае сэнсу. Узнікае адчуванне безвыходнасці. Безвыходнасць — гэта няздольнасць знайсці ў розуме выхад з бедственнай сітуацыі.
Шкадаванне да сябе вынішчае жыццёвую сілу.
Сорам замацоўвае панесеную страту.
Безвыходнасць — камень на шыі патанаючага.

Рудзігер Дальке і Торвальд Дэтлефсен у сваёй кнізе «Хвароба як шлях. Значэнне і прызначэнне хвароб» пішуць пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:
За імпатэнцыяй хаваецца боязь уласнага мужчынскага пачатку, боязь агрэсіі. Мужчына баіцца таго, што яго член павінен знаходзіцца ў напружанні. Імпатэнцыя - гэта яшчэ і страх перад жаноцкасцю. Жанчына ўспрымаецца як пагроза, жаноцкасць здольная паглынуць. Жаночы пачатак уяўляецца ў вобразе паглынаючай прамаці або ведзьмы. Мужчына баіцца трапіць у «пячору ведзьмаў». У гэтым праяўляецца слабая ідэнтыфікацыя свайго мужчынскага пачатку з атрыбутамі ўлады і агрэсіі. Імпатэнт больш суадносіць сябе з пасіўным полюсам, яму неўсвядомлена падабаецца роля падпарадкоўваючагася. Ён баіцца дзеянняў. Але калі ён паспрабуе вярнуць патэнцыю сілай уласнага жадання і волі, то трапіць у замкнёнае кола, пра якое мы казалі. Чым больш намаганне, тым слабей эрэкцыя. Імпатэнцыя - гэта нагода задумацца пра сваё стаўленне да такіх паняццяў, як улада, магутнасць і агрэсія. Пры гэтым варта прааналізаваць і ўласныя страхі.

Сяргей М. Лазараў у сваіх кнігах «Дыягностыка кармы» (кнігі 1-12) і «Чалавек будучыні» піша пра тое, што асноўнай прычынай абсалютна ўсіх хвароб, з'яўляецца дэфіцыт, недахоп або нават адсутнасць кахання ў душы чалавека. Калі чалавек ставіць нешта вышэй за каханне да Бога (а Бог, як гаворыцца ў Бібліі, ёсць Каханне), то ён замест набыцця боскага кахання імкнецца да чагосьці іншага. Да таго, што (памылкова) лічыць больш важным у жыцці: грошы, слава, багацце, улада, задавальненні, секс, адносіны, здольнасці, парадак, мараль, веды і шмат-шмат іншых матэрыяльных і духоўных каштоўнасцей… Але гэта ўсё не мэта, а толькі сродкі для набыцця боскага (сапраўднага) кахання, кахання да Бога, кахання, як у Бога. А туды, дзе няма (сапраўднага) кахання ў душы, як зваротная сувязь ад Сусвету, прыходзяць хваробы, праблемы і іншыя непрыемнасці. Гэта патрэбна для таго, каб чалавек задумаўся, усвядоміў, што не туды ідзе, думае, кажа і робіць нешта не так і пачаў выпраўляцца, стаў на правільны Шлях! Ёсць мноства нюансаў, як праяўляецца хвароба ў нашым арганізме. Падрабязней пра гэтую практычную канцэпцыю можна даведацца з кніг, семінараў і відэа-семінараў Сяргея Мікалаевіча Лазарава.

Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын праблем і хвароб яечнікаў працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. Працяг будзе!

© Андрэй ЖАЛЕВІЧ
www.zhalevich.com

Выкарыстаныя крыніцы

Андрэй Жалевіч. СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции. - CПб.: Питер, 2009 г.
Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.
Рудигер Дальке. Болезнь как путь. Значение и предназначение болезней. - CПб.: ИГ "Весь", 2004 г.

