Інфекцыі. Псіхасаматыка і метафізіка інфекцыйных захворванняў: розьніца паміж вэрсіямі

Зьвесткі з M.O.W.A.
ВізуальнаВікіразметка
дНяма апісаньня зьменаў
дНяма апісаньня зьменаў
 
Радок 6: Радок 6:
<hr>
<hr>


<p>У вас инфекция? Конечно же сначала, нужно устранить причины, которые ведут к появлению инфекции. Рассмотрим метафизические (тонкие, ментальные, эмоциональные, психосоматические, подсознательные, глубинные) причины инфекций.</p>
<p>У вас інфекцыя? Канешне ж спачатку, трэба ліквідаваць прычыны, якія вядуць да з’яўлення інфекцыі. Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыянальныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны інфекцый.</p>
 
<p>Вот что пишут об этом всемирно известные эксперты в данной области и авторы книг по данной тематике.</p>
<p>Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы.</p>
<hr />
<hr />
<h2>Психосоматика инфекции</h2>
<h2>Псіхасаматыка інфекцыі</h2>
<p><em>Лиз Бурбо</em> в своей книге «Твое тело говорит "Люби себя!"» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах инфекций:<br />Физическая блокировка. Инфекция - это внедрение в организм и размножение в нем болезнетворных микробов, сопровождающееся реактивными процессами. Любая инфекция опасна в первую очередь для людей с ослаб-ленным иммунитетом.<br />Эмоциональная блокировка. Инфекция говорит о хрупкости, слабости в той сфере жизни, которая связана с пораженной частью организма. Чаще всего инфекция проникает в организм человека, слишком болезненно реагирующего на неприятные ему мысли, слова и поступки других людей. Он не чувствует своей силы и не может самоутвердиться. Инфекция легко находит и пессимиста, который всегда задает вопрос: «А что это даст?» Такой человек обычно не борется.<br />Ментальная блокировка. Ты не должен позволять другим проявлять агрессию по отношению к тебе. Именно твой страх агрессии притягивает к тебе людей и ситуации, которые кажутся тебе агрессивными. Скорее всего, то, что тебе кажется агрессией, для «агрессора» является совершенно нормальным образом действий или мыслей. Ты должен восстановить контакт со своей внутренней силой. Перестань проявлять уязвимость, слабость и хрупкость в надежде добиться этим внимания или любви. Ты гораздо сильнее, чем тебе кажется.</p>
<p><em>Ліз Бурбо</em> у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Кахай сябе!"» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:<br />Фізічная блакіроўка. Інфекцыя - гэта пранікненне ў арганізм і размнажэнне ў ім хваробатворных мікрабаў, што суправаджаецца рэактыўнымі працэсамі. Любыя інфекцыі небяспечныя ў першую чаргу для людзей з аслабленым імунітэтам.<br />Эмацыянальная блакіроўка. Інфекцыя кажа пра далікатнасць, слабасць у той сферы жыцця, якая звязана з пашкоджанай часткай арганізма. Найчасцей інфекцыя пранікае ў арганізм чалавека, які занадта балюча рэагуе на непрыемныя яму думкі, словы і ўчынкі іншых людзей. Ён не адчувае сваёй сілы і не можа самасцвердзіцца. Інфекцыя лёгка знаходзіць і песіміста, які заўсёды задае пытанне: «А што гэта дасць?» Такі чалавек звычайна не змагаецца.<br />Ментальная блакіроўка. Ты не павінен дазваляць іншым праяўляць агрэсію ў дачыненні да цябе. Менавіта твой страх агрэсіі прыцягвае да цябе людзей і сітуацыі, якія здаюцца табе агрэсіўнымі. Хутчэй за ўсё, тое, што табе здаецца агрэсіяй, для «агрэсара» з'яўляецца зусім нармальным спосабам дзеянняў або думак. Ты павінен аднавіць кантакт са сваёй унутранай сілай. Перастань праяўляць уразлівасць, слабасць і далікатнасць у надзеі дасягнуць гэтым увагі або кахання. Ты значна мацнейшы, чым табе здаецца.</p>
<hr />
<hr />
<p><em>Бодо Багински и Шармо Шалила</em> в своей книге «"Рейки" - универсальная энергия жизни» пишут о возможных психосоматических и метафизических причинах инфекций:<br />Любая инфекция указывает на конфликт, на противостояние, которое не проживается и не разрешается на уровне сознания. Или ты не воспринял данный конфликт сознательно, или уклоняешься от него, или не признаешь его существование. Спроси себя, в чем проблема? Возбуждение, которого ты избегаешь на психическом уровне, позволило возбудителям болезни (вирусам, бактериям, токсинам) проникнуть в твою материальную область, чтобы ты наконец признал его существование. Защитные силы организма мобилизуются, и возбуждение, избегаемый тобою до сих пор конфликт бушует в твоем теле в виде воспаления. Существующее воспаление всегда является требованием осознать что-то. Воспаление, сделавшееся хроническим, указывает на застарелый конфликт. По всей вероятности, ты не решаешься принять окончательное решение, чтобы разрешить конфликт, поскольку думаешь, что при этом можешь что-то потерять или от чего-то отказаться. Поэтому развивается стагнация, энергетическая блокада, вся энергия собирается вокруг области воспаления, и тело чувствует себя как выжатая тряпка, усталым. Та часть тела, где воспаление проявляет себя, всегда указывает на душевную область, в которой находится не разрешенный тобою конфликт. Поэтому нашей задачей является очень точное наблюдение, как проявляется происходящее в болезни, чтобы затем распознать ее истинное значение и причину.<br />- Если ты добровольно не делаешь следующий шаг на пути своего развития, то непременно возникает конфликт. Посмотри вокруг: чему может научиться твоя душа в сложившейся ситуации? Не избегай ее. Сознательно и добровольно прими жизненный вызов - учиться и расти. А при хроническом конфликте очень важно завершить его посредством принятия окончательного решения.</p>
<p><em>Бодо Багінскі і Шармо Шаліла</em> у сваёй кнізе «"Рэйкі" - універсальная энергія жыцця» пішуць пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:<br />Любая інфекцыя паказвае на канфлікт, на супрацьстаянне, якое не пражываецца і не вырашаецца на ўзроўні свядомасці. Ці ты не ўспрыняў гэты канфлікт свядома, ці ўхіляешся ад яго, ці не прызнаеш яго існаванне. Спытай сябе, у чым праблема? Узрушэнне, якога ты ўхіляешся на псіхічным узроўні, дазволіла ўзбуджальнікам хваробы (вірусам, бактэрыям, таксінам) пранікнуць у тваю матэрыяльную сферу, каб ты нарэшце прызнаў яго існаванне. Ахоўныя сілы арганізма мабілізуюцца, і ўзрушэнне, якога ты дагэтуль унікаў канфлікт бушуе ў тваім целе ў выглядзе запалення. Існуючае запаленне заўсёды з'яўляецца патрабаваннем усвядоміць нешта. Запаленне, якое стала хранічным, паказвае на стары канфлікт. Верагодна, ты не адважваешся прыняць канчатковае рашэнне, каб вырашыць канфлікт, бо думаеш, што пры гэтым можаш нешта страціць або ад чагосьці адмовіцца. Таму развіваецца стагнацыя, энергетычная блакіроўка, уся энергія збіраецца вакол вобласці запалення, і цела адчувае сябе як выціснутая ануча, стомленым. Та частка цела, дзе запаленне праяўляецца, заўсёды паказвае на душэўную сферу, у якой знаходзіцца не вырашаны табой канфлікт. Таму нашай задачай з'яўляецца вельмі дакладнае назіранне, як праяўляецца тое, што адбываецца ў хваробе, каб затым распазнаць яе сапраўднае значэнне і прычыну.<br />- Калі ты добраахвотна не робіш наступны крок на шляху свайго развіцця, то абавязкова ўзнікае канфлікт. Паглядзі вакол: чаму можа навучыцца твая душа ў створанай сітуацыі? Не ўхіляйся ад яе. Свядома і добраахвотна прымай жыццёвы выклік - вучыцца і расці. А пры хранічным канфлікце вельмі важна завяршыць яго шляхам прыняцця канчатковага рашэння.</p>
<hr />
<hr />
<p><em>Валерий В. Синельников</em> в своей книге «Возлюби болезнь свою» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах инфекций:<br />Я считаю, что люди сами создают не только болезни, но и все болезнетворные микроорганизмы. Они их создают из ничего, из вакуума, из чистой энергии, используя силу своих мыслей. Вот только мысли эти пагубны и болезнетворны. То есть напряженность, смятение и беспорядок в коллективном бессознательном разуме создают вирус или микроб, который помогает вызвать болезнь.<br />Воспаление в организме означает, что у нас «воспалено» сознание, воображение. К этому могут привести сильный гнев, ярость, обида, желание отомстить, страх. «Воспаленные» мысли проявляются в виде нарыва, гнойника, абсцесса и лихорадки.<br />«А как же инфекция?» — спросите вы.<br />Сами бактерии и вирусы совсем не опасны. Они — часть окружающей среды, часть природы и выполняют какие-то важные функции. Например, есть некоторые бактерии, которые живут в нашем кишечнике и помогают процессу пищеварения. Микробы и вирусы сами по себе не агрессивны, но, попадая на агрессивную среду, они становятся болезнетворными и токсичными. «На сорной земле растут сорные растения». Или как говорил известный ученый-микробиолог Луи Пастер: «Микробы — ничто, почва — все». А почву мы готовим своими мыслями. Добрыми — удобряем, агрессивными — засоряем.<br />И здесь есть два пути. Первый — это уничтожить инфекцию с помощью антибиотиков. Но как показывает практика — этот путь тупиковый, так как формируются устойчивые штаммы микроорганизмов, которые уже не поддаются действию препаратов. Медицина вынуждена создавать более сильные химические лекарства, но это приводит к отравлению организма в целом.<br />И есть второй путь — избавиться от агрессивных мыслей и эмоций, которые создают питательную среду для микробов, и тем самым повысить свой иммунитет. Выбор за вами. С микробами не нужно бороться, с ними нужно дружить.<br />Такое часто встречающееся инфекционное заболевание, как грипп, да и вообще любая простуда, говорит о том, что слишком много событий происходит в вашей жизни одновременно, и это вызывает напряжение, смятение и беспорядок, раздражение и замешательство. Накопились большие и малые конфликты, эмоциональные потрясения, обиды. В данном случае болезнь выполняет позитивную функцию — получить внимание, уклониться от каких-либо обязанностей, получить отдых, полежать в постели денек-другой и привести мысли в порядок.<br />Как-то 8-летний сын моего знакомого заявил: <br />— Папа, я так устал учиться. Вот бы заболеть! В школу не нужно ходить.<br />Я думаю, что это знакомо каждому. И не только в детском возрасте. А как часто вы сами брали больничный?<br />Болезнь может вызвать просто страх за свое здоровье, страх заболеть, ваша вера в статистику. В таком случае вы принимаете отрицательные общественные установки и реагируете на негативный настрой окружающих.<br />Вспомните, как часто это было. Кто-то рядом чихнул или закашлялся, а вы уже испугались, что можете заболеть. Или объявили по телевизору, что где-то свирепствует вирус гриппа, а вы уже забеспокоились и бежите заранее в аптеку. В таких случаях я всегда спрашиваю себя: <br />— А нужна ли мне болезнь? Что может болезнь дать мне полезного? Нужно ли мне отлеживаться неделю в постели с температурой, больным горлом и насморком, спасаясь таким образом, от нерешенных проблем, убегая от реальности?<br />— Нет, — отвечаю я сам себе, — мне это не нужно.<br />Ведь я умею решать любые проблемы в своей жизни, потому что я сам создаю свою жизнь. А значит, всегда нахожу лучший выход из любой ситуации. И если сейчас в моей жизни есть какая-то нерешенная проблема, то я бросаю всю свою личную силу на ее решение. Я прошу свой подсознательный разум создать новые мысли и способы поведения для наилучшего решения этой проблемной ситуации. Я целиком и полностью доверяю себе и Вселенной. Поэтому я спокоен. И болезнь проходит мимо. Моя иммунная система работает прекрасно. Я просто выбираю быть здоровым, наслаждаться и радоваться жизни! Это мой выбор.</p>
<p><em>Валерый В. Сінельнікаў</em> у сваёй кнізе «Палюбі сваю хваробу» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:<br />Я лічу, што людзі самі ствараюць не толькі хваробы, але і ўсе хваробатворныя мікраарганізмы. Яны іх ствараюць з нічога, з вакууму, з чыстай энергіі, выкарыстоўваючы сілу сваіх думак. Вось толькі думкі гэтыя згубныя і хваробатворныя. То бок напружанасць, замяшанне і беспарадак у калектыўным несвядомым розуме ствараюць вірус або мікраб, які дапамагае выклікаць хваробу.<br />Запаленне ў арганізме азначае, што ў нас «запалена» свядомасць, уяўленне. Да гэтага могуць прывесці моцны гнеў, лютасць, крыўда, жаданне адпомсціць, страх. «Запаленыя» думкі праяўляюцца ў выглядзе нарыву, гнайніка, абсцэсу і гарачкі.<br />«А як жа інфекцыя?» — спытаеце вы.<br />Самі бактэрыі і вірусы зусім не небяспечныя. Яны — частка навакольнага асяроддзя, частка прыроды і выконваюць нейкія важныя функцыі. Напрыклад, ёсць некаторыя бактэрыі, якія жывуць у нашых кішках і дапамагаюць працэсу стрававання. Мікрабы і вірусы самі па сабе не агрэсіўныя, але, трапляючы на агрэсіўнае асяроддзе, яны становяцца хваробатворнымі і таксічнымі. «На пустазельнай зямлі растуць пустазельныя расліны». Або як казаў вядомы вучоны-мікрабіёлаг Луі Пастар: «Мікрабы — нічога, глеба — усё». А глебу мы рыхтуем сваімі думкамі. Добрымі — удабряем, агрэсіўнымі — засмечваем.<br />І тут ёсць два шляхі. Першы — гэта знішчыць інфекцыю з дапамогай антыбіётыкаў. Але як паказвае практыка — гэты шлях тупіковы, бо фарміруюцца ўстойлівыя штамы мікраарганізмаў, якія ўжо не паддаюцца дзеянню прэпаратаў. Медыцына вымушана ствараць больш моцныя хімічныя лекі, але гэта прыводзіць да атручвання арганізма ў цэлым.<br />І ёсць другі шлях — пазбавіцца ад агрэсіўных думак і эмоцый, якія ствараюць пажыўнае асяроддзе для мікрабаў, і тым самым павысіць свой імунітэт. Выбар за вамі. З мікрабамі не трэба змагацца, з імі трэба сябраваць.<br />Такое часта сустракаемае інфекцыйнае захворванне, як грып, ды і ўвогуле любая прастуда, кажа пра тое, што занадта шмат падзей адбываецца ў вашым жыцці адначасова, і гэта выклікае напружанне, замяшанне і беспарадак, раздражненне і збянтэжанасць. Назапасіліся вялікія і малыя канфлікты, эмацыянальныя ўзрушэнні, крыўды. У дадзеным выпадку хвароба выконвае пазітыўную функцыю — атрымаць увагу, ухіліцца ад якіх-небудзь абавязкаў, атрымаць адпачынак, паляжаць у ложку дзень-другі і прывесці думкі ў парадак.<br />Аднойчы 8-гадовы сын майго знаёмага заявіў: <br />— Тата, я так стаміўся вучыцца. Вось бы захварэць! У школу не трэба хадзіць.<br />Я думаю, што гэта знаёма кожнаму. І не толькі ў дзяцінстве. А як часта вы самі бралі бальнічны?<br />Хвароба можа выклікаць проста страх за сваё здароўе, страх захварэць, ваша вера ў статыстыку. У такім выпадку вы прымаеце адмоўныя грамадскія ўстаноўкі і рэагуеце на негатыўны настрой навакольных.<br />Успомніце, як часта гэта было. Хто-небудзь побач чыхнуў або закашляўся, а вы ўжо напалохаліся, што можаце захварэць. Або абвясцілі па тэлевізары, што недзе лютуе вірус грыпу, а вы ўжо занепакоіліся і бяжыце загадзя ў аптэку. У такіх выпадках я заўсёды пытаю сябе: <br />— А ці патрэбна мне хвароба? Што можа хвароба даць мне карыснага? Ці трэба мне адлежвацца тыдзень у ложку з тэмпературай, балючым горлам і насмаркам, ратуючыся такім чынам, ад нявырашаных праблем, уцякаючы ад рэальнасці?<br />— Не, — адказваю я сам сабе, — мне гэта не трэба.<br />Бо я ўмею вырашаць любыя праблемы ў сваім жыцці, таму што я сам ствараю сваё жыццё. А значыць, заўсёды знаходжу лепшы выхад з любой сітуацыі. І калі зараз у маім жыцці ёсць нейкая нявырашаная праблема, то я кідаю ўсю сваю асабістую сілу на яе вырашэнне. Я прашу свой падсвядомы розум стварыць новыя думкі і спосабы паводзін для найлепшага вырашэння гэтай праблемнай сітуацыі. Я цалкам і поўнасцю давяраю сабе і Сусвету. Таму я спакойны. І хвароба праходзіць міма. Мая імунная сістэма працуе цудоўна. Я проста выбіраю быць здаровым, атрымліваць асалоду і радасць ад жыцця! Гэта мой выбар.</p>
<hr />
<hr />
<p><em>Олег Г. Торсунов</em> в своей книге «Связь болезней с характером» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах инфекций:<br />Вирусные инфекции возникают от несмиренности, суеты, перенапряжения, недисциплинированности, грубости, переутомления. <br /><em>Несмиренность</em><br />В целом этот тип болезней возникает от несмиренности. Например, когда человек смирен, он не раздражается, когда попадает в затруднительную ситуацию. Причем он не задумывается, как себя вести. Ум автоматически контролируется смиренным разумом. Состояние смирения достигается за счет деятельности разума. Быть смиренным значит не считать себя лучше кого-либо, и не требовать себе чего то большего, чем приходит по судьбе. Когда меняется погода, смиренный человек тоже это чувствует, но все функции организма реагируют на подобный стресс без антагонизма. Для достижения смирения надо глубоко усвоить, что все хорошее и плохое к нам приходит по судьбе. Таким образом, от трудностей в жизни, перемены погодных условий, стрессов смиренный человек не приходит в состояние раздражения. А если настрой антагонистичный, то все происходит наоборот. Мы можем делать вид, что всех любим, однако при смене погоды глубоко скрытый антагонизм выходит наружу в виде какой-либо реакции организма. Эгоистический, но настроенный организм не приспосабливается к новым условиям погоды, а наоборот сопротивляется им. Несмиренность вызывает столкновение тела, праны, ума с внешней средой. Это приводит к раздражению, возникающему в различных органах и тканях. Затем возникает отек. Так начинается воспалительный процесс. В воспаленных тканях активно размножаются вирусы, которые всегда в небольшом количестве присутствуют в нашем организме.<br />Вторая причина возникновения вирусных инфекций – нарушенный иммунитет. Иммунитет это защита организма. Защита всегда обозначает какое-то насилие над агрессором. Организм сопротивляется вирусам, микробам, грибкам, раковым клеткам и т.д. Наши агрессивные поступки, которые мы совершаем в повседневной жизни, фиксируются в тонком теле ума и это в свою очередь снижает иммунитет. В Бхагават Гите говорится, что победить может только тот, кто нравственно чист. Это распространяется и на способность человека иметь хороший иммунитет. Если мы несправедливы в своих действиях, склонны к обману, насилию, хамству, черствости, то тонкое тело ума теряет силу нравственной чистоты по отношению к всевозможным агрессорам которые действуют изнутри. Точнее сказать иммунные функции в результате этих качеств характера теряют чуткость. Подобные вещи иногда случаются в нашей жизни. Например, жестокий человек, оправдывая себя в этой черте характера, привыкает к ней и в выборе друзей ему трудно заметить сходные отклонения в характере. Отсюда возникло много пословиц – два сапога пара, рыбак рыбака видит издалека и т. д.<br />Воспалительный процесс в организме в сочетании с нарушениями в иммунных функциях приводит к частым вирусным инфекциям.<br /><em>Суета</em><br />Возникает как результат много ветвистости разума. У целеустремленных людей разум, подкрепляемый верой в правильность выбранного пути, делает ум умиротворенным и сосредоточенным на чем-то одном. Вера это всегда подсознательная связь с каким-то объектом, приносящим счастье. Когда разум привязан ко всему, что попадает в поле зрения, и есть твердая вера, что все это принесет счастье, то возникает побуждение метаться в разные стороны. Такой человек, не успев закончить что-то одно, вспомнив какую-то другую обязанность, начинает делать другое. Ум суетливого человека метается от одной идее к другой. Такое состояние никогда не приносит удовлетворения и возникает раздражительность, которая дает склонность к вирусным инфекциям.<br /><em>Перенапряжение</em><br />Является причиной снижения иммунитета, усталый воин не может сражаться. Нарушенный иммунитет это предвестник любых инфекций, в том числе и вирусных.<br />Недисциплинированность<br />Всегда приводит к нарушению режима дня, что в свою очередь сильно влияет на физический и психический тонус в организме. Нарушение психического тонуса выводит из нормы иммунные функции и возрастает риск заболеть ОРЗ, гриппом и другими вирусными инфекциями.<br /><em>Грубость</em><br />Является причиной как воспалительных процессов, так и снижения иммунитета. Поэтому у грубого человека риск возникновения инфекционных заболеваний очень высок.<br /><em>Переутомление</em><br />Это состояние ведет за собой сильные расстройства иммунитета. Естественно риск любых инфекций сильно возрастает. Переутомление это всегда признак присутствия упрямства. Смиренный человек никогда не будет продолжать трудиться без отдыха, понимая ограниченность своих возможностей. В тех случаях, когда чрезмерное напряжение, вызвано желанием оказать кому-то помощь, то переутомления не будет, так как ощущение счастья от выполненного долга дает огромные силы. Переутомление всегда возникает в результате истощения тонкого тела ума. Если человек сильно устал физически, но психически удовлетворен, то организм очень быстро восстанавливается и переутомления не бывает.</p>
