Дыябет. Псіхасаматыка і метафізіка прычын цукровага дыябету: розьніца паміж вэрсіямі

Зьвесткі з M.O.W.A.
ВізуальнаВікіразметка
дНяма апісаньня зьменаў
дНяма апісаньня зьменаў
 
(не паказаная 1 прамежная вэрсія аўтарства таго ж удзельніка)
Радок 6: Радок 6:
<hr>
<hr>


<p>У Вас диабет? Рассмотрим метафизические (тонкие, ментальные, эмоциональные, психосоматические, психологические, подсознательные, глубинные) причин сахарного диабета.</p>
<p>У Вас дыябет? Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, псіхалагічныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны цукровага дыябету.</p>
 
<p>Вот что пишут об этом всемирно известные эксперты в данной области и авторы книг по данной тематике:</p>
<p>Вось што піша аб гэтым сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы:</p>
<p><em>Лиз Бурбо</em> в своей книге «Твое тело говорит "Люби себя!"» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах диабета:<br />Диабет - это болезнь поджелудочной железы, очень важного органа, выполняющего множество функций. В число этих функций входит и выработка инсулина - гормона, необходимого для поддержания нормального уровня глюкозы в крови. Диабет обычно начинается, когда под-желудочная железа перестает вырабатывать достаточное количество инсулина. В некоторых случаях - например, при ожирении - диабет может быть вызван невосприимчивостью организма к инсулину.<br /><em><strong>Эмоциональная блокировка.</strong></em> Поджелудочная железа расположена в одном из энергетических центров человеческого тела - солнечном сплетении. Любое нарушение функций этой железы является признаком проблем в эмоциональной сфере. Энергетический центр, в котором расположена поджелудочная железа, управляет эмоциями, желаниями и интеллектом. Больной диабетом обычно очень впечатлителен, у него много желаний. Как правило, он желает чего-то не только для себя, но и для всех своих близких. Он хочет, чтобы каждый получил свой кусок пирога. Тем не менее он может почувствовать зависть, если кому-то достанется больше, чем ему.<br />Это очень преданный человек, но его ожидания нереальны. Он старается позаботиться обо всех, кто попадает в поле его зрения, и винит себя, если жизнь других людей идет не так, как он задумал. Для больного диабетом характерна интенсивная умственная деятельность, так как он постоянно думает о том, как реализовать свои планы. Но за всеми этими планами и желаниями скрывается глубокая грусть, вызванная неудовлетворенной жаждой нежности и любви.<br />У ребенка диабет возникает, когда он не чувствует достаточного понимания и внимания со стороны родителей. Грусть создает пустоту в его душе, а природа не терпит пустоты. Для того чтобы привлечь к себе внимание, он заболевает.<br /><em><strong>Ментальная блокировка.</strong></em> Диабет говорит тебе о том, что пришло время расслабиться и прекратить попытки контро-лировать абсолютно все. Пусть все свершается естественным образом. Ты больше не должен ве-рить в то, что твоя миссия - сделать счастливыми всех окружающих. Ты проявляешь целеустрем-ленность и настойчивость, но может оказаться, что люди, ради которых ты стараешься, хотят чего-то другого и не нуждаются в твоих благодеяниях. Почувствуй сладость настоящего, вместо того чтобы думать о своих будущих желаниях. До сегодняшнего дня ты предпочитал верить, что все, чего ты хочешь, - не только для тебя, но и для других. Осознай, что эти желания в первую очередь твои, и признай все, чего тебе удалось достичь. Подумай также о том, что, даже если в прошлом тебе не удалось реализовать какое-то большое желание, это не мешает тебе оценить желания поменьше, которые проявляются в настоящем.<br />Ребенок, больной диабетом, должен перестать верить в то, что семья его отвергает, и постараться самостоятельно занять свое место.<br /><br /><em>Бодо Багински и Шармо Шалила</em> в своей книге «"Рейки" - универсальная энергия жизни» пишут о возможных психосоматических и метафизических причинах проблем и болезней диабета:<br />За ним прячется желание любви, в котором себе не признаются, однако одновременно это указатель на неспособность принять любовь, полностью впустить ее в себя. Это приводит к окислению, потому что тот, кто не любит, становится кислым. Тебе не хватает сладости жизни, и ты стремишься к любви, которую сам дать не можешь. Поэтому скоро неумение чувствовать скажется и на телесном уровне, как уже давно отложилось в душе.<br />Оставь позади прошлое и уважай радость и наслаждение, любовь и сочувствие как важнейшие основы жизни. Рэйки - это оптимальная помощь в твоей ситуации, которую ты должен использовать. Желаем радости!<br /><br /><em>Валерий В. Синельников</em> в своей книге «Возлюби болезнь свою» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах диабета:<br />Есть две разновидности сахарного диабета. В обоих случаях в крови повышен уровень сахара, но в одном случае в организм необходимо вводить инсулин, так как клетки железы его не вырабатывают, а в другом — достаточно применять только сахаропонижающие средства. Интересно, что вторая разновидность диабета чаще возникает у пожилых людей и связана с явлениями атеросклероза. Именно к старости люди накапливают массу неприятных эмоций: горе, тоска, обиды на жизнь, на людей. Постепенно у них формируется подсознательное и сознательное ощущение, что в жизни не осталось ничего приятного, «сладкого». Такие люди ощущают сильный дефицит радости.<br />Диабетики не могут есть сладкое. Их организм говорит им буквально следующее: «Ты сможешь получать сладкое извне только в том случае, если сделаешь свою жизнь «сладкой». Научись наслаждаться. Выбирай в жизни только самое приятное для себя. Сделай так, чтобы все в этом мире приносило тебе радость и наслаждение».<br />У одной моей пациентки был уровень сахара около единиц. Таблетки и диета снижали его, но незначительно. После того как она поработала со своим подсознанием и' очистилась от негативных мыслей и переживаний, уровень сахара снизился до нормы и больше не поднимался.<br />Диабет страшен своими осложнениями: глаукома, катаракта, склероз, сужение сосудов конечностей, особенно ног. Именно от этих осложнений больной и умирает Но если вы посмотрите в этой книге причины всех этих страданий, то обнаружите одну закономерность: в основе этих заболеваний — дефицит радости.<br />- Доктор, но как я могу радоваться жизни, если<br />она такая паршивая и тяжелая. Когда кругом творятся такие безобразия, — это я часто слышу от своих пациентов. Вот и сейчас на приеме сидит пожилой мужчина-пенсионер и высказывает свои претензии к жизни, людям, правительству.<br />— В таких случаях, — отвечаю ему, — я всегда говорю людям, что нужно учиться радоваться жизни. Нас учат с детства ходить, говорить, писать, читать, считать. В школе мы изучаем разные законы математики и физики. А вот законы духовной жизни человека нам не преподают. Как принимать жизнь такой, какая она есть, без претензий и обид, — этому нас не учат. Поэтому и вырастаем такими неподготовленными к жизни. Потому и болеем.<br /><br /><em>Согласно Сергею С. Коновалову</em> («Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции»), возможными психосоматическими и метафизическими причинами диабета являются: Причины. Тоска по несбывшемуся, отчаяние, глубокое горе. Кроме того, причина может быть в глубокой наследственной печали, в неспособности принимать и усваивать любовь. Человек бессознательно отвергает любовь, несмотря на то что на глубинном уровне испытывает сильнейшую потребность в ней. Находясь в конфликте с самим собой, он не в состоянии принимать любовь от других.<br />Способ излечения. Обретение внутренней душевной умиротворенности, открытости любви и способности любить — начало выхода из болезни.<br /><br /><em>Владимир Жикаренцев</em> в своей книге «Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь» указывает на главные негативные установки (приводящие к болезням) и гармонизирующие мысли (ведущие к исцелению) связанные с появлением диабета:<br /><em><strong>Негативная установка, приводящая к диабету:</strong></em><br />Горячее желание того, что могло бы быть. Огромная нужда контролировать. Глубокое сожаление. Не осталось никакой сладости, свежести в жизни. <br /><em><strong>Гармонизирующие мысли:</strong></em><br />Данный момент наполнен радостью. Я сейчас выбираю переживать и испытывать сладость и свежесть сегодняшнего дня. <br /><br /><em>Луиза Хей</em> в своей книге «Исцели себя сам» указывает на главные негативные установки (приводящие к болезням) и гармонизирующие мысли (ведущие к исцелению) связанные с появлением диабета:<br /><em><strong>Негативная установка, приводящая к диабету:</strong></em><br />Тоска по несбывшемуся. Сильная потребность в контроле. Глубокое горе. Не осталось ничего приятного.<br /><em><strong>Гармонизирующие мысли:</strong></em><br />Это мгновение наполнено радостью. Я начинаю вкушать сладость сегодняшнего дня.<br /><br /><em>Анатолий Некрасов</em> в своей книге «1000 и один способ быть самим собой» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах диабета:<br />Диабет - эта распространённая болезнь также имеет духовные причины. Диабет имеет непосредственное отношение к желаниям человека. Эта болезнь возникает, когда человек желает доставить удовольствие от жизни другим, когда он подавляет желания, направленные на себя и считает, что не имеет право на удовольствия от жизни, пока их не будут иметь близкие. То есть, эта болезнь показывает резкий дефицит любви к себе. Именно любви, а не жалости! Жалеть себя – это тоже не любить себя.</p>
<p><em>Ліз Бурбо</em> у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Любі сябе!"» піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах дыябету:<br />Дыябет - гэта хвароба падстраўнікавай залозы, вельмі важнага органа, які выконвае мноства функцый. У лік гэтых функцый ўваходзіць і выпрацоўка інсуліну - гармона, неабходнага для падтрымання нармальнага ўзроўню глюкозы ў крыві. Дыябет звычайна пачынаецца, калі падстраўнікавая залоза перастае вырабляць дастатковую колькасць інсуліну. У некаторых выпадках - напрыклад, пры атлусценні - дыябет можа быць выкліканы непераноснасцю арганізма да інсуліну.<br /><em><strong>Эмацыйная блакада.</strong></em> Падстраўнікавая залоза знаходзіцца ў адным з энергетычных цэнтраў чалавечага цела - сонечным спляценні. Любыя парушэнні функцый гэтай залозы з'яўляюцца прыкметай праблем у эмацыйнай сферы. Энергетычны цэнтр, у якім знаходзіцца падстраўнікавая залоза, кіруе эмоцыямі, жаданнямі і інтэлектам. Хвораму дыябетам звычайна вельмі ўражлівы, у яго шмат жаданняў. Як правіла, ён жадае не толькі для сябе, але і для ўсіх сваіх блізкіх. Ён хоча, каб кожны атрымаў свой кавалак тарта. Тым не менш, ён можа адчуць зайздрасць, калі камусьці дасталася больш, чым яму.<br />Гэта вельмі адданы чалавек, але яго чаканні нереальныя. Ён стараецца клапаціцца пра ўсіх, хто трапляе ў поле яго зроку, і вінаваціць сябе, калі жыццё іншых людзей ідзе не так, як ён задумваў. Для хворага дыябетам характэрна інтэнсіўная мысленная дзейнасць, паколькі ён пастаянна думае пра тое, як рэалізаваць свае планы. Але за ўсімі гэтымі планамі і жаданнямі хаваецца глыбокая смутак, выкліканая нездавальняючай жаданнем ласкі і любові.<br />У дзіцяці дыябет узнікае, калі яно не адчувае дастатковай разумення і ўвагі з боку бацькоў. Смутак стварае пустэчу ў яго душы, а прырода не церпіць пустаты. Каб прыцягнуць да сябе ўвагу, яно захворвае.<br /><em><strong>Ментальная блакада.</strong></em> Дыябет кажа табе пра тое, што прыйшоў час расслабіцца і спыніць спробу кантраляваць усё. Няхай усё адбываецца натуральным чынам. Ты больш не павінен верыць, што твая місія - зрабіць шчаслівымі ўсіх навакольных. Ты праяўляеш мэтанакіраванасць і настойлівасць, але можа аказацца, што людзі, дзеля якіх ты стараешся, хочуць нешта іншае і не патрэбуюць тваіх дабрадзейнасцяў. Пачуццё салодкасці сапраўднага, замест таго, каб думаць пра свае будучыя жаданні. Да сённяшняга дня ты аддаваў перавагу верыць, што ўсё, чаго ты хочаш, - не толькі для цябе, але і для іншых. Усвядомь, што гэтыя жаданні ў першую чаргу твае, і прызнай усё, чаго табе ўдалося дасягнуць. Падумай таксама пра тое, што нават калі ў мінулым табе не ўдалося рэалізаваць якое-небудзь вялікае жаданне, гэта не перашкаджае табе ацаніць жаданні паменш, якія выяўляюцца ў сучаснасці.<br />Дзіця, хворы на дыябет, павінен перастаць верыць, што сям'я яго адштурхоўвае, і паспрабаваць самастойна заняць сваё месца.<br /><br /><em>Бодо Багінскі і Шармо Шаліла</em> у сваёй кнізе «"Рэйкі" - універсальная энергія жыцця» піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах праблем і хвароб дыябету:<br />За ім хаваецца жаданне любові, якое сам сабе не прызнаюць, аднак адначасова гэта паказчык на няздольнасць прыняць любоў, поўнасцю ўпусціць яе ў сябе. Гэта прыводзіць да акіслення, бо той, хто не любіць, становіцца кіслым. Табе не хапае салодкасці жыцця, і ты імкнешся да любові, якую сам даць не можаш. Таму хутка неуменніе адчуваць адбіваецца і на фізічным узроўні, як ужо даўно адкладваецца ў душы.<br />Пакінь мінулае і паважай радасць і задавальненне, любоў і спачуванне як асноўныя асновы жыцця. Рэйкі - гэта аптымальная дапамога ў тваёй сітуацыі, якую ты павінен выкарыстоўваць. Жадаем радасці!<br /><br /><em>Валерый В. Сінельнікаў</em> у сваёй кнізе «Возлюби хваробу сваю» піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах дыябету:<br />Ёсць дзве разнавіднасці цукровага дыябету. У абодвух выпадках у крыві павышаны ўзровень цукру, але ў адным выпадку ў арганізм неабходна ўводзіць інсулін, паколькі клеткі залозы яго не вырабляюць, а ў іншым — дастаткова выкарыстоўваць толькі цукравы зніжальныя сродкі. Цікава, што другая разнавіднасць дыябету часцей узнікае ў пажылых людзей і звязана з з'явамі атеросклерозу. Менавіта да старэйшага ўзросту людзі назапашваюць масу непрыемных эмоцый: гора, тугу, крыўды на жыццё, на людзей. Паступова ў іх фармуецца падсвядомае і свядомая адчуванне, што ў жыцці не засталося нічога прыемнага, «салодкага». Такія людзі адчуваюць моцны дэфіцыт радасці.<br />Дыябетыкі не могуць есці салодкае. Іх арганізм кажа ім літаральна наступнае: «Ты зможаш атрымліваць салодкае звонку толькі ў тым выпадку, калі зробіш сваё жыццё «салодкім». Вучыся атрымліваць задавальненне. Выбірай у жыцці толькі самае прыемнае для сябе. Зрабі так, каб усё ў гэтым свеце прыносіла табе радасць і задавальненне».<br />У адной маёй пацыенткі быў ўзровень цукру каля адзінак. Таблеткі і дыета зніжалі яго, але незначна. Пасля таго як яна папрацавала са сваім падсвядомым і ачысцілася ад негатыўных думак і перажыванняў, узровень цукру знізіўся да нормы і больш не ўзнімаліся.<br />Дыябет страшны сваімі ўскладненнямі: глаўкома, катаракта, склероз, звужэнне сасудаў канечнасцяў, асабліва ног. Менавіта ад гэтых ускладненняў хворая і памірае. Але калі вы паглядзіце ў гэтай кнізе прычыны ўсіх гэтых пакут, то вы знойдзеце адну заканамернасць: у аснове гэтых захворванняў — дэфіцыт радасці.<br />- Доктар, але як я магу радавацца жыццю, калі<br />яно такое кепскае і цяжкае. Калі вакол адбываюцца такія жахлівасці, — гэта я часта чую ад сваіх пацыентаў. Вось і цяпер на прыёме сядзіць пажылы мужчына-пенсіянер і выказвае свае прэтэнзіі да жыцця, людзям, уладам.<br />— У такіх выпадках, — адказваю яму, — я заўсёды кажу людзям, што трэба вучыцца радавацца жыццю. Нас вучаць з дзяцінства хадзіць, гаварыць, пісаць, чытаць, лічыць. У школе мы вывучаем розныя законы матэматыкі і фізікі. А вось законы духоўнага жыцця чалавека нам не выкладаюць. Як прымаць жыццё такой, якая яна ёсць, без прэтэнзій і крыўдаў, — гэтаму нас не вучаць. Таму і вырастаем такімі непадрыхтаванымі да жыцця. Таму і хварэем.</p>