і іншыя крыніцы па псіхасаматыцы і па Светаразуменню

Чытайце таксама

Увесь ліст (спіс) псіхасаматычных і метафізічных прычын захворванняў

@@ Радок 6: / Радок 6: @@
 <hr>
-<p>У вас проблемы с потенцией? Рассмотрим метафизические (тонкие, ментальные, эмоциональные, психосоматические, подсознательные, глубинные) причины болезней яичков.</p>
+<p>У вас праблемы з патэнцыяй? Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны хвароб яечкаў.</p>
-<p>Вот что пишут об этом всемирно известные эксперты в данной области и авторы книг по данной тематике.</p>
+<p>Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы.</p>
 <hr />
-<p><em>Лиз Бурбо</em> в своей книге «Твое тело говорит "Люби себя!"» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах импотенции и восстановления потенции:<br />Импотенция - распространенное расстройство половой функции у мужчин, при котором эрекция ослабевает до такой степени, что половой акт становится невозможным. <br /><em><strong>Эмоциональная блокировка.</strong></em> Каждый мужчина хотя бы раз в своей жизни чувствовал, что такое импотенция; механизм эрекции очень сложен и тонок, поэтому нет ничего удивительного в том, что время от времени он дает сбои. В импотенции нет ничего трагического, равно как и смешного. Все, что нужно сделать, - это выяснить, в какой конкретной ситуации она проявляется. Повторяющиеся неудачи с какой-то одной женщиной могут объясняться тем, что мужчина начал подсознательно воспринимать эту женщину в качестве матери или что его любовь к этой женщине стала более возвышенной и он не хочет осквернять ее плотскими желаниями. Возможно также, что мужчина хочет за что-то наказать свою партнершу и неосознанно выбирает такой способ. <br /><em><strong>Ментальная блокировка. </strong></em> Бессилие в сексуальной сфере говорит о том, что ты ощущаешь себя бессильным в какой-то ситуации, в другой сфере своей жизни, и это ощущение тебе вредит. Люди часто чувствуют себя бессильными, так как слишком переживают за кого-то другого. В подобном случае следует предоставить другому человеку возможность самому разобраться со своими проблемами.<br />Если импотенция вызвана каким-то неудачным сексуальным опытом, ты больше не должен верить в то, что эта неудача будет повторяться снова и снова. Как только ты перестанешь в это верить, проблема исчезнет.<br />Если ты используешь импотенцию, чтобы наказать за что-то свою партнершу, знай, что ты наказываешь самого себя, так как, блокируя свои физические потребности, ты также блокируешь свою творческую энергию. Поступая так, ты питаешь только свое эго, а не отношения с партнершей.<br />Приведенное выше объяснение в равной мере относится и к неспособности эякулировать. См. также статью ПЕНИС (ПРОБЛЕМЫ). <br /><em><strong>Духовная блокировка</strong></em> заключается в том же, что и для АБСЦЕССа: <br />Для того чтобы понять духовную блокировку, которая препят-ствует удовлетворению важной потребности твоего истинного Я, за-дай себе вопросы, приведенные в конце этой книги. Ответы на эти вопросы позволят тебе более точно определить настоящую причину твоей физической проблемы.</p>
+<p><em>Ліз Бурбо</em> у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Кахай сябе!"» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:<br />Імпатэнцыя - распаўсюджанае расстройства палавой функцыі ў мужчын, пры якім эрэкцыя слабее да такой ступені, што палавы акт становіцца немагчымым. <br /><em><strong>Эмацыйная блакіроўка.</strong></em> Кожны мужчына хаця б раз у сваім жыцці адчуваў, што такое імпатэнцыя; механізм эрэкцыі вельмі складаны і тонкі, таму няма нічога дзіўнага ў тым, што час ад часу ён дае збоі. У імпатэнцыі няма нічога трагічнага, роўна як і смешнага. Усё, што трэба зрабіць, - гэта высветліць, у якой канкрэтнай сітуацыі яна праяўляецца. Паўтаральныя няўдачы з якой-небудзь адной жанчынай могуць тлумачыцца тым, што мужчына пачаў падсвядома ўспрымаць гэтую жанчыну ў якасці маці або што яго любоў да гэтай жанчыны стала больш узвышанай і ён не хоча апаганьваць яе плоцкімі жаданнямі. Магчыма таксама, што мужчына хоча за нешта пакараць сваю партнёрку і несвядома выбірае такі спосаб. <br /><em><strong>Ментальная блакіроўка. </strong></em> Бяссілле ў сэксуальнай сферы кажа пра тое, што ты адчуваеш сябе бяссільным у нейкай сітуацыі, у іншай сферы свайго жыцця, і гэтае адчуванне табе шкодзіць. Людзі часта адчуваюць сябе бяссільнымі, бо занадта перажываюць за каго-небудзь іншага. У такім выпадку варта даць іншаму чалавеку магчымасць самастойна разабрацца са сваімі праблемамі.<br />Калі імпатэнцыя выклікана нейкім няўдалым сэксуальным вопытам, ты больш не павінен верыць у тое, што гэтая няўдача будзе паўтарацца зноў і зноў. Як толькі ты перастанеш у гэта верыць, праблема знікне.<br />Калі ты выкарыстоўваеш імпатэнцыю, каб пакараць за нешта сваю партнёрку, ведай, што ты караеш самога сябе, бо, блакуючы свае фізічныя патрэбы, ты таксама блакуеш сваю творчую энергію. Паступаючы так, ты сілкуеш толькі сваё эга, а не адносіны з партнёркай.<br />Прыведзенае вышэй тлумачэнне ў роўнай меры адносіцца і да няздольнасці эякуляваць. Гл. таксама артыкул ПЕНІС (ПРАБЛЕМЫ). <br /><em><strong>Духоўная блакіроўка</strong></em> заключаецца ў тым жа, што і для АБСЦЭСа: <br />Каб зразумець духоўную блакіроўку, якая перашкаджае задавальненню важнай патрэбы твайго сапраўднага Я, задай сабе пытанні, прыведзеныя ў канцы гэтай кнігі. Адказы на гэтыя пытанні дазволяць табе больш дакладна вызначыць сапраўдную прычыну тваёй фізічнай праблемы.</p>
 <hr />
-<p><em>Бодо Багински и Шармо Шалила</em> в своей книге «"Рейки" - универсальная энергия жизни» пишут о тонких / метафизических причинах импотенции и восстановления потенции:<br />Сексуальная проблема с потенцией у мужчины всегда связана со страхом оставить что-то, страхом потери контроля или страхом перед чем-то, вытесненным в подсознание. В этом случае необходимая для семяизвержения энергия сознательно удерживается мозгом вместо того, чтобы быть направленной туда, где ей полагается быть в этот момент. Часто на заднем плане присутствует сексуальное давление или напряжение, чувство вины или же желание поступать назло по отношению к бывшему партнеру. И тогда ничего не получается, - Если ты поймешь все эти взаимосвязи, ты узнаешь, что тебе надо глубже погрузиться в собственные чувства. Секс нельзя регулировать разумом. Отдай частичку своего внутреннего "я", твою истинную любовь, или позволь всему свершаться самому по себе. Если ты отключишь свой интеллект, то сила чувства и радость сексуальной энергии будут выражаться с необычайной лег костью.</p>
+<p><em>Бода Багінскі і Шарма Шаліла</em> у сваёй кнізе «"Рэйкі" - універсальная энергія жыцця» пішуць пра тонкія / метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:<br />Сэксуальная праблема з патэнцыяй у мужчын заўсёды звязана са страхам пакінуць нешта, страхам страты кантролю або страхам перад нечым, выцесненым у падсвядомасць. У гэтым выпадку неабходная для семявывяржэння энергія свядома ўтрымліваецца мозгам замест таго, каб быць накіраванай туды, дзе ёй належыць быць у гэты момант. Часта на заднім плане прысутнічае сэксуальны ціск або напружанне, пачуццё віны або жаданне дзейнічаць насуперак адносінах да былога партнёра. І тады нічога не атрымліваецца, - Калі ты зразумееш усе гэтыя ўзаемасувязі, ты даведаешся, што табе трэба глыбей пагрузіцца ў свае пачуцці. Сэкс нельга рэгуляваць розумам. Аддай частку свайго ўнутранага "я", сваю сапраўдную любоў, або дазволь усяму адбывацца самому па сабе. Калі ты адключыш свой інтэлект, то сіла пачуцця і радасць сэксуальнай энергіі будуць выражацца з незвычайнай лёгкасцю.</p>
 <hr />
-<p><em>Валерий В. Синельников</em> в своей книге «Возлюби болезнь свою» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах импотенции и восстановления потенции:<br />Сексуальное давление, страх, напряжение, чувство внны на сексуальной почве приводят к ослаблению потенции или даже к полному ее угасанию.<br />Вот у меня на приеме сидит мужчина и смущенно рассказывает:<br />— Доктор, вы знаете, с женой у меня все прекрасно получается. Но вот недавно я познакомился с одной женщиной. Она пригласила меня к себе домой. Ну, посидели, немного выпили, а когда дело дошло до постели, то член не захотел вставать. Что я ни делал, ничего не получается. Я, конечно, сослался на усталость, что бы не опозориться. Потом пошел к одной бабке. Она сказала, что мне «сделали». И что, скорее всего, жена меня приворожила.<br />— Жена здесь ни при чем, — сказал я. — Скажите, а было у вас чувство вины, когда вы шли к этой женщине? — Конечно, еще какое, — ответил он. — Я не только испытывал чувство вины, но я еще и боялся, как бы жена не узнала об этом. Ведь эта женщина живет в соседнем подъезде.<br />— Вот ваша вина и страх и привели к тому, что член не захотел вставать. Он не подчинялся вам, спасая вас таким образом. Он оказался гораздо умнее вас.<br />— Так что же получается, — глаза мужчины загорелись, — если я смогу избавиться от чувства вины и страха, то у меня все с этой женщиной получится?<br />— А вы что, собрались разводиться? — спросил я его.<br />— Нет, ну что вы. У меня прекрасная семья. Двое детей. С женой всегда были замечательные отношения. Просто в последнее время часто с ней ругаемся. Вот и захотелось, как говорится, «оторваться» на стороне. — Но ведь ваше подсознание, вызывая импотенцию, заботилось о сохранении семьи и хотело, чтобы вы изменили отношения со своей женой. Ведь вы же сами сказали, что с женой у вас все прекрасно получается. Может быть, прежде чем бежать к другой женщине, обнадеживать ее и стремиться получить у нее то, чего не можете получить в последнее время от жены, лучше разобраться в себе и в своих отношениях с женой. Может быть, лучше прислушаться к своему члену, а точнее, к себе самому и сделать правильный выбор? Не нужно переступать через самого себя. А то потом беды не оберешься. Я не могу вам что-то запрещать или советовать. Не имею права. Теперь вы знаете причины и выбор за вами.<br />— Я думаю, что вы правы, — соглашается мужчина. — Сначала нужно разобраться в себе.<br />Озлобленность на сексуального партнера, а также давние злость, ненависть и обиды на женщин сильно ослабляют потенцию.<br />Ко мне на прием пришел 56-летний мужчина и начал рассказывать, запинаясь:<br />— Доктор, у меня такая проблема.<br />— Какая проблема? — спрашиваю его.<br />— У меня с женщинами в последнее время не получается.<br />— Что не получается? — спрашиваю я. — У вас слабая эрекция, или быстрое семяизвержение, или что-то другое?<br />— Вот то, что вы назвали первым, — слабая эрекция. Понимаете, год назад я развелся со своей женой. И вот я познакомился с одной женщиной. Она так хорошо ко мне относится, она добрая, внимательная, ласковая. Но как только дело доходит до постели - ничего не получается. Она, конечно, меня успокаивает, что, мол, ей и так со мной хорошо, но я-то себя чувствую неполноценно. Ходил к сексопатологу. Он мне там что-то стимулировал каким-то прибором, но ничего не помогло. Я ему говорю, что мне не член надо лечить, я чувствую, что у меня причина где-то в голове или в душе. А он смеется и говорит, что все пройдет. Потом я стал принимать «Йохимбе» — это таблетки такие. Так после них у меня вообще перестал шевелиться.<br />— Так вы чувствуете, что причина половой слабости где-то у вас внутри, в душе? — спрашиваю его.<br />— Ну, в душе или в голове, я не знаю. Но где-то внутри — это точно.<br />— Тогда давайте и обратимся внутрь себя и выясним причины. Вы готовы?<br />— Да, конечно, доктор. Ведь я для себя хочу только хорошего.<br />После этого мы установили контакт с подсознанием и выяснили причины. Десять лет назад он второй раз женился на женщине с ребенком. От первого брака у него был уже взрослый сын. Особой любви и теплоты с этой женщиной не было. Он был зажиточным, и, скорее, как он говорил, она вышла за него замуж по расчету. Тогда же он начал строить новый большой дом. Год назад он закончил строительство дома и переписал его на свою жену. После этого она его выгнала из этого дома и подала на развод. Так вот, причина половой слабости в его негативном отношении к этой ситуации и к бывшей жене.<br />— Я в те дни буквально сходил с ума от злости и обиды, — признался он мне. — Я даже хотел спалить и этот дом, и ее вместе с домом. Я проклял тогда не только эту женщину, но и всех женщин на свете.<br />— У вас до сих пор негативные мысли в отношении бывшей жены?<br />— Я ее ненавижу.<br />— И вот с таким отношением в душе к женщинам выхотите, чтобы у вас стоял член?<br />— Но ведь эта женщина, с которой я познакомился, совсем другая. И дом у нее есть, и ей от меня ничего не надо.<br />— Да, но в душе-то у вас накоплена обида, злость, ненависть и даже проклятие. И это распространяется не только на бывшую жену, но и на всех женщин в вашем мире.<br />— Так что же мне делать? — спрашивает меня мужчина.<br />— Прежде всего простить!<br />— Тяжело будет, но я попробую.<br />— Всего лишь попробуете?<br />— Нет, я сделаю это.<br />— Вы должны простить бывшую жену, попросить прощения у Бога, Вселенной за те агрессивные мысли, проклятие, которые вы ей посылали. После этого вы поблагодарите ее, благословите и пожелайте ей всего хорошего. И чем быстрее вы это сделаете, тем быстрее у вас все заработает.<br />Через неделю он пришел ко мне и сообщил, что у него состояние улучшилось на восемьдесят процентов.<br />— Я сделал все, как вы мне велели.<br />— Продолжайте дальше освобождаться от негативных мыслей и накапливать в своей душе любовь. <br />Вспоминайте все ситуации в жизни, когда вы испытывали малейшие негативные эмоции в адрес женщин, и совершайте перепросмотр этих событий с новыми чувствами. Тогда будет сто процентов.<br />Боязнь женщин и глубокий подсознательный страх перед матерью могут быть причинами импотенции у юношей.<br />У одного парня никак не получалось сексуальное общение с девушками. Сильное стеснение и даже боязнь женского пола мешали этому. При общении с подсознательным разумом выяснилось, что мать в их семье всегда занимала главенствующие позиции. Она была очень строга и всегда подавляла отца.<br />Я помог юноше освободиться от подсознательных страхов. Он также выполнял специальный тренинг по обретению мужественности. Через некоторое время он мне позвонил и сообщил о том, что на следующий сеанс он не придет.<br />— Доктор, неделю назад я познакомился с девушкой. У меня с ней все прекрасно получилось.<br />Сомнения в себе как в мужчине, сомнения в правильности своих действий ослабляют потенцию.<br />У меня на приеме сидит мужчина. Два месяца назад у него появилась половая слабость. Мы установили контакт с подсознанием и выяснили, что половая слабость появилась после того, как он потерял работу.<br />— Как же потеря работы связана с потерей половой силы? — спросил я его.<br />— Я понял, в чем дело, — воскликнул мужчина. —Я всегда считал, да и сейчас считаю, что мужчина должен обеспечивать семью. И вот когда я долго не мог найти работу, то стал себя ругать и упрекать: «Мол, какой же я мужик, если не могу содержать семью?» И вот на этом фоне у меня член перестал стоять.<br />— И что же вы собираетесь делать теперь? — спросил я его. — По-прежнему будете себя упрекать?<br />— Нет. Я любил раньше заниматься самоедством.<br />Теперь я понял, что нечего себя ругать. Нужно просто найти работу. И сейчас я почему-то уверен в том, что работу найду в ближайшее время.<br />Через месяц он пришел ко мне снова без записи.<br />— Вы хотели бы записаться на повторный прием? — спросил я его.<br />— Нет, доктор. Я хотел сообщить вам, что у меня все в порядке. И жена просила передать вам особую благодарность и вот этот презент. — С этими слова ми мужчина поставил на стол пакет. — Да, кстати, — добавил он, — работу я нашел уже через неделю после сеанса. Хорошая работа, мне нравится.