<p><em>Алег Г. Торсунов</em> у сваёй кнізе «Сувязь хвароб з характарам» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:<br />Вірусныя інфекцыі ўзнікаюць ад несмірэння, мітусні, перанапружання, недысцыплінаванасці, грубасці, ператамлення. <br /><em>Несмірэнне</em><br />У цэлым гэты тып хвароб узнікае ад несмірэння. Напрыклад, калі чалавек смірны, ён не раздражняецца, калі трапляе ў складаную сітуацыю. Прычым ён не задумваецца, як сябе весці. Розум аўтаматычна кантралюецца смірным розумам. Стан смірэння дасягаецца за кошт дзейнасці розуму. Быць смірным значыць не лічыць сябе лепшым за каго-небудзь, і не патрабаваць сабе чаго большага, чым прыходзіць па лёсе. Калі мяняецца надвор'е, смірны чалавек таксама гэта адчувае, але ўсе функцыі арганізма рэагуюць на падобны стрэс без антаганізму. Для дасягнення смірэння трэба глыбока засвоіць, што ўсё добрае і дрэннае прыходзіць да нас па лёсе. Такім чынам, ад цяжкасцей у жыцці, змены ўмоў надвор'я, стрэсаў смірны чалавек не прыходзіць у стан раздражэння. А калі настрой антаганістычны, то ўсё адбываецца наадварот. Мы можам рабіць выгляд, што ўсіх любім, аднак пры змене надвор'я глыбока схаваны антаганізм выходзіць вонкі ў выглядзе якой-небудзь рэакцыі арганізма. Эгаістычны, але настроены арганізм не адаптуецца да новых умоў надвор'я, а наадварот супраціўляецца ім. Несмірэнне выклікае сутыкненне цела, праны, розуму з знешнім асяроддзем. Гэта прыводзіць да раздражэння, якое ўзнікае ў розных органах і тканках. Затым узнікае ацёк. Так пачынаецца запаленчы працэс. У запаленых тканках актыўна размнажаюцца вірусы, якія заўсёды ў невялікай колькасці прысутнічаюць у нашым арганізме.<br />Другая прычына ўзнікнення вірусных інфекцый – парушаны імунітэт. Імунітэт гэта абарона арганізма. Абарона заўсёды азначае нейкае гвалт над агрэсарам. Арганізм супраціўляецца вірусам, мікробам, грыбкам, ракавым клеткам і г.д. Нашы агрэсіўныя ўчынкі, якія мы здзяйсняем у паўсядзённым жыцці, фіксуюцца ў тонкім целе розуму і гэта ў сваю чаргу зніжае імунітэт. У Бхагавад Гіце гаворыцца, што перамагчы можа толькі той, хто маральна чысты. Гэта распаўсюджваецца і на здольнасць чалавека мець добры імунітэт. Калі мы несправядлівыя ў сваіх дзеяннях, схільныя да падману, гвалту, хамству, чэрствасці, то тонкае цела розуму губляе сілу маральнай чысціні ў адносінах да разнастайных агрэсараў якія дзейнічаюць знутры. Дакладней сказаць імунныя функцыі ў выніку гэтых якасцей характару губляюць адчувальнасць. Падобныя рэчы часам здараюцца ў нашым жыцці. Напрыклад, жорсткі чалавек, апраўдваючы сябе ў гэтай рысе характару, прывыкае да яе і ў выбары сяброў яму цяжка заўважыць падобныя адхіленні ў характары. Адсюль узнікла шмат прыказак – два чаравікі пара, рыбак рыбака бачыць здалёк і г.д.<br />Запаленчы працэс у арганізме ў спалучэнні з парушэннямі ў імунных функцыях прыводзіць да частых вірусных інфекцый.<br /><em>Мітусня</em><br />Узнікае як вынік шмат ветвістасці розуму. У мэтанакіраваных людзей розум, падмацаваны верай у правільнасць абранага шляху, робіць розум спакойным і засяроджаным на чымсьці адным. Вера гэта заўсёды падсвядомая сувязь з нейкім аб'ектам, які прыносіць шчасце. Калі розум прывязаны да ўсяго, што трапляе ў поле зроку, і ёсць цвёрдая вера, што ўсё гэта прынясе шчасце, то ўзнікае імкненне мітусіцца ў розныя бакі. Такі чалавек, не паспеўшы скончыць нешта адно, успомніўшы нейкую іншую абавязак, пачынае рабіць другое. Розум мітуслівага чалавека мітусіцца ад адной ідэі да другой. Такое стан ніколі не прыносіць задавальнення і ўзнікае раздражняльнасць, якая дае схільнасць да вірусных інфекцый.<br /><em>Перанапружанне</em><br />З'яўляецца прычынай зніжэння імунітэту, стомлены воін не можа змагацца. Парушаны імунітэт гэта прадвеснік любых інфекцый, у тым ліку і вірусных.<br />Недысцыплінаванасць<br />Заўсёды прыводзіць да парушэння рэжыму дня, што ў сваю чаргу моцна ўплывае на фізічны і псіхічны тонус у арганізме. Парушэнне псіхічнага тонусу выводзіць з нормы імунныя функцыі і павялічваецца рызыка захварэць ВРЗ, грыпам і іншымі віруснымі інфекцыямі.<br /><em>Грубасць</em><br />З'яўляецца прычынай як запаленчых працэсаў, так і зніжэння імунітэту. Таму ў грубага чалавека рызыка ўзнікнення інфекцыйных захворванняў вельмі высокая.<br /><em>Ператамленне</em><br />Гэта стан прыводзіць за сабой моцныя засмучэнні імунітэту. Натуральна рызыка любых інфекцый моцна павялічваецца. Ператамленне гэта заўсёды прыкмета прысутнасці ўпартасці. Смірны чалавек ніколі не будзе працягваць працаваць без адпачынку, разумеючы абмежаванасць сваіх магчымасцяў. У тых выпадках, калі празмернае напружанне, выклікана жаданнем аказаць камусьці дапамогу, то ператамлення не будзе, так як адчуванне шчасця ад выкананага доўгу дае велізарныя сілы. Ператамленне заўсёды ўзнікае ў выніку знясілення тонкага цела розуму. Калі чалавек моцна стаміўся фізічна, але псіхічна задаволены, то арганізм вельмі хутка аднаўляецца і ператамлення не бывае.</p>
<hr />
<hr />
<p><em>Согласно Сергею С. Коновалову</em> («Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции»), на появлению инфекционных заболеваний и слабости иммунитета влияют следующие причины:<br />В основе подавленного иммунитета лежат раздражение, гнев, досада, отсутствие радости в жизни, горечь. Пусковыми механизмами являются раздражение, злость, досада. Любая инфекция указывает на душевный разлад. Слабая сопротивляемость организма связана с нарушением душевного равновесия. <br /><em>Способ излечения.</em> В корне изменить свое представление о жизни. Для этого наладить правильный образ жизни (читайте о нем в книге), проводить медитации с книгой, выходить чаще на связь со мной, просить у меня, своего Учителя, исцеляющей энергии.</p>
<p><em>Згодна Сяргею С. Коновалаву</em> («Энергаінфармацыйная медыцына па Коновалаву. Гаючыя эмоцыі»), на з'яўленне інфекцыйных захворванняў і слабасці імунітэту ўплываюць наступныя прычыны:<br />У аснове прыгнечанага імунітэту ляжаць раздражненне, гнеў, прыкрасць, адсутнасць радасці ў жыцці, горыч. Спускавымі механізмамі з'яўляюцца раздражненне, злосць, прыкрасць. Любая інфекцыя паказвае на душэўны разлад. Слабая супраціўляльнасць арганізма звязана з парушэннем душэўнай раўнавагі. <br /><em>Спосаб вылячэння.</em> У корані змяніць сваё ўяўленне пра жыццё. Для гэтага наладзіць правільны лад жыцця (чытайце пра яго ў кнізе), праводзіць медытацыі з кнігай, выходзіць часцей на сувязь са мной, прасіць у мяне, свайго Настаўніка, гаючай энергіі.</p>
<hr />
<hr />
<p><em>Луиза Хей</em> в своей книге «Исцели себя сам» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах вирусных инфекций:<br /><em><strong>Негативная установка, приводящая к проблемам и болезням:</strong></em><br />Отсутствие в жизни радости. Горечь. <br /><em><strong>Гармонизирующие мысли:</strong></em><br />Я с удовольствием позволяю потоку радости проходить через мою жизнь.<br /><b>Дрожжевая инфекция<br /></b><em><strong>Негативная установка, приводящая к проблемам и болезням:</strong></em><br />Отрицание собственных потребностей. Отказ себе в поддержке. <br /><em><strong>Гармонизирующие мысли:</strong></em><br />Отныне я поддерживаю себя с любовью и радостью. <b>Инфекция мочевых путей<br /></b><em><strong>Негативная установка, приводящая к проблемам и болезням:</strong></em><br />Раздражение. Злость. Обычно на противоположный пол или артнера по сексу. Вы возлагаете вину на других. <br /><em><strong>Гармонизирующие мысли:</strong></em><br />Я отвергаю стереотип мышления, который вызвал этот недуг. Я хочу измениться. Я люблю себя и одобряю.</p>
<p><em>Луіза Хей</em> у сваёй кнізе «Ацалі сябе сам» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны вірусных інфекцый:<br /><em><strong>Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб:</strong></em><br />Адсутнасць у жыцці радасці. Горыч. <br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Я з задавальненнем дазваляю патоку радасці праходзіць праз маё жыццё.<br /><b>Дрожжавая інфекцыя<br /></b><em><strong>Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб:</strong></em><br />Адмаўленне ўласных патрэб. Адмова сабе ў падтрымцы. <br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Адгэтуль я падтрымліваю сябе з любоўю і радасцю. <b>Інфекцыя мачавых шляхоў<br /></b><em><strong>Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб:</strong></em><br />Раздражненне. Злосць. Звычайна на процілеглы пол ці партнёра па сексе. Вы ўскладаеце віну на іншых. <br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Я адхіляю стэрэатып мыслення, які выклікаў гэты недахоп. Я хачу змяніцца. Я люблю сябе і ўхваляю.</p>
<hr />
<hr />
<p><em>Владимир Жикаренцев</em> в своей книге «Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах инфекций мочевого пузыря:<br /><em><strong>Негативная установка, приводящая к проблемам и болезням:</strong></em><br />Унижены. Обычно противоположным полом или любовником/любовницей. Обвинение других. <br /><em><strong>Гармонизирующие мысли:</strong></em><br />Я освобождаю шаблон в моем сознании, создавший эту ситуацию. Я хочу измениться. Я люблю и одобряю себя.</p>
<p><em>Уладзімір Жыкарэнцаў</em> у сваёй кнізе «Шлях да свабоды. Кармічныя прычыны ўзнікнення праблем або як змяніць сваё жыццё» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый мачавой бурбалкі:<br /><em><strong>Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб:</strong></em><br />Уніжаны. Звычайна процілеглым полам або палюбоўнікам/палюбоўніцай. Абвінавачванне іншых. <br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Я вызваляю шаблон у маім розуме, які стварыў гэтую сітуацыю. Я хачу змяніцца. Я люблю і ўхваляю (адабраю) сябе.</p>
<hr />
<hr />
<p>Вот еще некоторые отдельные личные качества и черты характера, влиящие на появление инфекционных заболеваний:</p>
<p>Вось яшчэ некаторыя асобныя асабістыя якасці і рысы характару, якія ўплываюць на з'яўленне інфекцыйных захворванняў:</p>
<ul>
<ul>
<li>Беспринципность - хронические болезни, хронические инфекции.</li>
<li>Беспрынцыпнасць - хранічныя хваробы, хранічныя інфекцыі.</li>
<li>Грубость - вирусные инфекции, бронхиты, эрозивные гастриты, геморрой, повышение функции щитовидной железы, холециститы.</li>
<li>Грубасць - вірусныя інфекцыі, бранхіты, эрозійныя гастрыты, гемарой, павышэнне функцыі шчытападобнай залозы, халецыстыты.</li>
<li>Негативизм - гепатиты, инфекционные заболевания, аутоиммунные заболевания.</li>
<li>Негатывізм - гепатыты, інфекцыйныя захворванні, аутоіммунныя захворванні.</li>
<li>Недисциплинированность - вирусные инфекции, расстройства пищеварения, дисфункции органов.</li>
<li>Недысцыплінаванасць - вірусныя інфекцыі, засмучэнні стрававання, дысфункцыі органаў.</li>
<li>Ненависть - ангины, бородавки, онкология, эпилепсия, ишемическая болезнь сердца, онкология, инфекционные заболевания.</li>
<li>Нянавісць - ангіны, бародаўкі, анкалогія, эпілепсія, ішэмічная хвароба сэрца, анкалогія, інфекцыйныя захворванні.</li>
<li>Несмиренность - вирусные инфекции, повышение давления.</li>
<li>Несмірэнне - вірусныя інфекцыі, павышэнне ціску.</li>
<li>Перенапряжение - бессонница, вирусные инфекции, бронхиты, гепатиты, грыжи, инсульт, пневмонии, мужское бесплодие, болезни позвоночника.</li>
<li>Перанапружанне - бяссонніца, вірусныя інфекцыі, бранхіты, гепатыты, грыжы, інсульт, пнеўманіі, мужчынскае бясплоддзе, хваробы пазваночніка.</li>
<li>Переутомление - вирусные инфекции, грыжи, сахарный диабет, пневмонии, снижение иммунитета, туберкулез.</li>
<li>Ператамленне - вірусныя інфекцыі, грыжы, цукровы дыябет, пнеўманіі, зніжэнне імунітэту, туберкулёз.</li>
<li>Разочарование - алкоголизм, аменорея, артрит, хронические болезни, аутоиммунные инфекции.</li>
<li>Расчараванне - алкагалізм, аменарэя, артрыт, хранічныя хваробы, аутоіммунныя інфекцыі.</li>
<li>Склонность к насилию - онкология, травмы, аутоиммунные инфекции.</li>
<li>Схільнасць да гвалту - анкалогія, траўмы, аутоіммунныя інфекцыі.</li>
<li>Суетливость - вирусные инфекции, острые процессы в организме, повышение функции щитовидной железы, запоры.</li>
<li>Мітусня - вірусныя інфекцыі, вострыя працэсы ў арганізме, павышэнне функцыі шчытападобнай залозы, завалы.</li>
</ul>
</ul>
<hr />
<hr />
<p><em>Макс Гендель</em> в своей книге «Эзотерические принципы здоровья и целительства» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах инфекций в главе «Истинная причина инфекционных заболеваний»:<br />Есть немало высокомерных людей, которые всегда готовы отпустить шутку по поводу тех, кто практикует методы божественного исцеления и учит бесстрашию ума при любых условиях. Но как факт огромное количество недомоганий возникает из-за страхов пациента. <br />Путешественники, побывавшие на необитаемых островах, сообщали, что птицы и звери сначала не боялись их, но вскоре, узнав хищную природу человека, стали избегать его из страха за свою жизнь. Так жестокий характер человека в прошлые времена распространил страх по всей Земле. Мы порабощали, приручали и эксплуатировали птиц и зверей, а тех, кого нам не удавалось поработить, убивали до тех пор, пока все живое не стало прятаться от нас в ужасе. <br />Когда мы обратили внимание на мельчайшие создания, положение изменилось. Человек, считавший себя царем природы, потому что он внушил страх всем крупным существам, стал трепетать перед существами самыми крохотными, и, чем они мельче, тем больший страх они у него вызывают. <br />Микроскоп поведал нам, что такое маленькое создание, как комнатная муха, переносит на ворсинках своих ног тысячи паразитов, и поэтому страх побуждает нас тратить миллионы долларов на липучки, москитные сетки, ловушки и другие приспособления, чтобы оградить себя от этих вредителей, однако наши усилия оказываются по большей части напрасными. Хотя из года в год расходуются огромные суммы, чтобы истребить насекомых, они столь плодовиты, что размножаются быстрее, чем мы успеваем их уничтожать. <br />Их сородичей, комаров, мы боимся еще больше. Микроскоп поведал нам, что эти маленькие насекомые — одни из главных посредников Ангела смерти. Поэтому мы боремся с ними из страха за свою жизнь, но они все плодятся, несмотря на громадные суммы, ежегодно расходующиеся на их уничтожение. А молоко, которое мы пьем? В обычных условиях, как считается, в одном кубическом сантиметре содержится 100 000 бактериальных спор, но при лучших санитарных условиях эта армия разрушителей может быть сокращена до 10 000. Поэтому от страха и боязни мы пастеризуем эту жидкость, прежде чем решаемся дать ее детям младшего возраста. Каждая капля воды, которую мы пьем, кишит микроорганизмами, легко различимыми в микроскоп. Даже монеты и деньги, на которые мы покупаем продукты первой необходимости, являются переносчиками смерти, потому что они заражены болезнетворными началами почти до невероятной степени. При попытках санитарной обработки денег выяснилось, что банки после этого не могут так легко обнаружить подделку, поэтому такая практика была прекращена. Из двух зол подделок мы страшимся больше, чем инфекции, то есть ценим деньги больше, чем здоровье. <br />Разве такое нелепое положение вещей достойно нашего высокого статуса людей, сыновей Бога? Науке хорошо известно, что страх разрушает способность тела к сопротивлению и таким образом делает его подверженным заболеваниям, которые в противном случае не смогли бы обрести точку опоры. С эзотерической точки зрения совершенно очевидно, отчего так бывает. Плотное тело, которое мы видим воочию, пронизано проводником, состоящим из эфира, и энергия Солнца, пронизывающая все пространство, постоянно вливается в наше тело через селезенку, которая является специальным органом для привлечения и ассимиляции этого универсального эфира. В солнечном сплетении он преобразуется во флюид розового цвета, проникающий в нервную систему. Можно сравнить его с электричеством в проводах электрической или телеграфной системы. С помощью этого жизненного флюида мышцы могут двигаться, а органы — выполнять свои жизненные функции так, что в результате ощущается отличное телесное здоровье. Чем лучше здоровье, тем большее количество этого солнечного флюида мы способны абсорбировать, однако мы используем только некоторую его часть, а излишек излучается телом перпендикулярно его поверхности. <br />Все вы видели бумажные ленты, закрепленные перед электрическими вентиляторами в витринах кондитерских и фруктовых магазинов. Когда вентилятор работает, эти ленты развеваются в направлении от вентилятора. Потоки, которые исходят от всей периферии человеческого тела, также направлены перпендикулярно к его поверхности, когда мы находимся в добром здравии. О человеке в таком состоянии говорят: «пышет здоровьем». Он излучает жизнь и силу. При таких условиях никакие болезнетворные начала никогда не могут обосноваться в его теле. Они не могут войти извне, отбрасываемые силой этих невидимых потоков, как насекомое не может влететь в открытое здание, снабженное вытяжным вентилятором. И те микроорганизмы, которые проникают в тело с пищей, так же быстро удаляются, поскольку в таком теле селекция происходит очень эффективно; например, почки быстро удаляют ненужные вещества, одновременно удерживая субстанции, жизненно необходимые в телесном хозяйстве.<br />Однако в тот момент, когда мы допускаем страх, беспокойство, гнев, тело пытается, так сказать, закрыть двери перед внешним противником, надуманным или реальным. Тогда селезенка также начинает «закрываться» и прекращает поглощать жизненный флюид в количестве, достаточном для потребностей организма, и вот мы наблюдаем феномен, аналогичный падению напряжения в сети или подключению дополнительного сопротивления к электрическому вентилятору. В этом случае бумажные ленты начнут опускаться вниз, они больше не будут развеваться над конфетами или фруктами, чтобы защитить и сохранить их, разгоняя насекомых. Подобным образом и в человеческом теле, когда страх вызывает частичное закрытие селезенки, солнечный флюид не проникает по человеческому телу с той же скоростью, что была ранее. В этом случае периферия тела не будет излучать по перпендикулярным линиям, эти линии сомнутся и, следовательно, будет открыт легкий доступ мельчайшим вредоносным организмам, которые смогут затем беспрепятственно вторгаться в наши ткани и вызывать болезнь. <br />Неважно, знают ли об этом законе люди, будь то ученые светила или те, кто верит в божественное исцеление, но они действуют в соответствии с ним, утверждая, что они — дети Божьи и им нечего бояться, потому что Бог — их Отец и будет защищать их до тех пор, пока они не пренебрегают обычными законами жизни. <br />Истина состоит в том, что заражение происходит изнутри, и факты подтверждают это. Пока мы следуем здравому смыслу, питая наши тела чистой пищей, поставляемой царством растений, выполняя достаточное количество физической нагрузки и сохраняя ментальную активность, мы можем быть уверены, что Господь — наше прибежище. Зло не настигнет нас, пока наша вера не расходится с нашими делами. С другой стороны, если предавать веру в Бога, нарушая Его законы, нечего ждать и хорошего здоровья.</p>