<p><em>Доктор Лууле Виилма</em> в своих работах пишет о возможных психосоматических, психологических и метафизических причинах диабета:<br />Жизнь человека — это постоянный процесс превращения плохого в хорошее. <br />Что значит превратить плохое в хорошее? Этот вопрос задают многие. <br />Как расценить не сделанную работу? Это хорошо или плохо? В своей незавершённости она плоха. Хороша работа сделанная. <br />Точно так же не выученный урок — плохо, выученный урок — хорошо. Неразрешённый конфликт — плохо. Конфликт улаженный — хорошо. Доигранная до конца игра — хорошо, не доигранная — плохо. Не пройденная дорога — плохо, пройденная дорога — хорошо. <br />Суммируя, можно сказать, что всё, что ещё не сделано — плохо. Плохо потому, что не сделано. То, что сделано, — хорошо, потому что сделано.<br />Возникает вопрос: «Как плохое обращать в хорошее?» Участие сахара в крови в процессе обмена веществ выражает сущность процесса обращения плохого в хорошее. Оно указывает на то, как жизнь человека становится хорошей, или же кто кому что делает. В повседневной жизни мы привыкли к следующему: я сделаю хорошей жизнь других, а другие пусть сделают хорошей мою. <br />Смелый человек начинается с того, что делает хорошее себе и лишь потом другим. Кто делает хорошее себе, тот не делает плохого другим. У такого человека поджелудочная железа здоровая. Человек, испытывающий страхи, спешит прежде всего сделать хорошее другим, тогда его будут считать хорошим и будут любить. Делать хорошее себе он перепоручает другим.<br />Показатель сахара в крови как раз выражает душевную смелость человека делать хорошее в первую очередь для себя. Что это значит? <br />Ни одна клетка нашего тела не способна прожить без пищи, в том числе без достаточного количества глюкозы. Нормальное содержание сахара в крови обезпечивает нормальное питание клеток, или жизнь. На мыслительном уровне это означает, что у уравновешенного человека — рассудительного и смелого — нормальная, уравновешенная жизнь. <br />Человек может быть трусливым, смелым или очень смелым. Между смелостью и сверхсмелостью, или безрассудной смелостью, один шаг. Смелый штурмует горные вершины, но если он ослеплён почётом и славой и не замечает мудрого предупреждения, которое ему посылает страх, то он становится безрассудно смелым, и это его губит. Кто относится к стрессам как к неотъемлемой части самого себя и при возникновении новых стрессов упорядочивает свою душевную жизнь, тот уравновешивает свою негативную и позитивную энергию и не ведает страданий. Чем уравновешеннее человек, тем меньше его потребность в пище и тем стабильнее у него содержание сахара в крови. <br />Вспомните! Страх уравновешивается сладким. С возрастанием страха человека тянет на сладкое. Превышая норму сладкого, человек смелеет. На фоне сладкого рост страха не замечается. Человек не говорит, что ему страшно, а говорит: «Хочется сладкого». Пока не наступит предел.<br />Участие сахара: <br />1) в обмене веществ регулируется поджелудочной железой, которая располагается <br />2) горизонтально<br />3) в левой части тела<br />4) в области пояса<br />5) Её верхняя часть дружелюбно упирается в изгиб 12-перстной кишки<br />6) а нижняя часть обосновалась во впадине селезёнки, как в гнёздышке <br />7) Поджелудочная железа делит тело и солнечное сплетение пополам. <br />это означает:<br />1) Обмен веществ, подобно мудрой книге сказок, вещает: «Если тебе дают, то и ты отдавай. Отдавай из своего сердца, тогда будешь счастливым. Не думай, что получил меньше, что получил похуже. Верь в своё отдавание. Сперва погляди на себя, тогда и другие предстанут в истинном свете. Не полагай за высшую ценность то, что даёшь из руки, а то, что даёшь из сердца».<br />2) Горизонтальное положение поджелудочной железы означает, что она является перегородкой между прошлым и будущим. Прошлое — это дом детства каждого из нас, которое берёт начало с отца и матери и которое тенью и грузом сопровождает нас до тех пор, пока мы не научаемся понимать его правильно. Родители и созданный ими домашний очаг могут быть какими угодно, если оценивать односторонне, но каждый из нас выбрал родителей по своей доброй воле, чтобы выучить то, чего не сумел выучить в жизнях предыдущих.<br />Горизонтальная энергия является энергией материальной. Вертикальная энергия является энергией духовной. Поджелудочная железа обозначает крайний предел, до которого можно доходить в преувеличении значимости материальной стороны жизни. Если материальное отношение к жизни превышает у человека уровень сердечной чакры, то он губит своё будущее, в том числе и будущее детей. Материальное отношение означает материальную любовь, общение на уровне, материального от давания и получения, требование вознаграждения за пожертвование тела как объекта секса и при этом веру в свою благостность.<br />Будущее создаётся любовью женщины, которая материализуется через мужчину. Иными словами, каково понимание любви у матери, таковым складывается видение мира у отца и его воплощение в жизнь. Мужчина может протестовать против желаний женщины и не выполнять их, но он будет барахтаться, словно рыба в расставленной женщиной сети, пока не освободится от своих страхов и не найдёт себя. Если женщина считает, что отдала мужу самое ценное — своё тело, невинность — и потому он за это обязан обезпечить ей счастливую жизнь, то возникает благодатная почва для диабета.<br />Если ребёнок (каждый из нас) хочет и может понять своих родителей, видеть в правильном свете их хорошее и плохое, то он также способен видеть правильно мужской и женский пол, и диабету не нужно будет являться, чтобы научить его этому. <br />3) Левая сторона тела — это отец, мужчина, мужской пол. Кто наряду с очевидным хорошим видит в отце и незримое плохое, кто не обманывается отцовской сверхположительностью, а осознаёт, что отрицательное в отце проистекает от страха меня не любят, тот миролюбиво относится к мужскому полу, и жизнь такого человека будет ладиться, даже если он не умеет видеть жизнь в более глубоком философском ракурсе. <br />Кто в мужском поле, то есть в так называемой сильной половине, выискивает лишь ошибки и своим отрицательным отношением усугубляет их, у того материальная жизнь складывается неудачно. Расшатывается основа его жизни, подобно фундаменту и каркасу дома, подобно скелету, что поддерживает тело, подобно принципам, что способствуют развитию жизни. Кто желает видеть в других плохое без хорошего, тот автоматически желает, чтобы другой исправился, изменился. А это и есть желание, чтобы другой сделал мою жизнь хорошей. Хотя бы тем, что он перестанет действовать мне на нервы своими недостатками. <br />4) Уровень пояса обозначает настоящее. Оценивание прошлого происходит в настоящий момент. Все наши мысли лишь мгновенны. Кто способен в данный момент изменить своё отношение к прошлому, тот в этот самый момент улучшает настоящее, что, в свою очередь, создаёт лучшее будущее. Кто умеет жить сегодняшним днём, не отрицая вчерашнего и завтрашнего, тот уже сегодня творит завтра, не безпокоясь за день завтрашний.<br />5) Верхняя часть поджелудочной железы расположена в надёжных объятиях 12-перстной кишки. Вырабатываемые поджелудочной железой пищеварительные ферменты движутся по протоку в 12-перстную кишку, где происходит расщепление пищи на крошечные частички, усваиваемые телом. Поджелудочная железа как бы говорит 12-перстной кишке: я даю тебе то, что у меня есть. Это мелочь, но как хорошо, что от неё такая большая польза в твоей работе. <br />12-перстная кишка выражает свойственные человеку чувство локтя, отношения дружбы, чувство коллективизма, словно говоря человеку: ты единственный в своём роде, в том смысле, что другого такого в этом мире нет, но тебе необходимо быть вместе с другими, реализовать себя через других, чтобы тебе самому было хорошо. Ты станешь счастливым лишь тогда, когда сможешь отдавать, даже если пока ещё ты понимаешь это действие буквально — как отдавание вещи, своей силы или умения.<br />Это единение говорит о том, что через понимание друг друга твоя голова сохраняет работоспособность и обретает защиту. Даже если твой коллектив состоит всего из двух человек или твоей маленькой семьи, но ты относишься к нему из любви, то он служит тебе опорой. Такова роль поджелудочной железы как активного отдающего.<br />У человека испуганного, ощущающего, что от него все хотят лишь получать, возникает протест против отдавания. На деле, это — нежелание быть человеком, что находится в противоречии с желанием быть человеком. Подобное душевное противоречие переходит в печаль. <br />Невыплаканная печаль вызывает отёк верхней части поджелудочной железы.<br />Отёк перекрывает выход ферментам, и поджелудочная железа вынуждена переваривать саму себя, подобно завистнику, который варится в собственном соку и не догадывается, что, считая себя хорошим, он заставляет других плясать  под свою дудку. Плохо то, что из-за страха он не позволяет, чтобы это стало явным. Говоря коротко, это — желание унизить другого.<br />Достойный, или возвышенный, человек не считает другого плохим и не желает никого унизить. Лишь разрастание злобы у униженного приводит к унижению другого. Если прилив злобы происходит внезапно, например, в ходе ссоры, когда человек ощущает, что его унизили и не может с этим примириться, то возникает острое воспаление поджелудочной железы. <br />Напоминаю: злоба униженного вызывает воспаление. Это — опасная для жизни болезнь с сильными болями. Кто пытается найти свою ошибку хотя бы после конфликта, тот способствует тому, что и другая сторона захочет уладить ссору. Чем быстрее это произойдёт, тем вероятнее шанс избежать острого панкреатита.<br />Если в коллективе отношения напряжённые и стресс этот ежедневный, то пищеварительный тракт либо становится сверхчувствительным, либо начинает избирательно относиться к пище, хотя и это не помогает. Возможно, врачами уже диагностировано хроническое воспаление поджелудочной железы. Кто долго копит злобу, у того непременно возникает хронический панкреатит, и бедняга будет вынужден стать затворником, поскольку не сможет из-за болезни находиться вместе с другими ни на работе, ни во время досуга. А когда ему надоест прокручивать в одиночестве свои грустные мысли, ему вдруг захочется общаться с другими, и уже одно это сделает его более уживчивым. В ходе совместных дел он, возможно, заметит, что его враг отнюдь не плохой человек, и поймёт, что ошибался. Так тело стремится выправить миропонимание человека и через это поправиться.<br />Человек, обвиняющий других, не замечает собственного страха оказаться виноватым и потому не понимает, почему другой человек на него нападает, хотя сам это спровоцировал. Чем более жестоко и унизительно нападение, тем болезненнее воспаление, так как к собственной жестокости добавилась такая же жестокость другого. Подробнее на жестокости остановимся позже. <br />Проблема отдавания и обретения является несчастьем современного мира.<br />6) Нижняя часть поджелудочной железы погружена в изгиб селезёнки, как в гнездо.<br />Отношения между поджелудочной железой и селезёнкой отражают отношения между ребёнком и родителями, касающиеся отдавания и получения.<br />Заболевшая диабетом поджелудочная железа подобна взъерошенному животному, приготовившемуся к схватке, которое не желает давать в обиду своё семейство. Если бы оно считало, что угрозы нет, то не стало бы его защищать. Поджелудочная железа прижимается к селезёнке. Это означает, что:<br />Диабетики боготворят своих родителей или память о них. Они не умеют видеть ошибки своих родителей и считают, что причиной трудной жизни их хороших родителей является то, что родителям причиняют зло другие. Родительские представления перешли к ребёнку, и, если следовать логике, делается вывод, что тот, кто творит зло, должен начать делать добро. Так закрепляется убеждение, будто другие должны сделать жизнь хорошей, и это распространяется на всё.<br />Итак: кто желает сам наладить свою жизнь, у того поджелудочная железа будет здоровая. Кто желает, чтобы жизнь ему наладили другие, у того поджелудочная железа заболеет. Если у ребёнка есть родители, которые считают своим естественным долгом делать другим добро и которые приносят также и ребёнка в жертву своих благих деяний, то у него есть опасность заболеть диабетом. Не заболевает тот ребёнок, который, всё равно каким образом, протестует против чрезмерной благостности своих родителей и добивается своего.<br />Заболевания поджелудочной железы сродни женщине, властвующей над мужчиной, или, женским эмоциям, которые подавляют разум. Чем несдержаннее желание женщины настоять на своём, тем острее возникшая болезнь. Если эта несдержанность становится обыденным делом, то возникают воспалительные заболевания.<br />Например, если женщина не одержала в семейной ссоре победы над мужем и от злости схватилась за недоделанные дела, да так, что взмокла спина, то говорят, что панкреатит возник от сквозняка и тяжёлой работы. А если в ссоре поражение потерпел муж и отправился поднимать настроение в кабак, то его диагнозом будет алкогольный панкреатит. Истинная же причина у обоих — злоба на то, что не удалось победить партнёра.<br />Напоминаю: мужчина — создатель материальной стороны жизни. Он естественным образом отвечает за семью, коллектив, общество, идеи и любые крупные начинания даже тогда, когда им на каждом шагу командует женщина или женщины. Следовательно, если в семье, коллективе, государстве и т. д. что-то не в порядке, то, по всеобщему мнению, виноват в этом мужчина или мужчины. В отношениях между мужчинами или в отношениях между женщинами страдающей стороной является тот, кто чувствует, что над ним властвует другой. Возможно, никто над ним и не властвует, но страдающий из-за своего неверного представления видит в себе страдальца.<br />Вот и получается, что хорошие люди, они же так называемые страдальцы, с полной убеждённостью говорят: «Если бы он изменился, вот бы нам счастье привалило. Если бы директор стал платить приличную зарплату, вот бы мы зажили. Если бы президент навёл порядок, тогда бы мы не знали никаких бед. Если бы брат взялся за ум, тогда моё сердце успокоилось бы. Если бы сестра меня так не ругала, моя жизнь была бы счастливой...» И так далее. И человек, думающий подобным образом, даже не замечает, как незаметно подкрадывается к нему диабет, чтобы научить человека понимать, кто же виноват.<br />Содержание сахара в крови меняется по минутам в соответствии с мыслями, мелькающими в голове у каждого из нас по меньшей мере 16 раз в минуту. Анализы на сахар в крови берутся несколько раз в день, чтобы уловить вероятные колебания. Если человек во время обследования сражается со своими житейскими проблемами и не в состоянии успокоиться, то результаты анализов могут колебаться в очень широком диапазоне, но это ещё отнюдь не говорит о болезни.<br />Наверное, Вы все, время от времени испытываете внезапную потребность в сладком, и если его не оказывается под рукой, возникает слабость, состояние, близкое к обмороку, появляется тошнота, головная боль, упадок сил, озноб и холодный пот струится по телу. Сознание как будто отключается. Почему?<br />Человек хочет делать хорошее, хочет быть человеком. Делать добро «другим» человека подгоняет страх меня не любят, и он делает, и «другим» это нравится. Его благодарят, его хвалят, а значит, его любят. Это окрыляет, и у человека возникает желание делать как можно больше хорошего и для как можно большего числа людей. Незаметно добавляется желание показать себя, что-то доказать, сделать что-нибудь особенное, быть лучше других. <br />Человек и его окружение привыкают к его сверхактивности, сверхработоспособности, необыкновенной энергичности. Рдеющий от похвалы человек не замечает, что его начинают использовать, однако замечает, что число похвал не возрастает. Он выжимает из себя последнее, доходит до предела человеческих возможностей, но чувствует, что ни он сам, ни другие им уже не довольны. Что произошло?<br />Человеку, чтобы ощущать себя человеком, присуща естественная потребность отдавать. Что отдавать?<br />Смелый человек знает, что отдавать, это — самое ценное, то есть любовь.<br />В человеческом теле кровь нормального состава символически соответствует душевной любви. Какова у человека кровь, такова его душевная любовь. Кровь больного диабетом чересчур сладка, приторная. Чересчур сладкой или чересчур хорошей может быть только любовь боящегося человека. Читая дальше, поменяйте слово «кровь» на слово «любовь», и Вы лучше поймёте сущность болезни.<br />Клетки тела — это те самые «другие». Кровь снабжает клетки всеми питательными веществами в той мере, в какой это необходимо для клеток. Кровь человека, делающего добро «другим», по мере возрастания страха должна постепенно поставлять всё больше и больше глюкозы, чтобы «другим» было хорошо. А «другим» всё как будто мало. Иначе почему они не делают добро дающему так, как ему хотелось бы?! Испуганный дающий не замечает у себя роста недовольства собой и другими. Он даёт больше, дарит, работает, служит, не осознавая, что всё это — лишь попытка подавить свой страх, развеять его делами. <br />В зависимости от рвения такого человека его кровь даёт клеткам когда больше, когда меньше избыточной глюкозы, и сама, соответственно, недополучит глюкозу. В какой-то момент превышается черта возможного. Когда уже больше нечего отдать, тогда хочется получить, чтобы отдать. Кровь просит еды. Чем сильнее потребность спешить дальше, тем больше она просит сладкого.<br />Когда содержание сахара в крови падает, кровь голодает. Тело посылает сигнал о ситуации в виде новых страхов. В их числе страх ослабеть, страх потерять работоспособность, страх перед старостью, страх, что не смогу, не сумею, не позволят. Зато после еды человек чувствует себя хорошо, и он начинает налегать на пищу.<br />Человек, ещё недавно выглядевший от беготни тенью, начинает набирать в весе, несмотря на ещё большую беготню и усталость. Тучный человек утешает себя разными способами — например, что тяжёлый человек сильнее, либо насмехается над теми, кто сидит на диете. А когда ему уже не до насмешек, он идёт к врачу.<br />Незаметно испуганное «не могу», «нет сил» перерастает в злобное «не хочу». «Я столько хорошего сделал для других, пусть теперь делают для меня». Поначалу это служит утешительным самооправданием, и никто не догадывается, насколько роковым оно станет.<br />Понижение сахара в крови установить не так-то просто, поскольку низкий уровень сахара как результат того, что человек делает чрезмерно много хорошего для других, повышается от желания человека, чтобы другие наладили его жизнь, и в целом показатель может быть нормальным. Особенно если медицинские работники отзывчивые и заботливые. Во время обследования больной оказывается в центре внимания. Им восхищаются: какой молодец, какой выносливый, какое самопожертвование. Врач говорит, что все анализы в порядке и что подобные симптомы — результат переутомления. Но последних слов пациент уже не слышит, поскольку мысленно он уже на старте нового забега — хватит валяться на больничной койке!<br />Собравшись с силами, человек подхлёстывает себя для дальнейших дел: «Ничего страшного! Врачи всё проверили. Не надо так много есть, тогда и не будешь таким толстым, тогда ноги смогут выдержать твой вес!» А есть хочется, силы-то нет. <br />Страх вынуждает решать все проблемы посредством еды. <br />Каждый раз человек снова даёт себе зарок, что эта трапеза — последняя, пока не перестаёт обращать внимание на свою внешность: главное, чтобы силы были. Незаметно возникает и разрастается ожесточение на близких и на весь мир. Ощущение, что я сделал гораздо больше, а у других жизнь лучше, превращается в требование: «Теперь они обязаны начать и обо мне думать».<br />Всё повторяется сначала. На сей раз уже быстрее и тяжелее. Человек разочарован, несчастен. Разумеется, виноват врач, который не смог обнаружить болезнь. В таких случаях страх включает команду: ищи самооправдание. Таким щитом — чтобы никто не смог обвинить меня в лени — могла бы стать болезнь, а вернее, диагноз, чтобы было чем козырять в порядке самозащиты. Диагностированная болезнь для многих служит спасительным кругом.<br />Не говорите, что Вы так не делаете.<br />Каждый человек время от времени прибегает к услугам кратковременных болезней, если уж не удаётся отдохнуть как-нибудь иначе. Но и так называемые неизлечимые болезни по сути дела не что иное, как передышка. Если бы Вы признались себе в этом, то не только болезнь пошла бы на поправку, но и Вы осмелились бы отказаться от чрезмерно разросшейся кучи обязанностей, не ощущая себя при этом преступником перед жизнью.