<br />Социальные убеждения и вера в старение также могут быть причиной снижения половых функций. Лично я глубоко убежден в том, что причиной проблем с потенцией является не возраст, а вера в угасание функций. Нет абсолютно никакой связи между возрастом и половой силой, если вы сами не свяжете вместе эти два понятия. Я знал одного дедушку, который в свои восемьдесят лет женился на шестидесятилетней. Так эта женщина через две недели сбежала от него. Когда знакомые пенсионерки поинтересовались, в чем причина, так та ответила: «Чуть не до смерти затрахал, окаянный». А ведь особой физической силой дед не отличался. Так, сидел себе мирно целыми днями на скамеечке около своего дома и щелкал семечки.<br /><b>Быстрое семяизвержение</b><br />Часто простое отсутствие знаний в отношении секса, а также сомнения, страхи и неуверенность в себе могут быть причинами быстрого семяизвержения. Такое, как правило, бывает у юношей, которые только начинают свою сексуальную жизнь.<br />На прием ко мне пришел юноша 26 лет.<br />— Вы знаете, — начал он, смущаясь, — несколько месяцев назад я познакомился с девушкой. Я за ней все это время ухаживал. Она мне очень нравится, и я даже думаю сделать ей предложение. Но вот что мне мешает. Неделю назад у нас с ней была сексуальная близость, и я очень быстро кончил. Несколько дней назад мы попробовали еще раз, но я снова быстро кончил. И вот теперь боюсь, как бы это не стало плохой привычкой.<br />— А у вас до знакомства с этой девушкой не было половых контактов? — спросил я его.<br />— Нет. Как-то не мог встретить любимую девушку, да и стеснялся очень.<br />— Какую литературу вы читали в отношении секса?<br />— Практически никакой, — ответил он.<br />Я сразу понял, что у этого юноши проблемы просто от недостатка соответствующих знаний и опыта.<br />— Скажите, — спросил я его, — а вы в подростковом возрасте занимались онанизмом?<br />— Всего несколько раз, — ответил он. — Я слышал от кого-то, что это вредно и может оказать пагубное влияние на половые способности и на психику.<br />— Все это ерунда. Так говорят только те, кто ничего не знает об этом. С сегодняшнего дня вы начнете заниматься онанизмом.<br />Парень удивленно смотрит на меня.<br />— И не просто заниматься, — продолжил я, — а очень внимательно и добросовестно, обращая внимание на каждое свое ощущение в половом члене, яичках, во всем теле. Вы будете учиться ощущать, чувствовать себя самого. Вы будете учиться начинать и заканчивать в любой момент возбуждения. Вы, таким образом, научитесь контролировать себя. В течение первой недели я запрещаю вам сексуальные контакты с вашей невестой. Можно встречаться, общаться, целоваться, но не более того. И вот вам соответствующая литература.<br />Я дал ему книжки и сказал прийти через две недели.<br />Он пришел в назначенный срок.<br />—Доктор, все у меня прекрасно, — сообщил он радостно. — Через месяц мы решили расписаться.<br />Такие черты характера, как вспыльчивость и несдержанность, могут быть причинами быстрого семяизвержения. А также желание делать все быстро, не откладывая на потом. Стремление успеть в жизни сделать побольше, успеть жить.<br />На прием ко мне из другого города приехал мужчина средних лет. Уже на протяжении нескольких лет он страдал от быстрого семяизвержения, но за помощью не обращался — стеснялся. Установив контакт с его подсознательным разумом, мы выяснили, что быстрое семяизвержение является отражением таких черт его характера, как несдержанность и вспыльчивость.<br />— Да, доктор, это, скорее, так и есть. Даже на собраниях я всегда вылезаю со своими замечаниями. Не могу удержаться. А потом страдаю от этого. Ем я тоже очень быстро. Стремлюсь проглотить пищу не разжевывая. При курении тоже спешу.<br />Мы с ним создали новые способы поведения, и я дал ему «задание на дом».<br />— Теперь, если вы хотите вылечиться и контролировать свое семяизвержение, вы будете поступать следующим образом. Когда едите, то пищу жуйте медленно.<br />Пусть пищевой комок во рту станет однородным, полностью смочится слюной. Только после этого глотайте.<br />Подсчитайте: сколько нужно сделать жевательных движений челюстью, чтобы полностью измельчить пищу. Обратите внимание на то, что для грубой пищи нужно большее количество жевательных движений, чем для мягкой. Поступайте так с каждой порцией пищи. Много ли курите? — спрашиваю его.<br />— Полпачки в день, бывает меньше, — отвечает пациент.<br />— Когда курите, то сначала вытащите из коробка спичку. Положите ее на одно колено. Затем достаньте сигарету и положите ее на другое колено. После этого закройте коробок и спрячьте пачку сигарет. Потом за жгите сигарету и курите ее очень медленно. Подсчитай те: сколько затяжек нужно сделать, чтобы выкурить всю сигарету. Потом начните экспериментировать. Сделай те одну-две затяжки и выбросите сигарету. А другую сигарету докурите до конца медленно. Некоторые курите быстро. Следите при этом за своими ощущениями.<br />Через некоторое время вы почувствуете, что у вас появился контроль, и вы можете кончать тогда, когда сознательно захотите.</p>
+<p><em>Валерый В. Сінельнікаў</em> у сваёй кнізе «Палюбі хваробу сваю» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:<br />Сексуальны ціск, страх, напружанне, пачуццё віны на сексуальнай глебе прыводзяць да аслаблення патэнцыі або нават да поўнага яе згасання.<br />Вось у мяне на прыёме сядзіць мужчына і збянтэжана расказвае:<br />— Доктар, вы ведаеце, з жонкай у мяне ўсё выдатна атрымліваецца. Але вось нядаўна я пазнаёміўся з адной жанчынай. Яна запрасіла мяне да сябе дадому. Ну, пасядзелі, крыху выпілі, а калі справа дайшла да ложка, то член не захацеў уставаць. Што я ні рабіў, нічога не атрымліваецца. Я, вядома, спаслаўся на стому, каб не апаганіцца. Потым пайшоў да адной бабкі. Яна сказала, што мне «зрабілі». І што, хутчэй за ўсё, жонка мяне прываражыла.<br />— Жонка тут ні пры чым, — сказаў я. — Скажыце, а было ў вас пачуццё віны, калі вы ішлі да гэтай жанчыны? — Вядома, яшчэ якое, — адказаў ён. — Я не толькі адчуваў пачуццё віны, але я яшчэ і баяўся, як бы жонка не даведалася пра гэта. Бо гэтая жанчына жыве ў суседнім пад'ездзе.<br />— Вось ваша віна і страх і прывялі да таго, што член не захацеў уставаць. Ён не падпарадкоўваўся вам, ратуючы вас такім чынам. Ён аказаўся нашмат разумнейшым за вас.<br />— Дык што ж атрымліваецца, — вочы мужчыны загарэліся, — калі я змагу пазбавіцца ад пачуцця віны і страху, то ў мяне ўсё з гэтай жанчынай атрымаецца?<br />— А вы што, збіраліся разводзіцца? — спытаў я яго.<br />— Не, ну што вы. У мяне цудоўная сям'я. Двое дзяцей. З жонкай заўсёды былі цудоўныя адносіны. Проста ў апошні час часта з ёй сварымся. Вось і захацелася, як кажуць, «адарвацца» на баку. — Але ж ваша падсвядомасць, выклікаючы імпатэнцыю, клапацілася пра захаванне сям'і і хацела, каб вы змянілі адносіны са сваёй жонкай. Бо вы ж самі сказалі, што з жонкай у вас усё выдатна атрымліваецца. Можа быць, перш чым бегчы да іншай жанчыны, абнадзейваць яе і імкнуцца атрымаць у яе тое, чаго не можаце атрымаць у апошні час ад жонкі, лепш разабрацца ў сабе і ў сваіх адносінах з жонкай. Можа быць, лепш прыслухацца да свайго члена, а дакладней, да самога сябе і зрабіць правільны выбар? Не трэба пераступаць праз самога сябе. А то потым бяды не абярэшся. Я не магу вам што-небудзь забараняць або раіць. Не маю права. Цяпер вы ведаеце прычыны і выбар за вамі.<br />— Я думаю, што вы маеце рацыю, — пагаджаецца мужчына. — Спачатку трэба разабрацца ў сабе.<br />Азлобленасць на сексуальнага партнёра, а таксама даўнія злосць, нянавісць і крыўды на жанчын моцна аслабляюць патэнцыю.<br />Да мяне на прыём прыйшоў 56-гадовы мужчына і пачаў расказваць, запінаючыся:<br />— Доктар, у мяне такая праблема.<br />— Якая праблема? — пытаюся яго.<br />— У мяне з жанчынамі ў апошні час не атрымліваецца.<br />— Што не атрымліваецца? — пытаюся я. — У вас слабая эрэкцыя, або хуткае семявывяржэнне, або нешта іншае?<br />— Вось тое, што вы назвалі першым, — слабая эрэкцыя. Разумееце, год таму я развёўся са сваёй жонкай. І вось я пазнаёміўся з адной жанчынай. Яна так добра да мяне ставіцца, яна добрая, уважлівая, пяшчотная. Але як толькі справа даходзіць да ложка - нічога не атрымліваецца. Яна, вядома, мяне супакойвае, што, маўляў, ёй і так са мной добра, але я ж сябе адчуваю непаўнацэнна. Хадзіў да сексапатолага. Ён мне там нешта стымуляваў нейкім прыборам, але нічога не дапамагло. Я яму кажу, што мне не член трэба лячыць, я адчуваю, што ў мяне прычына недзе ў галаве або ў душы. А ён смяецца і кажа, што ўсё пройдзе. Потым я пачаў прымаць «Ёхімбэ» — гэта таблеткі такія. Дык пасля іх у мяне наогул перастаў варушыцца.<br />— Дык вы адчуваеце, што прычына палавой слабасці недзе ў вас унутры, у душы? — пытаюся яго.<br />— Ну, у душы ці ў галаве, я не ведаю. Але недзе ўнутры — гэта дакладна.<br />— Тады давайце і звернемся ўнутр сябе і высветлім прычыны. Вы гатовы?<br />— Так, вядома, доктар. Бо я для сябе хачу толькі добрага.<br />Пасля гэтага мы ўсталявалі кантакт з падсвядомасцю і высветлілі прычыны. Дзесяць гадоў таму ён другі раз ажаніўся з жанчынай з дзіцем. Ад першага шлюбу ў яго быў ужо дарослы сын. Асаблівай любові і цеплыні з гэтай жанчынай не было. Ён быў забяспечаны, і, хутчэй, як ён казаў, яна выйшла за яго замуж па разліку. Тады ж ён пачаў будаваць новы вялікі дом. Год таму ён скончыў будаўніцтва дома і перапісаў яго на сваю жонку. Пасля гэтага яна яго выгнала з гэтага дома і падала на развод. Вось і прычына палавой слабасці ў яго негатыўных адносінах да гэтай сітуацыі і да былой жонкі.<br />— Я ў тыя дні літаральна сыходзіў з розуму ад злосці і крыўды, — прызнаўся ён мне. — Я нават хацеў спаліць і гэты дом, і яе разам з домам. Я пракляў тады не толькі гэтую жанчыну, але і ўсіх жанчын на свеце.<br />— У вас да гэтага часу негатыўныя думкі ў адносінах да былой жонкі?<br />— Я яе ненавіджу.<br />— І вось з такімі адносінамі ў душы да жанчын вы хочаце, каб у вас стаяў член?<br />— Але ж гэтая жанчына, з якой я пазнаёміўся, зусім іншая. І дом у яе ёсць, і ёй ад мяне нічога не трэба.<br />— Так, але ў душы ж у вас назапашана крыўда, злосць, нянавісць і нават праклён. І гэта распаўсюджваецца не толькі на былую жонку, але і на ўсіх жанчын у вашым свеце.<br />— Дык што ж мне рабіць? — пытаецца мяне мужчына.<br />— Перш за ўсё дараваць!<br />— Цяжка будзе, але я паспрабую.<br />— Усяго толькі паспрабуеце?<br />— Не, я зраблю гэта.<br />— Вы павінны дараваць былой жонцы, папрасіць прабачэння ў Бога, Сусвету за тыя агрэсіўныя думкі, праклён, якія вы ёй пасылалі. Пасля гэтага вы падзякуеце ёй, благаславіце і пажадаеце ёй усяго добрага. І чым хутчэй вы гэта зробіце, тым хутчэй у вас усё запрацуе.<br />Праз тыдзень ён прыйшоў да мяне і паведаміў, што ў яго стан палепшыўся на восемдзесят працэнтаў.<br />— Я зрабіў усё, як вы мне загадалі.<br />— Працягвайце далей вызваляцца ад негатыўных думак і назапашваць у сваёй душы любоў. <br />Успамінайце ўсе сітуацыі ў жыцці, калі вы адчувалі найменшыя негатыўныя эмоцыі ў адрас жанчын, і здзяйсняйце перагляд гэтых падзей з новымі пачуццямі. Тады будзе сто працэнтаў.<br />Боязь жанчын і глыбокі падсвядомы страх перад маці могуць быць прычынамі імпатэнцыі ў юнакоў.<br />У аднаго хлопца ніяк не атрымлівалася сексуальнае зносіны з дзяўчатамі. Моцнае сарамлівасць і нават боязь жаночага полу перашкаджалі гэтаму. Пры зносінах з падсвядомым розумам высветлілася, што маці ў іх сям'і заўсёды займала галоўныя пазіцыі. Яна была вельмі строгая і заўсёды падаўляла бацьку.<br />Я дапамог юнаку вызваліцца ад падсвядомых страхаў. Ён таксама выконваў спецыяльны трэнінг па набыцці мужнасці. Праз некаторы час ён мне патэлефанаваў і паведаміў пра тое, што на наступны сеанс ён не прыйдзе.<br />— Доктар, тыдзень таму я пазнаёміўся з дзяўчынай. У мяне з ёй усё выдатна атрымалася.<br />Сумневы ў сабе як у мужчыне, сумневы ў правільнасці сваіх дзеянняў аслабляюць патэнцыю.<br />У мяне на прыёме сядзіць мужчына. Два месяцы таму ў яго з'явілася палавая слабасць. Мы ўсталявалі кантакт з падсвядомасцю і высветлілі, што палавая слабасць з'явілася пасля таго, як ён страціў працу.<br />— Як жа страта працы звязана са стратай палавой сілы? — спытаў я яго.<br />— Я зразумеў, у чым справа, — усклікнуў мужчына. —Я заўсёды лічыў, ды і цяпер лічу, што мужчына павінен забяспечваць сям'ю. І вось калі я доўга не мог знайсці працу, то стаў сябе лаяць і папракаць: «Маўляў, які ж я мужык, калі не магу ўтрымліваць сям'ю?» І вось на гэтым фоне ў мяне член перастаў стаяць.<br />— І што ж вы збіраецеся рабіць цяпер? — спытаў я яго. — Па-ранейшаму будзеце сябе папракаць?<br />— Не. Я любіў раней займацца самаедствам.<br />Цяпер я зразумеў, што няма чаго сябе лаяць. Трэба проста знайсці працу. І зараз я чамусьці ўпэўнены ў тым, што працу знайду ў бліжэйшы час.<br />Праз месяц ён прыйшоў да мяне зноў без запісу.<br />— Вы хацелі б запісацца на паўторны прыём? — спытаў я яго.<br />— Не, доктар. Я хацеў паведаміць вам, што ў мяне ўсё ў парадку. І жонка прасіла перадаць вам асаблівую падзяку і вось гэты прэзент. — З гэтымі словамі мужчына паставіў на стол пакет. — Так, дарэчы, — дадаў ён, — працу я знайшоў ужо праз тыдзень пасля сеансу. Добрая праца, мне падабаецца.<br />Сацыяльныя перакананні і вера ў старэнне таксама могуць быць прычынай зніжэння палавых функцый. Асабіста я глыбока перакананы ў тым, што прычынай праблем з патэнцыяй з'яўляецца не ўзрост, а вера ў згасанне функцый. Няма абсалютна ніякай сувязі паміж узростам і палавой сілай, калі вы самі не звяжаце разам гэтыя два паняцці. Я ведаў аднаго дзядулю, які ў свае восемдзесят гадоў ажаніўся на шасцідзесяцігадовай. Так гэтая жанчына праз два тыдні збегла ад яго. Калі знаёмыя пенсіянеркі пацікавіліся, у чым прычына, так тая адказала: «Ледзь не да смерці затрахаў, акаянны». А ж вось асаблівай фізічнай сілай дзед не адрозніваўся. Так, сядзеў сабе мірна цэлымі днямі на лавачцы каля свайго дома і шчоўкаў семкі.<br /><b>Хуткае семявывяржэнне</b><br />Часта простая адсутнасць ведаў у адносінах сексу, а таксама сумневы, страхі і няўпэўненасць у сабе могуць быць прычынамі хуткага семявывяржэння. Такое, як правіла, бывае ў юнакоў, якія толькі пачынаюць сваё сэксуальнае жыццё.<br />На прыём да мяне прыйшоў юнак 26 гадоў.<br />— Вы ведаеце, — пачаў ён, бянтэжачыся, — некалькі месяцаў таму я пазнаёміўся з дзяўчынай. Я за ёй увесь гэты час даглядаў. Яна мне вельмі падабаецца, і я нават думаю зрабіць ёй прапанову. Але вось што мне перашкаджае. Тыдзень таму ў нас з ёй была сэксуальная блізкасць, і я вельмі хутка скончыў. Некалькі дзён таму мы паспрабавалі яшчэ раз, але я зноў хутка скончыў. І вось цяпер баюся, каб гэта не стала дрэннай звычкай.<br />— А ў вас да знаёмства з гэтай дзяўчынай не было палавых кантактаў? — спытаў я яго.<br />— Не. Неяк не мог сустрэць любімую дзяўчыну, ды і саромеўся вельмі.<br />— Якую літаратуру вы чыталі ў адносінах сексу?<br />— Практычна ніякай, — адказаў ён.<br />Я адразу зразумеў, што ў гэтага юнака праблемы проста ад недахопу адпаведных ведаў і вопыту.<br />— Скажыце, — спытаў я яго, — а вы ў падлеткавым узросце займаліся ананізмам?<br />— Усяго некалькі разоў, — адказаў ён. — Я чуў ад кагосьці, што гэта шкодна і можа аказаць пагубны ўплыў на палавыя здольнасці і на псіхіку.<br />— Усё гэта лухта. Так кажуць толькі тыя, хто нічога не ведае пра гэта. З сённяшняга дня вы пачнеце займацца ананізмам.<br />Хлопец здзіўлена глядзіць на мяне.<br />— І не проста займацца, — працягнуў я, — а вельмі ўважліва і добрасумленна, звяртаючы ўвагу на кожнае сваё адчуванне ў палавым члене, яйках, ва ўсім целе. Вы будзеце вучыцца адчуваць, адчуваць сябе самога. Вы будзеце вучыцца пачынаць і заканчваць у любы момант узбуджэння. Вы, такім чынам, навучыцеся кантраляваць сябе. На працягу першага тыдня я забараняю вам сэксуальныя кантакты з вашай нявестай. Можна сустракацца, мець зносіны, цалавацца, але не болей за тое. І вось вам адпаведная літаратура.<br />Я даў яму кніжкі і сказаў прыйсці праз два тыдні.<br />Ён прыйшоў у прызначаны тэрмін.<br />—Доктар, усё ў мяне выдатна, — паведаміў ён радасна. — Праз месяц мы вырашылі распісацца.<br />Такія рысы характару, як запальчывасць і нястрыманасць, могуць быць прычынамі хуткага семявывяржэння. А таксама жаданне рабіць усё хутка, не адкладваючы на потым. Імкненне паспець у жыцці зрабіць пабольш, паспець жыць.<br />На прыём да мяне з іншага горада прыехаў мужчына сярэдніх гадоў. Ужо на працягу некалькіх гадоў ён пакутаваў ад хуткага семявывяржэння, але па дапамогу не звяртаўся — саромеўся. Усталяваўшы кантакт з яго падсвядомым розумам, мы высветлілі, што хуткае семявывяржэнне з'яўляецца адлюстраваннем такіх рыс яго характару, як нястрыманасць і запальчывасць.<br />— Так, доктар, гэта, хутчэй, так і ёсць. Нават на сходах я заўсёды вылазіў са сваімі заўвагамі. Не магу ўтрымацца. А потым пакутую ад гэтага. Ем я таксама вельмі хутка. Імкнуся праглынуць ежу не разжоўваючы. Пры курэнні таксама спяшаюся.<br />Мы з ім стварылі новыя спосабы паводзін, і я даў яму «заданне на дом».<br />— Цяпер, калі вы хочаце вылечыцца і кантраляваць сваё семявывяржэнне, вы будзеце дзейнічаць наступным чынам. Калі ясце, то ежу жуйце павольна.<br />Няхай харчовы камяк у роце стане аднародным, цалкам намочыцца слінай. Толькі пасля гэтага глытайце.<br />Падлічыце: колькі трэба зрабіць жавальных рухаў сківіцай, каб цалкам здрабніць ежу. Звярніце ўвагу на тое, што для грубай ежы трэба большая колькасць жавальных рухаў, чым для мяккай. Дзейнічайце так з кожнай порцыяй ежы. Шмат курыце? — пытаюся яго.<br />— Паўпачкі ў дзень, бывае менш, — адказвае пацыент.<br />— Калі курыце, то спачатку выцягніце з каробкі запалку. Пакладзіце яе на адно калена. Затым дастаньце цыгарэту і пакладзіце яе на другое калена. Пасля гэтага зачыніце каробку і схавайце пачку цыгарэт. Потым запаліце цыгарэту і курыце яе вельмі павольна. Падлічыце: колькі зацяжак трэба зрабіць, каб выкурыць усю цыгарэту. Потым пачніце эксперыментаваць. Зрабіце адну-дзве зацяжкі і выкіньце цыгарэту. А іншую цыгарэту дакурыце да канца павольна. Некаторыя курыце хутка. Сачыце пры гэтым за сваімі адчуваннямі.<br />Праз некаторы час вы адчуеце, што ў вас з'явіўся кантроль, і вы можаце канчаць тады, калі свядома захочаце.</p>