<p><em>Макс Гендэль</em> у сваёй кнізе «Эзатэрычныя прынцыпы здароўя і ацалення» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый у главе «Сапраўдная прычына інфекцыйных захворванняў»:<br />Ёсць нямала ганарлівых людзей, якія заўсёды гатовыя адпусціць жарт адносна тых, хто практыкуе метады боскага ацалення і вучыць бесстрашнасці розуму пры любых умовах. Але як факт велізарная колькасць недамаганняў узнікае з-за страхаў пацыента. <br />Падарожнікі, якія пабывалі на незаселеных выспах, паведамлялі, што птушкі і звяры спачатку не баяліся іх, але неўзабаве, даведаўшыся пра драпежную прыроду чалавека, сталі пазбягаць яго з-за страху за сваё жыццё. Так жорсткі характар чалавека ў мінулыя часы распаўсюдзіў страх па ўсёй Зямлі. Мы закабалялі, прыручалі і эксплуатавалі птушак і звяроў, а тых, каго нам не ўдавалася закабаліць, забівалі да таго часу, пакуль усё жывое не стала хавацца ад нас у жаху. <br />Калі мы звярнулі ўвагу на найменшыя стварэнні, становішча змянілася. Чалавек, які лічыў сябе царом прыроды, таму што ён узбудзіў страх ва ўсіх буйных істотах, стаў трымцець перад істотамі самымі малымі, і, чым яны меншыя, тым большы страх яны ў яго выклікаюць. <br />Мікраскоп распавёў нам, што такое маленькае стварэнне, як пакойная муха, пераносіць на ворсінках сваіх ног тысячы паразітаў, і таму страх прымушае нас траціць мільёны долараў на ліпучкі, маскітныя сеткі, пасткі і іншыя прыстасаванні, каб абараніць сябе ад гэтых шкоднікаў, аднак нашы намаганні аказваюцца па большай частцы дарэмнымі. Хоць з года ў год расходуюцца велізарныя сумы, каб вынішчыць насякомых, яны настолькі пладавітыя, што размнажаюцца хутчэй, чым мы паспяваем іх знішчаць. <br />Іх сваякоў, камароў, мы баімся яшчэ больш. Мікраскоп распавёў нам, што гэтыя маленькія насякомыя — адны з галоўных пасрэднікаў Анёла смерці. Таму мы змагаемся з імі з-за страху за сваё жыццё, але яны ўсё плодзяцца, нягледзячы на вялізныя сумы, штогод расходуемыя на іх знішчэнне. А малако, якое мы п'ем? У звычайных умовах, як лічыцца, у адным кубічным сантыметры змяшчаецца 100 000 бактэрыяльных спрэчак, але пры лепшых санітарных умовах гэта армія разбуральнікаў можа быць скарачана да 10 000. Таму ад страху і боязі мы пастэрызуем гэтую вадкасць, перш чым вырашаемся даць яе дзецям малодшага ўзросту. Кожная кропля вады, якую мы п'ем, кішыць мікраарганізмамі, лёгка адрознымі ў мікраскоп. Нават манеты і грошы, на якія мы купляем прадукты першай неабходнасці, з'яўляюцца пераносчыкамі смерці, таму што яны заражаны хваробатворнымі пачаткамі амаль да неверагоднай ступені. Пры спробах санітарнай апрацоўкі грошай высветлілася, што банкі пасля гэтага не могуць так лёгка выявіць падробку, таму такая практыка была спынена. З двух зол падробак мы баімся больш, чым інфекцыі, то бок цэнім грошы больш, чым здароўе. <br />Хіба такое недарэчнае становішча рэчаў варта нашага высокага статусу людзей, сыноў Бога? Навуцы добра вядома, што страх разбурае здольнасць цела да супраціву і такім чынам робіць яго схільным да захворванняў, якія ў адваротным выпадку не змаглі б набыць пункт апоры. З эзатэрычнай пункту гледжання зусім відавочна, чаму так бывае. Шчыльнае цела, якое мы бачым вачыма, пранізана правадніком, які складаецца з эфіру, і энергія Сонца, якая пранізвае ўсё прастору, пастаянна ўліваецца ў наша цела праз селязёнку, якая з'яўляецца спецыяльным органам для прыцягнення і асіміляцыі гэтага ўніверсальнага эфіру. У сонечным спляценні ён пераўтворыцца ў флюід ружовага колеру, які пранікае ў нервовую сістэму. Можна параўнаць яго з электрычнасцю ў драты электрычнай або тэлеграфнай сістэмы. З дапамогай гэтага жыццёвага флюіда мышцы могуць рухацца, а органы — выконваць свае жыццёвыя функцыі так, што ў выніку адчуваецца выдатнае цялеснае здароўе. Чым лепшае здароўе, тым большае колькасць гэтага сонечнага флюіда мы здольныя абсарбаваць, аднак мы выкарыстоўваем толькі пэўную яго частку, а лішак выпраменьваецца целам перпендыкулярна яго паверхні. <br />Усе вы бачылі папяровыя стужкі, замацаваныя перад электрычнымі вентылятарамі ў вітрынах кандытарскіх і фруктовых крам. Калі вентылятар працуе, гэтыя стужкі развяваюцца ў напрамку ад вентылятара. Патокі, якія зыходзяць ад усёй перыферыі чалавечага цела, таксама накіраваны перпендыкулярна да яго паверхні, калі мы знаходзімся ў добрым здароўі. Пра чалавека ў такім стане кажуць: «пышаецца здароўем». Ён выпраменьвае жыццё і сілу. Пры такіх умовах ніякія хваробатворныя пачаткі ніколі не могуць асесці ў яго целе. Яны не могуць увайсці звонку, адкіданыя сілай гэтых нябачных патокаў, як насякомае не можа ўляцець у адкрытую будыніну, абсталяваную выцяжным вентылятарам. І тыя мікраарганізмы, якія пранікаюць у цела з ежай, гэтак жа хутка выдаляюцца, паколькі ў такім целе селекцыя адбываецца вельмі эфектыўна; напрыклад, ныркі хутка выдаляюць непатрэбныя рэчывы, адначасова ўтрымліваючы субстанцыі, жыццёва неабходныя ў цялесным гаспадарцы.<br />Аднак у той момант, калі мы дапускаем страх, неспакой, гнеў, цела спрабуе, так бы мовіць, зачыніць дзверы перад знешнім ворагам, надуманым або рэальным. Тады селязёнка таксама пачынае «зачыняцца» і спыняе паглынанне жыццёвага флюіда ў колькасці, дастатковай для патрэб арганізма, і вось мы назіраем феномен, аналагічны падзенню напружання ў сетцы або падключэнню дадатковага супраціву да электрычнага вентылятара. У гэтым выпадку папяровыя стужкі пачнуць апускацца ўніз, яны больш не будуць развявацца над цукеркамі або фруктамі, каб абараніць і захаваць іх, разганяючы насякомых. Падобным чынам і ў чалавечым целе, калі страх выклікае частковае закрыццё селязёнкі, сонечны флюід не пранікае па чалавечым целе з той жа хуткасцю, што была раней. У гэтым выпадку перыферыя цела не будзе выпраменьваць па перпендыкулярных лініях, гэтыя лініі змякнуцца і, такім чынам, будзе адкрыты лёгкі доступ найменшым шкоднасным арганізмам, якія змогуць потым бесперашкодна ўварвацца ў нашы тканкі і выклікаць хваробу. <br />Не важна, ведаюць пра гэта законе людзі, няхай гэта будуць навукоўцы свяцілы або тыя, хто верыць у боскае ацаленне, але яны дзейнічаюць у адпаведнасці з ім, сцвярджаючы, што яны — дзеці Божыя і ім няма чаго баяцца, таму што Бог — іх Бацька і будзе абараняць іх да тых часоў, пакуль яны не грэбуюць звычайнымі законамі жыцця. <br />Ісціна складаецца ў тым, што заражэнне адбываецца знутры, і факты пацвярджаюць гэта. Пакуль мы прытрымліваемся здаровага сэнсу, сілкуючы нашы целы чыстай ежай, пастаўляемай царствам раслін, выконваючы дастатковую колькасць фізічнай нагрузкі і захоўваючы ментальную актыўнасць, мы можам быць упэўненыя, што Госпад — наша прыстанішча. Зло не напаткае нас, пакуль наша вера не разыходзіцца з нашымі справамі. З іншага боку, калі здраджваць веру ў Бога, парушаючы Яго законы, няма чаго чакаць і добрага здароўя.</p>
<hr />
<hr />
<p><em>Кэрол Ритбергер</em> в своей книге «Сигналы тела: О чем говорят наши болезни» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах инфекций:<br />Если мы позволяем себе пребывать в постоянном противоборстве со всем миром, то всегда будем не в ладах с собой. Такая борьба ослабляет иммунную систему и может привести к аутоиммунным расстройствам — хроническим инфекциям. Вследствие тревоги, вызванной страхом, в теле повышается выработка кортизола — гормона, влияющего на работу иммунной системы. В результате мы открываемся бактериальным и вирусным инфекциям.</p>
<p><em>Кэрол Рытбергер</em> у сваёй кнізе «Сігналы цела: Аб чым кажуць нашы хваробы» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:<br />Калі мы дазваляем сабе знаходзіцца ў пастаянным супрацьстаянні з усім светам, то заўсёды будзем не ў згодзе з сабой. Такая барацьба аслабляе імунную сістэму і можа прывесці да аутоіммунных расстройстваў — хранічных інфекцый. У выніку трывогі, выкліканай страхам, у целе павышаецца выпрацоўка кортызола — гармона, які ўплывае на працу імуннай сістэмы. У выніку мы адчыняемся бактэрыяльным і вірусным інфекцыям.</p>
<hr />
<hr />
<p><em>Рудигер Дальке</em> в своей книге «Болезнь как путь. Значение и предназначение болезней» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах инфекций:<br />Инфекция представляет собой одну из наиболее распространенных причин болезнетворных процессов в человеческом организме. Большинство острых симптомов является воспалениями, начиная от простуды и заканчивая холерой и оспой. В латинских названиях суффикс -ит указывает на то, что речь идет о воспалительных процессах (колит, гепатит и т. д.). В области лечения инфекционных заболеваний официальная медицина достигла больших успехов благодаря открытию антибиотиков (например пенициллина) и введению прививок. <br />Если раньше большинство инфекционных заболеваний было связано с летальным исходом, то сейчас в развитых странах это, скорее, исключительные случаи. Данный факт отнюдь не означает, что мы стали менее восприимчивы к инфекциям. Просто для борьбы с ними у нас появилось эффективное оружие.<br />Если подобная терминология покажется вам чересчур воинственной, то имейте в виду, что при воспалительном процессе в организме на самом деле идет настоящая война. Власть захватили ставшие опасными интервенты - возбудители (бактерии, вирусы, токсины), которых атакуют защитные силы организма. Это противостояние проявляется через такие симптомы, как опухоль, покраснение, боль и температура. Когда организму удается одержать победу, инфекции наступает конец. Если победа остается за возбудителями, пациент умирает. Аналогия между воспалением и войной очевидна. Она подразумевает, что и война, и воспаление обладают одинаковой внутренней структурой, в них осуществляется один и тот же принцип, правда, на разных уровнях.<br />Язык хорошо осведомлен об этой внутренней взаимосвязи. Однокоренными для слова «воспаление» являются «запал», «палить», «подпалить», то есть его можно связать с той «запальной искрой», которая приводит к взрыву пороховой бочки. Соответствующее английское слово буквально можно перевести как «возгорание» (infammation). Таким образом, мы оказываемся среди сплошной военной лексики, которая часто используется для описания силовых конфликтов: «затихнувший конфликт разгорается снова», «огонь подносят к фитилю», «в дом бросают горящий факел», «в Европе разгорается пламя войны» и т. д. При таком количестве взрывчатых веществ рано или поздно происходит взрыв. В результате в этом взрыве исчезает все накопленное, все то, что мы можем увидеть не только в ходе военных действий, но и в собственном организме, выдавливают ли нам небольшой прыщик или вскрывают обширный абсцесс.<br />Для построения дальнейших рассуждений необходимо принять во внимание и аналогию другого уровня — психики. «Взорваться» может и человек. Но при этом имеется в виду не абсцесс, а эмоциональная реакция, в которой прорывается внутренний конфликт. В дальнейшем мы будем синхронно рассматривать эти три уровня: «психика - тело - военные действия», чтобы научиться видеть четкую аналогию между конфликтом, воспалением и сражением. Эта аналогия дает ключ к пониманию болезни.<br />Полярность сознания постоянно приводит нас к необходимости постоянно принимать решения. Мы вынуждаем себя отказаться от одной из возможностей - и утрачиваем ее. А нехватка чего бы то ни было всегда ведет к нездоровью.<br />Слава тому, кто может признаться самому себе в том, что внутренняя напряженность, конфликтность действительно существуют в человеке, тому, кто знает о наивной склонности людей верить в то, что все невидимое и неосязаемое просто отсутствует. Так ведут себя маленькие дети, которые закрывают глаза в надежде стать невидимками.<br />Конфликты нисколько не интересуются тем, видят ли их на самом деле, - они всегда с нами. Если человек не готов сознательно воспринимать конфликты и относиться к ним так, чтобы постепенно найти способ их разрешить, они опускаются на телесный уровень и проявляются в виде воспаления. Любая инфекция - это конфликт, получивший материальное воплощение. Если вы не хотите разбираться со своими проблемами на уровне сознания (поскольку это неприятно и опасно), вам придется делать это на уровне телесном, «разбираясь» с воспалительным процессом.<br />Рассмотрим развитие этого процесса на телесном и психическом уровнях, применяя аналогию с военным конфликтом.<br />1. Раздражение: появляются возбудители. Речь может идти о бактериях, вирусах или ядах (токсинах). Этот процесс зависит не столько от самих возбудителей (как считают дилетанты), сколько от готовности организма их впустить. Врачи называют это положение плохой иммунной ситуацией.<br />Итак, инфекция связана не с наличием возбудителей (как полагают фанатичные сторонники антисептиков), а со способностью с ними сосуществовать. То же самое происходит и на уровне сознания, потому что и здесь главную роль играет не то, что человек живет в бесконфликтном мире, а то, что он способен сосуществовать со своими конфликтами. Понятно, что иммунная система зависит от психики напрямую. Сейчас этой связи начали уделять большое внимание и в кругах академической науки (исследование стрессов и т. д.).<br />Гораздо большее впечатление производит возможность понаблюдать за этой взаимосвязью в самом себе. Если человек не хочет открыть свое сознание для того конфликта, который способен его сильно задеть, ему приходится открывать свое тело для возбудителей. Эти возбудители размещаются в определенных слабых местах организма, которые называются «местами пониженной сопротивляемости» и рассматриваются официальной медициной как врожденные, наследственные недостатки, что, казалось бы, не дает возможности для дальнейшей интерпретации.<br />Но психосимптоматика всегда обращала внимание на то, что определенный круг психических проблем связан с определенными органами, хотя это противоречит официальной медицинской теории. Такое кажущееся противоречие можно разрешить, если посмотреть на проблему несколько по-другому.<br />Тело - это видимое выражение сознания, так же, как дом - видимое воплощение архитектурного замысла. Идея и ее воплощение соответствуют друг другу, как фотографии соответствует ее негатив. Любая часть тела и любой орган соответствуют определенному психическому содержанию, определенной эмоции и определенному кругу проблем. На подобных соответствиях основаны физиогномика, биоэнергетика и т. п.<br />Человек приходит в мир с сознанием, состояние которого определяется тем, чему он до сих пор научился.<br />Вместе с тем он приносит с собой определенный набор проблем, постепенное проявление которых и необходимость их решать определяют его судьбу.<br />Судьба - это сумма характера и времени. Характер не передается по наследству и не зависит от окружающей среды. Человек приходит в этот мир со своим характером, — это самовыражение вновь воплотившегося сознания.<br />Но, если тело является выражением сознания, то и в нем представлен тот же самый образец. Это значит, что определенный круг проблем имеет свое физическое (или органическое) соответствие в определенной предрасположенности. Эту связь использует иридодиагностика (Диагностика заболеваний по состоянию радужной оболочки глаза), которая, тем не менее, до сих пор не обращает внимания на психологическое соответствие.<br />Место пониженной сопротивляемости - это тот орган, который берет на себя ответственность за процесс «обучения» на уровне тела, если человек не способен осознанно воспринимать соответствующую этому органу психическую проблему. Соответствие тех или иных органов тем или иным проблемам мы покажем на страницах нашей книги.<br />Если мы рассмотрим, как протекает воспалительный процесс, абстрагируясь от места его локализации, то увидим, что в первой фазе (возбуждение) бактерии или вирусы проникают в тело. На психическом уровне этот процесс соответствует проявлению проблемы. Импульс, с которым мы еще не «выяснили отношения», проникает в наше сознание, минуя защитную систему, и возбуждает нас. Он воспаляет (читай: воспламеняет) напряжение полярности, которое мы воспринимаем как конфликт.<br />Чем лучше работают механизмы психологической защиты (такие, например, как проекция или вытеснение), тем меньше у импульса шансов достучаться до нашего сознания, обогатить его и дать возможность развиваться.<br />Здесь проявляется принцип полярности «или-или»: отказавшись от защиты на уровне сознания, не вытесняя проблему и не перенося вину за ее появление на кого-либо другого, мы даем включиться другому механизму защиты - иммунной системе нашего организма.<br />Если же механизмы психологической защиты включены «на полную мощность» от проникновения новых импульсов, беззащитным к возбудителям оказывается иммунитет. От вторжения импульса нам в любом случае не уйти, но мы можем выбрать уровень, на котором он проявится.<br />В военном деле первая фаза соответствует проникновению врага на территорию страны (нарушение границы). Нападение привлекает внимание военных и политиков к завоевателям — все становятся очень активными, направляют всю свою энергию на новую проблему, мобилизуют войска, ищут союзников, короче говоря, стягивают силы к очагу напряженности. Если подобный процесс происходит в организме, то его называют фазой экссудации: возбудители закрепились на своих позициях и образовали очаг воспаления. Со всех сторон к этому месту стекается тканевая жидкость, на соответствующем участке тела появляется припухлость, ощущается некоторое напряжение. На второй фазе психического конфликта тоже можно отметить рост напряженности. Все внимание направлено на новую проблему - мы не можем думать ни о чем другом. Проблема не отпускает нас ни днем, ни ночью. Мы даже не говорим ни о чем другом. Все наши мысли крутятся только вокруг нее. Таким образом, практически вся психическая энергия перетекает в этот конфликт, мы приближаемся к нему и раздуваем до тех пор, пока он не увеличивается до огромных размеров и не предстает перед нами в виде непреодолимой преграды. Конфликт мобилизовал все наши психические силы и оттянул их на себя.<br />2.Защитная реакция. На основе возбудителей организм вырабатывает специфические антитела, которые образуются в крови и костном мозге. Лимфоциты и гранулоциты образуют стенку вокруг возбудителей, а микрофаги начинают их пожирать. Итак, на телесном уровне война в полном разгаре: враги окружены, атака началась.<br />3. Если конфликт не удается разрешить на локальном уровне (локальная война), то проводится всеобщая мобилизация: весь народ оказывается втянутым в войну и проявляет повышенную активность. В организме мы воспринимаем эту ситуацию, как лихорадочное состояние: защитные силы громят возбудителей, высвобождающиеся при этом яды вызывают лихорадку. На местное воспаление организм отвечает общим повышением температуры. При повышении ее всего на 1° уровень обмена веществ увеличивается вдвое (заметьте, насколько повышенная температура полезна для защитного процесса). Уровень лихорадки соответствует скорости протекания болезни. Понижать температуру искусственным путем нужно только в том случае, когда она становится опасной.<br />На психическом уровне в этой фазе конфликт поглощает всю нашу жизнь и всю нашу энергию. Схожесть физической лихорадки и психического возбуждения бросается в глаза. Мы говорим, что мозг «лихорадочно работает», а человек находится «в лихорадочном возбуждении». От возбуждения нам становится жарко, повышается сердцебиение, человек краснеет, потеет или дрожит. Все это не очень приятно, но зато полезно для здоровья. <br />Полезна не лихорадка, а разрешение конфликта - и, тем не менее, мы почему-то пытаемся подавить в зародыше и повышенную температуру, и конфликты. Да еще гордимся своим умением их подавлять. (Какое может быть удовольствие от подавления?)<br />4.Лизис (Лизис (от греч. lisis — растворение) — медицинский термин, обозначающий постепенное — в противоположность кризису — снижение температуры и исчезновение симптоматики. ) (разрешение). Предположим, что защитные силы действовали успешно, они оттеснили чужеродные тела, частично поглотив их. Затем происходит распад и защитных тел, и возбудителей, в результате чего образуется желтый гной - потери с обеих сторон! <br />Возбудители в измененной форме покидают организм. Но изменения произошли и в самом организме, теперь у него: а) есть информация о возбудителях, которую называют «специфическим иммунитетом»; б) натренированы и закалены защитные силы, что называется «неспецифическим иммунитетом». Несмотря на потери, одна из воюющих сторон одержала победу, выйдя из схватки более сильной, чем раньше, и досконально изучившей противника.<br />Смерть: может случиться так, что победителями окажутся возбудители. Это приведет к смерти пациента. Такое разрешение конфликта мы с вами считаем несчастьем, но только потому, что в данном вопросе не можем быть беспристрастными. Ситуация аналогична футбольному матчу: все зависит оттого, за какую команду ты болеешь. Объективно победа есть победа, неважно, в чей актив она записана. Война закончена в любом случае, вот только праздник происходит на другой улице.