<br />Если Вы этого не умеете либо если это унижает Ваше самолюбие и Вы в глубине души всё же продолжаете думать: «Я сделал предостаточно. Пусть теперь делают другие», то на дороге страданий Вы снова и снова будете сталкиваться с врачом, и однажды у Вас обнаружат диабет. Возможно, Вы вспомните врача, который последним признал Вас здоровым и произнес слова, в значение которых вы оба не вникли: «Вы переутомились». Он не сумел добавить, что лишь испуганный человек несётся во всю прыть и безсмысленно тратит себя.<br />Если у Вас наступил кризис и Вы говорите, что ничто не имеет смысла и сама жизнь безсмысленна, то прибавьте к своему утверждению слово «такая». Такая жизнь никчемна и безсмысленна. Может, это заставит Вас задуматься, какая же она — другая жизнь?<br />Теперь делать хорошее для Вас будет лекарство инсулин. Обратите внимание: он делает для Вас хорошее, потому что Вы ведь этого хотели. То хорошее, что инсулин для Вас делает, заключается в том, что он позволяет Вам делать хорошее для других, то есть подпитывать клетки глюкозой. Вместо того, чтобы сделать свою жизнь лучше и быть здоровым, а затем с удовольствием делать хорошее (но в меру) для других, Вы упустили обе возможности.<br />Почему же клетки, то есть «другие», уже не принимают от Вас хорошее без посторонней помощи? Происходит это от того, что Ваше хорошее давно превысило допустимую черту и стало для других принуждением. Своими делами Вы не даёте другим делать их дела, не позволяете другим усваивать уроки их жизни. Инсулин — словно внимательный дежурный, который видит, что Вы сделали из него надсмотрщика, заставляющего других принимать Вашу собственническую любовь, и начинает бастовать. <br />7) Поджелудочная железа (мягкая ткань = женщина) расположена в центре солнечного сплетения (энергия власти), в левой части тела (мужская сторона), на передней стороне тела (в сфере влияния чувства вины). Поджелудочная железа — словно женщина, которая лежит на мужской половине и своими обвинениями принуждает других делать ей хорошее. Это не означает, что женщины спят и ничего не делают. Это означает, что женский образ мыслей оценивает жизнь с позиций лежащего, т. е. приказывающего, и исходит не из своих жизненных задач, а из властвования над мужчиной, разделяя жизнь на мужскую и женскую и не видя их единства. Перебарщивание с подобным отношением приводит к диабету.<br />Иначе говоря: больной диабетом боится поверить в себя и свои силы, поэтому он хочет, чтобы другие делали то, что положено ему самому. В частности, типичная испуганная женщина заставляет мужчину делать то, что ей не под силу, и для принуждения взывает к его совести испытанным средством — обвинением. Ей бы понять, что без принуждения всё получается легче и лучше. Но такое уж сформировалось отношение у наших современниц к мужчинам. Собственная болезнь, болезнь детей и внуков послужит лекарством для излечения этого недуга.<br />Суммирую кратко вышеизложенное: диабет — это желание, чтобы другие сделали мою жизнь хорошей.<br />Поскольку подобный менталитет прочно укоренился и поскольку медицина сделала всё, чтобы диабетикам жилось хорошо, то диабет очень трудно поддаётся излечению, хотя жизнь за счёт чужого добра никого не делает счастливым.<br />Кто в это не верит, тот должен верить жизни. А жизнь учит сурово.<br />Диабет не вызывает у больного явных симптомов, свойственных иным болезням — ни покраснения, температуры, боли, отёка или выделений. Это означает, что диабет, или желание заставить других сделаться хорошими по моей мерке, как будто выражает совершенно здравую мысль. Ведь желание, чтобы всё стало хорошим, действительно идеальное желание. Хорошим оно было бы в том случае, если под добром подразумевалась бы уравновешенность. Чем больше человек уверен в правоте этого желания, тем болезнь ближе. Какие осложнения в общении вызываются подобным взглядом на жизнь, демонстрируют осложнения при диабете.<br />Диабет причиняет вред каждой клетке тела, так как ни одна из них не может обходиться без пищи. Кстати, все болезни наносят вред каждой клетке, но больше других поражаются клетки главного очага. Подобно тому, как иной человек способен поститься целый месяц, а иной не в силах пропустить ни одного приёма пищи, так и различные клетки тела реагируют по-разному. Это зависит от величины страха, возрастающего по мере того, как его подавляют.<br />Там, где природой предусмотрено быстрое движение крови, клетки нуждаются в постоянном, стабильном питании. Чем нестабильней содержание сахара в крови — чем оно больше колеблется от страхов, тем больше вреда наносится этим клеткам, так как клетки жизненно важных органов особенно чувствительны.<br />Если диабетик постоянно удручён тем, что из-за болезни он не может осуществить свои заветные желания, и он вынужден видеть, как радостно живут другие, то это отражается на его глазах. Вначале меньше, со временем больше — чем больше он оплакивает свои несбывшиеся мечты. Чем больше он ощущает, что другие не понимают его или не считаются с ним, либо ему кажется, что другие делают что-то специально назло ему, тем сильнее в нём жажда мести, которая вызывает разрыв кровеносных сосудов сетчатки глаза вплоть до слепоты. Чем больше он уверен в том, что огорчают его нарочно, тем больше отвердевают ткани глаз — происходит известкование, что усложняет оперативное вмешательство.<br />Также может произойти кровоизлияние в мозг, если человек переоценивает потенциал своего мозга и хочет быть лучше других. Чем он старается быть рассудительней, тем больше тело даёт ему понять — то нарушением равновесия, то головными болями, то ощущением тяжести в голове — что желание быть лучше других — своего рода реванш за прошлое, а в действительности — жажда мести. Если человек не понимает сигналов тела, то следует инсульт и паралич. Степень зависит от величины жажды мести.<br />Или же больной чувствует, что он так плох, что никому уже не нужен, его любовь никому не нужна. В своей ревности он может захотеть понять другого и желать себе смерти, чтобы избавить других от себя. Часто так ведут себя люди, которые считают, что супруг нашёл новую любовь. Либо супруг действительно нашёл другую. Если от первого инфаркта, который пытается восстановить в человеке желание жить, у него окончательно пропадает желание жить, то происходит новый инфаркт, и человек уходит в мир иной. Ведь он этого хотел. Урок его жизни, который гласил, что ради слепого счастья другого человек не вправе жертвовать своим телом, остался не выученным.<br />Итак, высвобождайте вот эти стрессы:<br />1 - Отпускаем страхи ( страх меня не любят), ( страх ослабеть, страх потерять работоспособность, страх перед старостью, страх, что не смогу, не сумею, не позволят) , что бы жизнь начинать с себя и не пытаться помогать другим, когда на душе "кошки скребут", сахар в крови как раз выражает душевную смелость человека делать хорошее в первую очередь для себя. <br />2 - желание унизить другого( отёк поджелудочной железы). <br />3 - злоба униженного вызывает воспаление. <br />4 - желание быть лучше других. <br />5 - желание быстрее идти вперёд по жизни. <br />6 - стресс («Я столько хорошего сделал для других, пусть теперь делают для меня»). <br />7 - обвинение, принуждение, жажда мести.<br />8 - Родители. </p>
<br /><em>Згодна з Сергеем С. Канавалавым</em> («Энергаінфармацыйная медыцына па Канавалаву. Цэлюючыя эмоцыі»), магчымымі псіхасаматычнымі і метафізічнымі прычынамі дыябету з'яўляюцца: Прычыны. Туга па невыкананым, адчай, глыбокае гора. Акрамя таго, прычына можа быць у глыбокай спадчыннай смутку, у няздольнасці прымаць і асвойваць любоў. Чалавек падсвядома адкідае любоў, нягледзячы на тое што на глыбінным узроўні адчувае моцную патрэбу ў ёй. Будучы ў канфлікце з самім сабой, ён не здольны прымаць любоў ад іншых.<br />Спосаб вылячэння. Атрыманне ўнутранай душэўнай спакойнасці, адкрытасці да любові і здольнасці любіць — пачатак выхаду з хваробы.<br /><br /><em>Уладзімір Жыкарэнцаў</em> у сваёй кнізе «Шлях да свабоды. Кармічныя прычыны ўзнікнення праблем або як змяніць сваё жыццё» паказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (прыводзячыя да хвароб) і гарманізуючыя думкі (прыводзяць да выздараўлення) звязаныя з з'яўленнем дыябету:<br /><em><strong>Негатыўная ўстаноўка, што прыводзіць да дыябету:</strong></em><br />Гарячая жаданне таго, што магло б быць. Вялікая патрэба кантраляваць. Глыбокае шкадаванне. Не засталося ніякай салодкасці, свежасці ў жыцці.<br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Гэты момант напоўнены радасцю. Я зараз выбіраю перажываць і адчуваць салодкасць і свежасць сённяшняга дня.<br /><br /><em>Луіза Хей</em> у сваёй кнізе «Цэлюй сябе сам» паказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (прыводзячыя да хвароб) і гарманізуючыя думкі (прыводзяць да выздараўлення) звязаныя з з'яўленнем дыябету:<br /><em><strong>Негатыўная ўстаноўка, што прыводзіць да дыябету:</strong></em><br />Туга па невыкананым. Моцная патрэба кантролю. Глыбокае гора. Не засталося нічога прыемнага.<br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Гэта імгненне напоўнена радасцю. Я пачынаю адчуваць салодкасць сённяшняга дня.<br /><br /><em>Анатолій Некрасов</em> у сваёй кнізе «1000 і адзін спосаб быць самім сабой» піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах дыябету:<br />Дыябет - гэта распаўсюджаная хвароба таксама мае духоўныя прычыны. Дыябет мае непасрэднае дачыненне да жаданняў чалавека. Гэта хвароба ўзнікае, калі чалавек хоча прынесці задавальненне ад жыцця іншым, калі ён задушвае жаданні, накіраваныя на сябе, і лічыць, што не мае права на задавальненне ад жыцця, пакуль іх не будуць мець блізкія. Іншымі словамі, гэта хвароба паказвае рэзкі дэфіцыт любові да сябе. Імпаноўкі любові, а не шкадаванне! Шкадаваць сябе – гэта таксама не любіць сябе.</p>
<p><strong>Несахарный диабет</strong><br /><em>Доктор Лууле Виилма</em> в своей книге «Жизнь начинается с себя» пишет о возможных психосоматических, психологических и метафизических причинах несахарного диабета:<br />Всё, что слишком, — плохо. Если мы пьём воду сверх меры, слишком, что это? Мода? Эта мода из Америки, там пьют четыре или пять литров воды в день. Вот и я попробовала. До чего противно — рвать хочется. Вода противной кажется. Это результат обязательности: надо. Как это надо? Нет, не надо. Нужно столько, сколько нужно. Два-три года назад, когда в Америке эта мода была, я этого не понимала. Вот только сейчас поняла, что эти люди действительно нуждаются в таком количестве воды.<br />Пришла американка, которая вышла замуж за латыша и живёт в Латвии. Господи! Сидит на приёме и, как новорождённый, сосёт из бутылки через каждые 5—10 минут воду. Смотрю — это уже не мода, это уже что-то странное.<br />Начинаю искать причину. Знаете, это точно причина, которая вызывает диабет, но не сахарный. Вы знаете, их два вида: один сахарный, другой не сахарный. При сахарном диабете в крови слишком много сахара и нужно много пить, чтобы уравновесить избыток сахара.<br />Кровь, лимфа и остальные жидкости тела становятся настолько водянистыми, что возникает опасность для жизни. Не сахарный диабет — результат нарушения обмена веществ в гипофизе: не вырабатывается антидиуретический гормон, который является важнейшим регулятором водного баланса организма, воздействуя, в частности, на выделение мочи. Этот вид диабета — результат непрерывной тревоги.<br />Если человек тревожен от трагики, то есть преувеличенной реакции на пустяки (Ой, что же теперь будет!), то у него развивается не сахарный диабет. Скажем, ребёнок уже не выдерживает трагики родителей. Чем больше мама или папа, особенно мама, кричат, хотя ещё ничего не случилось, тем в большем напряжении находится ребёнок, он испытывает постоянную тревогу. У такого ребёнка развивается не сахарный диабет как реакция на отрицательную панику.<br />Это то, что творится с американцами, и к нам это тоже идёт, все уже постоянно пьют воду. Тревога от того, что вдруг не получится, ещё лучше препятствует выработке антидиуретического гормона, а выпитая вода сразу же напрямую выходит через мочевые пути.<br />Пьют также слишком много кофе и слишком много крепкого чая, а чем крепче кофе или чай, тем глубже депрессия. Когда я это сказала на семинаре в Финляндии, слушатели разозлились на меня, потому что финны всегда гордились тем, что пьют больше всех кофе. Там с утра до вечера на службе пьют кофе за счёт фирмы. Кофе-автоматы работают везде. Там пациент приходит на приём с чашкой кофе, потому что его предлагают уже в зале ожидания. Они считают это естественным, но это ненормально.<br /><br /><em>Сергей Н. Лазарев</em> в своих книгах «Диагностика кармы» (книги 1-12) и «Человек будущего» пишет о том, что основной причиной абсолютно всех болезней, в том числе и болезней поджелудочной железы является дефицит, недостаток или даже отсутствие любви в душе человека. Когда человек ставит что-то выше любви к Богу (а Бог, как говорится в Библии, есть Любовь), то он вместо обретения божественной любви устремляется к чему-то другому. К тому, что (ошибочно) считает более важным в жизни: деньги, слава, богатство, власть, удовольствия, секс, отношения, способности, порядок, мораль, знания и многим-многим другим материальным и духовным ценностям… Но это все не цель, а только средства для обретения божественной (истинной) любви, любви к Богу, любви, как у Бога. А туда, где нет (истинной) любви в душе, как обратная связь от Вселенной, приходят болезни, проблемы и прочие неприятности. Это нужно для того, чтобы человек задумался, осознал, что не туда идет, думает, говорит и делает что-то не так и начал исправляться, стал на правильный Путь! </p>
<p><em>Доктар Лууле Вііма</em> у сваіх працах піша аб магчымых псіхасаматычных, псіхалагічных і метафізічных прычынах дыябету:<br />Жыццё чалавека — гэта пастаянны працэс ператварэння дрэннага ў добрае.<br />Што азначае ператварыць дрэннае ў добрае? Гэтыя пытанні задаюць многія.<br />Як ацаніць незавершаную працу? Гэта добра або дрэнна? У сваёй незавершанасці яна дрэнная. Добрая праца зробленая.<br />Той жа самым чынам незавершаны ўрок — дрэнна, завершаны ўрок — добра. Нерашаны канфлікт — дрэнна. Канфлікт вырашаны — добра. Даиграна да канца гульня — добра, не даиграна — дрэнна. Непрайдзеная дарога — дрэнна, прайдзеная дарога — добра.<br />Падводзячы вынік, можна сказаць, што ўсё, што яшчэ не зроблена — дрэнна. Дрэнна таму, што не зроблена. Тое, што зроблена, — добра, таму што зроблена.<br />Узнікае пытанне: «Як дрэннае ператвараць у добрае?» Удзел цукру ў крыві ў працэсе абмену рэчываў выяўляе сутнасць працэсу ператварэння дрэннага ў добрае. Ён паказвае на тое, як жыццё чалавека становіцца добрым, або ж хто каму што робіць. У паўсядзённым жыцці мы прывыклі да наступнага: я зраблю жыццё іншых добрым, а іншыя няхай зробяць маё жыццё добрым.<br />Смелы чалавек пачынае з таго, што робіць добрае сабе, а ўжо пасля іншым. Хто робіць добрае сабе, той не робіць дрэннае іншым. У такога чалавека падстраўнікавая залоза здаровая. Чалавек, які адчувае страхі, спяшаецца перш за ўсё зрабіць добрае іншым, тады яго будуць лічыць добрым і будуць любіць. Робіць добрае сабе ён перадае іншым.<br />Показчык цукру ў крыві якраз выяўляе душэўную смеласць чалавека рабіць добрае перш за ўсё для сябе. Што гэта значыць?<br />Ні адна клетка нашага цела не здольная пражыць без ежы, у тым ліку без дастатковай колькасці глюкозы. Нармальнае ўтрыманне цукру ў крыві забяспечвае нармальнае харчаванне клетак, або жыццё. На мысленным узроўні гэта азначае, што ў ўраўнаважанага чалавека — разважлівага і смелага — нармальная, ўраўнаважаная жыццё.<br />Чалавек можа быць баязлівым, смелым або вельмі смелым. Між смеласцю і сверхсмеласцю, або безрозумнай смеласцю, адзін крок. Смелы штурмуе горныя вяршыні, але калі ён асляплены пашанай і славай і не заўважае мудрага папярэджання, якое яму дасылае страх, то ён становіцца безрозумна смелым, і гэта яго губіць. Той, хто ставіцца да стрэсаў як да неад'емнай часткі самога сябе і пры ўзнікненні новых стрэсаў упарадкоўвае сваё душэўнае жыццё, той ўраўнаважвае сваю негатыўную і пазітыўную энергію і не ведае пакут. Чым ўраўнаважаны чалавек, тым менш яго патрэба ў ежы і тым стабільней у яго ўтрыманне цукру ў крыві.<br />Успомніце! Страх ўраўнаважваецца салодкім. З павелічэннем страху чалавека цягне на салодкае. Пераўзыходзячы норму салодкага, чалавек смелець. На фоне салодкага рост страху не заўважаецца. Чалавек не кажа, што яму страшна, а кажа: «Хочацца салодкага». Пакуль не дасягне мяжы.</p>
<p>Поиски и исследования метафизических (тонких, ментальных, эмоциональных, психосоматических, психологических, подсознательных, глубинных) причин проблем пищеварения продолжаются. Этот материал непрерывно корректируется. Просим читателей писать свои комментарии и прислать дополнения к данной статье. <strong>Продолжение следует! </strong></p>