 <hr />
-<p><em>Согласно Сергею С. Коновалову</em> («Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции»), возможными психосоматическими и метафизическими причинами импотенции являются:<br />Чаще всего импотенция имеет эмоциональные причины. Это чувство подавленности, тревоги и нервозности, а также стресс, вызванный работой, финансовыми проблемами.<br />Большое значение имеет сексуальное давление, напряжение, чувство вины, озлобленность на партнера, неловкость и застенчивость, самобичевание.</p>
+<p><em>Паводле Сяргея С. Канавалава</em> («Энергаінфармацыйная медыцына па Канавалаву. Ацаляльныя эмоцыі»), магчымымі псіхасаматычнымі і метафізічнымі прычынамі імпатэнцыі з'яўляюцца:<br />Часцей за ўсё імпатэнцыя мае эмацыйныя прычыны. Гэта пачуццё прыгнечанасці, трывогі і нервовасці, а таксама стрэс, выкліканы працай, фінансавымі праблемамі.<br />Вялікае значэнне мае сэксуальны ціск, напружанне, пачуццё віны, азлобленасць на партнёра, нязручнасць і сарамлівасць, самабічаванне.</p>
 <hr />
-<p><em>Луиза Хей</em> в своей книге «Исцели себя сам» указывает на главные негативные установки (приводящие к болезням) и гармонизирующие мысли (ведущие к исцелению) связанные с импотенцией и востановлением потенции:<br />Сексуальное давление, напряжение, чувство вины. Социальные убеждения. Озлобленность на партнера. Боязнь матери. <br /><em><strong>Гармонизирующие мысли:</strong></em><br />Отныне я легко и радостно позволяю моему принципу сексуальности действовать в полную силу.</p>
+<p><em>Луіза Хэй</em> у сваёй кнізе «Ацалі сябе сам» указвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (якія вядуць да ацалення) звязаныя з імпатэнцыяй і аднаўленнем патэнцыі:<br />Сэксуальны ціск, напружанне, пачуццё віны. Сацыяльныя перакананні. Азлобленасць на партнёра. Боязь маці. <br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Адгэтуль я лёгка і радасна дазваляю майму прынцыпу сэксуальнасці дзейнічаць у поўную сілу.</p>
 <hr />
-<p><em>Лууле Виилма</em> в своих книгах «Душевный свет» пишет о том, что возможными психосоматическими и метафизическими причинами импотенции являются:<br />Страх, что «меня обвиняют в том, что я не могу прокормить семью, не справляюсь с работой, никуда не гожусь как мужчина»; обвинения себя в этом же.<br />Страх перед экономическими проблемами. Чувство вины у мужчины в ответ на злобу женщины. Жалость к себе из-за своего пола.</p>
+<p><em>Лууле Віілма</em> у сваіх кнігах «Душэўнае святло» піша пра тое, што магчымымі псіхасаматычнымі і метафізічнымі прычынамі імпатэнцыі з'яўляюцца:<br />Страх, што «мяне абвінавачваюць у тым, што я не магу пракарміць сям'ю, не спраўляюся з працай, нікуды не гаджуся як мужчына»; абвінавачванні сябе ў гэтым жа.<br />Страх перад эканамічнымі праблемамі. Пачуццё віны ў мужчыны ў адказ на злосць жанчыны. Шкадаванне сябе з-за свайго полу.</p>
-<p><br /><em>Доктор Лууле Виилма</em> в своих работах пишет о возможных психосоматических, психологических и метафизических причинах полового безсилия:<br />Как и любой другой происходящий с человеком кризис, кризис в половой сфере уходит корнями в детство, в родителей. <br />Если мать не умела быть женой и матерью и отец не умел быть мужем и отцом, то и дети этого не умеют. Подсознательно они бы сумели, ибо чему-то ведь научились в предыдущих жизнях, но умение это истребляется в той мере, в какой родители желают быть хорошими.<br />Бывают ситуации, когда невозможно сделать выбор, то есть ситуации, из-за которых вырастает безсилие. Невозможность рождает безсилие. Безсилие духовное, душевное и физическое. Независимо от вида безсилия, оно является нежизнеспособностью. Не жизнь лишает нас возможностей, а мы сами. Чаще всего мы делаем это с помощью дорогих людей, именуемых родителями. Пусть мы сами выбрали данных родителей, поскольку нуждаемся в уготованных ими испытаниях, но именно по вине родителей они становятся особенно тяжкими.<br />Проблема жалости к себе, а значит нежизнеспособности, проистекает оттого, что ребёнка, любящего в равной мере обоих родителей, заставляют отдать предпочтение одному из них. Это вызывает у ребёнка полную безпомощность. Не помогают даже слёзы. Остаётся лишь стискивать зубы и страдать. Чем быстрее в ребёнке зарождается протест, тем быстрее он заболевает. Положительной стороной в этой ситуации является то, что, пожертвовав телом, он сохраняет свою сущность. Чем раньше ребёнок убегает из дома, тем больше осложняет свою земную жизнь, зато облегчает духовную. Если иного выхода нет, то есть если иные варианты не подходят, отпугивают, не представляются возможными, то есть третий вариант — начать проливать слёзы.<br />Человек, который неспособен думать собственной головой, который лишен способности принимать решения, испытывает жалость ко всем и вся. Всегда и повсюду. Способность принимать решения подавлена у него чувством долга, и он во всём видит лишь плохое, однако безсилен это плохое исправить. Он испытывает невыносимую грусть при виде постоянных ссор между дорогими его сердцу людьми, из которых один либо несколько умирают. Отныне человек до конца своих дней перестаёт на что-то надеяться. До самой смерти он будет терзаться страшными угрызениями совести из-за своего бездействия и обвинять окружающих за то, что свели человека в могилу.<br />Для ребёнка нет более тяжкого испытания, нежели видеть либо чувствовать, что мать и отец постоянно изводят друг друга. Это можно вытерпеть молча — и умереть от мучений. Смерть не приходит на помощь, если приходится переживать это со слезами. Многие живут верой в то, что, став совершеннолетними, они навсегда покинут опостылевший дом, и это придаёт им силу. Надежда хотя бы на такой исход закаляет человека духовно.<br />Вера в существование нормальной жизни позволяет человеку расти и искать, находить и развиваться. И наоборот: если при посещении родителей либо случайной встрече с ними человек обнаруживает, что ничего не изменилось, это может перечеркнуть все достижения самостоятельной жизни. Знание, что родителей не выбирают, что их взгляды невозможно изменить, что ребёнок не в силах положить конец их междоусобице, может вызвать у ребёнка ощущение такой безпомощности и сожаления, что вся жизнь покажется безсмысленной. Ведь в подсознании живёт потребность сделать жизнь счастливой, а это значит — сделать счастливой энергию, состоящую из энергий родителей. Неспособность этого добиться являет собой духовную безпомощность, вслед за которой может наступить разного рода физическая безпомощность, она же недееспособность. <br />Есть такие семьи, где люди хоть и живут вместе, но отец настолько в чём-то виноват, что с ним вообще как с человеком не считаются. Он превратился в робота, искупающего свою вину прислуживанием. Иному мужу, кроме того, что он приносит в дом деньги, приходится быть мальчиком на побегушках у жены и детей. И всё оттого лишь, что когда-то он совершил некую ошибку. В такой семье о прощении не ведают. А если и ведают, то всё равно будут относиться к провинившемуся ближнему с презрением и даже на смертном одре не простят и не попросят прощения. «Эго» не позволяет. «Эго» мыслит так: если я начну первым, меня сочтут виновным. Оно не умеет отдавать, оно умеет лишь брать. Как в прямом, так и в переносном смысле.<br />Родитель борется с жизнью, потому что видит в ней опасность. Чем нелестнее он отзывается о себе при всей его жалости к собственной персоне, тем больше безпокоится за ребёнка. Иначе говоря, тем больше он живёт жизнью ребёнка. Он может настолько лишить ребёнка жизненных сил, что ребёнок перестаёт развиваться. Следствием этого являются инфантильные совершеннолетние дети, которые не становятся взрослыми ни внешне, ни в плане дееспособности, если не дистанцируются максимально от родителей. Каждому человеку, который выглядит моложе своих лет, следовало бы задуматься по этому поводу. В противном случае радость из-за нестареющей внешности может обернуться печалью из-за незрелой сущности.<br />Безпокойство — это очень тяжёлый стресс. Безпокойство считается признаком хорошего человека, которым оправдывают хорошие поступки, являющиеся плохими по своей сути. Например, ребёнок погибает в результате несчастного случая. Мать вменяет себе в обязанность день и ночь безпокоиться о своём втором ребёнке и повсюду его сопровождает, не учитывая того, что ребенку уже 30 лет. Он ведь у меня единственный, поясняет мать таким душераздирающим тоном, что всякий, у кого есть сердце, прекращает дальнейший разговор. Мать радуется, словно дитя, тому, что её ребёнок — внешне и по поведению — выглядит на 15 лет.<br />В подобном случае жалость к себе перерастает в инфантильную, ребяческую жизнерадостность, приостанавливающую процесс старения даже у пожилой матери. Если все принимают её за сестру собственного ребёнка, её глаза сияют от счастья. Приятно глядеть на такого моложавого человека, но жить с ним трудно. Поскольку человек, который восхищается собственной внешностью, теряет способность глядеть на себя критически, то при виде подобных «счастливчиков» научитесь высвобождать из себя такое счастье.<br />В работе с людьми наибольшим препятствием является их убеждение, будто дело обстоит так, и ничего тут не попишешь. То, что произошло, относится к области фактов. С фактами не поспоришь. Знание, что прошлое, историю изменить невозможно, укореняется в людском сознании в виде догмы, которая безустали перепевает одно и то же. От матери Вы то и дело слышите суровый приговор отцу, мол, отец был плохой, и далее следует перечисление его прегрешений. Либо Вы чувствуете, что последует взрыв, если об отце скажете доброе слово, либо натыкаетесь на стену холодного молчания, если осмелитесь упомянуть отца. Это страшнее всего.<br />Произошедшее — это земной факт, и его не переделаешь. Мать права. Может, Вы и сами помните, как это было. Если выслушаете отца, то услышите уже совершенно иную оценку одного и того же события. Как правило, это будет по-мужски суровая самооценка. И это тоже факт. Обвинять женщин и жалеть себя способны лишь излишне феминизированные мужчины. Покуда Вы не высвободите знания, что историю изменить невозможно, Вы будете не в состоянии действовать. Возможно, что испереживаетесь из-за этого так сильно, что станете неработоспособным.<br />Возможно, во время неработоспособности Вы вдруг поймёте: я не могу изменить того, что было, но зато могу изменить своё отношение к произошедшему. Я не могу переделать своих родителей, но зато могу изменить своё отношение к ним. Я не могу переделать себя, но зато могу изменить своё отношение к себе.      <br />Для этого нужно начать работать над собой!!!<br />Возможно, Вы осознаете, что одни и те же события повторяются для того, чтобы Вы провели переоценку своих суждений. Будете переоценивать пусть даже по тысяче раз, покуда не осознаете всю ценность события, благодаря которому Вы постигли одну из граней жизни. Вы перестаёте жалеть себя из-за того, что у Вас такие родители. Вы благодарны им за то, что они такие — ведь в противном случае Вы не разрешили бы свою проблему. <br />Каково отношение к родителям, таково отношение вообще ко всему, но подобной параллели проводить не принято. Покуда Вы желаете чего-то добиться либо что-то изменить, Вы ощущаете страх, что ничего у Вас не получится. И не получается. У Вас всё чаще опускаются руки и льются слёзы, а если кто-то берётся Вас подбадривать и тормошить, Вы принимаетесь доказывать свою правоту. В том, что жизнь застопорилась, виноваты не Вы, а виновато препятствие. Вы же — ангел, спустившийся с небес, который желает лишь хорошего, тогда как люди не позволяют Вам это добро творить. Своим топтанием на месте Вы, в свою очередь, становитесь помехой для собственных детей.<br />Поглядите на людей, чья повседневная деятельность заключается в том, чтобы помешать окружающим заниматься своими делами, дабы те прониклись плачевностью их положения, и Вы поймёте всю необходимость высвобождения своего безсилия, то есть жалости к себе. В противном случае Вы пополните ряды ожесточившихся людей, у которых нет сил жить собственной жизнью, зато с лихвой хватает сил на то, чтобы изводить людей, у которых жизнь в порядке. Почему? Потому что жизненная сила и сила воли — две разные вещи. Чем больше сила воли, тем слабее жизненная сила. Не исключено, что Вы изводите собственных детей.<br />Не желая им зла, Вы хотите переделать их по собственному вкусу. А значит, желаете им зла. <br />Жалость к себе является оружием активного нападения, которого все боятся, потому что оно агрессивно по своей сути. Жалеющий себя человек придумывает врага, истребляет его жизненную силу и становится победителем. Одержав победу, он высасывает из поверженного все жизненные соки, точно паук из мухи. Если Вы ненавидите жалеющих себя, значит, ненавидите свою подавляемую жалость к себе и, словно паук, высасываете из себя жизненные соки. Глаза у Вас могут быть сухими, но Вы глядите вокруг себя на несправедливый мир и чувствуете, что жизнерадостность усыхает. Когда сила воли оказывается сломленной, Вы обезсилеваете, поскольку давно истребили в себе жизненную силу тем, что взращивали силу воли.<br />Начните работать над собой, высвободите знание, что родителей изменить невозможно, и Вы почувствуете облегчение. Вы снова сможете сосредоточиться на своих делах. Высвобождая родителей, Вы приходите к пониманию, что они не Ваша собственность, которую необходимо изменить. Вы чувствуете, что жизнь даёт Вам возможность выбора: или родители, или Вы сами. Вы выбираете последнее и не терзаетесь угрызениями совести из-за того, что не выбрали родителей. Вы и не должны выбирать их снова и снова. Однажды Вы уже их выбрали и тем самым выбрали уроки жизни, подлежащие усвоению. Теперь нужно лишь узнать родителей поближе. Они для Вас лишь земные наставники, а Вы для них духовный наставник. Если их земные наставления Вами усвоены, то всё в порядке. Если нет, то Вы учитесь у чужих людей.<br />Если Вы переживаете из-за родителей, то уподобляетесь добросовестному учителю, который заставляет учеников усваивать свои духовные уроки и не понимает, почему ученики его ненавидят. Либо почему они не желают учиться. Вы знаете, насколько полезно то, чему Вы желаете обучить, однако не ощущаете, что выбрали для этого неподходящее время, неподходящую аудиторию и неподходящую тему. Они не нуждаются в том, в чём нуждается ребёнок.