<br />5.Хроническая инфекция: если ни одной из сторон не удается одержать победу, возникает компромисс между возбудителями и защитными силами. Возбудители остаются в организме, не празднуя победу (смерть), но и не чувствуя себя побежденными (выздоровление). Перед нами картина хронической инфекции. Симптоматически это выражается в постоянно повышенном уровне лимфоцитов, гранулоцитов, антител, в несколько повышенной реакции оседания эритроцитов (РОЭ) и в немного повышенной температуре. Такая ситуация приводит к образованию очага, постоянно оттягивающего на себя энергию, столь необходимую для организма. Пациент чувствует себя разбитым, усталым, апатичным. Он не болен, и не здоров - это не война и не мир - это компромисс. Он инертен, как и все компромиссы этого мира. Иисус сказал: «Нужно быть или горячим, или холодным». А компромисс - это высшая цель трусов, «едва теплых людей». Такие люди всегда опасаются последствий своих действий и той ответственности, которую им приходится брать на себя. Но компромисс не может быть решением, поскольку не приводит к равновесию между полюсами и не способствует объединению. Компромисс означает длительное противостояние равных сил и, следовательно, застой.<br />С военной точки зрения, это очаговая война (ср. - первая мировая война), для которой требуется много энергии и материалов и которая ослабляет все остальные области жизни, включая экономику и культуру. На психическом уровне хронической инфекции соответствует затяжной конфликт. Люди застревают в своем конфликте, у них не хватает ни мужества, ни сил принять какое-нибудь решение, ведь в любом случае чем-то придется жертвовать. Необходимость жертв внушает страх. Так, многие люди пребывают в эпицентре своего конфликта, потому что не способны помочь одному или другому полюсу добиться победы. Они все время пытаются выяснить, какое решение будет правильным, а какое нет, и никак не могут понять, что в абстрактном смысле не существует правильного и неправильного, потому что нам нужны оба полюса. Без них мы не можем выздороветь, но осуществить их одновременно в условиях полярности нельзя. Итак, как это ни парадоксально, после долгих разговоров о том, что любой выбор - ошибка, мы приходим к тому, что отказ от выбора - ошибка еще большая!<br />Любое принятое решение несет свободу. Затяжные конфликты оттягивают на себя энергию и приводят к апатии, пассивности, безропотности. Если вам удастся пробиться к одному из полюсов конфликта, вы сразу ощутите прилив высвободившейся энергии. Так же, как инфекция укрепляет организм, психика выходит из конфликта более сильной и крепкой, потому что разрешение конфликта преподнесло ей хороший урок, приблизило к противоположным полюсам одного и того же явления, расширило ее границы и сделало более сознательной. Из пережитого конфликта вы выходите с выигрышем: теперь у вас есть информация, аналогичная специфическому иммунитету, которая поможет в будущем решать похожие проблемы, исходя из приобретенного опыта.<br />Каждый пережитый конфликт учит нас лучше и смелее встречать новые. Это соответствует неспецифическому иммунитету в организме. На телесном уровне любое решение требует жертв. Точно так же психика вынуждена приносить немалые жертвы: нам приходится расставаться с собственными взглядами и мнениями, отказываться от любимых привычек. Но ведь появление нового всегда предполагает отказ от старого! После больших очагов воспаления на теле часто остаются шрамы. Аналогично возникают психологические шрамы, которые спустя некоторое время мы называем воспоминаниями.<br />В прежние времена всем родителям было известно, что ребенок, перенесший детскую болезнь (а все детские болезни являются инфекционными), делает большой скачок в умственном и физическом развитии. После болезни ребенок уже не такой, как раньше. Болезнь изменила его, сделав более зрелым.<br />На самом деле такой эффект дают не только детские болезни. Пережив инфекционное заболевание, человек становится более зрелым, а его организм - более крепким.<br />Повышенные требования делают человека сильнее и прилежнее. Все великие культуры возникли благодаря повышению требований к человеку, и даже Чарльз Дарвин (сторонниками которого в целом мы не являемся) связывал развитие биологических видов с успешным преодолением неблагоприятных условий окружающей среды.<br />«Война есть отец всего», - сказал Гераклит. В этом высказывании заключена одна из фундаментальнейших мудростей человечества. Война, конфликт, напряжение между полюсами снабжают нас жизненной энергией, обеспечивая, таким образом, и развитие, и прогресс. Конечно, такие заявления бывают очень опасны, когда волки рядятся в овечьи шкуры и используют высокие слова для удовлетворения собственной агрессивности.<br />Мы специально сравнили воспалительный процесс с войной, стараясь подчеркнуть присущую теме остроту. Может быть, теперь вы не будете равнодушно пробегать глазами по строчкам, согласно и лениво кивая головой. Сегодняшняя европейская ментальность диктует нам отрицание любых конфликтов и поиск компромисса. Мы на любом уровне стараемся избежать трений и противоречий, не замечая, насколько это мешает осознанному восприятию чего бы то ни было. В условиях полярного мира человек не может избежать конфликтов. Такие попытки приводят к еще более сложным сдвигам нагрузки и переносу ее на другие уровни. Инфекционное заболевание - лучший тому пример.<br />Итак, воспаление - это конфликт на материальном уровне. Постарайтесь не совершить ошибки, считая, что у вас нет «никаких конфликтов». Невнимание к ним ведет к заболеванию. Чтобы выяснить суть конфликта, вам понадобится честность по отношению к самому себе, которая иногда бывает настолько же неприятна для психики, насколько неприятна инфекция для организма.<br />Да, конфликты всегда болезненны, на каком бы уровне их не переживали. В них нет ничего хорошего, будь то война, внутреннее сопротивление или болезнь. Но «хороший» и «нехороший» - это не те аргументы, которые можно принимать всерьез. Стоит нам один раз признаться самим себе, что избежать никогда ничего не удается, и этот вопрос больше не возникнет.<br />Если вы считаете «психические взрывы» неприемлемыми для себя, то тем самым делаете все возможное, чтобы подобный взрыв произошел в вашем теле (абсцесс). Неужели и после этого вас будет волновать вопрос о том, что лучше или приличнее?<br />Обладают ли честностью расхваливаемые усилия нашего времени избегать конфликтов на любом уровне? Подумав над тем, о чем говорилось в этой главе, вы можете увидеть «успешные мероприятия по защите от инфекционных заболеваний» в новом свете. Борьба против инфекций - это борьба против конфликтов на материальном уровне. Имя основного «борца» с ними - антибиотик. Слово состоит из двух латинских корней: анти - «против» и био - «жизнь». Итак, антибиотики - это вещества, направленные против жизни. Вот это и есть настоящая честность!<br />Заявление о вреде антибиотиков верно на двух уровнях. Если мы вспомним, что конфликт является двигателем развития, то есть жизни, то получается, что подавление конфликта есть вмешательство в динамику самой жизни.<br />Но антибиотики вредны и с медицинской точки зрения. Воспаление - острое, быстрое и актуальное решение проблемы. В ходе воспаления с гноем из организма выводятся токсины.<br />Это своеобразный процесс чистки организма. Если процесс оказывается прерванным антибиотиками, все вредные вещества остаются в организме (чаще всего - в соединительной ткани). При определенных условиях это может привести к раковым образованиям. Возникает своеобразный «эффект мусорного ведра»: из него нужно или часто выбрасывать мусор (инфекция), или собирать отходы так долго, пока самостоятельная жизнь, зародившаяся в нем, не начнет оказывать влияние на весь дом (рак). Антибиотики -это чужеродные вещества, которые не были выработаны самим организмом, поэтому болезнь не сможет достичь своей истинной цели: чему-нибудь научить человека.<br />С этой точки зрения можно посмотреть и на прививки. Нам известны два основных вида прививок - активные и пассивные. При пассивной прививке вводятся защитные вещества, которые вырабатываются другими организмами. Такие виды прививок используют, если болезнь уже началась (например, прививки против столбняка). На психическом уровне эта прививка соответствует готовому решению проблемы, следованию заповедям, нормам и предписаниям. Человек использует чужие рецепты, лишая себя тем самым возможности приобрести опыт. Нечего сказать, удобный способ «движения вперед», при котором человек остается стоять на месте.<br />При активных прививках в организм человека вводятся ослабленные возбудители, так что на основе этого раздражителя организм самостоятельно может вырабатывать необходимые антитела. К этой форме относятся все профилактические прививки. На психическом уровне такой метод соответствует попыткам разрешить некоторые гипотетические конфликты (аналогия из военной практики - «маневры»). Сюда можно отнести большинство форм групповой психотерапии. Человек приобретает опыт разрешения конфликтов в несложных ситуациях, изучает стратегии, которые помогут ему более осознанно подойти к решению серьезных проблем.<br />Не стоит относиться к этим размышлениям как к рецептам. Речь не идет о том, нужно ли делать прививки и можно ли принимать антибиотики. На самом деле абсолютно неважно, что вы делаете. Но только до тех пор, пока вы знаете, чтоделаете! Мы обращаемся к вашему сознанию и не предлагаем вам готовых заповедей, проповедей и запретов.<br />Возникает вопрос: в какой мере физическая болезнь способна заменить психический процесс? Ответить на него нелегко, потому что мысленное разделение психики и тела — это только теоретическое вспомогательное средство, в реальности же разделение никогда не бывает столь однозначным. Все, что происходит в организме, мы переживаем в своем сознании. Ударив молотком по пальцу, мы говорим, что палец болит. Но боль находится в сознании,а не в пальце.<br />Так как боль - это феномен, относящийся к сознанию, мы можем на нее влиять: с помощью отвлекающих занятий, гипноза, наркоза, акупунктуры. Если вы считаете, что это не совсем так, то вспомните еще раз про фантомные боли! Все наше переживание физической болезни и связанных с этим страданий происходит исключительно в сознании. Различие между «психическим» и «соматическим» связано только с плоскостью проекции. Тот, кто заболел от любви, проецирует свои ощущения на нечто нематериальное (любовь), а тот, кто заболел ангиной, - на горло. Но страдать и тот, и другой могут только на уровне сознания. Материя, и тело в том числе, служит проекционной плоскостью, а не местом, где можно разрешить какие-либо проблемы. Тело - идеальный сборник задач и упражнений, но решения к нему способно найти только сознание. Таким образом, ход течения физической болезни представляет собой символическую обработку проблемы, результаты которой будут полезны для сознания. Это - одна из причин того, почему перенесенное заболевание приводит к развитию.<br />Между физической и психической обработкой проблемы возникает своеобразный ритм. Если проблема не может быть решена только на уровне сознания, тело используется в качестве материального вспомогательного средства, которое представляет нерешенную проблему в символической форме. Полученный эффект после перенесенного заболевания попадает в психику. Но если психике, несмотря на приобретенный опыт, не удается уловить суть проблемы, то она снова погружается в материю, чтобы получить больше практического опыта. Смена уровней будет повторяться до тех пор, пока накопленный опыт не даст сознанию возможность разрешить проблему или конфликт окончательно.<br />Этот процесс можно представить более наглядно с помощью следующего примера. Ученик должен научиться считать в уме. Мы ставим перед ним эту задачу. Если он не может сосчитать пример в уме, даем ему в руки материальный предмет - счеты. Свою задачу он проецирует на счеты и получает возможность решить пример (тоже в уме). Тогда мы даем ему еще один пример, который он должен решить уже без вспомогательных средств. Если ему опять это не удастся, он снова получит счеты. Это будет длиться до тех пор, пока он не научится обходиться без них и выполнять вычисления в уме. Согласитесь, в данном случае перенос проблемы на видимый уровень на нужном этапе делает процесс обучения более легким.<br />Понять взаимосвязь тела и сознания крайне важно. Трудно осознать, что тело - это вообще не то место, где могут разрешаться конфликты. Официальная медицина с этим не согласна. Все с пристрастием смотрят на то, что происходит в организме, и пытаются справиться с болезнью на соматическом уровне. Но на этом уровне абсолютно нечего решать!<br />Вернемся к примеру с устным счетом. Согласитесь, что взрослые, которые при возникновении у ребенка затруднений с примерами вместо того, чтобы помочь ему, со всех ног бросались бы чистить и полировать зеркало в надежде на то, что он, наконец, отразится там совершеннейшим умником, выглядели бы... по меньшей мере, странно. Нам тоже пора прекратить искать причины всех проблем в зеркале. Его следует использовать для того, чтобы познать самого себя. <br />Итак, ИНФЕКЦИЯ - ЭТО КОНФЛИКТ НА МАТЕРИАЛЬНОМ УРОВНЕ<br />Тот, кто склонен к воспалительным процессам, пытается избегать конфликтов.<br />При инфекционном заболевании стоит задать себе следующие вопросы.<br />1. Какой же конфликт в моей жизни я не замечаю?<br />2. От какого конфликта я стараюсь уклониться?<br />3. В наличии какого конфликта я боюсь себе признаться?<br />Чтобы выяснить, с чем может быть связан конфликт, обратите внимание на символику затронутого органа или части тела.</p>
<p><em>Рудыгер Дальке</em> у сваёй кнізе «Хвароба як шлях. Значэнне і прызначэнне хвароб» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:<br />Інфекцыя ўяўляе сабой адну з найбольш распаўсюджаных прычын хваробатворных працэсаў у чалавечым арганізме. Большасць вострых сімптомаў з'яўляюцца запаленнямі, пачынаючы ад прастуды і заканчваючы халерай і воспай. У лацінскіх назвах суфікс -іт указвае на тое, што гаворка ідзе пра запаленчыя працэсы (каліт, гепатыт і г. д.). У галіне лячэння інфекцыйных захворванняў афіцыйная медыцына дасягнула вялікіх поспехаў дзякуючы адкрыццю антыбіётыкаў (напрыклад пенициллина) і ўвядзенню прышчэпак. <br />Калі раней большасць інфекцыйных захворванняў было звязана з лятальным вынікам, то цяпер у развітых краінах гэта, хутчэй, выключныя выпадкі. Гэты факт зусім не азначае, што мы сталі менш успрымальныя да інфекцый. Проста для барацьбы з імі ў нас з'явілася эфектыўная зброя.<br />Калі падобная тэрміналогія падасца вам занадта ваеннай, то майце на ўвазе, што пры запаленчым працэсе ў арганізме на самай справе ідзе сапраўдная вайна. Уладу захапілі якія сталі небяспечнымі інтэрвенты - узбуджальнікі (бактэрыі, вірусы, таксіны), якіх атакуюць абарончыя сілы арганізма. Гэтае супрацьстаянне праяўляецца праз такія сімптомы, як пухліна, пачырваненне, боль і тэмпература. Калі арганізму ўдаецца атрымаць перамогу, інфекцыі наступае канец. Калі перамога застаецца за ўзбуджальнікамі, пацыент памірае. Аналогія паміж запаленнем і вайной відавочная. Яна прадугледжвае, што і вайна, і запаленне валодаюць аднолькавай унутранай структурай, у іх ажыццяўляецца адзін і той жа прынцып, праўда, на розных узроўнях.<br />Мова добра дасведчаны пра гэтую ўнутраную ўзаемасувязь. Аднакарэннымі для слова «запаленне» з'яўляюцца «запал», «паліць», «падпаліць», гэта значыць яго можна звязаць з той «запальнай іскрай», якая прыводзіць да выбуху парахаўной бочкі. Адпаведнае англійскае слова літаральна можна перакласці як «узгаранне» (infammation). Такім чынам, мы апыняемся сярод суцэльнай ваеннай лексікі, якая часта выкарыстоўваецца для апісання сілавых канфліктаў: «заціхнуўшы канфлікт разгараецца зноў», «агонь падносяць да кнот», «у дом кідаюць палаючы факел», «у Еўропе разгараецца полымя вайны» і г. д. Пры такой колькасці выбуховых рэчываў рана ці позна адбываецца выбух. У выніку ў гэтым выбуху знікае ўсё назапашанае, усё тое, што мы можам убачыць не толькі падчас ваенных дзеянняў, але і ў ўласным арганізме, выціскаюць ці нам невялікі прышчык або ўскрываюць шырокі абсцэс.<br />Для пабудовы далейшых разважанняў неабходна ўлічваць і аналогію іншага ўзроўню — псіхікі. «Узрывацца» можа і чалавек. Але пры гэтым маецца на ўвазе не абсцэс, а эмацыйная рэакцыя, у якой прарываецца ўнутраны канфлікт. У далейшым мы будзем сінхронна разглядаць гэтыя тры ўзроўні: «псіхіка - цела - ваенныя дзеянні», каб навучыцца бачыць выразную аналогію паміж канфліктам, запаленнем і бітвай. Гэтая аналогія дае ключ да разумення хваробы.<br />Палярнасць свядомасці пастаянна прыводзіць нас да неабходнасці пастаянна прымаць рашэнні. Мы прымушаем сябе адмовіцца ад адной з магчымасцяў - і страчваем яе. А недахоп чаго-небудзь заўсёды вядзе да нездароўя.<br />Слава таму, хто можа прызнацца сам сабе ў тым, што ўнутраная напружанасць, канфліктнасць сапраўды існуюць у чалавеку, таму, хто ведае аб наіўнай схільнасці людзей верыць у тое, што ўсё нябачнае і неасязальнае проста адсутнічае. Так сябе вядуць маленькія дзеці, якія закрываюць вочы ў надзеі стаць нябачнымі.<br />Канфлікты ніколькі не цікавяцца тым, бачаць іх на самай справе ці не, - яны заўсёды з намі. Калі чалавек не гатовы свядома ўспрымаць канфлікты і ставіцца да іх так, каб паступова знайсці спосаб іх вырашыць, яны апускаюцца на цялесны ўзровень і праяўляюцца ў выглядзе запалення. Любая інфекцыя - гэта канфлікт, які атрымаў матэрыяльнае ўвасабленне. Калі вы не хочаце разбірацца са сваімі праблемамі на ўзроўні свядомасці (бо гэта непрыемна і небяспечна), вам давядзецца рабіць гэта на цялесным узроўні, «разбіраючыся» з запаленчым працэсам.<br />Разгледзім развіццё гэтага працэсу на цялесным і псіхічным узроўнях, ужываючы аналогію з ваенным канфліктам.<br />1. Раздражненне: з'яўляюцца ўзбуджальнікі. Гаворка можа ісці аб бактэрыях, вірусах або ядах (таксінах). Гэты працэс залежыць не столькі ад саміх узбуджальнікаў (як лічаць дылетанты), колькі ад гатоўнасці арганізма іх упусціць. Лекары называюць гэтае становішча дрэннай імуннай сітуацыяй.<br />Такім чынам, інфекцыя звязана не з наяўнасцю ўзбуджальнікаў (як лічаць фанатычныя прыхільнікі антысептыкаў), а са здольнасцю з імі суіснаваць. Тое ж самае адбываецца і на ўзроўні свядомасці, таму што і тут галоўную ролю гуляе не тое, што чалавек жыве ў бясконфліктным свеце, а тое, што ён здольны суіснаваць са сваімі канфліктамі. Зразумела, што імунная сістэма залежыць ад псіхікі напрамую. Цяпер гэтай сувязі пачалі надаваць вялікую ўвагу і ў колах акадэмічнай навукі (даследаванне стрэсаў і г. д.).<br />