Удзел цукру: <br />1) у абмене рэчываў рэгулюецца падстраўнікавай залозай, якая знаходзіцца <br />2) гарызантальна<br />3) у левай частцы цела<br />4) у вобласці паясу<br />5) Яе верхняя частка сяброўска ўпіраецца ў павіў 12-перснай кішкі<br />6) а ніжняя частка размясцілася ў западзіне селенкі, як у гняздзішчы <br />7) Падстраўнікавая залоза дзяліць цела і сонечнае спляценне напалам. <br />гэта азначае:<br />1) Абмен рэчываў, падобна да мудрай кнігі казак, кажа: «Калі табе даюць, то і ты аддавай. Аддавай з свайго сэрца, тады будзеш шчаслівым. Не думай, што атрымаў менш, што атрымаў горш. Веры ў сваё аддаванне. Спачатку паглядзі на сябе, тады і іншыя з'явяцца ў сапраўдным святле. Не лічы за вышэйшую каштоўнасць тое, што аддаеш з рукі, а тое, што аддаеш з сэрца».<br />2) Гарызантальнае становішча падстраўнікавай залозы азначае, што яна з'яўляецца перагародкай паміж мінулым і будучым. Мінулае — гэта дом дзяцінства кожнага з нас, які пачынаецца з бацькі і маці і які ценню і цяжарам суправаджае нас да таго часу, пакуль мы не навучымася разумець яго правільна. Бацькі і створаны імі хатні ачаг могуць быць якія заўгодна, калі ацэньваць аднапраўна, але кожны з нас выбраў бацькоў па сваёй добрай волі, каб вывучыць тое, чаго не ўдалося вывучыць у мінулых жыццях.<br />Гарызантальная энергія з'яўляецца матэрыяльнай энергіяй. Вертыкальная энергія з'яўляецца духоўнай энергіяй. Падстраўнікавая залоза азначае крайні ўзровень, да якога можна даходзіць у перабольшванні значнасці матэрыяльнага боку жыцця. Калі матэрыяльнае стаўленне да жыцця пераўзыходзіць у чалавека ўзровень сэрцавай чакры, то ён губіць сваё будучыню, у тым ліку і будучыню дзяцей. Матэрыяльнае стаўленне азначае матэрыяльную любоў, зносіны на ўзроўні матэрыяльнага аддавання і атрымання, патрабаванне ўзнагароды за ахвяраванне цела як аб'екта сексу і пры гэтым веру ў сваю бласлаўлёнасць.<br />Будучыня ствараецца любоўю жанчыны, якая матэрыялізуецца праз мужчыну. Іншымі словамі, якое разуменне любові ў маці, такім становіцца бачанне свету ў бацькі і яго ўвасабленне ў жыццё. Мужчына можа пратэставаць супраць жаданняў жанчыны і не выконваць іх, але ён будзе барахтацца, бы рыба ў пастцы, якую расставіла жанчына, пакуль не вызваліцца ад сваіх страхаў і не знойдзе сябе. Калі жанчына лічыць, што аддала мужу самае каштоўнае — сваё цела, невінаватасць — і таму ён абавязаны забяспечыць ёй шчаслівую жыццё, то ўзнікае спрыяльная глеба для дыябету.<br />Калі дзіця (кожны з нас) хоча і можа зразумець сваіх бацькоў, бачыць у правільным святле іх добрае і дрэннае, то ён таксама здольны правільна бачыць мужчынскі і жаночы пол, і дыябету не трэба будзе з'яўляцца, каб навучыць яго гэтаму. <br />3) Левая частка цела — гэта бацька, мужчына, мужчынскі пол. Хто акрамя відавочнага добрага бачыць у бацьку і нябачнае дрэннае, хто не абмануты бацькоўскай перавагай, а разумее, што адмоўнае ў бацьку ўзнікае з страху, што мяне не любяць, той міралюбна ставіцца да мужчынскага полу, і жыццё такога чалавека будзе ладзіцца, нават калі ён не ўмее бачыць жыццё ў больш глыбокім філасофскім ракурсе.<br />Хто ў мужчынскім полі, то ёсць у так званай моцнай палавіне, шукае толькі памылкі і сваім адмоўным стаўленнем пагаршае іх, у таго матэрыяльнае жыццё складываецца не ўдала. Расшатваецца аснова яго жыцця, падобна да фундамента і каркаса дома, падобна да скелета, які падтрымлівае цела, падобна да прынцыпаў, якія садзейнічаюць развіццю жыцця. Хто хоча бачыць у іншых дрэннае без добрага, той аўтаматычна жадае, каб іншы выпраўляўся, змяняўся. А гэта і ёсць жаданне, каб іншы зрабіў маё жыццё добрым. Хоць бы тым, што ён перастане дзеяць мне на нервы сваімі недахопамі.<br />4) Узровень паясу азначае сучаснасць. Ацэньванне мінулага адбываецца ў цяперашні момант. Усе нашы думкі толькі імгненны. Хто здольны ў дадзены момант змяніць сваё стаўленне да мінулага, той у гэты самы момант паляпшае сучаснасць, што, у сваю чаргу, стварае лепшае будучыню. Хто ўмее жыць сённяшнім днём, не адмаўляючыся ад учорашняга і заўтрашняга, той ужо сёння стварае заўтра, не турбуючыся аб завтрашнім дні.<br />5) Верхняя частка падстраўнікавай залозы знаходзіцца ў надзейных абдымках 12-перснай кішкі. Вырабляемыя падстраўнікавай залозай стрававальныя ферменты рухаюцца па пратоцы ў 12-персную кішку, дзе адбываецца расшчапленне ежы на дробныя часціцы, якія асвойваюцца целам. Падстраўнікавая залоза як бы кажа 12-перснай кішцы: я даю табе тое, што ў мяне ёсць. Гэта дробязь, але як добра, што ад яе такая вялікая карысць у тваёй працы.<br />12-персная кішка выяўляе ўласцівае чалавеку пачуццё локця, адносіны сяброўства, пачуццё калектывізму, быццам кажучы чалавеку: ты ўнікальны ў сваім родзе, у тым сэнсе, што іншага такога ў гэтым свеце няма, але табе неабходна быць разам з іншымі, рэалізаваць сябе праз іншых, каб табе самому было добра. Ты станеш шчаслівым толькі тады, калі зможаш аддаваць, нават калі пакуль яшчэ ты разумееш гэта дзеянне літаральна — як аддаванне рэчы, сваёй сілы або ўмення.<br />Гэта яднанне кажа пра тое, што праз разуменне адзін аднаго твая галава захоўвае працаздольнасць і набывае абарону. Нават калі твой калектыў складаецца з усяго з двух чалавек або тваёй маленькай сям'і, але ты адносішся да яго з любоўю, то ён служыць табе апорай. Такова роля падстраўнікавай залозы як актыўнага аддаўшага.<br />У чалавека, які баяцца, адчуваючы, што ад яго ўсе хочуць толькі атрымліваць, узнікае пратэст супраць аддавання. На справе, гэта — нежаданне быць чалавекам, што знаходзіцца ў супярэчнасці з жаданнем быць чалавекам. Такое душэўнае супярэчнасць пераходзіць у смутак. <br />Невыплаканы смутак выклікае ацёк верхняй часткі падстраўнікавай залозы.<br />Ацёк перакрывае выхад ферментам, і падстраўнікавая залоза вымушана пераварваць саму сябе, падобна да зайздросніка, які варыцца ў ўласным соку і не догадываецца, што, лічыўшы сябе добрым, ён прымушае іншых танцаваць пад сваю дудку. Дрэнна тое, што з-за страху ён не дазваляе, каб гэта стала явным. Кажучы коратка, гэта — жаданне прыціснуць, прынізіць іншага.<p>
Дастойны, або ўзвышаны, чалавек не лічыць іншых дрэннымі і не жадае нікога прынізіць. Лішак злобы ў прыніжанага прыводзіць да прыніжэння іншых. Калі прыліў злобы адбываецца раптоўна, напрыклад, у выніку сваркі, калі чалавек адчувае, што яго прынізілі і не можа з гэтым змірэння, то ўзнікае вострае запаленне падстраўнікавай залозы. <br />Нагадваю: злость прыніжанага выклікае запаленне. Гэта — небяспечная для жыцця хвароба з моцнымі болямі. Хто спрабуе знайсці сваю памылку хаця б пасля канфлікту, той садзейнічае таму, што і іншая сторона захоча ўладзіць сварку. Чым хутчэй гэта адбудзецца, тым больш верагодны шанец пазбегнуць вострага панкрэатыту.<br />Калі ў калектыве адносіны напружаныя і стрэс гэты штодзённы, то стрававальны тракт або становіцца сверхчувствительным, або пачынае выбарча ставіцца да ежы, хоць і гэта не дапамагае. Магчыма, дактары ўжо дыягнаставалі хранічнае запаленне падстраўнікавай залозы. Хто доўга назапашвае злосць, у таго непазбежна ўзнікае хранічны панкрэатыт, і няшчасны будзе вымушаны стаць адлюстрана, бо не зможа з-за хваробы знаходзіцца разам з іншымі ні на працы, ні падчас адпачынку. А калі яму надакучыць пракручваць у адзіноце свае сумныя думкі, яму раптам захочацца мець зносіны з іншымі, і ўжо сама гэта зробіць яго больш супакойным. У працэсе сумесных спраў ён, магчыма, заўважыць, што яго вораг зусім не дрэнны чалавек, і зразумеет, што памыляўся. Так цела імкнецца выправіць светапогляд чалавека і праз гэта аднаўляецца.<br />Чалавек, які абвінавачвае іншых, не заўважае ўласнага страху быць вінаватым і таму не разумее, чаму іншы чалавек нападае на яго, хоць сам гэта спровакіраваў. Чым больш жорстка і прыніжальна напад, тым болей балючае запаленне, бо да ўласнай жорсткасці дадалася такая ж жорсткасць іншага. Падрабязней на жорсткасці спынімся пазней. <br />Праблема аддавання і набывання з'яўляецца няшчасцем сучаснага свету.<br />6) Ніжняя частка падстраўнікавай залозы пагружана ў павіў селенкі, як у гняздо.<br />Адносіны паміж падстраўнікавай залозай і селенкай адлюстроўваюць адносіны паміж дзіцем і бацькамі, што датычацца аддавання і атрымання.<br />Захварэлая на дыябет падстраўнікавая залоза падобная на уздзёржанага жывёлу, што рыхтуецца да бою, якое не жадае даць у абразу сваю сям'ю. Калі б яна лічыла, што пагрозы няма, яна б не стала яе абараняць. Падстраўнікавая залоза прыпадае да селенкі. Гэта азначае, што:<br />Дыябетыкі абагаўляюць сваіх бацькоў або памяць пра іх. Яны не ўмеюць бачыць памылкі сваіх бацькоў і лічаць, што прычына цяжкай жыцця іх добрых бацькоў заключаецца ў тым, што бацькам наносяць зло іншыя. Бацькоўскія ўяўленні перайшлі да дзіцяці, і, калі прытрымлівацца логікі, робіцца выснову, што той, хто робіць зло, павінен пачаць рабіць дабро. Так замацоўваецца перакананне, што іншыя павінны зрабіць жыццё добрым, і гэта распаўсюджваецца на ўсё.<br />Такім чынам: хто жадае сам наладзіць сваё жыццё, у таго падстраўнікавая залоза будзе здаровай. Хто жадае, каб жыццё яму наладзілі іншыя, у таго падстраўнікавая залоза захварэе. Калі ў дзіцяці ёсць бацькі, якія лічаць сваім натуральным абавязкам рабіць дабро іншым і якія прыносяць таксама і дзіця ў ахвяру сваіх добрых спраў, то ў яго ёсць небяспека захварэць на дыябет. Не захворвае той дзіця, які, якім бы спосабам ні было, пратэстуе супраць празмернай добрасці сваіх бацькоў і дабіваецца свайго.<br />Захворванні падстраўнікавай залозы падобныя на жанчыну, якая ўладае над мужчынам, або на жаночыя эмоцыі, якія задушваюць разум. Чым менш стрыманае жаданне жанчыны настаяць на сваім, тым вострэй узнікаючая хвароба. Калі гэта несціраннасць становіцца звычайным справам, то ўзнікаюць запаленчыя захворванні.<br />Напрыклад, калі жанчына не атрымала ў сямейнай сварцы перамогі над мужам і з злосці схапілася за недапрацаваныя справы, да такога, што запацела спіна, то кажуць, што панкрэатыт узнік з-за прадуха і цяжкай працы. А калі ў сварцы паражэнне прыняў муж і адправіўся падняць настрой у кабак, то яго дыягназам будзе алкагольны панкрэатыт. Сапраўдная ж прычына ў абодвух — злосць на тое, што не ўдалося перамагчы партнёра.<br />Нагадваю: мужчына — стваральнік матэрыяльнага боку жыцця. Ён натуральным чынам адказвае за сям'ю, калектыў, грамадства, ідэі і любыя буйныя пачынанні нават калі імі на кожным кроку камандуе жанчына або жанчыны. Такім чынам, калі ў сям'і, калектыве, дзяржаве і г. д. нешта не ў парадку, то, паводле агульнай думкі, вінаваты ў гэтым мужчына або мужчыны. У адносінах паміж мужчынамі або ў адносінах паміж жанчынамі пакрыўджанай бокам з'яўляецца той, хто адчувае, што над ім валадарства іншы. Магчыма, ніхто над ім і не валадарыць, але пакрыўджаны з-за свайго няправільнага ўяўлення бачыць у сябе пакутніка.<br />Вось і атрымліваецца, што добрыя людзі, яны ж так званыя пакутнікі, з поўнай перакананасцю кажуць: «Калі б ён змяніўся, вось бы нам шчасце ўспала. Калі б дырэктар стаў плаціць нармальную зарплату, вось бы мы загарэліся. Калі б прэзідэнт навёў парадак, тады б мы не ведалі ніякіх бед. Калі б брат стаў разумней, тады маё сэрца супакоілася б. Калі б сястра мяне так не лаяла, маё жыццё было б шчаслівым...» І гэтак далей. І чалавек, які думае такім чынам, нават не заўважае, як непрыкметна падкрадаецца да яго дыябет, каб навучыць чалавека разумець, хто ж вінаваты.<br />Змесціва цукру ў крыві мяняецца па хвілінах у адпаведнасці з думкамі, што мільгаюць у галаве кожнага з нас па меншай меры 16 раз у хвіліну. Аналіз цукру ў крыві бярэцца некалькі раз у дзень, каб захапіць верагодныя ваганні. Калі чалавек падчас абследавання змагаецца са сваімі жыццёвымі праблемамі і не можа супакоіцца, то вынікі аналізаў могуць ваганняць у вельмі шырокім дыяпазоне, але гэта яшчэ зусім не кажа пра хваробу.<br />Напэўна, Вы ўсе, час ад часу, адчуваеце раптоўную патрэбу ў салодкім, і калі яго не аказваецца пад рукой, узнікае слабасць, стан, блізкі да абмороку, з'яўляецца ванітаванне, галаўны боль, зніжэнне сіл, озноб і халодны пот струменіць па целе. Свядомасць нібы адключаецца. Чаму?<br />
Чалавек хоча рабіць добрае, хоча быць чалавекам. Рабіць дабро «іншым» чалавека падганяе страх мяне не любяць, і ён робіць, і «іншым» гэта падабаецца. Яго дзякуюць, яго хваляць, а значыць, яго любяць. Гэта акрыляе, і ў чалавека ўзнікае жаданне рабіць як мага больш добрага і для як мага большай колькасці людзей. Незаўважна дадаецца жаданне паказаць сябе, нешта даказаць, зрабіць што-небудзь асаблівае, быць лепшым за іншых. <br />Чалавек і яго атачэнне прывыкаюць да яго звышактыўнасці, звышпрацаздольнасці, незвычайнай энергічнасці. Чырванеючы ад пахвалы чалавек не заўважае, што яго пачынаюць выкарыстоўваць, аднак заўважае, што колькасць пахвал не ўзрастае. Ён выціскае з сябе апошняе, даходзіць да мяжы чалавечых магчымасцяў, але адчувае, што ні ён сам, ні іншыя ім ужо не задаволены. Што адбылося?<br />Чалавеку, каб адчуваць сябе чалавекам, уласціва натуральная патрэба аддаваць. Што аддаваць?<br />Смелы чалавек ведае, што аддаваць, гэта — самае каштоўнае, гэта значыць любоў.<br />У чалавечым целе кроў нармальнага стану сімвалічна адпавядае душэўнай любові. Якая ў чалавека кроў, такая яго душэўная любоў. Кроў хворага на дыябет занадта салодкая, прыторная. Занадта салодкай або занадта добрай можа быць толькі любоў баязлівага чалавека. Чытаючы далей, памяняйце слова «кроў» на слова «любоў», і Вы лепш зразумееце сутнасць хваробы.<br />Клеткі цела — гэта тыя самыя «іншыя». Кроў забяспечвае клеткі ўсімі пажыўнымі рэчывамі ў той меры, у якой гэта неабходна для клетак. Кроў чалавека, які робіць дабро «іншым», па меры ўзрастання страху павінна паступова пастаўляць усё больш і больш глюкозы, каб «іншым» было добра. А «іншым» усё як быццам мала. Інакш чаму яны не робяць дабро таму, хто дае так, як яму хацелася б?! Напалоханы дзялец не заўважае ў сябе росту незадаволенасці сабой і іншымі. Ён дае больш, дорыць, працуе, служыць, не ўсведамляючы, што ўсё гэта — толькі спроба падавіць свой страх, развеяць яго справамі. <br />У залежнасці ад стараннасці такога чалавека яго кроў дае клеткам калі больш, калі менш лішкавай глюкозы, і сама, адпаведна, недаатрымлівае глюкозу. У нейкі момант перавышаецца рыса магчымага. Калі ўжо больш няма чаго аддаць, тады хочацца атрымаць, каб аддаць. Кроў просіць ежы. Чым мацней патрэба спяшацца далей, тым больш яна просіць салодкага.<br />Калі ўтрыманне цукру ў крыві падае, кроў галадае. Цела пасылае сігнал пра сітуацыю ў выглядзе новых страхаў. У іх ліку страх аслабець, страх страціць працаздольнасць, страх перад старасцю, страх, што не змагу, не здолею, не дазволяць. Затое пасля ежы чалавек адчувае сябе добра, і ён пачынае налягаць на ежу.<br />Чалавек, які яшчэ нядаўна выглядаў ад бегатні ценем, пачынае набіраць у вазе, нягледзячы на яшчэ большую бегатню і стомленасць. Тоўсты чалавек суцяшае сябе рознымі спосабамі — напрыклад, што цяжкі чалавек мацнейшы, або насміхаецца над тымі, хто сядзіць на дыеце. А калі яму ўжо не да насмешак, ён ідзе да ўрача.<br />Незаўважна напалоханае «не магу», «няма сіл» перарастае ў злоснае «не хачу». «Я столькі добрага зрабіў для іншых, хай цяпер робяць для мяне». Спачатку гэта служыць суцяшальным самаапраўданнем, і ніхто не здагадваецца, наколькі фатальным яно стане.<br />Паніжэнне цукру ў крыві ўсталяваць не так проста, паколькі нізкі ўзровень цукру як вынік таго, што чалавек робіць празмерна шмат добрага для іншых, павышаецца ад жадання чалавека, каб іншыя наладзілі яго жыццё, і ў цэлым паказчык можа быць нармальным. Асабліва калі медыцынскія работнікі спагадлівыя і клапатлівыя. Падчас абследавання хворы апынаецца ў цэнтры ўвагі. Ім захапляюцца: які малайчына, які вынослівы, якое самаахвяраванне. Урач кажа, што ўсе аналізы ў парадку і што падобныя сімптомы — вынік перастамлення. Але апошніх слоў пацыент ужо не чуе, паколькі мысленна ён ужо на старце новага забегу — хопіць валяцца на бальнічным ложку!<br />Сабраўшыся з сіламі, чалавек падганяе сябе для далейшых спраў: «Нічога страшнага! Урачы ўсё праверылі. Не трэба так шмат есці, тады і не будзеш такім тоўстым, тады ногі змогуць вытрымаць твой вес!» А есці хочацца, сілы ж няма. <br />Страх вымушае вырашаць усе праблемы з дапамогай ежы. <br />Кожны раз чалавек зноў дае сабе зарок, што гэтая трапеза — апошняя, пакуль не перастае звяртаць увагу на сваю знешнасць: галоўнае, каб сілы былі. Незаўважна ўзнікае і разрастаецца азлабленне на блізкіх і на ўвесь свет. Адчуванне, што я зрабіў нашмат больш, а ў іншых жыццё лепшае, ператвараецца ў патрабаванне: «Цяпер яны абавязаны пачаць і пра мяне думаць».<br />Усё паўтараецца спачатку. На гэты раз ужо хутчэй і цяжэй. Чалавек расчараваны, няшчасны. Зразумела, вінаваты ўрач, які не змог выявіць хваробу. У такіх выпадках страх уключае каманду: шукай самаапраўданне. Такім шчытом — каб ніхто не змог абвінаваціць мяне ў ляноце — магла б стаць хвароба, а дакладней, дыягназ, каб было чым казыраць у парадку самаабароны. Дыягнаставаная хвароба для многіх служыць выратавальным кругам.<br />Не кажыце, што Вы так не робіце.<br />Кожны чалавек час ад часу звяртаецца да паслуг кароткачасовых хвароб, калі ўжо не ўдаецца адпачыць як-небудзь інакш. Але і так званыя невылечныя хваробы па сутнасці справы не што іншае, як перадышка. Калі б Вы прызналіся сабе ў гэтым, то не толькі хвароба пайшла б на папраўку, але і Вы асмеліліся б адмовіцца ад празмерна разрослага кучы абавязкаў, не адчуваючы сябе пры гэтым злачынцам перад жыццём.<br />Калі Вы гэтага не ўмееце ці калі гэта прыніжае Ваша самалюбства і Вы ў глыбіні душы ўсё ж працягваеце думаць: «Я зрабіў больш чым дастаткова. Хай цяпер робяць іншыя», то на дарозе пакут Вы зноў і зноў будзеце сутыкацца з урачом, і аднойчы ў Вас выявяць дыябет. Магчыма, Вы ўспомніце ўрача, які апошнім прызнаў Вас здаровым і вымавіў словы, у значэнне якіх вы абодва не ўніклі: «Вы перастаміліся». Ён не здолеў дадаць, што толькі напалоханы чалавек нясецца ва ўсю прыць і бессэнсоўна траціць сябе.<br />Калі ў Вас наступіў крызіс і Вы кажаце, што нічога не мае сэнсу і само жыццё бессэнсоўнае, то дадайце да свайго сцвярджэння слова «такое». Такое жыццё нікчэмнае і бессэнсоўнае. Можа, гэта прымусіць Вас задумацца, якое ж яно — іншае жыццё?<br />Цяпер рабіць добрае для Вас будзе лекі інсулін. Звярніце ўвагу: ён робіць для Вас добрае, таму што Вы ж гэтага хацелі. Тое добрае, што інсулін для Вас робіць, заключаецца ў тым, што ён дазваляе Вам рабіць добрае для іншых, гэта значыць падсілкоўваць клеткі глюкозай. Замест таго, каб зрабіць сваё жыццё лепшым і быць здаровым, а затым з задавальненнем рабіць добрае (але ў меру) для іншых, Вы ўпусцілі абедзве магчымасці.<br />Чаму ж клеткі, гэта значыць «іншыя», ужо не прымаюць ад Вас добрае без староннай дапамогі? Адбываецца гэта ад таго, што Вашае добрае даўно перавысіла дапушчальную рысу і стала для іншых прымусам. Сваімі справамі Вы не даяце іншым рабіць іх справы, не дазваляеце іншым засвойваць урокі іх жыцця. Інсулін — быццам уважлівы дзяжурны, які бачыць, што Вы зрабілі з яго наглядчыка, які прымушае іншых прымаць Вашу ўласніцкую любоў, і пачынае баставаць. Вось пераклад на беларускую мову:
 