<br />Желая родителям добра, однако не спрашивая их, нуждаются ли они в этом добре, Вы навязываете им свои желания точно так же, как они навязывают Вам. Постарайтесь понять смысл того положения, что родители — это земное прошлое ребёнка. Высвободив родителей, Вы не потащите их силком в своё духовное будущее. Вы осознаете, что они рождены не для этого. Высвободив их, Вы не позволите им тянуть Вас назад в их земное прошлое. Свободные отношения являют собой любовь.<br />Если Вы можете похвалиться хорошими родителями и счастливым детством, тогда как глаза у Вас на мокром месте, значит, счастье Вы понимаете неверно. Когда Вы появились на свет и перед Вами встал выбор между подлинным и мнимым благом, Вы выбрали мнимое. Теперь Вы безпомощны. Вы неспособны увидеть насквозь мнимое хорошее. Значит, это — Ваш житейский урок. Любовь воспринимается Вами как обретение блага, между тем как любить — значит просто отдавать и принимать то, что дают.<br />Упадок наших жизненных сил сводится к жалости к себе из-за того, что нас не любят и наша любовь не востребуется. Опять мы вернулись окольным путем к основным стрессам. Не будь страхов, не было бы и жалости к себе. Не будь страхов, не было бы и чувства вины, и мы не совершали бы поступков, усугубляющих стрессы. Тогда мы не запутались бы во взаимоотношениях с родителями и всем миром. <br />Покуда у человека имеется сила воли, которую он мобилизует, чтобы превозмочь проблемы, его считают сильным. Сила нравится всем. Жалость к себе подрывает силу воли, пока однажды не сломит её и не одержит верх. Человек, который очень сильно чего-то желал, уже ничего больше не желает. Одна проблема обернулась множеством других.<br />Жалость — это стресс, способный в один миг лишить человека последней крупицы сил, да так, что ничто в мире не сможет этому несчастному помочь. Не существует лекарства, способного ликвидировать энергию жалости к себе. Жалеть можно себя, жалеть можно других, жалеть можно всевозможные проявления жизни. Кто сокрушается по поводу своей жизни, у того нет жизненных сил. Кто сокрушается из-за своего здоровья, у того нет сил выздороветь. Кто жалеет себя из-за того, что приходится работать, у того нет сил для работы. Кто жалеет ближнего, у того нет сил помочь ближнему. Кто жалеет себя из-за своего пола, у того возникают нарушения половой активности.<br />Нарушения половой жизни могут быть скрытые — неспособность к зачатию, выраженные — половое безсилие.<br />Признаком скрытого нарушения половой активности на физическом уровне может являться лишь неспособность к зачатию. Это может продолжаться в течение короткого времени и перерасти в нарушения потенции вплоть до импотенции, но может и продолжаться в течение всей жизни и не перерасти в нарушения потенции. Проблемы женской и мужской потенции принципиально одинаковы, с той лишь разницей, что женщине удается их скрывать, тогда как мужчине не удаётся. Этого не позволяет его анатомия.<br />Мужчина, который печалится из-за того, что недоволен собой, утрачивает способность к зачатию. <br />Мужчина, который печалится из-за того, что им недовольны окружающие, утрачивает потенцию.<br />Всеобщая печаль из-за собственной несостоятельности истребляет мужскую сексуальность в целом. <br />То же в принципе относится и к женщине.<br />Можно выразиться ещё точнее: мужчина, который печалится из-за своей низкой самооценки, теряет способность к зачатию. Если он полагает, что никто не знает про его недостаток, то его потенция может быть в порядке. Такой мужчина, скорее всего, бывает весельчаком с искромётной энергией, даже женским любимцем, который о себе считает, что он любит женщин, и при этом их не обижает. Он может быть очень критически настроен по отношению к мужчинам, которые делают женщинам детей. В старину жены таких мужчин считались «виновными» в том, что в семье нет детей. В настоящее время врачи ставят мужчине безжалостный диагноз — азооспермия. Мужчина, который живёт отныне с думами о диагнозе, не исцеляется.<br />Мужчина, который печалится из-за того, что им недовольны окружающие, теряет потенцию. Чем больше он старается сделать всё, чтобы угодить всем, тем сильнее он бывает посрамлён, ведь угодить всем невозможно. Он трагически реагирует на желания и капризы жены и вообще женщин, считая, что они адресованы ему лично. Ему никогда не приходит в голову спросить у жены, что с ней происходит. Добровольно принимает в душу женские проблемы, которые вызывают у женщины неудовлетворенность и решить которые может только сама женщина. Чем быстрее мужчина пытается разрешить женские проблемы, тем быстрее у него происходит преждевременное семяизвержение. Чем меньше у него надежда справиться с делами, тем меньше надежды на то, что у него вообще когда-нибудь будет семяизвержение.<br />Половые проблемы, возникающие у женщин, аналогичны мужским. Заниженная самооценка гасит у женщины внутренний огонь, который призван привлекать мужчину и подготавливать тело женщины к половому акту. Погасшая страсть не позволяет женщине оттаять и не даёт забродить её жизненным сокам даже в том случае, когда женщина изображает жгучий темперамент. Слизистая оболочка пересыхает и повреждается во время полового акта. Чем отчаяннее женщина желает доказать свою исключительность, тем меньше мужчин ей подходит и тем быстрее назревает новомодная аллергия — аллергия на мужскую сперму.<br />Современный мужчина страдает от заниженной самооценки. Современная женщина страдает от завышенной самооценки. Вследствие этого у обоих происходят сбои и в половой жизни.<br />У женщины, которая сокрушается по поводу того, что никуда не годится как женщина, развивается фригидность.<br />У мужчины, который жалеет себя из-за того, что он никудышный мужчина, развивается импотенция.<br />Если женщина жалеет женщин из-за того, что им приходится беременеть, у неё нет сил забеременеть . Если она жалеет женщин из-за того, что им приходится вынашивать плод, у нее нет сил для вынашивания плода, и беременность прерывается. Если женщина жалеет себя из-за того, что приходится рожать, у нее нет сил для родов. У нее происходит ослабление родовой деятельности. За неё эту работу приходится делать медицине. Прибегнет ли медицина к лекарствам, стимулирующим родовую деятельность, либо к скальпелю для кесарева сечения, результат один — упадок жизненных сил. Каким образом это повлияет на жизнь ребенка, выяснится позже.<br />Человек — прежде всего человек, а уж потом женщина или мужчина. Как люди мы все равны. Как люди мы представляем собой духовное единство, состоящее из женской и мужской энергий. Если мы не умеем быть людьми, то как женщина или мужчина мы лишь половинки, и наше подсознание, или душа, стремится обрести цельность путём воссоединения с противоположным полом. Преувеличение или преуменьшение половой роли сопряжено со страданиями. Женщины любят посудачить о своих проблемах и могут говорить о них бесконечно. Мужчины, напротив, не любят, поскольку от этого мужчина делается слабым. Мужская гордость не позволяет похваляться своей слабостью. Также и женщина, которой приходится рассчитывать только на себя, не может позволить себе такой роскоши. Это не означает, что у такой женщины нет жалости к себе. На жалость лишь наложен запрет.<br />Если мужчина принимается жалеть себя из-за того, что у него нет головы на плечах, его голова перестаёт соображать. Перестаёт воспринимать информацию, преподносимую жизнью, либо не применяет её на практике. Если мужчина жалеет себя, поскольку неспособен хозяйствовать, то у него нет сил исправить своё материальное положение. Если мужчина не в состоянии ни мыслить, ни хозяйствовать, он начинает жалеть себя из-за того, что мужчина он никудышный. С этого начинается развитие импотенции.<br />Против этого недуга нет иного лекарства, как избавление от жалости к себе.<br />Импотенция наступает быстро и быстро проходит. В своих лекциях я в шутливой форме советую женщинам, дескать, если желаете по каким угодно корыстным соображениям превратить мужа в импотента, начните его жалеть. Чем серьёзнее за это возьмётесь, тем быстрее добьётесь желаемого. Вначале похнычьте да побрюзжите и, когда увидите, что муж раскис, начните его жалеть и костерить всех, кто затрудняет ему жизнь. Когда мужчина видит, что его любимая жена не понимает своих ошибок, у него возрастает ощущение безпомощности и жалость к себе.<br />Ко мне обращается немало женщин, последовавших моему совету, с жалобой на то, что они так и сделали. Я могу их утешить, так как импотенция сравнительно легко поддаётся излечению. Кто готов исправлять свои ошибки, тот их исправляет. <br />Если мужчину, надеющегося всем сердцем на прощение, хоть раз оттолкнуть, он может сделать для себя вывод на всю оставшуюся жизнь. Разумеется, это его проблема. Однако и проблема жены. Всё же секс — дело обоюдное. Наказание в виде отказа участвовать в сексе — хорошо известный женский способ побольнее ранить.<br />Когда мужчина хочет женщину, а та его не хочет, у мужчины возникает импотенция. Если Вы полагаете, что в обратном случае у женщины возникает фригидность, то Вы ошибаетесь. Когда женщина хочет мужчину, а тот её не хочет, у женщины повышается сексуальность. Она делает всё, чтобы заполучить мужчину. Если мужчина овладевает женщиной физически, то женщина овладевает мужчиной, вторгаясь в его чувства. Кружит ему голову, и вот он уже на крючке. Что за этим последует, пока не будем обсуждать.<br />Чем агрессивнее мужчина, то есть чем меньше он считается с желаниями женщины, тем он сексуальнее и тем фригиднее женщина. Чтобы отпугнуть от себя мужчину, женщина закрывается в себе. В итоге она отпугивает от себя лишь мужские чувства, но не тело. Мужчина же, чтобы защитить свои чувства, начинает использовать только тело женщины. Её чувства ему безразличны. Чем больше слёз проливается женщиной, то есть чем больше она подрывает собственные силы, тем сильнее озлобляется муж. Глотающая слёзы жена и взгромоздившийся на неё и сердито делающий своё дело муж — явление весьма обычное. Такой мужчина занимается сексом со свирепой злостью. Если у него возникает импотенция, то в почтенном возрасте, внезапно и безповоротно. Поскольку такие мужчины оценивают себя по своей сексуальности, то при возникновении импотенции ему только и остаётся, что расхаживать со злым видом.<br />Знание, что я хочу его или он хочет меня, разжигает страсть.<br />Знание, что я не хочу его или он не хочет меня, заглушает страсть.<br />Чем мужчина положительнее, иными словами, чем больше он считается с желаниями женщины, тем она холоднее. Женщина желает, чтобы мужчина в меру её любил, в меру с ней забавлялся и в меру ею овладевал. Причем «в меру» означает «соответственно настроениям женщины». Поскольку доброго мужчины, способного угадывать женское настроение, не существует в природе и поскольку доброта и жалость к себе ходят рука об руку, то у такого мужчины потенция начинает потихоньку снижаться ещё в молодости и, возможно, пропадает в весьма раннем возрасте. Чем мужчина добрее, тем раньше у него развивается импотенция.<br />Каждый нормальный мужчина может определить, отчего женщина отказывает ему в сексе — то ли оттого, что ей нездоровится, то ли оттого, чтобы наказать мужчину. Это наказание воспринимается особенно унизительным, если муж ещё не успел удовлетворить все материальные желания жены. Жена оправдывает себя тем, что не желает заниматься сексом с пьяным мужем, отчего у неё укрепляется самоуверенность, и она вообще не задумывается о том, отчего муж-трезвенник превратился в алкоголика. Ребёнком он ведь не пил.<br />Если муж, приложившись к рюмке для храбрости, всё же решается подлезть к жене в постели, то ироничные, нарочито жалостливые комментарии жены действуют на него, словно ушат холодной воды, и вскоре настаёт день, когда мужчина перестаёт подлезать к жене. Возникла импотенция. Когда женщине становится про это известно, она уже не испытывает радости из-за того, что муж не домогается близости, а испытывает досаду. Свое поражение она сносит, молча стиснув зубы. Подозрение мужчины, будто его не хотят таким, какой он есть, сменяется уверенностью. Он ждёт лишь, когда ему укажут на дверь. Надежда, что в нём нуждаются как в работнике, заставляет его трудиться днём и ночью. Отчаяние из-за того, что как в человеке в нём не нуждаются, вынуждает хвататься за бутылку.<br />Мужчина, желающий быть суперменом, отказывается признавать, что жена играет какую-либо роль в его половой функции. Рассудительная жена не будет доказывать своё положительное влияние. Она попросту исправит свою ошибку и будет радоваться, если это удастся.<br />Человек нуждается не в жалости, а в сочувствии. К сожалению, между этими понятиями не проводят различия. И уж тем более не задумываются над тем, что хорошее — это плохо, а плохое — хорошо, и не понимают, что это значит. Всё, что человек называет особенно хорошим, на деле является особенно плохим. И наоборот, всё, что очень плохо, на самом деле очень хорошо. Мы осознаём это, когда у нас хватает терпения это плохое пережить. Обычно же этого терпения не хватает.<br />При разрастании стресса меняется его качество, и тогда стресс называют иным именем. Чрезмерная жалость также имеет другое название. Она именуется чрезмерной любезностью, являющейся по своему воздействию наиболее коварным видом жалости. К ней прибегают, если желают лишить человека некоей способности, и осечек не бывает. Даже если на лице человека ничего не отражается. Например, иронизирование в ключе повышенной любезности над половыми способностями ближнего превращает его сексуальную функцию в круглый ноль.<br />Кому повышенная любезность по душе, тот сам не замечает, как его деморализуют и затем используют в своих интересах. Ни для кого не секрет, что юные девушки, тоскующие о любви, становятся жертвами многоопытных донжуанов. Хотя мать запугиванием да угрозами как будто просветила дочь в данном вопросе, однако тем охотнее дочь попадается на крючок. Мать старается разными посулами удержать дочь возле себя, но стоит той вырваться из дома, как она тут же попадает на крючок донжуану. Кто виноват?<br />С точки зрения дочери, вина лежит на матери, поскольку та не научила её жизни. Матери не способны научить чему-либо детей, так как более всего жаждут повышенных любезностей. Они считают это любовью. Если муж хороший, они применяют ту же тактику по отношению к мужчинам и не понимают, отчего при всей близости их намерений получается хуже некуда. Так женщины смешивают сексуальное притеснение с обольщением, а потом сами же и расхлёбывают. Сексуальное притеснение принимается за обольщение, а обольщение — за сексуальное притеснение. В итоге далёкая от реальной жизни женщина остаётся ни с чем. <br />Влияние женщины на сексуальность мужчины — вещь очевидная. Если женщина желает, чтобы мужчина был мужчиной, личностью, чьё слово имеет вес и в ком можно найти поддержку, то она будет протестовать против мужчины, если тот желает ей нравиться. Хороший муж, который во всём желает угодить жене, вскоре начинает ощущать, что жена его не хочет. На деле же жена не хочет, чтобы муж отвергал собственные потребности, подавляя их. Тем самым жена старается сделать из мужа такого мужчину, которого не задевали бы ничьи желания.<br />Мужчина, который подавляет свои сексуальные желания, становится агрессивным. Он умертвил в себе человека. <br />Мужчина, который подавляет свои сексуальные потребности, становится импотентом. Он умертвил в себе мужчину.<br />Одновременное подавление и того, и другого, что происходит чаще всего, превращает мужчину в агрессивного импотента.<br />Человек может без труда подавлять свои потребности, но против желаний не попрёшь. Они властвуют над ним, и, если он пытается властвовать над ними, они начинают самоуправствовать. Желание женщины сделать из мужчины личность обречено на неудачу, так как это то же самое, что хорошего мужчину сделать плохим. Желание мужчины быть хорошим оказывается сильнее и одерживает верх. Если жена боится агрессивного мужа и одновременно боится половой жизни, то она может радоваться несчастью мужа. Такая жена добивается своего и не способна понять, почему муж подавлен и издёрган.