Значна большае ўражанне аказвае магчымасць паназіраць за гэтай узаемасувяззю ў самім сабе. Калі чалавек не хоча адкрыць сваё свядомасць для таго канфлікту, які здольны яго моцна закрануць, яму даводзіцца адкрываць сваё цела для ўзбуджальнікаў. Гэтыя ўзбуджальнікі размяшчаюцца ў пэўных слабых месцах арганізма, якія называюцца «месцамі паніжанай супраціўляльнасці» і разглядаюцца афіцыйнай медыцынай як прыроджаныя, спадчынныя недахопы, што, здавалася б, не дае магчымасці для далейшай інтэрпрэтацыі.<br />Але псіхасімптаматыка заўсёды звяртала ўвагу на тое, што пэўны круг псіхічных праблем звязаны з пэўнымі органамі, хоць гэта супярэчыць афіцыйнай медыцынскай тэорыі. Такое ўяўнае супярэчанне можна вырашыць, калі паглядзець на праблему некалькі па-іншаму.<br />Цела - гэта бачнае выражэнне свядомасці, гэтак жа, як дом - бачнае ўвасабленне архітэктурнага замыслу. Ідэя і яе ўвасабленне адпавядаюць адно аднаму, як фатаграфіі адпавядае яе негатыў. Любая частка цела і любы орган адпавядаюць пэўнаму псіхічнаму зместу, пэўнай эмоцыі і пэўнаму кругу праблем. На падобных адпаведнасцях заснаваныя фізіягноміка, біаэнергетыка і т. п.<br />Чалавек прыходзіць у свет з свядомасцю, стан якога вызначаецца тым, чаму ён дагэтуль навучыўся.<br />Разам з тым ён прыносіць з сабой пэўны набор праблем, паступовае праяўленне якіх і неабходнасць іх вырашаць вызначаюць яго лёс.<br />Лёс - гэта сума характару і часу. Характар не перадаецца ў спадчыну і не залежыць ад акаляючага асяроддзя. Чалавек прыходзіць у гэты свет са сваім характарам, — гэта самавыяўленне зноў увасобленага свядомасці.<br />Але, калі цела з'яўляецца выражэннем свядомасці, то і ў ім прадстаўлены той жа самы ўзровень. Гэта значыць, што пэўны круг праблем мае сваё фізічнае (або арганічнае) адпаведнасць у пэўнай схільнасці. Гэтую сувязь выкарыстоўвае ірыдадыягностыка (Дыягностыка захворванняў па стане вясёлкавай абалонкі вока), якая, тым не менш, дагэтуль не звяртае ўвагі на псіхалагічнае адпаведнасць.<br />Месца паніжанай супраціўляльнасці - гэта той орган, які бярэ на сябе адказнасць за працэс «навучання» на ўзроўні цела, калі чалавек не здольны свядома ўспрымаць адпаведную гэтаму органу псіхічную праблему. Адпаведнасць тых ці іншых органаў тым ці іншым праблемам мы пакажам на старонках нашай кнігі.<br />Калі мы разгледзім, як праходзіць запаленчы працэс, абстрагуючыся ад месца яго лакалізацыі, то ўбачым, што ў першай фазе (узбуджэнне) бактэрыі або вірусы пранікаюць у цела. На псіхічным узроўні гэты працэс адпавядае праяўленню праблемы. Імпульс, з якім мы яшчэ не «высветлілі адносіны», пранікае ў наша свядомасць, мінаючы абарончую сістэму, і ўзбуджае нас. Ён запаляе (чытай: узбуджае) напружанне палярнасці, якое мы ўспрымаем як канфлікт.<br />Чым лепш працуюць механізмы псіхалагічнай абароны (такія, напрыклад, як праекцыя або выцясненне), тым менш у імпульсу шанцаў дастукацца да нашага свядомасці, узбагаціць яго і даць магчымасць развівацца.<br />Тут праяўляецца прынцып палярнасці «або-або»: адмовіўшыся ад абароны на ўзроўні свядомасці, не выцясняючы праблему і не пераносячы віну за яе з'яўленне на каго-небудзь іншага, мы даем ўключыцца іншаму механізму абароны - імуннай сістэме нашага арганізма.<br />Калі ж механізмы псіхалагічнай абароны ўключаны «на поўную магутнасць» ад пранікнення новых імпульсаў, безабаронным да ўзбуджальнікаў аказваецца імунітэт. Ад уварвання імпульсу нам у любым выпадку не сысці, але мы можам выбраць узровень, на якім ён праявіцца.<br />У ваенным справе першая фаза адпавядае пранікненню ворага на тэрыторыю краіны (парушэнне мяжы). Напад прыцягвае ўвагу ваенных і палітыкаў да заваёўнікаў — усе становяцца вельмі актыўнымі, накіроўваюць усю сваю энергію на новую праблему, мабілізуюць войскі, шукаюць саюзнікаў, коратка кажучы, сцягваюць сілы да ачагу напружанасці. Калі падобны працэс адбываецца ў арганізме, то яго называюць фазай экссудацыі: ўзбуджальнікі замацаваліся на сваіх пазіцыях і ўтварылі ачаг запалення. З усіх бакоў да гэтага месца збіраецца тканкавая вадкасць, на адпаведным участку цела з'яўляецца прыпухласць, адчуваецца некаторае напружанне. На другой фазе псіхічнага канфлікту таксама можна адзначыць рост напружанасці. Усё ўвагу накіравана на новую праблему - мы не можам думаць ні пра што іншае. Праблема не адпускае нас ні днём, ні ноччу. Мы нават не кажам ні пра што іншае. Усе нашы думкі круцяцца толькі вакол яе. Такім чынам, практычна ўся псіхічная энергія перацякае ў гэты канфлікт, мы набліжаемся да яго і раздзімаем да тых часоў, пакуль ён не павялічваецца да велізарных памераў і не паўстае перад намі ў выглядзе непераадольнай перашкоды. Канфлікт мабілізаваў усе нашы псіхічныя сілы і адцягнуў іх на сябе.<br />2.Абарончая рэакцыя. На аснове ўзбуджальнікаў арганізм выпрацоўвае спецыфічныя антыцелы, якія ўтвараюцца ў крыві і касцявым мозгу. Лімфацыты і гранулацыты ўтвараюць сцяну вакол ўзбуджальнікаў, а мікрафагі пачынаюць іх паглынаць. Такім чынам, на целавым узроўні вайна ў поўным разгары: ворагі акружаныя, атака пачалася.<br />3. Калі канфлікт не ўдаецца вырашыць на лакальным узроўні (лакальная вайна), то праводзіцца агульная мабілізацыя: увесь народ аказваецца ўцягнутым у вайну і праяўляе павышаную актыўнасць. У арганізме мы ўспрымаем гэтую сітуацыю, як гарачкавы стан: абарончая сіла знішчае ўзбуджальнікаў, вызваляюцца пры гэтым яды выклікаюць ліхаманку. На мясцовае запаленне арганізм адказвае агульным павышэннем тэмпературы. Пры павышэнні яе ўсяго на 1° узровень абмену рэчываў павялічваецца ўдвая (заўважце, наколькі павышаная тэмпература карысная для абарончых працэсаў). Узровень ліхаманкі адпавядае хуткасці праходжання хваробы. Памяншаць тэмпературу штучным шляхам трэба толькі ў тым выпадку, калі яна становіцца небяспечнай.<br />На псіхічным узроўні ў гэтай фазе канфлікт паглынае ўсё наша жыццё і ўсю нашу энергію. <br />Падабенства фізічнай ліхаманкі і псіхічнага ўзбуджэння кідаецца ў вочы. Мы кажам, што мозг "ліхаманкава працуе", а чалавек знаходзіцца "ў ліхаманкавым узбуджэнні". Ад узбуджэння нам становіцца горача, павышаецца сэрцабіццё, чалавек чырванее, пацее або дрыжыць. Усё гэта не вельмі прыемна, але затое карысна для здароўя. <br />Карысная не ліхаманка, а вырашэнне канфлікту - і, тым не менш, мы чамусьці спрабуем падавіць у зародку і павышаную тэмпературу, і канфлікты. Ды яшчэ ганарымся сваім уменнем іх падаўляць. (Якое можа быць задавальненне ад падаўлення?)<br />4.Лізіс (Лізіс (ад грэч. lisis — растварэнне) — медыцынскі тэрмін, які азначае паступовае — у супрацьлегласць крызісу — зніжэнне тэмпературы і знікненне сімптаматыкі. ) (вырашэнне). Прыпусцім, што абарончыя сілы дзейнічалі паспяхова, яны адціснулі чужародныя целы, часткова паглынуўшы іх. Затым адбываецца распад і абарончых цел, і ўзбуджальнікаў, у выніку чаго ўтвараецца жоўты гной - страты з абодвух бакоў! <br />Узбуджальнікі ў змененай форме пакідаюць арганізм. Але змены адбыліся і ў самім арганізме, цяпер у яго: а) ёсць інфармацыя пра ўзбуджальнікаў, якую называюць "спецыфічным імунітэтам"; б) натрэніраваны і загартаваны абарончыя сілы, што называецца "неспецыфічным імунітэтам". Нягледзячы на страты, адзін з ваюючых бакоў атрымаў перамогу, выйшаўшы са сутычкі больш моцным, чым раней, і дасканала вывучыўшы праціўніка.<br />Смерць: можа здарыцца так, што пераможцамі акажуцца ўзбуджальнікі. Гэта прывядзе да смерці пацыента. Такое вырашэнне канфлікту мы з вамі лічым няшчасцем, але толькі таму, што ў дадзеным пытанні не можам быць бесстароннімі. Сітуацыя аналагічная футбольнаму матчу: усё залежыць ад таго, за якую каманду ты хварэеш. Аб'ектыўна перамога ёсць перамога, няважна, у чый актыў яна запісана. Вайна скончана ў любым выпадку, вось толькі свята адбываецца на іншай вуліцы.<br />5.Хранічная інфекцыя: калі ніводнаму з бакоў не ўдаецца атрымаць перамогу, узнікае кампраміс паміж узбуджальнікамі і абарончымі сіламі. Узбуджальнікі застаюцца ў арганізме, не святкуючы перамогу (смерць), але і не адчуваючы сябе пераможанымі (выздараўленне). Перад намі карціна хранічнай інфекцыі. Сімптаматычна гэта выяўляецца ў пастаянна павышаным узроўні лімфацытаў, гранулацытаў, антыцел, у некалькі павышанай рэакцыі аседання эрытрацытаў (РАЭ) і ў крыху павышанай тэмпературы. Такая сітуацыя прыводзіць да ўтварэння ачага, які пастаянна адцягвае на сябе энергію, такую неабходную для арганізма. Пацыент адчувае сябе разбітым, стомленым, апатычным. Ён не хворы, і не здаровы - гэта не вайна і не мір - гэта кампраміс. Ён інертны, як і ўсе кампрамісы гэтага свету. Ісус сказаў: "Трэба быць або гарачым, або халодным". А кампраміс - гэта вышэйшая мэта баязліўцаў, "ледзь цёплых людзей". Такія людзі заўсёды асцерагаюцца наступстваў сваіх дзеянняў і той адказнасці, якую ім даводзіцца браць на сябе. Але кампраміс не можа быць рашэннем, паколькі не прыводзіць да раўнавагі паміж полюсамі і не спрыяе аб'яднанню. Кампраміс азначае працяглае супрацьстаянне роўных сіл і, значыць, застой.<br />З ваеннага пункту гледжання, гэта ачаговая вайна (пар. - першая сусветная вайна), для якой патрабуецца шмат энергіі і матэрыялаў і якая аслабляе ўсе астатнія сферы жыцця, уключаючы эканоміку і культуру. На псіхічным узроўні хранічнай інфекцыі адпавядае зацяжны канфлікт. Людзі застраюць у сваім канфлікце, у іх не хапае ні мужнасці, ні сіл прыняць якое-небудзь рашэнне, бо ў любым выпадку чымсьці прыйдзецца ахвяраваць. Неабходнасць ахвяр выклікае страх. Так, многія людзі знаходзяцца ў эпіцэнтры свайго канфлікту, таму што не здольныя дапамагчы аднаму або другому полюсу дабіцца перамогі. Яны ўвесь час спрабуюць высветліць, якое рашэнне будзе правільным, а якое не, і ніяк не могуць зразумець, што ў абстрактным сэнсе не існуе правільнага і няправільнага, таму што нам патрэбны абодва полюсы. Без іх мы не можам выздаравець, але ажыццявіць іх адначасова ва ўмовах палярнасці нельга. Такім чынам, як гэта ні парадаксальна, пасля доўгіх размоў пра тое, што любы выбар - памылка, мы прыходзім да таго, што адмова ад выбару - памылка яшчэ большая!<br />Любое прынятае рашэнне нясе свабоду. Зацяжныя канфлікты адцягваюць на сябе энергію і прыводзяць да апатыі, пасіўнасці, пакорлівасці. Калі вам удасца прабіцца да аднаго з полюсаў канфлікту, вы адразу адчуеце прыліў вызваленай энергіі. Гэтак жа, як інфекцыя ўмацоўвае арганізм, псіхіка выходзіць з канфлікту больш моцнай і трывалай, таму што вырашэнне канфлікту паднесла ёй добры ўрок, наблізіла да супрацьлеглых полюсаў адной і той жа з'явы, пашырыла яе межы і зрабіла больш свядомай. З перажытага канфлікту вы выходзіце з выйгрышам: цяпер у вас ёсць інфармацыя, аналагічная спецыфічнаму імунітэту, якая дапаможа ў будучыні вырашаць падобныя праблемы, зыходзячы з набытага вопыту.<br />Кожны перажыты канфлікт вучыць нас лепш і смялей сустракаць новыя. Гэта адпавядае неспецыфічнаму імунітэту ў арганізме. На цялесным узроўні любое рашэнне патрабуе ахвяр. Гэтак жа псіхіка вымушана прыносіць немалыя ахвяры: нам даводзіцца расставацца з уласнымі поглядамі і меркаваннямі, адмаўляцца ад любімых звычак. Але ж з'яўленне новага заўсёды прадугледжвае адмову ад старога! Пасля вялікіх ачагоў запалення на целе часта застаюцца шрамы. Аналагічна ўзнікаюць псіхалагічныя шрамы, якія праз некаторы час мы называем успамінамі.<br />У ранейшыя часы ўсім бацькам было вядома, што дзіця, якое перанесла дзіцячую хваробу (а ўсе дзіцячыя хваробы з'яўляюцца інфекцыйнымі), робіць вялікі скачок у разумовым і фізічным развіцці. Пасля хваробы дзіця ўжо не такое, як раней. Хвароба змяніла яго, зрабіўшы больш сталым.<br />На самай справе такі эфект даюць не толькі дзіцячыя хваробы. Перажыўшы інфекцыйнае захворванне, чалавек становіцца больш сталым, а яго арганізм - больш моцным.<br />Павышаныя патрабаванні робяць чалавека мацнейшым і старанным. Усе вялікія культуры ўзніклі дзякуючы павышэнню патрабаванняў да чалавека, і нават Чарльз Дарвін (прыхільнікамі якога ў цэлым мы не з'яўляемся) звязваў развіццё біялагічных відаў з паспяховым пераадоленнем неспрыяльных умоў навакольнага асяроддзя.<br />"Вайна ёсць бацька ўсяго", - сказаў Геракліт. У гэтым выказванні заключана адна з фундаментальнейшых мудрасцей чалавецтва. Вайна, канфлікт, напружанне паміж полюсамі забяспечваюць нас жыццёвай энергіяй, забяспечваючы, такім чынам, і развіццё, і прагрэс. Вядома, такія заявы бываюць вельмі небяспечныя, калі ваўкі апранаюцца ў авечыя шкуры і выкарыстоўваюць высокія словы для задавальнення ўласнай агрэсіўнасці.<br />Мы спецыяльна параўналі запаленчы працэс з вайной, стараючыся падкрэсліць уласцівую тэме вастрыню. Можа быць, цяпер вы не будзеце абыякава прабягаць вачыма па радках, згодна і лянiва ківаючы галавой. Сённяшняя еўрапейская ментальнасць дыктуе нам адмаўленне любых канфліктаў і пошук кампрамісу. Мы на любым узроўні стараемся пазбегнуць трэнняў і супярэчнасцей, не заўважаючы, наколькі гэта перашкаджае ўсвядомленаму ўспрыманню чаго б там ні было. Ва ўмовах палярнага свету чалавек не можа пазбегнуць канфліктаў. Такія спробы прыводзяць да яшчэ больш складаных зрухаў нагрузкі і пераносу яе на іншыя ўзроўні. Інфекцыйнае захворванне - лепшы таму прыклад.<br />Такім чынам, запаленне - гэта канфлікт на матэрыяльным узроўні. Пастарайцеся не зрабіць памылкі, лічачы, што ў вас няма "ніякіх канфліктаў". Неўвага да іх вядзе да захворвання. Каб высветліць сутнасць канфлікту, вам спатрэбіцца шчырасць у адносінах да самога сябе, якая часам бывае настолькі ж непрыемная для псіхікі, наколькі непрыемная інфекцыя для арганізма.<br />Так, канфлікты заўсёды балючыя, на якім бы ўзроўні іх не перажывалі. У іх няма нічога добрага, будзь то вайна, унутранае супраціўленне ці хвароба. Але "добры" і "нядобры" - гэта не тыя аргументы, якія можна прымаць усур'ёз. Варта нам адзін раз прызнацца самім сабе, што пазбегнуць ніколі нічога не ўдаецца, і гэтае пытанне больш не ўзнікне.<br />Калі вы лічыце "псіхічныя выбухі" непрымальнымі для сябе, то тым самым робіце ўсё магчымае, каб падобны выбух адбыўся ў вашым целе (абсцэс). Няўжо і пасля гэтага вас будзе хваляваць пытанне аб тым, што лепш ці прыстойней?<br />Ці валодаюць шчырасцю расхвальваныя намаганні нашага часу пазбягаць канфліктаў на любым узроўні? Падумаўшы над тым, пра што гаварылася ў гэтым раздзеле, вы можаце ўбачыць "паспяховыя мерапрыемствы па абароне ад інфекцыйных захворванняў" у новым святле. Барацьба супраць інфекцый - гэта барацьба супраць канфліктаў на матэрыяльным узроўні. Імя асноўнага "змагара" з імі - антыбіётык. Слова складаецца з двух лацінскіх каранёў: анты - "супраць" і біё - "жыццё". Такім чынам, антыбіётыкі - гэта рэчывы, накіраваныя супраць жыцця. Вось гэта і ёсць сапраўдная шчырасць!<br />Заява аб шкодзе антыбіётыкаў верная на двух узроўнях. Калі мы ўспомнім, што канфлікт з'яўляецца рухавіком развіцця, то ёсць жыцця, то атрымліваецца, што падаўленне канфлікту ёсць умяшанне ў дынаміку самога жыцця.<br />Але антыбіётыкі шкодныя і з медыцынскага пункту гледжання. Запаленне - вострае, хуткае і актуальнае рашэнне праблемы. У ходзе запалення з гноем з арганізма выводзяцца таксіны.<br />Гэта своеасаблівы працэс чысткі арганізма. Калі працэс аказваецца перапыненым антыбіётыкамі, усе шкодныя рэчывы застаюцца ў арганізме (часцей за ўсё - у злучальнай тканцы). Пры пэўных умовах гэта можа прывесці да ракавых утварэнняў. Узнікае своеасаблівы "эфект смеццевага вядра": з яго трэба або часта выкідаць смецце (інфекцыя), або збіраць адходы так доўга, пакуль самастойнае жыццё, якое зарадзілася ў ім, не пачне аказваць уплыў на ўвесь дом (рак). Антыбіётыкі - гэта чужародныя рэчывы, якія не былі выпрацаваны самім арганізмам, таму хвароба не зможа дасягнуць сваёй сапраўднай мэты: чаму-небудзь навучыць чалавека.<br />З гэтага пункту гледжання можна паглядзець і на прышчэпкі. Нам вядомыя два асноўныя віды прышчэпак - актыўныя і пасіўныя. Пры пасіўнай прышчэпцы ўводзяцца ахоўныя рэчывы, якія выпрацоўваюцца іншымі арганізмамі. Такія віды прышчэпак выкарыстоўваюць, калі хвароба ўжо пачалася (напрыклад, прышчэпкі супраць слупняку). На псіхічным узроўні гэтая прышчэпка адпавядае гатоваму рашэнню праблемы, следаванню запаветам, нормам і прадпісанням. Чалавек выкарыстоўвае чужыя рэцэпты, пазбаўляючы сябе тым самым магчымасці набыць вопыт. Няма чаго сказаць, зручны спосаб "руху наперад", пры якім чалавек застаецца стаяць на месцы.<br />Пры актыўных прышчэпках у арганізм чалавека ўводзяцца аслабленыя ўзбуджальнікі, так што на аснове гэтага раздражняльніка арганізм самастойна можа выпрацоўваць неабходныя антыцелы. Да гэтай формы адносяцца ўсе прафілактычныя прышчэпкі. На псіхічным узроўні такі метад адпавядае спробам вырашыць некаторыя гіпатэтычныя канфлікты (аналогія з ваеннай практыкі - "манеўры"). Сюды можна аднесці большасць форм групавой псіхатэрапіі. Чалавек набывае вопыт вырашэння канфліктаў у няскладаных сітуацыях, вывучае стратэгіі, якія дапамогуць яму больш усвядомлена падысці да рашэння сур'ёзных праблем.<br />Не варта ставіцца да гэтых разважанняў як да рэцэптаў. Гаворка не ідзе пра тое, ці трэба рабіць прышчэпкі і ці можна прымаць антыбіётыкі. На самай справе абсалютна няважна, што вы робіце. Але толькі да тых часоў, пакуль вы ведаеце, што робіце! Мы звяртаемся да вашай свядомасці і не прапануем вам гатовых запаветаў, пропаведзяў і забаронаў.<br />Узнікае пытанне: у якой меры фізічная хвароба здольная замяніць псіхічны працэс? Адказаць на яго няпроста, таму што мысленнае раздзяленне псіхікі і цела - гэта толькі тэарэтычны дапаможны сродак, у рэальнасці ж раздзяленне ніколі не бывае настолькі адназначным. Усё, што адбываецца ў арганізме, мы перажываем у сваёй свядомасці. Удараючы малатком па пальцы, мы кажам, што палец баліць. Але боль знаходзіцца ў свядомасці, а не ў пальцы.<br />Так як боль - гэта феномен, які адносіцца да свядомасці, мы можам на яго ўплываць: з дапамогай адцягваючых заняткаў, гіпнозу, наркозу, акупунктуры. Калі вы лічыце, што гэта не зусім так, то ўспомніце яшчэ раз пра фантомныя болі! Усё наша перажыванне фізічнай хваробы і звязаных з гэтым пакут адбываецца выключна ў свядомасці. Адрозненне паміж "псіхічным" і "саматычным" звязана толькі з плоскасцю праекцыі. Той, хто захварэў ад кахання, праецыруе свае адчуванні на нешта нематэрыяльнае (каханне), а той, хто захварэў ангінай, - на горла. Але пакутаваць і той, і другі могуць толькі на ўзроўні свядомасці. Матэрыя, і цела ў тым ліку, служыць праекцыйнай плоскасцю, а не месцам, дзе можна вырашыць якія-небудзь праблемы. Цела - ідэальны зборнік задач і практыкаванняў, але рашэнні да яго здольная знайсці толькі свядомасць. Такім чынам, ход цячэння фізічнай хваробы ўяўляе сабой сімвалічную апрацоўку праблемы, вынікі якой будуць карысныя для свядомасці. Гэта - адна з прычын таго, чаму перанесенае захворванне прыводзіць да развіцця.<br />Паміж фізічнай і псіхічнай апрацоўкай праблемы ўзнікае своеасаблівы рытм. Калі праблема не можа быць вырашана толькі на ўзроўні свядомасці, цела выкарыстоўваецца ў якасці матэрыяльнага дапаможнага сродку, які прадстаўляе нявырашаную праблему ў сімвалічнай форме. Атрыманы эфект пасля перанесенага захворвання трапляе ў псіхіку. Але калі псіхіцы, нягледзячы на набыты вопыт, не ўдаецца ўлавіць сутнасць праблемы, то яна зноў апускаецца ў матэрыю, каб атрымаць больш практычнага вопыту. Змена ўзроўняў будзе паўтарацца да тых часоў, пакуль назапашаны вопыт не дасць свядомасці магчымасць вырашыць праблему або канфлікт канчаткова.<br />Гэты працэс можна прадставіць больш наглядна з дапамогай наступнага прыкладу. Вучань павінен навучыцца лічыць у розуме. Мы ставім перад ім гэтую задачу. Калі ён не можа палічыць прыклад у розуме, даём яму ў рукі матэрыяльны прадмет - лічыльнікі. Сваю задачу ён праецыруе на лічыльнікі і атрымлівае магчымасць вырашыць прыклад (таксама ў розуме). Тады мы даём яму яшчэ адзін прыклад, які ён павінен вырашыць ужо без дапаможных сродкаў. Калі яму зноў гэта не ўдасца, ён зноў атрымае лічыльнікі. Гэта будзе доўжыцца да тых часоў, пакуль ён не навучыцца абыходзіцца без іх і выконваць вылічэнні ў розуме. Пагадзіцеся, у дадзеным выпадку перанос праблемы на бачны ўзровень на патрэбным этапе робіць працэс навучання больш лёгкім.<br />Зразумець узаемасувязь цела і свядомасці вельмі важна. Цяжка ўсвядоміць, што цела - гэта ўвогуле не тое месца, дзе могуць вырашацца канфлікты. Афіцыйная медыцына з гэтым не згодна. Усе з прыхільнасцю глядзяць на тое, што адбываецца ў арганізме, і спрабуюць справіцца з хваробай на саматычным узроўні. Але на гэтым узроўні абсалютна няма чаго вырашаць!<br />Вернемся да прыкладу з вусным лікам. Пагадзіцеся, што дарослыя, якія пры ўзнікненні ў дзіцяці цяжкасцей з прыкладамі замест таго, каб дапамагчы яму, з усіх ног кідаліся б чысціць і паліраваць люстэрка ў надзеі на тое, што ён, нарэшце, адлюструецца там самым дасканалым разумнікам, выглядалі б... як мінімум, дзіўна. Нам таксама пара спыніць шукаць прычыны ўсіх праблем у люстэрку. Яго варта выкарыстоўваць для таго, каб пазнаць самога сябе. <br />Такім чынам, ІНФЕКЦЫЯ - ГЭТА КАНФЛІКТ НА МАТЭРЫЯЛЬНЫМ УЗРОЎНІ<br />Той, хто схільны да запаленчых працэсаў, спрабуе пазбягаць канфліктаў.<br />Пры інфекцыйным захворванні варта задаць сабе наступныя пытанні.<br />1. Які ж канфлікт у маім жыцці я не заўважаю?<br />2. Ад якога канфлікту я стараюся ўхіліцца?<br />3. У наяўнасці якога канфлікту я баюся сабе прызнацца? Каб высветліць, з чым можа быць злучаны канфлікт, звернеце ўвагу на сімволіку закранутага органа ці часткі цела.</p>
 