<br />7) Падстраўнікавая залоза (мяккая тканка = жанчына) размешчана ў цэнтры сонечнага спляцення (энергія ўлады), у левай частцы цела (мужчынскі бок), на пярэдняй старане цела (у сферы ўплыву пачуцця віны). Падстраўнікавая залоза — нібы жанчына, якая ляжыць на мужчынскай палове і сваімі абвінавачваннямі прымушае іншых рабіць ёй добрае. Гэта не азначае, што жанчыны спяць і нічога не робяць. Гэта азначае, што жаночы вобраз думак ацэньвае жыццё з пазіцый таго, хто ляжыць, г. зн. загадвае, і зыходзіць не са сваіх жыццёвых задач, а з валадарання над мужчынам, падзяляючы жыццё на мужчынскае і жаночае і не бачачы іх адзінства. Перабольшванне з падобным стаўленнем прыводзіць да дыябету.<br />Інакш кажучы: хворы на дыябет баіцца паверыць у сябе і свае сілы, таму ён хоча, каб іншыя рабілі тое, што належыць яму самому. У прыватнасці, тыповая спалоханая жанчына прымушае мужчыну рабіць тое, што ёй не пад сілу, і для прымусу звяртаецца да яго сумлення выпрабаваным сродкам — абвінавачваннем. Ёй бы зразумець, што без прымусу ўсё атрымліваецца лягчэй і лепш. Але такое ўжо сфармавалася стаўленне ў нашых сучасніц да мужчын. Уласная хвароба, хвароба дзяцей і ўнукаў паслужыць лекамі для вылячэння гэтай хваробы.<br />Падсумоўваю коратка вышэйсказанае: дыябет — гэта жаданне, каб іншыя зрабілі маё жыццё добрым.<br />Паколькі падобны менталітэт трывала ўкараніўся і паколькі медыцына зрабіла ўсё, каб дыябетыкам жылося добра, то дыябет вельмі цяжка паддаецца вылячэнню, хоць жыццё за кошт чужога дабра нікога не робіць шчаслівым.<br />Хто ў гэта не верыць, той павінен верыць жыццю. А жыццё вучыць сурова.<br />Дыябет не выклікае ў хворага відавочных сімптомаў, уласцівых іншым хваробам — ні пачырванення, тэмпературы, болю, ацёку або выдзяленняў. Гэта азначае, што дыябет, або жаданне прымусіць іншых зрабіцца добрымі па маёй мерцы, быццам выказвае цалкам здаровую думку. Бо жаданне, каб усё стала добрым, сапраўды ідэальнае жаданне. Добрым яно было б у тым выпадку, калі пад дабром падразумявалася б ураўнаважанасць. Чым больш чалавек упэўнены ў слушнасці гэтага жадання, тым хвароба бліжэй. Якія ўскладненні ў зносінах выклікаюцца падобным поглядам на жыццё, дэманструюць ускладненні пры дыябеце.<br />Дыябет прычыняе шкоду кожнай клетцы цела, бо ніводная з іх не можа абыходзіцца без ежы. Дарэчы, усе хваробы наносяць шкоду кожнай клетцы, але больш за іншых пашкоджваюцца клеткі галоўнага ачага. Падобна да таго, як іншы чалавек здольны пасціцца цэлы месяц, а іншы не ў сілах прапусціць ні аднаго прыёму ежы, так і розныя клеткі цела рэагуюць па-рознаму. Гэта залежыць ад велічыні страху, які ўзрастае па меры таго, як яго падаўляюць.<br />Там, дзе прыродай прадугледжана хуткі рух крыві, клеткі маюць патрэбу ў пастаянным, стабільным харчаванні. Чым нестабільней змест цукру ў крыві — чым яно больш вагаецца ад страхаў, тым больш шкоды наносіцца гэтым клеткам, бо клеткі жыццёва важных органаў асабліва адчувальныя.<br />Калі дыябетык пастаянна засмучаны тым, што з-за хваробы ён не можа ажыццявіць свае запаветныя жаданні, і ён вымушаны бачыць, як радасна жывуць іншыя, то гэта адбіваецца на яго вачах. Спачатку менш, з часам больш — чым больш ён аплаквае свае няспраўджаныя мары. Чым больш ён адчувае, што іншыя не разумеюць яго або не лічацца з ім, альбо яму здаецца, што іншыя робяць штосьці спецыяльна насуперак яму, тым мацней у ім прага помсты, якая выклікае разрыў крывяносных сасудаў сятчаткі вока аж да слепаты. Чым больш ён упэўнены ў тым, што засмучаюць яго знарок, тым больш цвярдзеюць тканкі вачэй — адбываецца вапнаванне, што ўскладняе аператыўнае ўмяшанне.<br />Таксама можа адбыцца крывазліццё ў мозг, калі чалавек пераацэньвае патэнцыял свайго мозга і хоча быць лепшым за іншых. Чым ён стараецца быць разважлівей, тым больш цела дае яму зразумець — то парушэннем раўнавагі, то галаўнымі болямі, то адчуваннем цяжару ў галаве — што жаданне быць лепшым за іншых — свайго роду рэванш за мінулае, а ў сапраўднасці — прага помсты. Калі чалавек не разумее сігналаў цела, то наступае інсульт і параліч. Ступень залежыць ад велічыні прагі помсты.<br />Або ж хворы адчувае, што ён такі дрэнны, што нікому ўжо не патрэбен, яго каханне нікому не патрэбна. У сваёй рэўнасці ён можа захацець зразумець іншага і жадаць сабе смерці, каб пазбавіць іншых ад сябе. Часта так паводзяць сябе людзі, якія лічаць, што муж знайшоў новае каханне. Альбо муж сапраўды знайшоў іншую. Калі ад першага інфаркту, які спрабуе аднавіць у чалавеку жаданне жыць, у яго канчаткова прападае жаданне жыць, то адбываецца новы інфаркт, і чалавек сыходзіць у свет іншы. Бо ён гэтага хацеў. Урок яго жыцця, які казаў, што дзеля сляпога шчасця іншага чалавек не мае права ахвяраваць сваім целам, застаўся не вывучаным.<br />Такім чынам, вызваляйце вось гэтыя стрэсы:<br />1 - Адпускаем страхі (страх мяне не любяць), (страх аслабець, страх страціць працаздольнасць, страх перад старасцю, страх, што не змагу, не здолею, не дазволяць), каб жыццё пачынаць з сябе і не спрабаваць дапамагаць іншым, калі на душы "кошкі скрабуць", цукар у крыві якраз выяўляе душэўную смеласць чалавека рабіць добрае ў першую чаргу для сябе. <br />2 - жаданне прынізіць іншага (ацёк падстраўнікавай залозы). <br />3 - злосць прыніжанага выклікае запаленне. <br />4 - жаданне быць лепшым за іншых. <br />5 - жаданне хутчэй ісці наперад па жыцці. <br />6 - стрэс («Я столькі добрага зрабіў для іншых, няхай цяпер робяць для мяне»). <br />7 - абвінавачванне, прымус, прага помсты.<br />8 - Бацькі. </p>
<p><strong>Нецукровы дыябет</strong><br /><em>Доктар Лууле Віільма</em> ў сваёй кнізе «Жыццё пачынаецца з сябе» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны нецукровага дыябету:<br />Усё, што занадта, — дрэнна. Калі мы п'ём ваду звыш меры, занадта, што гэта? Мода? Гэтая мода з Амерыкі, там п'юць чатыры ці пяць літраў вады ў дзень. Вось і я паспрабавала. Да чаго агідна — ванітаваць хочацца. Вада агіднай здаецца. Гэта вынік абавязковасці: трэба. Як гэта трэба? Не, не трэба. Трэба столькі, колькі трэба. Два-тры гады таму, калі ў Амерыцы гэтая мода была, я гэтага не разумела. Вось толькі цяпер зразумела, што гэтыя людзі сапраўды маюць патрэбу ў такой колькасці вады.<br />Прыйшла амерыканка, якая выйшла замуж за латыша і жыве ў Латвіі. Божа! Сядзіць на прыёме і, як нованароджаны, смокча з бутэлькі праз кожныя 5-10 хвілін ваду. Гляджу — гэта ўжо не мода, гэта ўжо нешта дзіўнае.<br />Пачынаю шукаць прычыну. Ведаеце, гэта дакладна прычына, якая выклікае дыябет, але не цукровы. Вы ведаеце, іх два віды: адзін цукровы, другі не цукровы. Пры цукровым дыябеце ў крыві занадта шмат цукру і трэба шмат піць, каб ураўнаважыць лішак цукру.<br />Кроў, лімфа і астатнія вадкасці цела становяцца настолькі вадзяністымі, што ўзнікае небяспека для жыцця. Не цукровы дыябет — вынік парушэння абмену рэчываў у гіпофізе: не выпрацоўваецца антыдыурэтычны гармон, які з'яўляецца найважнейшым рэгулятарам воднага балансу арганізма, уздзейнічаючы, у прыватнасці, на выдзяленне мачы. Гэты від дыябету — вынік бесперапыннай трывогі.<br />Калі чалавек трывожны ад трагікі, гэта значыць перабольшанай рэакцыі на дробязі (Ой, што ж цяпер будзе!), то ў яго развіваецца не цукровы дыябет. Скажам, дзіця ўжо не вытрымлівае трагікі бацькоў. Чым больш мама ці тата, асабліва мама, крычаць, хоць яшчэ нічога не здарылася, тым у большым напружанні знаходзіцца дзіця, яно адчувае пастаянную трывогу. У такога дзіцяці развіваецца не цукровы дыябет як рэакцыя на адмоўную паніку.<br />Гэта тое, што творыцца з амерыканцамі, і да нас гэта таксама ідзе, усе ўжо пастаянна п'юць ваду. Трывога ад таго, што раптам не атрымаецца, яшчэ лепш перашкаджае выпрацоўцы антыдыурэтычнага гармону, а выпітая вада адразу ж напрамую выходзіць праз мачавыя шляхі.<br />П'юць таксама занадта шмат кавы і занадта шмат моцнай гарбаты, а чым мацней кава ці чай, тым глыбей дэпрэсія. Калі я гэта сказала на семінары ў Фінляндыі, слухачы раззлаваліся на мяне, таму што фіны заўсёды ганарыліся тым, што п'юць больш за ўсіх кавы. Тамака з раніцы да вечара на службе п'юць каву за рахунак фірмы. Кава-аўтаматы працуюць усюды. Там пацыент прыходзіць на прыём з кубкам кавы, бо яго прапануюць ужо ў зале чакання. Яны лічаць гэта натуральным, але гэта ненармальна.<br /><br /><p><em>Сяргей М. Лазараў</em> у сваіх кнігах «Дыягностыка кармы» (кнігі 1-12) і «Чалавек будучыні» піша пра тое, што асноўнай прычынай абсалютна ўсіх хвароб, у тым ліку і дыябету з'яўляецца дэфіцыт, недахоп або нават адсутнасць любові ў душы чалавека. Калі чалавек ставіць нешта вышэй за любоў да Бога (а Бог, як гаворыцца ў Бібліі, ёсць Любоў), то ён замест набыцця боскай любові імкнецца да чагосьці іншага. Да таго, што (памылкова) лічыць больш важным у жыцці: грошы, слава, багацце, улада, асалода, секс, адносіны, здольнасці, парадак, мараль, веды і многім-многім іншым матэрыяльным і духоўным каштоўнасцям… Але гэта ўсё не мэта, а толькі сродкі для набыцця боскай (сапраўднай) любові, любові да Бога, любові, як у Бога. А туды, дзе няма (сапраўднай) любові ў душы, як зваротная сувязь ад Сусвету, прыходзяць хваробы, праблемы і іншыя непрыемнасці. Гэта патрэбна для таго, каб чалавек задумаўся, усвядоміў, што не туды ідзе, думае, гаворыць і робіць нешта не так і пачаў выпраўляцца, стаў на правільны Шлях! </p>
 