<br />Мужчина, разочаровавшийся в женщинах, может обходиться без половой жизни и быть вполне доволен. Если тот же мужчина вынужден обходиться без половой жизни в силу импотенции, он может быть сплошным клубком нервов, недовольный всеми и вся. Знание, что я никакой не мужчина, лишает душевного покоя. Поэтому нужно позаботиться о том, чтобы высвободить жалость к себе прежде, чем проблема о себе заявит.<br />В зависимости от особенностей жалости к себе происходит падение жизнедеятельности какой угодно ткани или органа, однако из них труднее всего лечить импотенцию, так как люди стесняются говорить на эту тему. Им мешает чувство стыда. Причем стыда величайшего.<br />По мере возрастания жалость к себе становится похожей на всё более затрудняющееся и замедляющееся движение по замкнутому кругу. Человек может жалеть себя до смерти, его силы могут иссякнуть, словно у умирающего, но это не смерть. Жалость к себе неспособна поразить какой-либо орган столь серьёзно, чтобы это послужило причиной смерти.<br />Движение застопоривается полностью только из-за чувства стыда. Мужчина может годами, занимаясь сексом, пребывать в напряжении, но всякий раз, когда случается сплоховать перед женщиной, проблема всплывает наружу, и ему снова становится стыдно. Каждый раз некая часть сексуальной энергии застаивается, увеличивая объём уже имеющейся застоявшейся энергии. В следующий раз половой акт, возможно, и удастся, но это ещё не повод забыть про предыдущую осечку. Страх опозориться перед женой может преследовать мужчину годами, отчего он пребывает в напряжении, точно натянутая струна. <br />Страх опозориться — это ещё не стыд. Это — страх. Покуда о нём никто не знает, он остаётся страхом. Как только про него узнает некто, кто кажется лучше тебя, сразу становится стыдно. Потому люди и скрывают отчаянно свои уязвимые места. Для того, кто скрывает чувство стыда, вызванное неполадками в половой сфере, характерно похваление своей сексуальностью либо познаниями в области секса. Это является сигналом опасности, говорящим о том, что с сексуальностью что-то не в порядке. Желая скрыть неуверенность в своих половых качествах и утвердить себя как мужчину, человек принимается тренировать своё тело так, что оно становится эталоном сексапильности, однако время покажет, есть от этого толк или нет. Подолгу можно обманывать других, но не себя. <br />В этом деле родителей должен настораживать нездоровый интерес сына к женщинам и сексу. Интерес этот проявляется в приобретении литературы, связанной с эротикой, порнографией и сексуальными извращениями, благодаря чему легко прослыть среди сверстников тёртым калачом. Протест против подобного секса со стороны людей благонравных — не что иное, как подсознательное ощущение проблемы и попытка остановить деградацию. Как известно, запретами ничего не добьёшься, поскольку ребёнок, лишённый примера любви в родительском доме, не примет его от посторонних людей. Ему подавай острые ощущения, чтобы распалять свою сексуальность.<br />Отцы, которые должны бы подготовить сыновей к мужской жизни, находят дела поважнее, либо отец в семье вообще отсутствует. Мать же, не сумевшая удержать мужа в семье своей любовью, хуже смерти боится заговаривать с сыном о женщинах. Разговор матери о себе и женских чувствах привил бы сыну позитивный интерес к противоположному полу, необходимый для того, чтобы узнать о жизни нечто такое, что пригодится самому. Сын узнал бы про духовную любовь и стал бы проявлять к ней интерес, потому что каждому мужчине подсознательно известно, что женщина нуждается в первую очередь в духовной любви. Как и сам мужчина. Такой сын тихонько кумекал бы про себя, что к чему, и применял бы свои знания ко времени и к месту.<br />Если женщина относится сочувственно к проявлениям импотенции мужа, то она осознаёт причину, и чувство стыда у неё не усугубляется. К сожалению, большинство женщин принимается жалеть мужей. Если женщина жалеет словами и поступками, муж может обозлиться и прикрикнуть, дескать, лучше бы ты меня выругала. Ссора с выплёскиванием отрицательных эмоций повысила бы мужскую потенцию. Однако супружеская пара, живущая во имя единодушия, помалкивает и делает вид, что ничего не происходит, надеясь при этом, что проблема разрешится сама собой. Проблемы же для того и существуют, чтобы их решать. Если проблема касается одного человека, решить её можно в одиночку, а если проблема касается двоих, решать её нужно вдвоём. Обычно это делают прямо обратно потребности.<br />Хорошая, интеллигентная женщина не упускает случая пожалеть. Если она делает это молча, не догадываясь о том, что тем самым взращивает собственную жалость к себе, то, достигнув критической отметки, жалость выплёскивается наружу. Утопающая в слезах женщина рыдает на груди у мужа, у которого своих бед с избытком, выкачивая из него остатки жизненной силы. «Я плохая, некрасивая, никудышная, я тебе не нравлюсь, я тебя недостойна!— причитает она и достаёт главные козыри. — Я никогда тебе не нравилась. Ты меня никогда не любил. Такая жена тебе не нужна!» — а там, глядишь, они уже оба плачут, поскольку ни один из них не умеет отпустить жалость к себе.<br />От этого усиливаются женская фригидность и мужская импотенция. Поскольку обычно мужчина с потенциальной импотенцией находит себе фригидную жену, которая не признаётся в своей проблеме даже себе, подобные драмы случаются на каждом шагу. Муж может лезть из кожи вон, однако он не в силах помочь жене, терзающейся собственной неполноценностью. Надежда обрести полноценное счастье с данным супругом тает с годами, сменяясь ожесточенными упрёками. В случае сексуальных проблем это порождает не только чувство стыда, но и безысходность.<br />Безысходность связана с поспешностью. Человек, который придерживается принципа «тише едешь — дальше будешь», занимается своими делами и верит своему чувству, которое говорит, что результат не сразу проявится, только по прошествии лет. Кто верит в реинкарнацию, тот чувствует, знает, надеется, что результат скажется если не в нынешней, то в следующей жизни. Чем сильнее человек спешит, тем сильнее его безысходность, если результат не получается сразу. Возможно, он и знает, что с такой скоростью ничего не делается, однако продолжает стремиться.<br />Особенно молниеносно, по мнению больных, должно происходить восстановление здоровья, а потому они ожидают чудес. Ну а того, что чудеса сбываются благодаря искренней вере страждущего, люди не знают и знать не желают. Всякое разочарование, которое добавляет каплю в чашу безысходности, подталкивает человека на шажок ближе к убеждению, что подобная жизнь не имеет смысла. Возникает ощущение безысходности. Безысходность — это неспособность найти в уме выход из бедственной ситуации.<br />Жалость к себе истребляет жизненную силу. <br />Стыд закрепляет понесённую потерю. <br />Безысходность — камень на шее утопающего.</p>
+<p><br /><em>Доктар Лууле Віілма</em> ў сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны палавога бяссілля:<br />Як і любы іншы крызіс, які адбываецца з чалавекам, крызіс у палавой сферы сыходзіць каранямі ў дзяцінства, у бацькоў. <br />Калі маці не ўмела быць жонкай і маці і бацька не ўмеў быць мужам і бацькам, то і дзеці гэтага не ўмеюць. Падсвядома яны б змаглі, бо чамусьці ж навучыліся ў папярэдніх жыццях, але ўменне гэта знішчаецца ў той меры, у якой бацькі жадаюць быць добрымі.<br />Бываюць сітуацыі, калі немагчыма зрабіць выбар, гэта значыць сітуацыі, з-за якіх вырастае бяссілле. Немагчымасць нараджае бяссілле. Бяссілле духоўнае, душэўнае і фізічнае. Незалежна ад віду бяссілля, яно з'яўляецца нежыццяздольнасцю. Не жыццё пазбаўляе нас магчымасцей, а мы самі. Часцей за ўсё мы робім гэта з дапамогай дарагіх людзей, якіх завём бацькамі. Хай мы самі выбралі дадзеных бацькоў, паколькі маем патрэбу ў падрыхтаваных імі выпрабаваннях, але менавіта па віне бацькоў яны становяцца асабліва цяжкімі.<br />Праблема шкадавання сябе, а значыць нежыццяздольнасці, выцякае з таго, што дзіця, якое любіць у роўнай меры абодвух бацькоў, прымушаюць аддаць перавагу аднаму з іх. Гэта выклікае ў дзіцяці поўную бездапаможнасць. Не дапамагаюць нават слёзы. Застаецца толькі сціскаць зубы і пакутаваць. Чым хутчэй у дзіцяці зараджаецца пратэст, тым хутчэй яно захворвае. Станоўчым бокам у гэтай сітуацыі з'яўляецца тое, што, ахвяраваўшы целам, яно захоўвае сваю сутнасць. Чым раней дзіця ўцякае з дому, тым больш ускладняе сваё зямное жыццё, затое аблягчае духоўнае. Калі іншага выйсця няма, гэта значыць калі іншыя варыянты не падыходзяць, адпужваюць, не ўяўляюцца магчымымі, то ёсць трэці варыянт — пачаць праліваць слёзы.<br />Чалавек, які няздольны думаць уласнай галавой, які пазбаўлены здольнасці прымаць рашэнні, адчувае шкадаванне да ўсіх і ўся. Заўсёды і паўсюль. Здольнасць прымаць рашэнні падаўлена ў яго пачуццём абавязку, і ён ва ўсім бачыць толькі дрэннае, аднак бяссільны гэта дрэннае выправіць. Ён адчувае невыносны сум пры выглядзе пастаянных сварак паміж дарагімі яго сэрцу людзьмі, з якіх адзін альбо некалькі паміраюць. Адгэтуль чалавек да канца сваіх дзён перастае на што-небудзь спадзявацца. Да самай смерці ён будзе пакутаваць ад страшных дакораў сумлення з-за сваёй бяздзейнасці і абвінавачваць навакольных за тое, што звялі чалавека ў магілу.<br />Для дзіцяці няма больш цяжкага выпрабавання, чым бачыць альбо адчуваць, што маці і бацька пастаянна зводзяць адзін аднаго. Гэта можна вытрымаць моўчкі — і памерці ад пакут. Смерць не прыходзіць на дапамогу, калі даводзіцца перажываць гэта са слязамі. Многія жывуць верай у тое, што, стаўшы паўналетнімі, яны назаўсёды пакінуць агідны дом, і гэта надае ім сілу. Надзея хаця б на такі зыход загартоўвае чалавека духоўна.<br />Вера ў існаванне нармальнага жыцця дазваляе чалавеку расці і шукаць, знаходзіць і развівацца. І наадварот: калі пры наведванні бацькоў альбо выпадковай сустрэчы з імі чалавек выяўляе, што нічога не змянілася, гэта можа перакрэсліць усе дасягненні самастойнага жыцця. Веданне, што бацькоў не выбіраюць, што іх погляды немагчыма змяніць, што дзіця не ў сілах пакласці канец іх міжусобіцы, можа выклікаць у дзіцяці адчуванне такой бездапаможнасці і шкадавання, што ўсё жыццё падасца бессэнсоўным. Бо ў падсвядомасці жыве патрэба зрабіць жыццё шчаслівым, а гэта значыць — зрабіць шчаслівай энергію, якая складаецца з энергій бацькоў. Няздольнасць гэтага дабіцца з'яўляецца духоўнай бездапаможнасцю, следам за якой можа наступіць рознага роду фізічная бездапаможнасць, яна ж недзеяздольнасць. <br />Ёсць такія сем'і, дзе людзі хоць і жывуць разам, але бацька настолькі ў чымсьці вінаваты, што з ім увогуле як з чалавекам не лічацца. Ён ператварыўся ў робата, які выкупляе сваю віну прыслужваннем. Іншаму мужу, акрамя таго, што ён прыносіць у дом грошы, даводзіцца быць хлопчыкам на пабягушках у жонкі і дзяцей. І ўсё адтаго толькі, што калісьці ён зрабіў нейкую памылку. У такой сям'і пра дараванне не ведаюць. А калі і ведаюць, то ўсё роўна будуць ставіцца да вінаватага бліжняга з пагардай і нават на смяротным ложы не даруюць і не папросяць прабачэння. «Эга» не дазваляе. «Эга» мысліць так: калі я пачну першым, мяне палічаць вінаватым. Яно не ўмее аддаваць, яно ўмее толькі браць. Як у прамым, так і ў пераносным сэнсе.<br />Бацька змагаецца з жыццём, таму што бачыць у ім небяспеку. Чым менш ласкава ён адгукаецца пра сябе пры ўсім яго шкадаванні да ўласнай асобы, тым больш непакоіцца за дзіця. Інакш кажучы, тым больш ён жыве жыццём дзіцяці. Ён можа настолькі пазбавіць дзіця жыццёвых сіл, што дзіця перастае развівацца. Следствам гэтага з'яўляюцца інфантыльныя паўналетнія дзеці, якія не становяцца дарослымі ні знешне, ні ў плане дзеяздольнасці, калі не дыстанцыруюцца максімальна ад бацькоў. Кожнаму чалавеку, які выглядае маладзей за свае гады, варта было б задумацца з гэтай нагоды. У адваротным выпадку радасць з-за нестарэючай знешнасці можа абярнуцца смуткам з-за няспелай сутнасці.<br />Неспакой — гэта вельмі цяжкі стрэс. Неспакой лічыцца прыкметай добрага чалавека, якім апраўдваюць добрыя ўчынкі, якія з'яўляюцца дрэннымі па сваёй сутнасці. Напрыклад, дзіця гіне ў выніку няшчаснага выпадку. Маці ставіць сабе ў абавязак дзень і ноч непакоіцца пра сваё другое дзіця і паўсюль яго суправаджае, не ўлічваючы таго, што дзіцяці ўжо 30 гадоў. Ён жа ў мяне адзіны, тлумачыць маці такім душараздзіраючым тонам, што ўсякі, у каго ёсць сэрца, спыняе далейшую размову. Маці радуецца, як дзіця, таму, што яе дзіця — знешне і па паводзінах — выглядае на 15 гадоў.<br />У падобным выпадку шкадаванне сябе перарастае ў інфантыльную, дзіцячую жыццярадаснасць, якая прыпыняе працэс старэння нават у пажылой маці. Калі ўсе прымаюць яе за сястру ўласнага дзіцяці, яе вочы ззяюць ад шчасця. Прыемна глядзець на такога маладжавага чалавека, але жыць з ім цяжка. Паколькі чалавек, які захапляецца ўласнай знешнасцю, губляе здольнасць глядзець на сябе крытычна, то пры выглядзе падобных «шчасліўчыкаў» навучыцеся вызваляць з сябе такое шчасце.<br />У працы з людзьмі найбольшай перашкодай з'яўляецца іх перакананне, быццам справа стаіць так, і нічога тут не зробіш. Тое, што адбылося, адносіцца да вобласці фактаў. З фактамі не паспрачаешся. Веданне, што мінулае, гісторыю змяніць немагчыма, укараняецца ў людской свядомасці ў выглядзе догмы, якая без стомы паўтарае адно і тое ж. Ад маці Вы ўвесь час чуеце суровы прысуд бацьку, маўляў, бацька быў дрэнны, і далей ідзе пералік яго правіннасцей. Альбо Вы адчуваеце, што пойдзе выбух, калі пра бацьку скажаце добрае слова, альбо натыкаецеся на сцяну халоднага маўчання, калі асмеліцеся ўзгадаць бацьку. Гэта страшней за ўсё.<br />Тое, што адбылося — гэта зямны факт, і яго не перарабіць. Маці мае рацыю. Можа, Вы і самі памятаеце, як гэта было. Калі выслухаеце бацьку, то пачуеце ўжо зусім іншую ацэнку аднаго і таго ж здарэння. Як правіла, гэта будзе па-мужчынску суровая самаацэнка. І гэта таксама факт. Абвінавачваць жанчын і шкадаваць сябе здольныя толькі залішне фемінізаваныя мужчыны. Пакуль Вы не вызваліце веданне, што гісторыю змяніць немагчыма, Вы будзеце не ў стане дзейнічаць. Магчыма, што сперажываецеся з-за гэтага так моцна, што станеце непрацаздольным.<br />Магчыма, падчас непрацаздольнасці Вы раптам зразумееце: я не магу змяніць таго, што было, але затое магу змяніць сваё стаўленне да таго, што адбылося. Я не магу перарабіць сваіх бацькоў, але затое магу змяніць сваё стаўленне да іх. Я не магу перарабіць сябе, але затое магу змяніць сваё стаўленне да сябе.      <br />Для гэтага трэба пачаць працаваць над сабой!!!<br />Магчыма, Вы ўсведамляеце, што адны і тыя ж падзеі паўтараюцца для таго, каб Вы правялі пераацэнку сваіх меркаванняў. Будзеце пераацэньваць хай нават па тысячы разоў, пакуль не ўсвядоміце ўсю каштоўнасць падзеі, дзякуючы якой Вы спасціглі адну з граняў жыцця. Вы перастаяце шкадаваць сябе з-за таго, што ў Вас такія бацькі. Вы ўдзячны ім за тое, што яны такія — бо ў адваротным выпадку Вы не вырашылі б сваю праблему. <br />Якое стаўленне да бацькоў, такое стаўленне наогул да ўсяго, але падобнай паралелі праводзіць не прынята. Пакуль Вы жадаеце чагосьці дабіцца альбо нешта змяніць, Вы адчуваеце страх, што нічога ў Вас не атрымаецца. І не атрымліваецца. У Вас усё часцей апускаюцца рукі і льюцца слёзы, а калі хтосьці бярэцца Вас падбадзёрваць і трывожыць, Вы пачынаеце даказваць сваю праўду. У тым, што жыццё спынілася, вінаватыя не Вы, а вінавата перашкода. Вы ж — анёл, які спусціўся з нябёсаў, які жадае толькі добрага, тады як людзі не дазваляюць Вам гэта дабро тварыць. Сваім таптаннем на месцы Вы, у сваю чаргу, становіцеся перашкодай для ўласных дзяцей.<br />Паглядзіце на людзей, чыя паўсядзённая дзейнасць заключаецца ў тым, каб перашкодзіць навакольным займацца сваімі справамі, каб тыя пранікліся плачэўнасцю іх становішча, і Вы зразумееце ўсю неабходнасць вызвалення свайго бяссілля, гэта значыць шкадавання да сябе. У адваротным выпадку Вы папоўніце шэрагі азлобленых людзей, у якіх няма сіл жыць уласным жыццём, затое з лішкам хапае сіл на тое, каб знішчаць людзей, у якіх жыццё ў парадку. Чаму? Таму што жыццёвая сіла і сіла волі — дзве розныя рэчы. Чым большая сіла волі, тым слабейшая жыццёвая сіла. Не выключана, што Вы знішчаеце ўласных дзяцей.