<hr />
<hr />
<p><em>Носсрат Пезешкиан</em> в своей книге «Психосоматика и позитивная психотерапия» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах инфекций:<br />Невротики заболевают инфекциями Bepxних дыхательных путей в 2 - 3 раза чаще и болеют ими дольше, чем все население в среднем.<br />Грибковые инфекции являются хорошим подтверждением ослабленности защитной системы организма. При них человек постоянно должен беспокоиться о чистоте. Некоторые грибковые больные - неистовые «фанатики чистоты».</p>
<p><em>Носсрат Пезешкіан</em> у сваёй кнізе "Псіхасаматызацыя і станоўчая псіхатэрапія" піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый: <br /> Нейротыкі хварэюць ад інфекцый верхніх дыхальных шляхоў у 2 - 3 разы больш верагодна і хварэюць даўжэй, чым у сярэднім усё насельніцтва.<br />Грыбковыя інфекцыі - гэта добрае пацверджанне паслаблення ахоўнай сістэмы арганізма. З імі чалавек павінен пастаянна турбавацца пра чысціню. Некаторыя грыбковыя пацыенты з'яўляюцца апантанымі "фанатыкамі чысціні".</p>
<hr />
<hr />
<p><em>Сергей Н. Лазарев</em> в своих книгах «Диагностика кармы» (книги 1-12) и «Человек будущего» пишет о том, что основной причиной абсолютно всех болезней, в том числе и инфекционных заболеваний является дефицит, недостаток или даже отсутствие любви в душе человека. Когда человек ставит что-то выше любви к Богу (а Бог, как говорится в Библии, есть Любовь), то он вместо обретения божественной любви устремляется к чему-то другому. К тому, что (ошибочно) считает более важным в жизни: деньги, слава, богатство, власть, удовольствия, секс, отношения, способности, порядок, мораль, знания и многим-многим другим материальным и духовным ценностям… Но это все не цель, а только средства для обретения божественной (истинной) любви, любви к Богу, любви, как у Бога. А туда, где нет (истинной) любви в душе, как обратная связь от Вселенной, приходят болезни, проблемы и прочие неприятности. Это нужно для того, чтобы человек задумался, осознал, что не туда идет, думает, говорит и делает что-то не так и начал исправляться, стал на правильный Путь! Есть множество нюансов, как проявляется болезнь в нашем организме. Подробнее об этой практической концепции можно узнать из книг, семинаров и видео-семинаров Сергея Николаевича Лазарева.</p>
<p><em>Сяргей М. Лазараў</em> у сваіх кнігах «Дыягностыка кармы» (кнігі 1-12) і «Чалавек будучыні» піша пра тое, што асноўнай прычынай абсалютна ўсіх хвароб, у тым ліку і інфекцыі з'яўляецца дэфіцыт, недахоп або нават адсутнасць любові ў душы чалавека. Калі чалавек ставіць нешта вышэй за любоў да Бога (а Бог, як гаворыцца ў Бібліі, ёсць Любоў), то ён замест набыцця боскай любові імкнецца да чагосьці іншага. Да таго, што (памылкова) лічыць больш важным у жыцці: грошы, слава, багацце, улада, асалода, секс, адносіны, здольнасці, парадак, мараль, веды і многім-многім іншым матэрыяльным і духоўным каштоўнасцям… Але гэта ўсё не мэта, а толькі сродкі для набыцця боскай (сапраўднай) любові, любові да Бога, любові, як у Бога. А туды, дзе няма (сапраўднай) любові ў душы, як зваротная сувязь ад Сусвету, прыходзяць хваробы, праблемы і іншыя непрыемнасці. Гэта патрэбна для таго, каб чалавек задумаўся, усвядоміў, што не туды ідзе, думае, гаворыць і робіць нешта не так і пачаў выпраўляцца, стаў на правільны Шлях! </p>
<hr />
 