<p>Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын дыябету працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. <strong>Працяг будзе!</strong></p>
   
   
<hr />
<hr />
'''© [https://zhalevich.com/andrei-zhalevich_ru.html Андрей ЖАЛЕВИЧ]<br>
'''© [https://zhalevich.com/andrei-zhalevich_sw.html Андрэй ЖАЛЕВІЧ]<br>
'''[https://zhalevich.com/index_ru.html www.zhalevich.com]'''
'''[https://zhalevich.com/index_sw.html www.zhalevich.com]'''
<hr />
<hr />
== Использованные источники ==
== Выкарыстаныя крыніцы ==
# Андрей Жалевич. '''[[СВЕТОРАЗУМЕНИЕ]]'''. - Вроцлав: Zhalevich.Com, 2023 r.
# Андрэй Жалевіч. '''[https://zhalevich.com/trakt-swietarazum_sw.html СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў]'''. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
# Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
# Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
# Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
# Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.

Цяперашняя вэрсія на 17:59, 26 ліпеня 2024

MOWA : Język polski | Свята-Мова | Русский язык

У Вас дыябет? Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, псіхалагічныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны цукровага дыябету.

Вось што піша аб гэтым сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы:

Ліз Бурбо у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Любі сябе!"» піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах дыябету:
Дыябет - гэта хвароба падстраўнікавай залозы, вельмі важнага органа, які выконвае мноства функцый. У лік гэтых функцый ўваходзіць і выпрацоўка інсуліну - гармона, неабходнага для падтрымання нармальнага ўзроўню глюкозы ў крыві. Дыябет звычайна пачынаецца, калі падстраўнікавая залоза перастае вырабляць дастатковую колькасць інсуліну. У некаторых выпадках - напрыклад, пры атлусценні - дыябет можа быць выкліканы непераноснасцю арганізма да інсуліну.
Эмацыйная блакада. Падстраўнікавая залоза знаходзіцца ў адным з энергетычных цэнтраў чалавечага цела - сонечным спляценні. Любыя парушэнні функцый гэтай залозы з'яўляюцца прыкметай праблем у эмацыйнай сферы. Энергетычны цэнтр, у якім знаходзіцца падстраўнікавая залоза, кіруе эмоцыямі, жаданнямі і інтэлектам. Хвораму дыябетам звычайна вельмі ўражлівы, у яго шмат жаданняў. Як правіла, ён жадае не толькі для сябе, але і для ўсіх сваіх блізкіх. Ён хоча, каб кожны атрымаў свой кавалак тарта. Тым не менш, ён можа адчуць зайздрасць, калі камусьці дасталася больш, чым яму.
Гэта вельмі адданы чалавек, але яго чаканні нереальныя. Ён стараецца клапаціцца пра ўсіх, хто трапляе ў поле яго зроку, і вінаваціць сябе, калі жыццё іншых людзей ідзе не так, як ён задумваў. Для хворага дыябетам характэрна інтэнсіўная мысленная дзейнасць, паколькі ён пастаянна думае пра тое, як рэалізаваць свае планы. Але за ўсімі гэтымі планамі і жаданнямі хаваецца глыбокая смутак, выкліканая нездавальняючай жаданнем ласкі і любові.
У дзіцяці дыябет узнікае, калі яно не адчувае дастатковай разумення і ўвагі з боку бацькоў. Смутак стварае пустэчу ў яго душы, а прырода не церпіць пустаты. Каб прыцягнуць да сябе ўвагу, яно захворвае.
Ментальная блакада. Дыябет кажа табе пра тое, што прыйшоў час расслабіцца і спыніць спробу кантраляваць усё. Няхай усё адбываецца натуральным чынам. Ты больш не павінен верыць, што твая місія - зрабіць шчаслівымі ўсіх навакольных. Ты праяўляеш мэтанакіраванасць і настойлівасць, але можа аказацца, што людзі, дзеля якіх ты стараешся, хочуць нешта іншае і не патрэбуюць тваіх дабрадзейнасцяў. Пачуццё салодкасці сапраўднага, замест таго, каб думаць пра свае будучыя жаданні. Да сённяшняга дня ты аддаваў перавагу верыць, што ўсё, чаго ты хочаш, - не толькі для цябе, але і для іншых. Усвядомь, што гэтыя жаданні ў першую чаргу твае, і прызнай усё, чаго табе ўдалося дасягнуць. Падумай таксама пра тое, што нават калі ў мінулым табе не ўдалося рэалізаваць якое-небудзь вялікае жаданне, гэта не перашкаджае табе ацаніць жаданні паменш, якія выяўляюцца ў сучаснасці.
Дзіця, хворы на дыябет, павінен перастаць верыць, што сям'я яго адштурхоўвае, і паспрабаваць самастойна заняць сваё месца.

Бодо Багінскі і Шармо Шаліла у сваёй кнізе «"Рэйкі" - універсальная энергія жыцця» піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах праблем і хвароб дыябету:
За ім хаваецца жаданне любові, якое сам сабе не прызнаюць, аднак адначасова гэта паказчык на няздольнасць прыняць любоў, поўнасцю ўпусціць яе ў сябе. Гэта прыводзіць да акіслення, бо той, хто не любіць, становіцца кіслым. Табе не хапае салодкасці жыцця, і ты імкнешся да любові, якую сам даць не можаш. Таму хутка неуменніе адчуваць адбіваецца і на фізічным узроўні, як ужо даўно адкладваецца ў душы.
Пакінь мінулае і паважай радасць і задавальненне, любоў і спачуванне як асноўныя асновы жыцця. Рэйкі - гэта аптымальная дапамога ў тваёй сітуацыі, якую ты павінен выкарыстоўваць. Жадаем радасці!

Валерый В. Сінельнікаў у сваёй кнізе «Возлюби хваробу сваю» піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах дыябету:
Ёсць дзве разнавіднасці цукровага дыябету. У абодвух выпадках у крыві павышаны ўзровень цукру, але ў адным выпадку ў арганізм неабходна ўводзіць інсулін, паколькі клеткі залозы яго не вырабляюць, а ў іншым — дастаткова выкарыстоўваць толькі цукравы зніжальныя сродкі. Цікава, што другая разнавіднасць дыябету часцей узнікае ў пажылых людзей і звязана з з'явамі атеросклерозу. Менавіта да старэйшага ўзросту людзі назапашваюць масу непрыемных эмоцый: гора, тугу, крыўды на жыццё, на людзей. Паступова ў іх фармуецца падсвядомае і свядомая адчуванне, што ў жыцці не засталося нічога прыемнага, «салодкага». Такія людзі адчуваюць моцны дэфіцыт радасці.
Дыябетыкі не могуць есці салодкае. Іх арганізм кажа ім літаральна наступнае: «Ты зможаш атрымліваць салодкае звонку толькі ў тым выпадку, калі зробіш сваё жыццё «салодкім». Вучыся атрымліваць задавальненне. Выбірай у жыцці толькі самае прыемнае для сябе. Зрабі так, каб усё ў гэтым свеце прыносіла табе радасць і задавальненне».
У адной маёй пацыенткі быў ўзровень цукру каля адзінак. Таблеткі і дыета зніжалі яго, але незначна. Пасля таго як яна папрацавала са сваім падсвядомым і ачысцілася ад негатыўных думак і перажыванняў, узровень цукру знізіўся да нормы і больш не ўзнімаліся.
Дыябет страшны сваімі ўскладненнямі: глаўкома, катаракта, склероз, звужэнне сасудаў канечнасцяў, асабліва ног. Менавіта ад гэтых ускладненняў хворая і памірае. Але калі вы паглядзіце ў гэтай кнізе прычыны ўсіх гэтых пакут, то вы знойдзеце адну заканамернасць: у аснове гэтых захворванняў — дэфіцыт радасці.
- Доктар, але як я магу радавацца жыццю, калі
яно такое кепскае і цяжкае. Калі вакол адбываюцца такія жахлівасці, — гэта я часта чую ад сваіх пацыентаў. Вось і цяпер на прыёме сядзіць пажылы мужчына-пенсіянер і выказвае свае прэтэнзіі да жыцця, людзям, уладам.
— У такіх выпадках, — адказваю яму, — я заўсёды кажу людзям, што трэба вучыцца радавацца жыццю. Нас вучаць з дзяцінства хадзіць, гаварыць, пісаць, чытаць, лічыць. У школе мы вывучаем розныя законы матэматыкі і фізікі. А вось законы духоўнага жыцця чалавека нам не выкладаюць. Як прымаць жыццё такой, якая яна ёсць, без прэтэнзій і крыўдаў, — гэтаму нас не вучаць. Таму і вырастаем такімі непадрыхтаванымі да жыцця. Таму і хварэем.


Згодна з Сергеем С. Канавалавым («Энергаінфармацыйная медыцына па Канавалаву. Цэлюючыя эмоцыі»), магчымымі псіхасаматычнымі і метафізічнымі прычынамі дыябету з'яўляюцца: Прычыны. Туга па невыкананым, адчай, глыбокае гора. Акрамя таго, прычына можа быць у глыбокай спадчыннай смутку, у няздольнасці прымаць і асвойваць любоў. Чалавек падсвядома адкідае любоў, нягледзячы на тое што на глыбінным узроўні адчувае моцную патрэбу ў ёй. Будучы ў канфлікце з самім сабой, ён не здольны прымаць любоў ад іншых.
Спосаб вылячэння. Атрыманне ўнутранай душэўнай спакойнасці, адкрытасці да любові і здольнасці любіць — пачатак выхаду з хваробы.

Уладзімір Жыкарэнцаў у сваёй кнізе «Шлях да свабоды. Кармічныя прычыны ўзнікнення праблем або як змяніць сваё жыццё» паказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (прыводзячыя да хвароб) і гарманізуючыя думкі (прыводзяць да выздараўлення) звязаныя з з'яўленнем дыябету:
Негатыўная ўстаноўка, што прыводзіць да дыябету:
Гарячая жаданне таго, што магло б быць. Вялікая патрэба кантраляваць. Глыбокае шкадаванне. Не засталося ніякай салодкасці, свежасці ў жыцці.
Гарманізуючыя думкі:
Гэты момант напоўнены радасцю. Я зараз выбіраю перажываць і адчуваць салодкасць і свежасць сённяшняга дня.

Луіза Хей у сваёй кнізе «Цэлюй сябе сам» паказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (прыводзячыя да хвароб) і гарманізуючыя думкі (прыводзяць да выздараўлення) звязаныя з з'яўленнем дыябету:
Негатыўная ўстаноўка, што прыводзіць да дыябету:
Туга па невыкананым. Моцная патрэба кантролю. Глыбокае гора. Не засталося нічога прыемнага.
Гарманізуючыя думкі:
Гэта імгненне напоўнена радасцю. Я пачынаю адчуваць салодкасць сённяшняга дня.

Анатолій Некрасов у сваёй кнізе «1000 і адзін спосаб быць самім сабой» піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах дыябету:
Дыябет - гэта распаўсюджаная хвароба таксама мае духоўныя прычыны. Дыябет мае непасрэднае дачыненне да жаданняў чалавека. Гэта хвароба ўзнікае, калі чалавек хоча прынесці задавальненне ад жыцця іншым, калі ён задушвае жаданні, накіраваныя на сябе, і лічыць, што не мае права на задавальненне ад жыцця, пакуль іх не будуць мець блізкія. Іншымі словамі, гэта хвароба паказвае рэзкі дэфіцыт любові да сябе. Імпаноўкі любові, а не шкадаванне! Шкадаваць сябе – гэта таксама не любіць сябе.

Доктар Лууле Вііма у сваіх працах піша аб магчымых псіхасаматычных, псіхалагічных і метафізічных прычынах дыябету:
Жыццё чалавека — гэта пастаянны працэс ператварэння дрэннага ў добрае.
Што азначае ператварыць дрэннае ў добрае? Гэтыя пытанні задаюць многія.
Як ацаніць незавершаную працу? Гэта добра або дрэнна? У сваёй незавершанасці яна дрэнная. Добрая праца зробленая.
Той жа самым чынам незавершаны ўрок — дрэнна, завершаны ўрок — добра. Нерашаны канфлікт — дрэнна. Канфлікт вырашаны — добра. Даиграна да канца гульня — добра, не даиграна — дрэнна. Непрайдзеная дарога — дрэнна, прайдзеная дарога — добра.
Падводзячы вынік, можна сказаць, што ўсё, што яшчэ не зроблена — дрэнна. Дрэнна таму, што не зроблена. Тое, што зроблена, — добра, таму што зроблена.
Узнікае пытанне: «Як дрэннае ператвараць у добрае?» Удзел цукру ў крыві ў працэсе абмену рэчываў выяўляе сутнасць працэсу ператварэння дрэннага ў добрае. Ён паказвае на тое, як жыццё чалавека становіцца добрым, або ж хто каму што робіць. У паўсядзённым жыцці мы прывыклі да наступнага: я зраблю жыццё іншых добрым, а іншыя няхай зробяць маё жыццё добрым.
Смелы чалавек пачынае з таго, што робіць добрае сабе, а ўжо пасля іншым. Хто робіць добрае сабе, той не робіць дрэннае іншым. У такога чалавека падстраўнікавая залоза здаровая. Чалавек, які адчувае страхі, спяшаецца перш за ўсё зрабіць добрае іншым, тады яго будуць лічыць добрым і будуць любіць. Робіць добрае сабе ён перадае іншым.
Показчык цукру ў крыві якраз выяўляе душэўную смеласць чалавека рабіць добрае перш за ўсё для сябе. Што гэта значыць?
Ні адна клетка нашага цела не здольная пражыць без ежы, у тым ліку без дастатковай колькасці глюкозы. Нармальнае ўтрыманне цукру ў крыві забяспечвае нармальнае харчаванне клетак, або жыццё. На мысленным узроўні гэта азначае, што ў ўраўнаважанага чалавека — разважлівага і смелага — нармальная, ўраўнаважаная жыццё.
Чалавек можа быць баязлівым, смелым або вельмі смелым. Між смеласцю і сверхсмеласцю, або безрозумнай смеласцю, адзін крок. Смелы штурмуе горныя вяршыні, але калі ён асляплены пашанай і славай і не заўважае мудрага папярэджання, якое яму дасылае страх, то ён становіцца безрозумна смелым, і гэта яго губіць. Той, хто ставіцца да стрэсаў як да неад'емнай часткі самога сябе і пры ўзнікненні новых стрэсаў упарадкоўвае сваё душэўнае жыццё, той ўраўнаважвае сваю негатыўную і пазітыўную энергію і не ведае пакут. Чым ўраўнаважаны чалавек, тым менш яго патрэба ў ежы і тым стабільней у яго ўтрыманне цукру ў крыві.
Успомніце! Страх ўраўнаважваецца салодкім. З павелічэннем страху чалавека цягне на салодкае. Пераўзыходзячы норму салодкага, чалавек смелець. На фоне салодкага рост страху не заўважаецца. Чалавек не кажа, што яму страшна, а кажа: «Хочацца салодкага». Пакуль не дасягне мяжы.