<br />Не жадаючы ім зла, Вы хочаце перарабіць іх па ўласным густу. А значыць, жадаеце ім зла. <br />Шкадаванне да сябе з'яўляецца зброяй актыўнага нападу, якога ўсе баяцца, таму што яно агрэсіўна па сваёй сутнасці. Чалавек, які шкадуе сябе, прыдумляе ворага, знішчае яго жыццёвую сілу і становіцца пераможцам. Атрымаўшы перамогу, ён высмоктвае з пераможанага ўсе жыццёвыя сокі, дакладна павук з мухі. Калі Вы ненавідзіце тых, хто шкадуе сябе, значыць, ненавідзіце сваё падаўленае шкадаванне да сябе і, як павук, высмоктваеце з сябе жыццёвыя сокі. Вочы ў Вас могуць быць сухімі, але Вы глядзіце вакол сябе на несправядлівы свет і адчуваеце, што жыццярадаснасць усыхае. Калі сіла волі аказваецца зломленай, Вы абяссільваеце, паколькі даўно знішчылі ў сабе жыццёвую сілу тым, што ўзрошчвалі сілу волі.<br />Пачніце працаваць над сабой, вызваліце веданне, што бацькоў змяніць немагчыма, і Вы адчуеце палёгку. Вы зноў зможаце засяродзіцца на сваіх справах. Вызваляючы бацькоў, Вы прыходзіце да разумення, што яны не Ваша ўласнасць, якую неабходна змяніць. Вы адчуваеце, што жыццё дае Вам магчымасць выбару: або бацькі, або Вы самі. Вы выбіраеце апошняе і не церпіце пакуты сумлення з-за таго, што не выбралі бацькоў. Вы і не павінны выбіраць іх зноў і зноў. Аднойчы Вы ўжо іх выбралі і тым самым выбралі ўрокі жыцця, якія падлягаюць засваенню. Цяпер трэба толькі пазнаць бацькоў бліжэй. Яны для Вас толькі зямныя настаўнікі, а Вы для іх духоўны настаўнік. Калі іх зямныя павучанні Вамі засвоеныя, то ўсё ў парадку. Калі не, то Вы вучыцеся ў чужых людзей.<br />Калі Вы перажываеце з-за бацькоў, то ўпадабняецеся добрасумленнаму настаўніку, які прымушае вучняў засвойваць свае духоўныя ўрокі і не разумее, чаму вучні яго ненавідзяць. Альбо чаму яны не жадаюць вучыцца. Вы ведаеце, наколькі карысна тое, чаму Вы жадаеце навучыць, аднак не адчуваеце, што выбралі для гэтага непадыходзячы час, непадыходзячую аўдыторыю і непадыходзячую тэму. Яны не маюць патрэбы ў тым, у чым мае патрэбу дзіця.<br />Жадаючы бацькам дабра, аднак не пытаючыся іх, ці маюць яны патрэбу ў гэтым дабры, Вы навязваеце ім свае жаданні гэтак жа, як яны навязваюць Вам. Пастарайцеся зразумець сэнс таго становішча, што бацькі — гэта зямное мінулае дзіцяці. Вызваліўшы бацькоў, Вы не пацягнеце іх сілком у сваю духоўную будучыню. Вы ўсвядоміце, што яны народжаныя не для гэтага. Вызваліўшы іх, Вы не дазволіце ім цягнуць Вас назад у іх зямное мінулае. Свабодныя адносіны з'яўляюць сабой любоў.<br />Калі Вы можаце пахваліцца добрымі бацькамі і шчаслівым дзяцінствам, тады як вочы ў Вас на мокрым месцы, значыць, шчасце Вы разумееце няправільна. Калі Вы з'явіліся на свет і перад Вамі паўстаў выбар паміж сапраўдным і ўяўным дабром, Вы выбралі ўяўнае. Цяпер Вы бездапаможныя. Вы няздольныя ўбачыць наскрозь уяўнае добрае. Значыць, гэта — Ваш жыццёвы ўрок. Любоў успрымаецца Вамі як набыццё дабра, між тым як любіць — значыць проста аддаваць і прымаць тое, што даюць.<br />Заняпад нашых жыццёвых сіл зводзіцца да шкадавання да сябе з-за таго, што нас не любяць і наша любоў не запатрабавана. Зноў мы вярнуліся акружным шляхам да асноўных стрэсаў. Не будзь страхаў, не было б і шкадавання да сябе. Не будзь страхаў, не было б і пачуцця віны, і мы не здзяйснялі б учынкаў, якія пагаршаюць стрэсы. Тады мы не заблыталіся б ва ўзаемаадносінах з бацькамі і ўсім светам. <br />Пакуль у чалавека маецца сіла волі, якую ён мабілізуе, каб пераадолець праблемы, яго лічаць моцным. Сіла падабаецца ўсім. Шкадаванне да сябе падрывае сілу волі, пакуль аднойчы не зломіць яе і не атрымае перамогу. Чалавек, які вельмі моцна чагосьці жадаў, ужо нічога больш не жадае. Адна праблема абярнулася мноствам іншых.<br />Шкадаванне — гэта стрэс, здольны ў адно імгненне пазбавіць чалавека апошняй крупінкі сіл, ды так, што нішто ў свеце не зможа гэтаму няшчаснаму дапамагчы. Не існуе лекаў, здольных ліквідаваць энергію шкадавання да сябе. Шкадаваць можна сябе, шкадаваць можна іншых, шкадаваць можна ўсемагчымыя праявы жыцця. Хто журыцца з нагоды свайго жыцця, у таго няма жыццёвых сіл. Хто журыцца з-за свайго здароўя, у таго няма сіл выздаравець. Хто шкадуе сябе з-за таго, што даводзіцца працаваць, у таго няма сіл для працы. Хто шкадуе бліжняга, у таго няма сіл дапамагчы бліжняму. Хто шкадуе сябе з-за свайго полу, у таго ўзнікаюць парушэнні палавой актыўнасці.<br />Парушэнні палавога жыцця могуць быць скрытыя — няздольнасць да зачацця, выяўленыя — палавое бяссілле.<br />Прыкметай скрытага парушэння палавой актыўнасці на фізічным узроўні можа з'яўляцца толькі няздольнасць да зачацця. Гэта можа працягвацца на працягу кароткага часу і перарасці ў парушэнні патэнцыі аж да імпатэнцыі, але можа і працягвацца на працягу ўсяго жыцця і не перарасці ў парушэнні патэнцыі. Праблемы жаночай і мужчынскай патэнцыі прынцыпова аднолькавыя, з той толькі розніцай, што жанчыне ўдаецца іх хаваць, тады як мужчыне не ўдаецца. Гэтага не дазваляе яго анатомія.<br />Мужчына, які сумуе з-за таго, што незадаволены сабой, страчвае здольнасць да зачацця. <br />Мужчына, які сумуе з-за таго, што ім незадаволеныя навакольныя, страчвае патэнцыю.<br />Усеагульны сум з-за ўласнай нікчэмнасці знішчае мужчынскую сексуальнасць у цэлым. <br />Тое ж у прынцыпе адносіцца і да жанчыны.<br />Можна выказацца яшчэ дакладней: мужчына, які сумуе з-за сваёй нізкай самаацэнкі, губляе здольнасць да зачацця. Калі ён лічыць, што ніхто не ведае пра яго недахоп, то яго патэнцыя можа быць у парадку. Такі мужчына, хутчэй за ўсё, бывае весялуном з іскрыстай энергіяй, нават жаночым любімцам, які пра сябе лічыць, што ён любіць жанчын, і пры гэтым іх не крыўдзіць. Ён можа быць вельмі крытычна настроены ў адносінах да мужчын, якія робяць жанчынам дзяцей. У старыя часы жонкі такіх мужчын лічыліся «вінаватымі» ў тым, што ў сям'і няма дзяцей. У цяперашні час урачы ставяць мужчыне бязлітасны дыягназ — азааспермія. <br />Мужчына, які жыве адгэтуль з думамі пра дыягназ, не вылечваецца.<br />Мужчына, які сумуе з-за таго, што ім незадаволеныя навакольныя, губляе патэнцыю. Чым больш ён стараецца зрабіць усё, каб дагадзіць усім, тым мацней ён бывае пасаромлены, бо дагадзіць усім немагчыма. Ён трагічна рэагуе на жаданні і капрызы жонкі і наогул жанчын, лічачы, што яны адрасаваныя яму асабіста. Яму ніколі не прыходзіць у галаву спытаць у жонкі, што з ёй адбываецца. Добраахвотна прымае ў душу жаночыя праблемы, якія выклікаюць у жанчыны незадаволенасць і вырашыць якія можа толькі сама жанчына. Чым хутчэй мужчына спрабуе вырашыць жаночыя праблемы, тым хутчэй у яго адбываецца заўчаснае семявывяржэнне. Чым менш у яго надзея справіцца са справамі, тым менш надзеі на тое, што ў яго наогул калі-небудзь будзе семявывяржэнне.<br />Палавыя праблемы, якія ўзнікаюць у жанчын, аналагічныя мужчынскім. Заніжаная самаацэнка гасіць у жанчыны ўнутраны агонь, які прызваны прыцягваць мужчыну і падрыхтоўваць цела жанчыны да палавога акта. Пагаслая страсць не дазваляе жанчыне адтаяць і не дае забрадзіць яе жыццёвым сокам нават у тым выпадку, калі жанчына адлюстроўвае пякучы тэмперамент. Слізістая абалонка перасыхае і пашкоджваецца падчас палавога акта. Чым адчайней жанчына жадае даказаць сваю выключнасць, тым менш мужчын ёй падыходзіць і тым хутчэй наспявае навамодная алергія — алергія на мужчынскую сперму.<br />Сучасны мужчына пакутуе ад заніжанай самаацэнкі. Сучасная жанчына пакутуе ад завышанай самаацэнкі. У выніку гэтага ў абодвух адбываюцца збоі і ў палавым жыцці.<br />У жанчыны, якая журыцца з нагоды таго, што нікуды не годзіцца як жанчына, развіваецца фрыгіднасць.<br />У мужчыны, які шкадуе сябе з-за таго, што ён нікчэмны мужчына, развіваецца імпатэнцыя.<br />Калі жанчына шкадуе жанчын з-за таго, што ім даводзіцца цяжарнець, у яе няма сіл зацяжарыць. Калі яна шкадуе жанчын з-за таго, што ім даводзіцца выношваць плод, у яе няма сіл для выношвання плода, і цяжарнасць перапыняецца. Калі жанчына шкадуе сябе з-за таго, што даводзіцца нараджаць, у яе няма сіл для родаў. У яе адбываецца аслабленне радавой дзейнасці. За яе гэтую працу даводзіцца рабіць медыцыне. Прыбягне ці медыцына да лекаў, якія стымулююць радавую дзейнасць, альбо да скальпеля для кесарава сячэння, вынік адзін — заняпад жыццёвых сіл. Якім чынам гэта паўплывае на жыццё дзіцяці, высветліцца пазней.<br />Чалавек — перш за ўсё чалавек, а ўжо потым жанчына або мужчына. Як людзі мы ўсе роўныя. Як людзі мы ўяўляем сабой духоўнае адзінства, якое складаецца з жаночай і мужчынскай энергій. Калі мы не ўмеем быць людзьмі, то як жанчына або мужчына мы толькі палавінкі, і наша падсвядомасць, або душа, імкнецца набыць цэласнасць шляхам уз'яднання з супрацьлеглым полам. Перабольшванне або прымяншэнне палавой ролі звязана са пакутамі. Жанчыны любяць пагаварыць пра свае праблемы і могуць гаварыць пра іх бясконца. Мужчыны, наадварот, не любяць, паколькі ад гэтага мужчына робіцца слабым. Мужчынскі гонар не дазваляе хваліцца сваёй слабасцю. Таксама і жанчына, якой даводзіцца разлічваць толькі на сябе, не можа дазволіць сабе такой раскошы. Гэта не азначае, што ў такой жанчыны няма шкадавання да сябе. На шкадаванне толькі накладзена забарона.<br />Калі мужчына пачынае шкадаваць сябе з-за таго, што ў яго няма галавы на плячах, яго галава перастае саабражаць. Перастае ўспрымаць інфармацыю, якую падносіць жыццё, альбо не ўжывае яе на практыцы. Калі мужчына шкадуе сябе, паколькі няздольны гаспадарыць, то ў яго няма сіл выправіць сваё матэрыяльнае становішча. Калі мужчына не ў стане ні мысліць, ні гаспадарыць, ён пачынае шкадаваць сябе з-за таго, што мужчына ён нікчэмны. З гэтага пачынаецца развіццё імпатэнцыі.<br />Супраць гэтай хваробы няма іншага лякарства, як пазбаўленне ад шкадавання да сябе.<br />Імпатэнцыя наступае хутка і хутка праходзіць. У сваіх лекцыях я ў жартаўлівай форме раю жанчынам, маўляў, калі жадаеце па якіх заўгодна карыслівых меркаваннях ператварыць мужа ў імпатэнта, пачніце яго шкадаваць. Чым сур'ёзней за гэта возьмецеся, тым хутчэй дасягнеце жаданага. Спачатку пахныкайце ды пабурчыце і, калі ўбачыце, што муж раскіс, пачніце яго шкадаваць і касцярыць усіх, хто ўскладняе яму жыццё. Калі мужчына бачыць, што яго любімая жонка не разумее сваіх памылак, у яго ўзрастае адчуванне бездапаможнасці і шкадаванне да сябе.<br />Да мяне звяртаецца нямала жанчын, якія паследавалі майму савету, са скаргай на тое, што яны так і зрабілі. Я магу іх суцешыць, так як імпатэнцыя параўнальна лёгка паддаецца лячэнню. Хто гатовы выпраўляць свае памылкі, той іх выпраўляе. <br />Калі мужчыну, які спадзяецца ўсім сэрцам на прабачэнне, хоць раз адштурхнуць, ён можа зрабіць для сябе выснову на ўсё астатняе жыццё. Зразумела, гэта яго праблема. Аднак і праблема жонкі. Усё ж сэкс — справа абаюдная. Пакаранне ў выглядзе адмовы ўдзельнічаць у сэксе — добра вядомы жаночы спосаб мацней параніць.<br />Калі мужчына хоча жанчыну, а тая яго не хоча, у мужчыны ўзнікае імпатэнцыя. Калі Вы лічыце, што ў адваротным выпадку ў жанчыны ўзнікае фрыгіднасць, то Вы памыляецеся. Калі жанчына хоча мужчыну, а той яе не хоча, у жанчыны павышаецца сексуальнасць. Яна робіць усё, каб атрымаць мужчыну. Калі мужчына авалодвае жанчынай фізічна, то жанчына авалодвае мужчынам, уварваўшыся ў яго пачуцці. Кружыць яму галаву, і вось ён ужо на кручку. Што за гэтым будзе, пакуль не будзем абмяркоўваць.<br />Чым агрэсіўней мужчына, то бок чым менш ён лічыцца з жаданнямі жанчыны, тым ён сексуальней і тым фрыгідней жанчына. Каб адпужаць ад сябе мужчыну, жанчына закрываецца ў сабе. У выніку яна адпужвае ад сябе толькі мужчынскія пачуцці, але не цела. Мужчына ж, каб абараніць свае пачуцці, пачынае выкарыстоўваць толькі цела жанчыны. Яе пачуцці яму абыякавыя. Чым больш слёз пралівае жанчына, то бок чым больш яна падрывае ўласныя сілы, тым мацней азлабляецца муж. Жонка, якая глытае слёзы, і муж, які ўзграмаздзіўся на яе і сярдзіта робіць сваю справу — з'ява вельмі звычайная. Такі мужчына займаецца сэксам з лютай злосцю. Калі ў яго ўзнікае імпатэнцыя, то ў паважным узросце, раптоўна і беззваротна. Паколькі такія мужчыны ацэньваюць сябе па сваёй сексуальнасці, то пры ўзнікненні імпатэнцыі яму толькі і застаецца, што расхаджваць са злым выглядам.<br />Веданне, што я хачу яго або ён хоча мяне, распальвае страсць.<br />Веданне, што я не хачу яго або ён не хоча мяне, заглушае страсць.<br />Чым мужчына станоўчы, іншымі словамі, чым больш ён лічыцца з жаданнямі жанчыны, тым яна халадней. Жанчына жадае, каб мужчына ў меру яе любіў, у меру з ёй забаўляўся і ў меру ёй авалодваў. Прычым «у меру» азначае «адпаведна настроям жанчыны». Паколькі добрага мужчыны, здольнага адгадваць жаночы настрой, не існуе ў прыродзе і паколькі дабрыня і шкадаванне да сябе ходзяць рука аб руку, то ў такога мужчыны патэнцыя пачынае паціху зніжацца яшчэ ў маладосці і, магчыма, прападае ў вельмі раннім узросце. Чым мужчына дабрэйшы, тым раней у яго развіваецца імпатэнцыя.<br />Кожны нармальны мужчына можа вызначыць, чаму жанчына адмаўляе яму ў сэксе — ці то з-за таго, што ёй нездаровіцца, ці то з-за таго, каб пакараць мужчыну. Гэта пакаранне ўспрымаецца асабліва прыніжальным, калі муж яшчэ не паспеў задаволіць усе матэрыяльныя жаданні жонкі. Жонка апраўдвае сябе тым, што не жадае займацца сэксам з п'яным мужам, ад чаго ў яе ўмацоўваецца самаўпэўненасць, і яна наогул не задумваецца пра тое, чаму муж-цвярозы ператварыўся ў алкаголіка. Дзіцем ён жа не піў.<br />
+Калі муж, прыклаўшыся да чаркі для храбрасці, усё ж вырашаецца падлезці да жонкі ў пасцелі, то іранічныя, наўмысна жаласлівыя каментары жонкі дзейнічаюць на яго, нібы вядро халоднай вады, і неўзабаве настае дзень, калі мужчына перастае падлазіць да жонкі. Узнікла імпатэнцыя. Калі жанчыне становіцца пра гэта вядома, яна ўжо не адчувае радасці з-за таго, што муж не дамагаецца блізкасці, а адчувае прыкрасць. Сваё паражэнне яна пераносіць, моўчкі сціснуўшы зубы. Падазрэнне мужчыны, быццам яго не хочуць такім, які ён ёсць, змяняецца ўпэўненасцю. Ён чакае толькі, калі яму пакажуць на дзверы. Надзея, што ў ім маюць патрэбу як у работніку, прымушае яго працаваць днём і ноччу. Роспач з-за таго, што як у чалавеку ў ім не маюць патрэбы, вымушае хапацца за бутэльку.<br />Мужчына, які жадае быць суперменам, адмаўляецца прызнаваць, што жонка іграе якую-небудзь ролю ў яго палавой функцыі. Разважлівая жонка не будзе даказваць свой станоўчы ўплыў. Яна проста выправіць сваю памылку і будзе радавацца, калі гэта атрымаецца.<br />Чалавек мае патрэбу не ў шкадаванні, а ў спачуванні. На жаль, паміж гэтымі паняццямі не праводзяць адрознення. І ўжо тым больш не задумваюцца над тым, што добрае — гэта дрэнна, а дрэннае — добра, і не разумеюць, што гэта значыць. Усё, што чалавек называе асабліва добрым, на справе з'яўляецца асабліва дрэнным. І наадварот, усё, што вельмі дрэнна, на самай справе вельмі добра. Мы ўсведамляем гэта, калі ў нас хапае цярпення гэтае дрэннае перажыць. Звычайна ж гэтага цярпення не хапае.<br />Пры разрастанні стрэсу мяняецца яго якасць, і тады стрэс называюць іншым імем. Празмернае шкадаванне таксама мае іншую назву. Яно імянуецца празмернай ветлівасцю, якая з'яўляецца па сваім уздзеянні найбольш каварным відам шкадавання. Да яе звяртаюцца, калі жадаюць пазбавіць чалавека нейкай здольнасці, і асечак не бывае. Нават калі на твары чалавека нічога не адлюстроўваецца. Напрыклад, іранізаванне ў ключы павышанай ветлівасці над палавымі здольнасцямі бліжняга ператварае яго сексуальную функцыю ў круглы нуль.<br />Каму павышаная ветлівасць да душы, той сам не заўважае, як яго дэмаралізуюць і затым выкарыстоўваюць у сваіх інтарэсах. Ні для каго не сакрэт, што юныя дзяўчаты, якія сумуюць па каханні, становяцца ахвярамі шматвопытных данжуанаў. Хоць маці запалохваннем ды пагрозамі як быццам асвятліла дачку ў дадзеным пытанні, аднак тым ахвотней дачка трапляецца на кручок. Маці старанна рознымі абяцаннямі ўтрымаць дачку каля сябе, але варта той вырвацца з дому, як яна тут жа трапляе на кручок данжуану. Хто вінаваты?