<p>Поиски и исследования метафизических (тонких, ментальных, эмоциональных, психосоматических, подсознательных, глубинных) причин инфекционных заболеваний продолжаются. Этот материал непрерывно корректируется. Просим читателей писать свои комментарии и присылать дополнения к данной статье. <strong>Продолжение следует! </strong></p>
<p>Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын інфекцыі працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. <strong>Працяг будзе!</strong></p>
   
   
<hr />
<hr />

Цяперашняя вэрсія на 07:52, 26 ліпеня 2024

MOWA : Język polski | Свята-Мова | Русский язык

У вас інфекцыя? Канешне ж спачатку, трэба ліквідаваць прычыны, якія вядуць да з’яўлення інфекцыі. Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыянальныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны інфекцый.

Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы.

Псіхасаматыка інфекцыі

Ліз Бурбо у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Кахай сябе!"» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:
Фізічная блакіроўка. Інфекцыя - гэта пранікненне ў арганізм і размнажэнне ў ім хваробатворных мікрабаў, што суправаджаецца рэактыўнымі працэсамі. Любыя інфекцыі небяспечныя ў першую чаргу для людзей з аслабленым імунітэтам.
Эмацыянальная блакіроўка. Інфекцыя кажа пра далікатнасць, слабасць у той сферы жыцця, якая звязана з пашкоджанай часткай арганізма. Найчасцей інфекцыя пранікае ў арганізм чалавека, які занадта балюча рэагуе на непрыемныя яму думкі, словы і ўчынкі іншых людзей. Ён не адчувае сваёй сілы і не можа самасцвердзіцца. Інфекцыя лёгка знаходзіць і песіміста, які заўсёды задае пытанне: «А што гэта дасць?» Такі чалавек звычайна не змагаецца.
Ментальная блакіроўка. Ты не павінен дазваляць іншым праяўляць агрэсію ў дачыненні да цябе. Менавіта твой страх агрэсіі прыцягвае да цябе людзей і сітуацыі, якія здаюцца табе агрэсіўнымі. Хутчэй за ўсё, тое, што табе здаецца агрэсіяй, для «агрэсара» з'яўляецца зусім нармальным спосабам дзеянняў або думак. Ты павінен аднавіць кантакт са сваёй унутранай сілай. Перастань праяўляць уразлівасць, слабасць і далікатнасць у надзеі дасягнуць гэтым увагі або кахання. Ты значна мацнейшы, чым табе здаецца.

Бодо Багінскі і Шармо Шаліла у сваёй кнізе «"Рэйкі" - універсальная энергія жыцця» пішуць пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:
Любая інфекцыя паказвае на канфлікт, на супрацьстаянне, якое не пражываецца і не вырашаецца на ўзроўні свядомасці. Ці ты не ўспрыняў гэты канфлікт свядома, ці ўхіляешся ад яго, ці не прызнаеш яго існаванне. Спытай сябе, у чым праблема? Узрушэнне, якога ты ўхіляешся на псіхічным узроўні, дазволіла ўзбуджальнікам хваробы (вірусам, бактэрыям, таксінам) пранікнуць у тваю матэрыяльную сферу, каб ты нарэшце прызнаў яго існаванне. Ахоўныя сілы арганізма мабілізуюцца, і ўзрушэнне, якога ты дагэтуль унікаў канфлікт бушуе ў тваім целе ў выглядзе запалення. Існуючае запаленне заўсёды з'яўляецца патрабаваннем усвядоміць нешта. Запаленне, якое стала хранічным, паказвае на стары канфлікт. Верагодна, ты не адважваешся прыняць канчатковае рашэнне, каб вырашыць канфлікт, бо думаеш, што пры гэтым можаш нешта страціць або ад чагосьці адмовіцца. Таму развіваецца стагнацыя, энергетычная блакіроўка, уся энергія збіраецца вакол вобласці запалення, і цела адчувае сябе як выціснутая ануча, стомленым. Та частка цела, дзе запаленне праяўляецца, заўсёды паказвае на душэўную сферу, у якой знаходзіцца не вырашаны табой канфлікт. Таму нашай задачай з'яўляецца вельмі дакладнае назіранне, як праяўляецца тое, што адбываецца ў хваробе, каб затым распазнаць яе сапраўднае значэнне і прычыну.
- Калі ты добраахвотна не робіш наступны крок на шляху свайго развіцця, то абавязкова ўзнікае канфлікт. Паглядзі вакол: чаму можа навучыцца твая душа ў створанай сітуацыі? Не ўхіляйся ад яе. Свядома і добраахвотна прымай жыццёвы выклік - вучыцца і расці. А пры хранічным канфлікце вельмі важна завяршыць яго шляхам прыняцця канчатковага рашэння.