Удзел цукру:
1) у абмене рэчываў рэгулюецца падстраўнікавай залозай, якая знаходзіцца
2) гарызантальна
3) у левай частцы цела
4) у вобласці паясу
5) Яе верхняя частка сяброўска ўпіраецца ў павіў 12-перснай кішкі
6) а ніжняя частка размясцілася ў западзіне селенкі, як у гняздзішчы
7) Падстраўнікавая залоза дзяліць цела і сонечнае спляценне напалам.
гэта азначае:
1) Абмен рэчываў, падобна да мудрай кнігі казак, кажа: «Калі табе даюць, то і ты аддавай. Аддавай з свайго сэрца, тады будзеш шчаслівым. Не думай, што атрымаў менш, што атрымаў горш. Веры ў сваё аддаванне. Спачатку паглядзі на сябе, тады і іншыя з'явяцца ў сапраўдным святле. Не лічы за вышэйшую каштоўнасць тое, што аддаеш з рукі, а тое, што аддаеш з сэрца».
2) Гарызантальнае становішча падстраўнікавай залозы азначае, што яна з'яўляецца перагародкай паміж мінулым і будучым. Мінулае — гэта дом дзяцінства кожнага з нас, які пачынаецца з бацькі і маці і які ценню і цяжарам суправаджае нас да таго часу, пакуль мы не навучымася разумець яго правільна. Бацькі і створаны імі хатні ачаг могуць быць якія заўгодна, калі ацэньваць аднапраўна, але кожны з нас выбраў бацькоў па сваёй добрай волі, каб вывучыць тое, чаго не ўдалося вывучыць у мінулых жыццях.
Гарызантальная энергія з'яўляецца матэрыяльнай энергіяй. Вертыкальная энергія з'яўляецца духоўнай энергіяй. Падстраўнікавая залоза азначае крайні ўзровень, да якога можна даходзіць у перабольшванні значнасці матэрыяльнага боку жыцця. Калі матэрыяльнае стаўленне да жыцця пераўзыходзіць у чалавека ўзровень сэрцавай чакры, то ён губіць сваё будучыню, у тым ліку і будучыню дзяцей. Матэрыяльнае стаўленне азначае матэрыяльную любоў, зносіны на ўзроўні матэрыяльнага аддавання і атрымання, патрабаванне ўзнагароды за ахвяраванне цела як аб'екта сексу і пры гэтым веру ў сваю бласлаўлёнасць.
Будучыня ствараецца любоўю жанчыны, якая матэрыялізуецца праз мужчыну. Іншымі словамі, якое разуменне любові ў маці, такім становіцца бачанне свету ў бацькі і яго ўвасабленне ў жыццё. Мужчына можа пратэставаць супраць жаданняў жанчыны і не выконваць іх, але ён будзе барахтацца, бы рыба ў пастцы, якую расставіла жанчына, пакуль не вызваліцца ад сваіх страхаў і не знойдзе сябе. Калі жанчына лічыць, што аддала мужу самае каштоўнае — сваё цела, невінаватасць — і таму ён абавязаны забяспечыць ёй шчаслівую жыццё, то ўзнікае спрыяльная глеба для дыябету.
Калі дзіця (кожны з нас) хоча і можа зразумець сваіх бацькоў, бачыць у правільным святле іх добрае і дрэннае, то ён таксама здольны правільна бачыць мужчынскі і жаночы пол, і дыябету не трэба будзе з'яўляцца, каб навучыць яго гэтаму.
3) Левая частка цела — гэта бацька, мужчына, мужчынскі пол. Хто акрамя відавочнага добрага бачыць у бацьку і нябачнае дрэннае, хто не абмануты бацькоўскай перавагай, а разумее, што адмоўнае ў бацьку ўзнікае з страху, што мяне не любяць, той міралюбна ставіцца да мужчынскага полу, і жыццё такога чалавека будзе ладзіцца, нават калі ён не ўмее бачыць жыццё ў больш глыбокім філасофскім ракурсе.
Хто ў мужчынскім полі, то ёсць у так званай моцнай палавіне, шукае толькі памылкі і сваім адмоўным стаўленнем пагаршае іх, у таго матэрыяльнае жыццё складываецца не ўдала. Расшатваецца аснова яго жыцця, падобна да фундамента і каркаса дома, падобна да скелета, які падтрымлівае цела, падобна да прынцыпаў, якія садзейнічаюць развіццю жыцця. Хто хоча бачыць у іншых дрэннае без добрага, той аўтаматычна жадае, каб іншы выпраўляўся, змяняўся. А гэта і ёсць жаданне, каб іншы зрабіў маё жыццё добрым. Хоць бы тым, што ён перастане дзеяць мне на нервы сваімі недахопамі.
4) Узровень паясу азначае сучаснасць. Ацэньванне мінулага адбываецца ў цяперашні момант. Усе нашы думкі толькі імгненны. Хто здольны ў дадзены момант змяніць сваё стаўленне да мінулага, той у гэты самы момант паляпшае сучаснасць, што, у сваю чаргу, стварае лепшае будучыню. Хто ўмее жыць сённяшнім днём, не адмаўляючыся ад учорашняга і заўтрашняга, той ужо сёння стварае заўтра, не турбуючыся аб завтрашнім дні.
5) Верхняя частка падстраўнікавай залозы знаходзіцца ў надзейных абдымках 12-перснай кішкі. Вырабляемыя падстраўнікавай залозай стрававальныя ферменты рухаюцца па пратоцы ў 12-персную кішку, дзе адбываецца расшчапленне ежы на дробныя часціцы, якія асвойваюцца целам. Падстраўнікавая залоза як бы кажа 12-перснай кішцы: я даю табе тое, што ў мяне ёсць. Гэта дробязь, але як добра, што ад яе такая вялікая карысць у тваёй працы.
12-персная кішка выяўляе ўласцівае чалавеку пачуццё локця, адносіны сяброўства, пачуццё калектывізму, быццам кажучы чалавеку: ты ўнікальны ў сваім родзе, у тым сэнсе, што іншага такога ў гэтым свеце няма, але табе неабходна быць разам з іншымі, рэалізаваць сябе праз іншых, каб табе самому было добра. Ты станеш шчаслівым толькі тады, калі зможаш аддаваць, нават калі пакуль яшчэ ты разумееш гэта дзеянне літаральна — як аддаванне рэчы, сваёй сілы або ўмення.
Гэта яднанне кажа пра тое, што праз разуменне адзін аднаго твая галава захоўвае працаздольнасць і набывае абарону. Нават калі твой калектыў складаецца з усяго з двух чалавек або тваёй маленькай сям'і, але ты адносішся да яго з любоўю, то ён служыць табе апорай. Такова роля падстраўнікавай залозы як актыўнага аддаўшага.
У чалавека, які баяцца, адчуваючы, што ад яго ўсе хочуць толькі атрымліваць, узнікае пратэст супраць аддавання. На справе, гэта — нежаданне быць чалавекам, што знаходзіцца ў супярэчнасці з жаданнем быць чалавекам. Такое душэўнае супярэчнасць пераходзіць у смутак.
Невыплаканы смутак выклікае ацёк верхняй часткі падстраўнікавай залозы.
Ацёк перакрывае выхад ферментам, і падстраўнікавая залоза вымушана пераварваць саму сябе, падобна да зайздросніка, які варыцца ў ўласным соку і не догадываецца, што, лічыўшы сябе добрым, ён прымушае іншых танцаваць пад сваю дудку. Дрэнна тое, што з-за страху ён не дазваляе, каб гэта стала явным. Кажучы коратка, гэта — жаданне прыціснуць, прынізіць іншага.