<br />З пункту гледжання дачкі, віна ляжыць на маці, паколькі тая не навучыла яе жыццю. Маці не здольныя навучыць чаму-небудзь дзяцей, так як больш за ўсё прагнуць павышаных ветлівасцяў. Яны лічаць гэта каханнем. Калі муж добры, яны ўжываюць тую ж тактыку ў дачыненні да мужчын і не разумеюць, чаму пры ўсёй блізкасці іх намераў атрымліваецца горш няма куды. Так жанчыны змешваюць сексуальны ўціск з зваблівасцю, а потым самі ж і расхлёбваюць. Сексуальны ўціск прымаецца за зваблівасць, а зваблівасць — за сексуальны ўціск. У выніку далёкая ад рэальнага жыцця жанчына застаецца ні з чым. <br />Уплыў жанчыны на сексуальнасць мужчыны — рэч відавочная. Калі жанчына жадае, каб мужчына быў мужчынам, асобай, чыё слова мае вагу і ў кім можна знайсці падтрымку, то яна будзе пратэставаць супраць мужчыны, калі той жадае ёй падабацца. Добры муж, які ва ўсім жадае дагадзіць жонцы, неўзабаве пачынае адчуваць, што жонка яго не хоча. На справе ж жонка не хоча, каб муж адхіляў уласныя патрэбы, падаўляючы іх. Тым самым жонка стараецца зрабіць з мужа такога мужчыну, якога не зачапілі б нічые жаданні.<br />Мужчына, які падаўляе свае сексуальныя жаданні, становіцца агрэсіўным. Ён змярцвіў у сабе чалавека. <br />Мужчына, які падаўляе свае сексуальныя патрэбы, становіцца імпатэнтам. Ён змярцвіў у сабе мужчыну.<br />Адначасовае падаўленне і таго, і другога, што адбываецца часцей за ўсё, ператварае мужчыну ў агрэсіўнага імпатэнта.<br />Чалавек можа без цяжкасці падаўляць свае патрэбы, але супраць жаданняў не пойдзеш. Яны валадараць над ім, і, калі ён спрабуе валадарыць над імі, яны пачынаюць самавольнічаць. Жаданне жанчыны зрабіць з мужчыны асобу асуджана на няўдачу, так як гэта тое ж самае, што добрага мужчыну зрабіць дрэнным. Жаданне мужчыны быць добрым аказваецца мацнейшым і адольвае верх. Калі жонка баіцца агрэсіўнага мужа і адначасова баіцца палавога жыцця, то яна можа радавацца няшчасцю мужа. Такая жонка дамагаецца свайго і не здольная зразумець, чаму муж прыгнечаны і знерваваны.<br />Мужчына, расчараваны ў жанчынах, можа абыходзіцца без палавога жыцця і быць цалкам задаволены. Калі той жа мужчына вымушаны абыходзіцца без палавога жыцця ў сілу імпатэнцыі, ён можа быць суцэльным клубком нерваў, незадаволены ўсімі і ўсім. Веданне, што я ніякі не мужчына, пазбаўляе душэўнага спакою. Таму трэба паклапаціцца аб тым, каб вызваліць шкадаванне да сябе раней, чым праблема пра сябе заявіць.<br />У залежнасці ад асаблівасцяў шкадавання да сябе адбываецца падзенне жыццядзейнасці якой заўгодна тканкі або органа, аднак з іх цяжэй за ўсё лячыць імпатэнцыю, так як людзі саромеюцца гаварыць на гэтую тэму. Ім перашкаджае пачуццё сораму. Прычым сораму найвялікшага.<br />Па меры ўзрастання шкадаванне да сябе становіцца падобным на ўсё больш цяжкі і запаволены рух па замкнёным крузе. Чалавек можа шкадаваць сябе да смерці, яго сілы могуць вычарпацца, нібы ў паміраючага, але гэта не смерць. Шкадаванне да сябе няздольна паразіць які-небудзь орган так сур'ёзна, каб гэта паслужыла прычынай смерці.<br />Рух спыняецца цалкам толькі з-за пачуцця сораму. Мужчына можа гадамі, займаючыся сексам, знаходзіцца ў напружанні, але кожны раз, калі здараецца зблытацца перад жанчынай, праблема ўсплывае наверх, і яму зноў становіцца сорамна. Кожны раз нейкая частка сексуальнай энергіі застойваецца, павялічваючы аб'ём ужо наяўнай застаялай энергіі. У наступны раз палавы акт, магчыма, і атрымаецца, але гэта яшчэ не нагода забыць пра папярэднюю асечку. Страх апаганіцца перад жонкай можа пераследаваць мужчыну гадамі, ад чаго ён знаходзіцца ў напружанні, нібы нацягнутая струна. <br />Страх апаганіцца — гэта яшчэ не сорам. Гэта — страх. Пакуль пра яго ніхто не ведае, ён застаецца страхам. Як толькі пра яго даведаецца нехта, хто здаецца лепшым за цябе, адразу становіцца сорамна. Таму людзі і хаваюць адчайна свае ўразлівыя месцы. Для таго, хто хавае пачуццё сораму, выкліканае непаладкамі ў палавой сферы, характэрна пахваленне сваёй сексуальнасцю або пазнаннямі ў галіне сексу. Гэта з'яўляецца сігналам небяспекі, які кажа пра тое, што з сексуальнасцю нешта не ў парадку. Жадаючы схаваць няўпэўненасць у сваіх палавых якасцях і сцвердзіць сябе як мужчыну, чалавек прымаецца трэніраваць сваё цела так, што яно становіцца эталонам сексапільнасці, аднак час пакажа, ёсць ад гэтага толк ці не. Доўга можна падманваць іншых, але не сябе. <br />У гэтай справе бацькоў павінен насцярожваць нездаровы інтарэс сына да жанчын і сексу. Інтарэс гэты праяўляецца ў набыцці літаратуры, звязанай з эротыкай, парнаграфіяй і сексуальнымі скажэннямі, дзякуючы чаму лёгка праслыць сярод равеснікаў бывалым чалавекам. Пратэст супраць падобнага сексу з боку людзей дабрачынных — не што іншае, як падсвядомае адчуванне праблемы і спроба спыніць дэградацыю. Як вядома, забаронамі нічога не даб'ешся, паколькі дзіця, пазбаўленае прыкладу кахання ў бацькоўскім доме, не прыме яго ад старонніх людзей. Яму падавай вострыя адчуванні, каб распаляць сваю сексуальнасць.<br />Бацькі, якія павінны былі б падрыхтаваць сыноў да мужчынскага жыцця, знаходзяць справы важнейшыя, альбо бацька ў сям'і наогул адсутнічае. Маці ж, якая не здолела ўтрымаць мужа ў сям'і сваім каханнем, горш за смерць баіцца загаворваць з сынам пра жанчын. Размова маці пра сябе і жаночыя пачуцці прывіла б сыну пазітыўны інтарэс да процілеглага полу, неабходны для таго, каб даведацца пра жыццё нешта такое, што спатрэбіцца самому. Сын даведаўся б пра духоўнае каханне і стаў бы праяўляць да яго цікавасць, таму што кожнаму мужчыне падсвядома вядома, што жанчына мае патрэбу ў першую чаргу ў духоўным каханні. Як і сам мужчына. Такі сын ціхенька кумекаў бы пра сябе, што да чаго, і ўжываў бы свае веды да часу і да месца.<br />Калі жанчына ставіцца спачувальна да праяў імпатэнцыі мужа, то яна ўсведамляе прычыну, і пачуццё сораму ў яе не ўзмацняецца. На жаль, большасць жанчын прымаецца шкадаваць мужоў. Калі жанчына шкадуе словамі і ўчынкамі, муж можа разазліцца і прыкрыкнуць, маўляў, лепш бы ты мяне вылаяла. Сварка з выплёскваннем адмоўных эмоцый павысіла б мужчынскую патэнцыю. Аднак шлюбная пара, якая жыве ў імя аднадушнасці, памоўквае і робіць выгляд, што нічога не адбываецца, спадзеючыся пры гэтым, што праблема вырашыцца сама сабой. Праблемы ж для таго і існуюць, каб іх вырашаць. Калі праблема датычыцца аднаго чалавека, вырашыць яе можна ў адзіноце, а калі праблема датычыцца дваіх, вырашаць яе трэба ўдваіх. Звычайна гэта робяць проста наадварот патрэбе.<br />Добрая, інтэлігентная жанчына не ўпускае выпадку пашкадаваць. Калі яна робіць гэта моўчкі, не здагадваючыся пра тое, што тым самым узгадоўвае ўласную шкадаванне да сябе, то, дасягнуўшы крытычнай адзнакі, шкадаванне выплёскваецца вонкі. Патанаючая ў слязах жанчына рыдае на грудзях у мужа, у якога сваіх бед з лішкам, выкачваючы з яго рэшткі жыццёвай сілы. «Я дрэнная, некрасівая, нікчэмная, я табе не падабаюся, я цябе не вартая!— прычытае яна і дастае галоўныя козыры. — Я ніколі табе не падабалася. Ты мяне ніколі не кахаў. Такая жонка табе не патрэбна!» — а там, глядзіш, яны ўжо абодва плачуць, паколькі ні адзін з іх не ўмее адпусціць шкадаванне да сябе.<br />Ад гэтага ўзмацняюцца жаночая фрыгіднасць і мужчынская імпатэнцыя. Паколькі звычайна мужчына з патэнцыйнай імпатэнцыяй знаходзіць сабе фрыгідную жонку, якая не прызнаецца ў сваёй праблеме нават сабе, падобныя драмы здараюцца на кожным кроку. Муж можа лезці са скуры вон, аднак ён не ў сілах дапамагчы жонцы, якая церпіць пакуты ад уласнай непаўнацэннасці. Надзея набыць паўнацэннае шчасце з дадзеным мужам растае з гадамі, змяняючыся ажэсточанымі папрокамі. У выпадку сексуальных праблем гэта спараджае не толькі пачуццё сораму, але і безвыходнасць.<br />Безвыходнасць звязана з паспешнасцю. Чалавек, які прытрымліваецца прынцыпу «цішэй едзеш — далей будзеш», займаецца сваімі справамі і верыць свайму пачуццю, якое кажа, што вынік не адразу праявіцца, толькі па сканчэнні гадоў. Хто верыць у рэінкарнацыю, той адчувае, ведае, спадзяецца, што вынік скажацца калі не ў цяперашнім, то ў наступным жыцці. Чым мацней чалавек спяшаецца, тым мацней яго безвыходнасць, калі вынік не атрымліваецца адразу. Магчыма, ён і ведае, што з такой хуткасцю нічога не робіцца, аднак працягвае імкнуцца.<br />Асабліва маланкава, на думку хворых, павінна адбывацца аднаўленне здароўя, а таму яны чакаюць цудаў. Ну а таго, што цуды збываюцца дзякуючы шчырай веры пакутнага, людзі не ведаюць і ведаць не жадаюць. Усякае расчараванне, якое дадае кроплю ў чашу безвыходнасці, падштурхоўвае чалавека на крок бліжэй да пераканання, што падобнае жыццё не мае сэнсу. Узнікае адчуванне безвыходнасці. Безвыходнасць — гэта няздольнасць знайсці ў розуме выхад з бедственнай сітуацыі.<br />Шкадаванне да сябе вынішчае жыццёвую сілу. <br />Сорам замацоўвае панесеную страту. <br />Безвыходнасць — камень на шыі патанаючага.</p>
 <hr />
-<p><em>Рудигер Дальке и Торвальд Детлефсен</em> в своей книге «Болезнь как путь. Значение и предназначение болезней» пишут о возможных психосоматических и метафизических причинах импотенции и восстановления потенции:<br />За импотенцией скрывается боязнь собственного мужского начала, боязнь агрессии. Мужчина боится того, что его член должен находиться в напряжении. Импотенция - это еще и страх перед женственностью. Женщина воспринимается как угроза, женственность способна поглотить. Женское начало представляется в образе поглощающей праматери или ведьмы. Мужчина боится попасть в «пещеру ведьм». В этом проявляется слабая идентификация своего мужского начала с атрибутами власти и агрессии. Импотент больше соотносит себя с пассивным полюсом, ему неосознанно нравится роль подчиняющегося. Он боится действий. Но если он попытается вернуть потенцию силой собственного желания и воли, то попадет в замкнутый круг, о котором мы говорили. Чем больше усилие, тем слабее эрекция. Импотенция - это повод задуматься о своем отношении к таким понятиям, как власть, могущество и агрессия. При этом следует проанализировать и собственные страхи.</p>
+<p><em>Рудзігер Дальке і Торвальд Дэтлефсен</em> у сваёй кнізе «Хвароба як шлях. Значэнне і прызначэнне хвароб» пішуць пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:<br />За імпатэнцыяй хаваецца боязь уласнага мужчынскага пачатку, боязь агрэсіі. Мужчына баіцца таго, што яго член павінен знаходзіцца ў напружанні. Імпатэнцыя - гэта яшчэ і страх перад жаноцкасцю. Жанчына ўспрымаецца як пагроза, жаноцкасць здольная паглынуць. Жаночы пачатак уяўляецца ў вобразе паглынаючай прамаці або ведзьмы. Мужчына баіцца трапіць у «пячору ведзьмаў». У гэтым праяўляецца слабая ідэнтыфікацыя свайго мужчынскага пачатку з атрыбутамі ўлады і агрэсіі. Імпатэнт больш суадносіць сябе з пасіўным полюсам, яму неўсвядомлена падабаецца роля падпарадкоўваючагася. Ён баіцца дзеянняў. Але калі ён паспрабуе вярнуць патэнцыю сілай уласнага жадання і волі, то трапіць у замкнёнае кола, пра якое мы казалі. Чым больш намаганне, тым слабей эрэкцыя. Імпатэнцыя - гэта нагода задумацца пра сваё стаўленне да такіх паняццяў, як улада, магутнасць і агрэсія. Пры гэтым варта прааналізаваць і ўласныя страхі.</p>
 <hr />
-<p><em>Сергей Н. Лазарев</em> в своих книгах «Диагностика кармы» (книги 1-12) и «Человек будущего» пишет о том, что основной причиной абсолютно всех болезней, является дефицит, недостаток или даже отсутствие любви в душе человека. Когда человек ставит что-то выше любви к Богу (а Бог, как говорится в Библии, есть Любовь), то он вместо обретения божественной любви устремляется к чему-то другому. К тому, что (ошибочно) считает более важным в жизни: деньги, слава, богатство, власть, удовольствия, секс, отношения, способности, порядок, мораль, знания и многим-многим другим материальным и духовным ценностям… Но это все не цель, а только средства для обретения божественной (истинной) любви, любви к Богу, любви, как у Бога. А туда, где нет (истинной) любви в душе, как обратная связь от Вселенной, приходят болезни, проблемы и прочие неприятности. Это нужно для того, чтобы человек задумался, осознал, что не туда идет, думает, говорит и делает что-то не так и начал исправляться, стал на правильный Путь! Есть множество нюансов, как проявляется болезнь в нашем организме. Подробнее об этой практической концепции можно узнать из книг, семинаров и видео-семинаров Сергея Николаевича Лазарева.</p>
+<p><em>Сяргей М. Лазараў</em> у сваіх кнігах «Дыягностыка кармы» (кнігі 1-12) і «Чалавек будучыні» піша пра тое, што асноўнай прычынай абсалютна ўсіх хвароб, з'яўляецца дэфіцыт, недахоп або нават адсутнасць кахання ў душы чалавека. Калі чалавек ставіць нешта вышэй за каханне да Бога (а Бог, як гаворыцца ў Бібліі, ёсць Каханне), то ён замест набыцця боскага кахання імкнецца да чагосьці іншага. Да таго, што (памылкова) лічыць больш важным у жыцці: грошы, слава, багацце, улада, задавальненні, секс, адносіны, здольнасці, парадак, мараль, веды і шмат-шмат іншых матэрыяльных і духоўных каштоўнасцей… Але гэта ўсё не мэта, а толькі сродкі для набыцця боскага (сапраўднага) кахання, кахання да Бога, кахання, як у Бога. А туды, дзе няма (сапраўднага) кахання ў душы, як зваротная сувязь ад Сусвету, прыходзяць хваробы, праблемы і іншыя непрыемнасці. Гэта патрэбна для таго, каб чалавек задумаўся, усвядоміў, што не туды ідзе, думае, кажа і робіць нешта не так і пачаў выпраўляцца, стаў на правільны Шлях! Ёсць мноства нюансаў, як праяўляецца хвароба ў нашым арганізме. Падрабязней пра гэтую практычную канцэпцыю можна даведацца з кніг, семінараў і відэа-семінараў Сяргея Мікалаевіча Лазарава.</p>
 <hr />
-<p>Поиски и исследования метафизических (тонких, ментальных, эмоциональных, психосоматических, подсознательных, глубинных) причин проблем и болезней яичников продолжаются. Этот материал непрерывно корректируется. Просим читателей писать свои комментарии и присылать дополнения к данной статье. <strong>Продолжение следует! </strong></p>
+<p>Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын праблем і хвароб яечнікаў працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. <strong>Працяг будзе! </strong></p>
 <hr />
-'''© [https://zhalevich.com/andrei-zhalevich_ru.html Андрей ЖАЛЕВИЧ]<br>
+'''© [https://zhalevich.com/andrei-zhalevich_sw.html Андрэй ЖАЛЕВІЧ]<br>
-'''[https://zhalevich.com/index_ru.html www.zhalevich.com]'''
+'''[https://zhalevich.com/index_sw.html www.zhalevich.com]'''
 <hr />
-== Использованные источники ==
+== Выкарыстаныя крыніцы ==
-# Андрей Жалевич. '''[[СВЕТОРАЗУМЕНИЕ]]'''. - Вроцлав: Zhalevich.Com, 2023 r.
+# Андрэй Жалевіч. '''[https://zhalevich.com/trakt-swietarazum_sw.html СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў]'''. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
 # Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
 # Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
@@ Радок 47: / Радок 47: @@
 # Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.
 # Рудигер Дальке. Болезнь как путь. Значение и предназначение болезней.  - CПб.: ИГ "Весь", 2004 г.
-и другие '''[[Источники по психосоматике|источники по психосоматике]]''' [[Источники по психосоматике|&gtdot;&gtdot;&gtdot;]]
+і іншыя крыніцы па [[Крыніцы па псіхасаматыцы| псіхасаматыцы]] і па '''[https://www.zhalevich.com/rozum_sw.html Светаразуменню]'''
-== Читайте также ==
+== Чытайце таксама ==
-* '''[https://www.zhalevich.com/meta-medicina_ru.html Весь список психосоматических и метафизических причин заболеваний]'''.
+* '''[https://www.zhalevich.com/meta-medicina_sw.html Увесь ліст (спіс) псіхасаматычных і метафізічных прычын захворванняў]'''
-[[Category:Психосоматика]]
+[[Category:Псіхасаматыка]]
-[[Category:Здоровье]]
+[[Category:Здароўе]]

Ананім

Пошук

Імпатэнцыя. Псіхасаматыка і метафізіка імпатэнцыі: розьніца паміж вэрсіямі

Прасторы назваў

Болей

Дзеяньні на старонцы

Цяперашняя вэрсія на 19:17, 25 ліпеня 2024

Выкарыстаныя крыніцы

Чытайце таксама

Навігацыя

Навігацыя

Вікі-інструмэнты

Вікі-інструмэнты

Ананім

Пошук

Імпатэнцыя. Псіхасаматыка і метафізіка імпатэнцыі: розьніца паміж вэрсіямі

Цяперашняя вэрсія на 19:17, 25 ліпеня 2024

Выкарыстаныя крыніцы

Чытайце таксама

Навігацыя

Вікі-інструмэнты

Інструмэнты старонкі

Катэгорыі