Дастойны, або ўзвышаны, чалавек не лічыць іншых дрэннымі і не жадае нікога прынізіць. Лішак злобы ў прыніжанага прыводзіць да прыніжэння іншых. Калі прыліў злобы адбываецца раптоўна, напрыклад, у выніку сваркі, калі чалавек адчувае, што яго прынізілі і не можа з гэтым змірэння, то ўзнікае вострае запаленне падстраўнікавай залозы.
Нагадваю: злость прыніжанага выклікае запаленне. Гэта — небяспечная для жыцця хвароба з моцнымі болямі. Хто спрабуе знайсці сваю памылку хаця б пасля канфлікту, той садзейнічае таму, што і іншая сторона захоча ўладзіць сварку. Чым хутчэй гэта адбудзецца, тым больш верагодны шанец пазбегнуць вострага панкрэатыту.
Калі ў калектыве адносіны напружаныя і стрэс гэты штодзённы, то стрававальны тракт або становіцца сверхчувствительным, або пачынае выбарча ставіцца да ежы, хоць і гэта не дапамагае. Магчыма, дактары ўжо дыягнаставалі хранічнае запаленне падстраўнікавай залозы. Хто доўга назапашвае злосць, у таго непазбежна ўзнікае хранічны панкрэатыт, і няшчасны будзе вымушаны стаць адлюстрана, бо не зможа з-за хваробы знаходзіцца разам з іншымі ні на працы, ні падчас адпачынку. А калі яму надакучыць пракручваць у адзіноце свае сумныя думкі, яму раптам захочацца мець зносіны з іншымі, і ўжо сама гэта зробіць яго больш супакойным. У працэсе сумесных спраў ён, магчыма, заўважыць, што яго вораг зусім не дрэнны чалавек, і зразумеет, што памыляўся. Так цела імкнецца выправіць светапогляд чалавека і праз гэта аднаўляецца.
Чалавек, які абвінавачвае іншых, не заўважае ўласнага страху быць вінаватым і таму не разумее, чаму іншы чалавек нападае на яго, хоць сам гэта спровакіраваў. Чым больш жорстка і прыніжальна напад, тым болей балючае запаленне, бо да ўласнай жорсткасці дадалася такая ж жорсткасць іншага. Падрабязней на жорсткасці спынімся пазней.
Праблема аддавання і набывання з'яўляецца няшчасцем сучаснага свету.
6) Ніжняя частка падстраўнікавай залозы пагружана ў павіў селенкі, як у гняздо.
Адносіны паміж падстраўнікавай залозай і селенкай адлюстроўваюць адносіны паміж дзіцем і бацькамі, што датычацца аддавання і атрымання.
Захварэлая на дыябет падстраўнікавая залоза падобная на уздзёржанага жывёлу, што рыхтуецца да бою, якое не жадае даць у абразу сваю сям'ю. Калі б яна лічыла, што пагрозы няма, яна б не стала яе абараняць. Падстраўнікавая залоза прыпадае да селенкі. Гэта азначае, што:
Дыябетыкі абагаўляюць сваіх бацькоў або памяць пра іх. Яны не ўмеюць бачыць памылкі сваіх бацькоў і лічаць, што прычына цяжкай жыцця іх добрых бацькоў заключаецца ў тым, што бацькам наносяць зло іншыя. Бацькоўскія ўяўленні перайшлі да дзіцяці, і, калі прытрымлівацца логікі, робіцца выснову, што той, хто робіць зло, павінен пачаць рабіць дабро. Так замацоўваецца перакананне, што іншыя павінны зрабіць жыццё добрым, і гэта распаўсюджваецца на ўсё.
Такім чынам: хто жадае сам наладзіць сваё жыццё, у таго падстраўнікавая залоза будзе здаровай. Хто жадае, каб жыццё яму наладзілі іншыя, у таго падстраўнікавая залоза захварэе. Калі ў дзіцяці ёсць бацькі, якія лічаць сваім натуральным абавязкам рабіць дабро іншым і якія прыносяць таксама і дзіця ў ахвяру сваіх добрых спраў, то ў яго ёсць небяспека захварэць на дыябет. Не захворвае той дзіця, які, якім бы спосабам ні было, пратэстуе супраць празмернай добрасці сваіх бацькоў і дабіваецца свайго.
Захворванні падстраўнікавай залозы падобныя на жанчыну, якая ўладае над мужчынам, або на жаночыя эмоцыі, якія задушваюць разум. Чым менш стрыманае жаданне жанчыны настаяць на сваім, тым вострэй узнікаючая хвароба. Калі гэта несціраннасць становіцца звычайным справам, то ўзнікаюць запаленчыя захворванні.
Напрыклад, калі жанчына не атрымала ў сямейнай сварцы перамогі над мужам і з злосці схапілася за недапрацаваныя справы, да такога, што запацела спіна, то кажуць, што панкрэатыт узнік з-за прадуха і цяжкай працы. А калі ў сварцы паражэнне прыняў муж і адправіўся падняць настрой у кабак, то яго дыягназам будзе алкагольны панкрэатыт. Сапраўдная ж прычына ў абодвух — злосць на тое, што не ўдалося перамагчы партнёра.
Нагадваю: мужчына — стваральнік матэрыяльнага боку жыцця. Ён натуральным чынам адказвае за сям'ю, калектыў, грамадства, ідэі і любыя буйныя пачынанні нават калі імі на кожным кроку камандуе жанчына або жанчыны. Такім чынам, калі ў сям'і, калектыве, дзяржаве і г. д. нешта не ў парадку, то, паводле агульнай думкі, вінаваты ў гэтым мужчына або мужчыны. У адносінах паміж мужчынамі або ў адносінах паміж жанчынамі пакрыўджанай бокам з'яўляецца той, хто адчувае, што над ім валадарства іншы. Магчыма, ніхто над ім і не валадарыць, але пакрыўджаны з-за свайго няправільнага ўяўлення бачыць у сябе пакутніка.
Вось і атрымліваецца, што добрыя людзі, яны ж так званыя пакутнікі, з поўнай перакананасцю кажуць: «Калі б ён змяніўся, вось бы нам шчасце ўспала. Калі б дырэктар стаў плаціць нармальную зарплату, вось бы мы загарэліся. Калі б прэзідэнт навёў парадак, тады б мы не ведалі ніякіх бед. Калі б брат стаў разумней, тады маё сэрца супакоілася б. Калі б сястра мяне так не лаяла, маё жыццё было б шчаслівым...» І гэтак далей. І чалавек, які думае такім чынам, нават не заўважае, як непрыкметна падкрадаецца да яго дыябет, каб навучыць чалавека разумець, хто ж вінаваты.
Змесціва цукру ў крыві мяняецца па хвілінах у адпаведнасці з думкамі, што мільгаюць у галаве кожнага з нас па меншай меры 16 раз у хвіліну. Аналіз цукру ў крыві бярэцца некалькі раз у дзень, каб захапіць верагодныя ваганні. Калі чалавек падчас абследавання змагаецца са сваімі жыццёвымі праблемамі і не можа супакоіцца, то вынікі аналізаў могуць ваганняць у вельмі шырокім дыяпазоне, але гэта яшчэ зусім не кажа пра хваробу.
Напэўна, Вы ўсе, час ад часу, адчуваеце раптоўную патрэбу ў салодкім, і калі яго не аказваецца пад рукой, узнікае слабасць, стан, блізкі да абмороку, з'яўляецца ванітаванне, галаўны боль, зніжэнне сіл, озноб і халодны пот струменіць па целе. Свядомасць нібы адключаецца. Чаму?
Чалавек хоча рабіць добрае, хоча быць чалавекам. Рабіць дабро «іншым» чалавека падганяе страх мяне не любяць, і ён робіць, і «іншым» гэта падабаецца. Яго дзякуюць, яго хваляць, а значыць, яго любяць. Гэта акрыляе, і ў чалавека ўзнікае жаданне рабіць як мага больш добрага і для як мага большай колькасці людзей. Незаўважна дадаецца жаданне паказаць сябе, нешта даказаць, зрабіць што-небудзь асаблівае, быць лепшым за іншых.
Чалавек і яго атачэнне прывыкаюць да яго звышактыўнасці, звышпрацаздольнасці, незвычайнай энергічнасці. Чырванеючы ад пахвалы чалавек не заўважае, што яго пачынаюць выкарыстоўваць, аднак заўважае, што колькасць пахвал не ўзрастае. Ён выціскае з сябе апошняе, даходзіць да мяжы чалавечых магчымасцяў, але адчувае, што ні ён сам, ні іншыя ім ужо не задаволены. Што адбылося?
Чалавеку, каб адчуваць сябе чалавекам, уласціва натуральная патрэба аддаваць. Што аддаваць?
Смелы чалавек ведае, што аддаваць, гэта — самае каштоўнае, гэта значыць любоў.
У чалавечым целе кроў нармальнага стану сімвалічна адпавядае душэўнай любові. Якая ў чалавека кроў, такая яго душэўная любоў. Кроў хворага на дыябет занадта салодкая, прыторная. Занадта салодкай або занадта добрай можа быць толькі любоў баязлівага чалавека. Чытаючы далей, памяняйце слова «кроў» на слова «любоў», і Вы лепш зразумееце сутнасць хваробы.
Клеткі цела — гэта тыя самыя «іншыя». Кроў забяспечвае клеткі ўсімі пажыўнымі рэчывамі ў той меры, у якой гэта неабходна для клетак. Кроў чалавека, які робіць дабро «іншым», па меры ўзрастання страху павінна паступова пастаўляць усё больш і больш глюкозы, каб «іншым» было добра. А «іншым» усё як быццам мала. Інакш чаму яны не робяць дабро таму, хто дае так, як яму хацелася б?! Напалоханы дзялец не заўважае ў сябе росту незадаволенасці сабой і іншымі. Ён дае больш, дорыць, працуе, служыць, не ўсведамляючы, што ўсё гэта — толькі спроба падавіць свой страх, развеяць яго справамі.
У залежнасці ад стараннасці такога чалавека яго кроў дае клеткам калі больш, калі менш лішкавай глюкозы, і сама, адпаведна, недаатрымлівае глюкозу. У нейкі момант перавышаецца рыса магчымага. Калі ўжо больш няма чаго аддаць, тады хочацца атрымаць, каб аддаць. Кроў просіць ежы. Чым мацней патрэба спяшацца далей, тым больш яна просіць салодкага.
Калі ўтрыманне цукру ў крыві падае, кроў галадае. Цела пасылае сігнал пра сітуацыю ў выглядзе новых страхаў. У іх ліку страх аслабець, страх страціць працаздольнасць, страх перад старасцю, страх, што не змагу, не здолею, не дазволяць. Затое пасля ежы чалавек адчувае сябе добра, і ён пачынае налягаць на ежу.
Чалавек, які яшчэ нядаўна выглядаў ад бегатні ценем, пачынае набіраць у вазе, нягледзячы на яшчэ большую бегатню і стомленасць. Тоўсты чалавек суцяшае сябе рознымі спосабамі — напрыклад, што цяжкі чалавек мацнейшы, або насміхаецца над тымі, хто сядзіць на дыеце. А калі яму ўжо не да насмешак, ён ідзе да ўрача.
Незаўважна напалоханае «не магу», «няма сіл» перарастае ў злоснае «не хачу». «Я столькі добрага зрабіў для іншых, хай цяпер робяць для мяне». Спачатку гэта служыць суцяшальным самаапраўданнем, і ніхто не здагадваецца, наколькі фатальным яно стане.
Паніжэнне цукру ў крыві ўсталяваць не так проста, паколькі нізкі ўзровень цукру як вынік таго, што чалавек робіць празмерна шмат добрага для іншых, павышаецца ад жадання чалавека, каб іншыя наладзілі яго жыццё, і ў цэлым паказчык можа быць нармальным. Асабліва калі медыцынскія работнікі спагадлівыя і клапатлівыя. Падчас абследавання хворы апынаецца ў цэнтры ўвагі. Ім захапляюцца: які малайчына, які вынослівы, якое самаахвяраванне. Урач кажа, што ўсе аналізы ў парадку і што падобныя сімптомы — вынік перастамлення. Але апошніх слоў пацыент ужо не чуе, паколькі мысленна ён ужо на старце новага забегу — хопіць валяцца на бальнічным ложку!
Сабраўшыся з сіламі, чалавек падганяе сябе для далейшых спраў: «Нічога страшнага! Урачы ўсё праверылі. Не трэба так шмат есці, тады і не будзеш такім тоўстым, тады ногі змогуць вытрымаць твой вес!» А есці хочацца, сілы ж няма.
Страх вымушае вырашаць усе праблемы з дапамогай ежы.
Кожны раз чалавек зноў дае сабе зарок, што гэтая трапеза — апошняя, пакуль не перастае звяртаць увагу на сваю знешнасць: галоўнае, каб сілы былі. Незаўважна ўзнікае і разрастаецца азлабленне на блізкіх і на ўвесь свет. Адчуванне, што я зрабіў нашмат больш, а ў іншых жыццё лепшае, ператвараецца ў патрабаванне: «Цяпер яны абавязаны пачаць і пра мяне думаць».
Усё паўтараецца спачатку. На гэты раз ужо хутчэй і цяжэй. Чалавек расчараваны, няшчасны. Зразумела, вінаваты ўрач, які не змог выявіць хваробу. У такіх выпадках страх уключае каманду: шукай самаапраўданне. Такім шчытом — каб ніхто не змог абвінаваціць мяне ў ляноце — магла б стаць хвароба, а дакладней, дыягназ, каб было чым казыраць у парадку самаабароны. Дыягнаставаная хвароба для многіх служыць выратавальным кругам.
Не кажыце, што Вы так не робіце.
Кожны чалавек час ад часу звяртаецца да паслуг кароткачасовых хвароб, калі ўжо не ўдаецца адпачыць як-небудзь інакш. Але і так званыя невылечныя хваробы па сутнасці справы не што іншае, як перадышка. Калі б Вы прызналіся сабе ў гэтым, то не толькі хвароба пайшла б на папраўку, але і Вы асмеліліся б адмовіцца ад празмерна разрослага кучы абавязкаў, не адчуваючы сябе пры гэтым злачынцам перад жыццём.
Калі Вы гэтага не ўмееце ці калі гэта прыніжае Ваша самалюбства і Вы ў глыбіні душы ўсё ж працягваеце думаць: «Я зрабіў больш чым дастаткова. Хай цяпер робяць іншыя», то на дарозе пакут Вы зноў і зноў будзеце сутыкацца з урачом, і аднойчы ў Вас выявяць дыябет. Магчыма, Вы ўспомніце ўрача, які апошнім прызнаў Вас здаровым і вымавіў словы, у значэнне якіх вы абодва не ўніклі: «Вы перастаміліся». Ён не здолеў дадаць, што толькі напалоханы чалавек нясецца ва ўсю прыць і бессэнсоўна траціць сябе.
Калі ў Вас наступіў крызіс і Вы кажаце, што нічога не мае сэнсу і само жыццё бессэнсоўнае, то дадайце да свайго сцвярджэння слова «такое». Такое жыццё нікчэмнае і бессэнсоўнае. Можа, гэта прымусіць Вас задумацца, якое ж яно — іншае жыццё?
Цяпер рабіць добрае для Вас будзе лекі інсулін. Звярніце ўвагу: ён робіць для Вас добрае, таму што Вы ж гэтага хацелі. Тое добрае, што інсулін для Вас робіць, заключаецца ў тым, што ён дазваляе Вам рабіць добрае для іншых, гэта значыць падсілкоўваць клеткі глюкозай. Замест таго, каб зрабіць сваё жыццё лепшым і быць здаровым, а затым з задавальненнем рабіць добрае (але ў меру) для іншых, Вы ўпусцілі абедзве магчымасці.
Чаму ж клеткі, гэта значыць «іншыя», ужо не прымаюць ад Вас добрае без староннай дапамогі? Адбываецца гэта ад таго, што Вашае добрае даўно перавысіла дапушчальную рысу і стала для іншых прымусам. Сваімі справамі Вы не даяце іншым рабіць іх справы, не дазваляеце іншым засвойваць урокі іх жыцця. Інсулін — быццам уважлівы дзяжурны, які бачыць, што Вы зрабілі з яго наглядчыка, які прымушае іншых прымаць Вашу ўласніцкую любоў, і пачынае баставаць. Вось пераклад на беларускую мову:
7) Падстраўнікавая залоза (мяккая тканка = жанчына) размешчана ў цэнтры сонечнага спляцення (энергія ўлады), у левай частцы цела (мужчынскі бок), на пярэдняй старане цела (у сферы ўплыву пачуцця віны). Падстраўнікавая залоза — нібы жанчына, якая ляжыць на мужчынскай палове і сваімі абвінавачваннямі прымушае іншых рабіць ёй добрае. Гэта не азначае, што жанчыны спяць і нічога не робяць. Гэта азначае, што жаночы вобраз думак ацэньвае жыццё з пазіцый таго, хто ляжыць, г. зн. загадвае, і зыходзіць не са сваіх жыццёвых задач, а з валадарання над мужчынам, падзяляючы жыццё на мужчынскае і жаночае і не бачачы іх адзінства. Перабольшванне з падобным стаўленнем прыводзіць да дыябету.
Інакш кажучы: хворы на дыябет баіцца паверыць у сябе і свае сілы, таму ён хоча, каб іншыя рабілі тое, што належыць яму самому. У прыватнасці, тыповая спалоханая жанчына прымушае мужчыну рабіць тое, што ёй не пад сілу, і для прымусу звяртаецца да яго сумлення выпрабаваным сродкам — абвінавачваннем. Ёй бы зразумець, што без прымусу ўсё атрымліваецца лягчэй і лепш. Але такое ўжо сфармавалася стаўленне ў нашых сучасніц да мужчын. Уласная хвароба, хвароба дзяцей і ўнукаў паслужыць лекамі для вылячэння гэтай хваробы.
Падсумоўваю коратка вышэйсказанае: дыябет — гэта жаданне, каб іншыя зрабілі маё жыццё добрым.
Паколькі падобны менталітэт трывала ўкараніўся і паколькі медыцына зрабіла ўсё, каб дыябетыкам жылося добра, то дыябет вельмі цяжка паддаецца вылячэнню, хоць жыццё за кошт чужога дабра нікога не робіць шчаслівым.
Хто ў гэта не верыць, той павінен верыць жыццю. А жыццё вучыць сурова.
Дыябет не выклікае ў хворага відавочных сімптомаў, уласцівых іншым хваробам — ні пачырванення, тэмпературы, болю, ацёку або выдзяленняў. Гэта азначае, што дыябет, або жаданне прымусіць іншых зрабіцца добрымі па маёй мерцы, быццам выказвае цалкам здаровую думку. Бо жаданне, каб усё стала добрым, сапраўды ідэальнае жаданне. Добрым яно было б у тым выпадку, калі пад дабром падразумявалася б ураўнаважанасць. Чым больш чалавек упэўнены ў слушнасці гэтага жадання, тым хвароба бліжэй. Якія ўскладненні ў зносінах выклікаюцца падобным поглядам на жыццё, дэманструюць ускладненні пры дыябеце.
Дыябет прычыняе шкоду кожнай клетцы цела, бо ніводная з іх не можа абыходзіцца без ежы. Дарэчы, усе хваробы наносяць шкоду кожнай клетцы, але больш за іншых пашкоджваюцца клеткі галоўнага ачага. Падобна да таго, як іншы чалавек здольны пасціцца цэлы месяц, а іншы не ў сілах прапусціць ні аднаго прыёму ежы, так і розныя клеткі цела рэагуюць па-рознаму. Гэта залежыць ад велічыні страху, які ўзрастае па меры таго, як яго падаўляюць.
Там, дзе прыродай прадугледжана хуткі рух крыві, клеткі маюць патрэбу ў пастаянным, стабільным харчаванні. Чым нестабільней змест цукру ў крыві — чым яно больш вагаецца ад страхаў, тым больш шкоды наносіцца гэтым клеткам, бо клеткі жыццёва важных органаў асабліва адчувальныя.
Калі дыябетык пастаянна засмучаны тым, што з-за хваробы ён не можа ажыццявіць свае запаветныя жаданні, і ён вымушаны бачыць, як радасна жывуць іншыя, то гэта адбіваецца на яго вачах. Спачатку менш, з часам больш — чым больш ён аплаквае свае няспраўджаныя мары. Чым больш ён адчувае, што іншыя не разумеюць яго або не лічацца з ім, альбо яму здаецца, што іншыя робяць штосьці спецыяльна насуперак яму, тым мацней у ім прага помсты, якая выклікае разрыў крывяносных сасудаў сятчаткі вока аж да слепаты. Чым больш ён упэўнены ў тым, што засмучаюць яго знарок, тым больш цвярдзеюць тканкі вачэй — адбываецца вапнаванне, што ўскладняе аператыўнае ўмяшанне.
Таксама можа адбыцца крывазліццё ў мозг, калі чалавек пераацэньвае патэнцыял свайго мозга і хоча быць лепшым за іншых. Чым ён стараецца быць разважлівей, тым больш цела дае яму зразумець — то парушэннем раўнавагі, то галаўнымі болямі, то адчуваннем цяжару ў галаве — што жаданне быць лепшым за іншых — свайго роду рэванш за мінулае, а ў сапраўднасці — прага помсты. Калі чалавек не разумее сігналаў цела, то наступае інсульт і параліч. Ступень залежыць ад велічыні прагі помсты.
Або ж хворы адчувае, што ён такі дрэнны, што нікому ўжо не патрэбен, яго каханне нікому не патрэбна. У сваёй рэўнасці ён можа захацець зразумець іншага і жадаць сабе смерці, каб пазбавіць іншых ад сябе. Часта так паводзяць сябе людзі, якія лічаць, што муж знайшоў новае каханне. Альбо муж сапраўды знайшоў іншую. Калі ад першага інфаркту, які спрабуе аднавіць у чалавеку жаданне жыць, у яго канчаткова прападае жаданне жыць, то адбываецца новы інфаркт, і чалавек сыходзіць у свет іншы. Бо ён гэтага хацеў. Урок яго жыцця, які казаў, што дзеля сляпога шчасця іншага чалавек не мае права ахвяраваць сваім целам, застаўся не вывучаным.
Такім чынам, вызваляйце вось гэтыя стрэсы:
1 - Адпускаем страхі (страх мяне не любяць), (страх аслабець, страх страціць працаздольнасць, страх перад старасцю, страх, што не змагу, не здолею, не дазволяць), каб жыццё пачынаць з сябе і не спрабаваць дапамагаць іншым, калі на душы "кошкі скрабуць", цукар у крыві якраз выяўляе душэўную смеласць чалавека рабіць добрае ў першую чаргу для сябе.
2 - жаданне прынізіць іншага (ацёк падстраўнікавай залозы).
3 - злосць прыніжанага выклікае запаленне.
4 - жаданне быць лепшым за іншых.
5 - жаданне хутчэй ісці наперад па жыцці.
6 - стрэс («Я столькі добрага зрабіў для іншых, няхай цяпер робяць для мяне»).
7 - абвінавачванне, прымус, прага помсты.
8 - Бацькі.

Нецукровы дыябет
Доктар Лууле Віільма ў сваёй кнізе «Жыццё пачынаецца з сябе» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны нецукровага дыябету:
Усё, што занадта, — дрэнна. Калі мы п'ём ваду звыш меры, занадта, што гэта? Мода? Гэтая мода з Амерыкі, там п'юць чатыры ці пяць літраў вады ў дзень. Вось і я паспрабавала. Да чаго агідна — ванітаваць хочацца. Вада агіднай здаецца. Гэта вынік абавязковасці: трэба. Як гэта трэба? Не, не трэба. Трэба столькі, колькі трэба. Два-тры гады таму, калі ў Амерыцы гэтая мода была, я гэтага не разумела. Вось толькі цяпер зразумела, што гэтыя людзі сапраўды маюць патрэбу ў такой колькасці вады.
Прыйшла амерыканка, якая выйшла замуж за латыша і жыве ў Латвіі. Божа! Сядзіць на прыёме і, як нованароджаны, смокча з бутэлькі праз кожныя 5-10 хвілін ваду. Гляджу — гэта ўжо не мода, гэта ўжо нешта дзіўнае.
Пачынаю шукаць прычыну. Ведаеце, гэта дакладна прычына, якая выклікае дыябет, але не цукровы. Вы ведаеце, іх два віды: адзін цукровы, другі не цукровы. Пры цукровым дыябеце ў крыві занадта шмат цукру і трэба шмат піць, каб ураўнаважыць лішак цукру.
Кроў, лімфа і астатнія вадкасці цела становяцца настолькі вадзяністымі, што ўзнікае небяспека для жыцця. Не цукровы дыябет — вынік парушэння абмену рэчываў у гіпофізе: не выпрацоўваецца антыдыурэтычны гармон, які з'яўляецца найважнейшым рэгулятарам воднага балансу арганізма, уздзейнічаючы, у прыватнасці, на выдзяленне мачы. Гэты від дыябету — вынік бесперапыннай трывогі.
Калі чалавек трывожны ад трагікі, гэта значыць перабольшанай рэакцыі на дробязі (Ой, што ж цяпер будзе!), то ў яго развіваецца не цукровы дыябет. Скажам, дзіця ўжо не вытрымлівае трагікі бацькоў. Чым больш мама ці тата, асабліва мама, крычаць, хоць яшчэ нічога не здарылася, тым у большым напружанні знаходзіцца дзіця, яно адчувае пастаянную трывогу. У такога дзіцяці развіваецца не цукровы дыябет як рэакцыя на адмоўную паніку.
Гэта тое, што творыцца з амерыканцамі, і да нас гэта таксама ідзе, усе ўжо пастаянна п'юць ваду. Трывога ад таго, што раптам не атрымаецца, яшчэ лепш перашкаджае выпрацоўцы антыдыурэтычнага гармону, а выпітая вада адразу ж напрамую выходзіць праз мачавыя шляхі.
П'юць таксама занадта шмат кавы і занадта шмат моцнай гарбаты, а чым мацней кава ці чай, тым глыбей дэпрэсія. Калі я гэта сказала на семінары ў Фінляндыі, слухачы раззлаваліся на мяне, таму што фіны заўсёды ганарыліся тым, што п'юць больш за ўсіх кавы. Тамака з раніцы да вечара на службе п'юць каву за рахунак фірмы. Кава-аўтаматы працуюць усюды. Там пацыент прыходзіць на прыём з кубкам кавы, бо яго прапануюць ужо ў зале чакання. Яны лічаць гэта натуральным, але гэта ненармальна.

Сяргей М. Лазараў у сваіх кнігах «Дыягностыка кармы» (кнігі 1-12) і «Чалавек будучыні» піша пра тое, што асноўнай прычынай абсалютна ўсіх хвароб, у тым ліку і дыябету з'яўляецца дэфіцыт, недахоп або нават адсутнасць любові ў душы чалавека. Калі чалавек ставіць нешта вышэй за любоў да Бога (а Бог, як гаворыцца ў Бібліі, ёсць Любоў), то ён замест набыцця боскай любові імкнецца да чагосьці іншага. Да таго, што (памылкова) лічыць больш важным у жыцці: грошы, слава, багацце, улада, асалода, секс, адносіны, здольнасці, парадак, мараль, веды і многім-многім іншым матэрыяльным і духоўным каштоўнасцям… Але гэта ўсё не мэта, а толькі сродкі для набыцця боскай (сапраўднай) любові, любові да Бога, любові, як у Бога. А туды, дзе няма (сапраўднай) любові ў душы, як зваротная сувязь ад Сусвету, прыходзяць хваробы, праблемы і іншыя непрыемнасці. Гэта патрэбна для таго, каб чалавек задумаўся, усвядоміў, што не туды ідзе, думае, гаворыць і робіць нешта не так і пачаў выпраўляцца, стаў на правільны Шлях!

Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын дыябету працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. Працяг будзе!

© Андрэй ЖАЛЕВІЧ
 www.zhalevich.com

Выкарыстаныя крыніцы

  1. Андрэй Жалевіч. СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
  2. Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
  3. Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
  4. Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
  5. Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
  6. Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
  7. Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
  8. Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
  9. Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции. - CПб.: Питер, 2009 г.
  10. Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
  11. Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
  12. Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.

і іншыя крыніцы па псіхасаматыцы і па Светаразуменню

Чытайце таксама

Атрымана з «https://www.zhalevich.com/wiki/index.php?title=Дыябет._Псіхасаматыка_і_метафізіка_прычын_цукровага_дыябету&oldid=2642»