Валерый В. Сінельнікаў у сваёй кнізе «Палюбі сваю хваробу» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:
Я лічу, што людзі самі ствараюць не толькі хваробы, але і ўсе хваробатворныя мікраарганізмы. Яны іх ствараюць з нічога, з вакууму, з чыстай энергіі, выкарыстоўваючы сілу сваіх думак. Вось толькі думкі гэтыя згубныя і хваробатворныя. То бок напружанасць, замяшанне і беспарадак у калектыўным несвядомым розуме ствараюць вірус або мікраб, які дапамагае выклікаць хваробу.
Запаленне ў арганізме азначае, што ў нас «запалена» свядомасць, уяўленне. Да гэтага могуць прывесці моцны гнеў, лютасць, крыўда, жаданне адпомсціць, страх. «Запаленыя» думкі праяўляюцца ў выглядзе нарыву, гнайніка, абсцэсу і гарачкі.
«А як жа інфекцыя?» — спытаеце вы.
Самі бактэрыі і вірусы зусім не небяспечныя. Яны — частка навакольнага асяроддзя, частка прыроды і выконваюць нейкія важныя функцыі. Напрыклад, ёсць некаторыя бактэрыі, якія жывуць у нашых кішках і дапамагаюць працэсу стрававання. Мікрабы і вірусы самі па сабе не агрэсіўныя, але, трапляючы на агрэсіўнае асяроддзе, яны становяцца хваробатворнымі і таксічнымі. «На пустазельнай зямлі растуць пустазельныя расліны». Або як казаў вядомы вучоны-мікрабіёлаг Луі Пастар: «Мікрабы — нічога, глеба — усё». А глебу мы рыхтуем сваімі думкамі. Добрымі — удабряем, агрэсіўнымі — засмечваем.
І тут ёсць два шляхі. Першы — гэта знішчыць інфекцыю з дапамогай антыбіётыкаў. Але як паказвае практыка — гэты шлях тупіковы, бо фарміруюцца ўстойлівыя штамы мікраарганізмаў, якія ўжо не паддаюцца дзеянню прэпаратаў. Медыцына вымушана ствараць больш моцныя хімічныя лекі, але гэта прыводзіць да атручвання арганізма ў цэлым.
І ёсць другі шлях — пазбавіцца ад агрэсіўных думак і эмоцый, якія ствараюць пажыўнае асяроддзе для мікрабаў, і тым самым павысіць свой імунітэт. Выбар за вамі. З мікрабамі не трэба змагацца, з імі трэба сябраваць.
Такое часта сустракаемае інфекцыйнае захворванне, як грып, ды і ўвогуле любая прастуда, кажа пра тое, што занадта шмат падзей адбываецца ў вашым жыцці адначасова, і гэта выклікае напружанне, замяшанне і беспарадак, раздражненне і збянтэжанасць. Назапасіліся вялікія і малыя канфлікты, эмацыянальныя ўзрушэнні, крыўды. У дадзеным выпадку хвароба выконвае пазітыўную функцыю — атрымаць увагу, ухіліцца ад якіх-небудзь абавязкаў, атрымаць адпачынак, паляжаць у ложку дзень-другі і прывесці думкі ў парадак.
Аднойчы 8-гадовы сын майго знаёмага заявіў:
— Тата, я так стаміўся вучыцца. Вось бы захварэць! У школу не трэба хадзіць.
Я думаю, што гэта знаёма кожнаму. І не толькі ў дзяцінстве. А як часта вы самі бралі бальнічны?
Хвароба можа выклікаць проста страх за сваё здароўе, страх захварэць, ваша вера ў статыстыку. У такім выпадку вы прымаеце адмоўныя грамадскія ўстаноўкі і рэагуеце на негатыўны настрой навакольных.
Успомніце, як часта гэта было. Хто-небудзь побач чыхнуў або закашляўся, а вы ўжо напалохаліся, што можаце захварэць. Або абвясцілі па тэлевізары, што недзе лютуе вірус грыпу, а вы ўжо занепакоіліся і бяжыце загадзя ў аптэку. У такіх выпадках я заўсёды пытаю сябе:
— А ці патрэбна мне хвароба? Што можа хвароба даць мне карыснага? Ці трэба мне адлежвацца тыдзень у ложку з тэмпературай, балючым горлам і насмаркам, ратуючыся такім чынам, ад нявырашаных праблем, уцякаючы ад рэальнасці?
— Не, — адказваю я сам сабе, — мне гэта не трэба.
Бо я ўмею вырашаць любыя праблемы ў сваім жыцці, таму што я сам ствараю сваё жыццё. А значыць, заўсёды знаходжу лепшы выхад з любой сітуацыі. І калі зараз у маім жыцці ёсць нейкая нявырашаная праблема, то я кідаю ўсю сваю асабістую сілу на яе вырашэнне. Я прашу свой падсвядомы розум стварыць новыя думкі і спосабы паводзін для найлепшага вырашэння гэтай праблемнай сітуацыі. Я цалкам і поўнасцю давяраю сабе і Сусвету. Таму я спакойны. І хвароба праходзіць міма. Мая імунная сістэма працуе цудоўна. Я проста выбіраю быць здаровым, атрымліваць асалоду і радасць ад жыцця! Гэта мой выбар.

Алег Г. Торсунов у сваёй кнізе «Сувязь хвароб з характарам» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:
Вірусныя інфекцыі ўзнікаюць ад несмірэння, мітусні, перанапружання, недысцыплінаванасці, грубасці, ператамлення.
Несмірэнне
У цэлым гэты тып хвароб узнікае ад несмірэння. Напрыклад, калі чалавек смірны, ён не раздражняецца, калі трапляе ў складаную сітуацыю. Прычым ён не задумваецца, як сябе весці. Розум аўтаматычна кантралюецца смірным розумам. Стан смірэння дасягаецца за кошт дзейнасці розуму. Быць смірным значыць не лічыць сябе лепшым за каго-небудзь, і не патрабаваць сабе чаго большага, чым прыходзіць па лёсе. Калі мяняецца надвор'е, смірны чалавек таксама гэта адчувае, але ўсе функцыі арганізма рэагуюць на падобны стрэс без антаганізму. Для дасягнення смірэння трэба глыбока засвоіць, што ўсё добрае і дрэннае прыходзіць да нас па лёсе. Такім чынам, ад цяжкасцей у жыцці, змены ўмоў надвор'я, стрэсаў смірны чалавек не прыходзіць у стан раздражэння. А калі настрой антаганістычны, то ўсё адбываецца наадварот. Мы можам рабіць выгляд, што ўсіх любім, аднак пры змене надвор'я глыбока схаваны антаганізм выходзіць вонкі ў выглядзе якой-небудзь рэакцыі арганізма. Эгаістычны, але настроены арганізм не адаптуецца да новых умоў надвор'я, а наадварот супраціўляецца ім. Несмірэнне выклікае сутыкненне цела, праны, розуму з знешнім асяроддзем. Гэта прыводзіць да раздражэння, якое ўзнікае ў розных органах і тканках. Затым узнікае ацёк. Так пачынаецца запаленчы працэс. У запаленых тканках актыўна размнажаюцца вірусы, якія заўсёды ў невялікай колькасці прысутнічаюць у нашым арганізме.
Другая прычына ўзнікнення вірусных інфекцый – парушаны імунітэт. Імунітэт гэта абарона арганізма. Абарона заўсёды азначае нейкае гвалт над агрэсарам. Арганізм супраціўляецца вірусам, мікробам, грыбкам, ракавым клеткам і г.д. Нашы агрэсіўныя ўчынкі, якія мы здзяйсняем у паўсядзённым жыцці, фіксуюцца ў тонкім целе розуму і гэта ў сваю чаргу зніжае імунітэт. У Бхагавад Гіце гаворыцца, што перамагчы можа толькі той, хто маральна чысты. Гэта распаўсюджваецца і на здольнасць чалавека мець добры імунітэт. Калі мы несправядлівыя ў сваіх дзеяннях, схільныя да падману, гвалту, хамству, чэрствасці, то тонкае цела розуму губляе сілу маральнай чысціні ў адносінах да разнастайных агрэсараў якія дзейнічаюць знутры. Дакладней сказаць імунныя функцыі ў выніку гэтых якасцей характару губляюць адчувальнасць. Падобныя рэчы часам здараюцца ў нашым жыцці. Напрыклад, жорсткі чалавек, апраўдваючы сябе ў гэтай рысе характару, прывыкае да яе і ў выбары сяброў яму цяжка заўважыць падобныя адхіленні ў характары. Адсюль узнікла шмат прыказак – два чаравікі пара, рыбак рыбака бачыць здалёк і г.д.
Запаленчы працэс у арганізме ў спалучэнні з парушэннямі ў імунных функцыях прыводзіць да частых вірусных інфекцый.
Мітусня
Узнікае як вынік шмат ветвістасці розуму. У мэтанакіраваных людзей розум, падмацаваны верай у правільнасць абранага шляху, робіць розум спакойным і засяроджаным на чымсьці адным. Вера гэта заўсёды падсвядомая сувязь з нейкім аб'ектам, які прыносіць шчасце. Калі розум прывязаны да ўсяго, што трапляе ў поле зроку, і ёсць цвёрдая вера, што ўсё гэта прынясе шчасце, то ўзнікае імкненне мітусіцца ў розныя бакі. Такі чалавек, не паспеўшы скончыць нешта адно, успомніўшы нейкую іншую абавязак, пачынае рабіць другое. Розум мітуслівага чалавека мітусіцца ад адной ідэі да другой. Такое стан ніколі не прыносіць задавальнення і ўзнікае раздражняльнасць, якая дае схільнасць да вірусных інфекцый.
Перанапружанне
З'яўляецца прычынай зніжэння імунітэту, стомлены воін не можа змагацца. Парушаны імунітэт гэта прадвеснік любых інфекцый, у тым ліку і вірусных.
Недысцыплінаванасць
Заўсёды прыводзіць да парушэння рэжыму дня, што ў сваю чаргу моцна ўплывае на фізічны і псіхічны тонус у арганізме. Парушэнне псіхічнага тонусу выводзіць з нормы імунныя функцыі і павялічваецца рызыка захварэць ВРЗ, грыпам і іншымі віруснымі інфекцыямі.
Грубасць
З'яўляецца прычынай як запаленчых працэсаў, так і зніжэння імунітэту. Таму ў грубага чалавека рызыка ўзнікнення інфекцыйных захворванняў вельмі высокая.
Ператамленне
Гэта стан прыводзіць за сабой моцныя засмучэнні імунітэту. Натуральна рызыка любых інфекцый моцна павялічваецца. Ператамленне гэта заўсёды прыкмета прысутнасці ўпартасці. Смірны чалавек ніколі не будзе працягваць працаваць без адпачынку, разумеючы абмежаванасць сваіх магчымасцяў. У тых выпадках, калі празмернае напружанне, выклікана жаданнем аказаць камусьці дапамогу, то ператамлення не будзе, так як адчуванне шчасця ад выкананага доўгу дае велізарныя сілы. Ператамленне заўсёды ўзнікае ў выніку знясілення тонкага цела розуму. Калі чалавек моцна стаміўся фізічна, але псіхічна задаволены, то арганізм вельмі хутка аднаўляецца і ператамлення не бывае.

Згодна Сяргею С. Коновалаву («Энергаінфармацыйная медыцына па Коновалаву. Гаючыя эмоцыі»), на з'яўленне інфекцыйных захворванняў і слабасці імунітэту ўплываюць наступныя прычыны:
У аснове прыгнечанага імунітэту ляжаць раздражненне, гнеў, прыкрасць, адсутнасць радасці ў жыцці, горыч. Спускавымі механізмамі з'яўляюцца раздражненне, злосць, прыкрасць. Любая інфекцыя паказвае на душэўны разлад. Слабая супраціўляльнасць арганізма звязана з парушэннем душэўнай раўнавагі.
Спосаб вылячэння. У корані змяніць сваё ўяўленне пра жыццё. Для гэтага наладзіць правільны лад жыцця (чытайце пра яго ў кнізе), праводзіць медытацыі з кнігай, выходзіць часцей на сувязь са мной, прасіць у мяне, свайго Настаўніка, гаючай энергіі.

Луіза Хей у сваёй кнізе «Ацалі сябе сам» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны вірусных інфекцый:
Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб:
Адсутнасць у жыцці радасці. Горыч.
Гарманізуючыя думкі:
Я з задавальненнем дазваляю патоку радасці праходзіць праз маё жыццё.
Дрожжавая інфекцыя
Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб:
Адмаўленне ўласных патрэб. Адмова сабе ў падтрымцы.
Гарманізуючыя думкі:
Адгэтуль я падтрымліваю сябе з любоўю і радасцю. Інфекцыя мачавых шляхоў
Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб:
Раздражненне. Злосць. Звычайна на процілеглы пол ці партнёра па сексе. Вы ўскладаеце віну на іншых.
Гарманізуючыя думкі:
Я адхіляю стэрэатып мыслення, які выклікаў гэты недахоп. Я хачу змяніцца. Я люблю сябе і ўхваляю.

Уладзімір Жыкарэнцаў у сваёй кнізе «Шлях да свабоды. Кармічныя прычыны ўзнікнення праблем або як змяніць сваё жыццё» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый мачавой бурбалкі:
Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб:
Уніжаны. Звычайна процілеглым полам або палюбоўнікам/палюбоўніцай. Абвінавачванне іншых.
Гарманізуючыя думкі:
Я вызваляю шаблон у маім розуме, які стварыў гэтую сітуацыю. Я хачу змяніцца. Я люблю і ўхваляю (адабраю) сябе.

Вось яшчэ некаторыя асобныя асабістыя якасці і рысы характару, якія ўплываюць на з'яўленне інфекцыйных захворванняў:

  • Беспрынцыпнасць - хранічныя хваробы, хранічныя інфекцыі.
  • Грубасць - вірусныя інфекцыі, бранхіты, эрозійныя гастрыты, гемарой, павышэнне функцыі шчытападобнай залозы, халецыстыты.
  • Негатывізм - гепатыты, інфекцыйныя захворванні, аутоіммунныя захворванні.
  • Недысцыплінаванасць - вірусныя інфекцыі, засмучэнні стрававання, дысфункцыі органаў.
  • Нянавісць - ангіны, бародаўкі, анкалогія, эпілепсія, ішэмічная хвароба сэрца, анкалогія, інфекцыйныя захворванні.
  • Несмірэнне - вірусныя інфекцыі, павышэнне ціску.
  • Перанапружанне - бяссонніца, вірусныя інфекцыі, бранхіты, гепатыты, грыжы, інсульт, пнеўманіі, мужчынскае бясплоддзе, хваробы пазваночніка.
  • Ператамленне - вірусныя інфекцыі, грыжы, цукровы дыябет, пнеўманіі, зніжэнне імунітэту, туберкулёз.
  • Расчараванне - алкагалізм, аменарэя, артрыт, хранічныя хваробы, аутоіммунныя інфекцыі.
  • Схільнасць да гвалту - анкалогія, траўмы, аутоіммунныя інфекцыі.
  • Мітусня - вірусныя інфекцыі, вострыя працэсы ў арганізме, павышэнне функцыі шчытападобнай залозы, завалы.

Макс Гендэль у сваёй кнізе «Эзатэрычныя прынцыпы здароўя і ацалення» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый у главе «Сапраўдная прычына інфекцыйных захворванняў»:
Ёсць нямала ганарлівых людзей, якія заўсёды гатовыя адпусціць жарт адносна тых, хто практыкуе метады боскага ацалення і вучыць бесстрашнасці розуму пры любых умовах. Але як факт велізарная колькасць недамаганняў узнікае з-за страхаў пацыента.
Падарожнікі, якія пабывалі на незаселеных выспах, паведамлялі, што птушкі і звяры спачатку не баяліся іх, але неўзабаве, даведаўшыся пра драпежную прыроду чалавека, сталі пазбягаць яго з-за страху за сваё жыццё. Так жорсткі характар чалавека ў мінулыя часы распаўсюдзіў страх па ўсёй Зямлі. Мы закабалялі, прыручалі і эксплуатавалі птушак і звяроў, а тых, каго нам не ўдавалася закабаліць, забівалі да таго часу, пакуль усё жывое не стала хавацца ад нас у жаху.
Калі мы звярнулі ўвагу на найменшыя стварэнні, становішча змянілася. Чалавек, які лічыў сябе царом прыроды, таму што ён узбудзіў страх ва ўсіх буйных істотах, стаў трымцець перад істотамі самымі малымі, і, чым яны меншыя, тым большы страх яны ў яго выклікаюць.
Мікраскоп распавёў нам, што такое маленькае стварэнне, як пакойная муха, пераносіць на ворсінках сваіх ног тысячы паразітаў, і таму страх прымушае нас траціць мільёны долараў на ліпучкі, маскітныя сеткі, пасткі і іншыя прыстасаванні, каб абараніць сябе ад гэтых шкоднікаў, аднак нашы намаганні аказваюцца па большай частцы дарэмнымі. Хоць з года ў год расходуюцца велізарныя сумы, каб вынішчыць насякомых, яны настолькі пладавітыя, што размнажаюцца хутчэй, чым мы паспяваем іх знішчаць.
Іх сваякоў, камароў, мы баімся яшчэ больш. Мікраскоп распавёў нам, што гэтыя маленькія насякомыя — адны з галоўных пасрэднікаў Анёла смерці. Таму мы змагаемся з імі з-за страху за сваё жыццё, але яны ўсё плодзяцца, нягледзячы на вялізныя сумы, штогод расходуемыя на іх знішчэнне. А малако, якое мы п'ем? У звычайных умовах, як лічыцца, у адным кубічным сантыметры змяшчаецца 100 000 бактэрыяльных спрэчак, але пры лепшых санітарных умовах гэта армія разбуральнікаў можа быць скарачана да 10 000. Таму ад страху і боязі мы пастэрызуем гэтую вадкасць, перш чым вырашаемся даць яе дзецям малодшага ўзросту. Кожная кропля вады, якую мы п'ем, кішыць мікраарганізмамі, лёгка адрознымі ў мікраскоп. Нават манеты і грошы, на якія мы купляем прадукты першай неабходнасці, з'яўляюцца пераносчыкамі смерці, таму што яны заражаны хваробатворнымі пачаткамі амаль да неверагоднай ступені. Пры спробах санітарнай апрацоўкі грошай высветлілася, што банкі пасля гэтага не могуць так лёгка выявіць падробку, таму такая практыка была спынена. З двух зол падробак мы баімся больш, чым інфекцыі, то бок цэнім грошы больш, чым здароўе.
Хіба такое недарэчнае становішча рэчаў варта нашага высокага статусу людзей, сыноў Бога? Навуцы добра вядома, што страх разбурае здольнасць цела да супраціву і такім чынам робіць яго схільным да захворванняў, якія ў адваротным выпадку не змаглі б набыць пункт апоры. З эзатэрычнай пункту гледжання зусім відавочна, чаму так бывае. Шчыльнае цела, якое мы бачым вачыма, пранізана правадніком, які складаецца з эфіру, і энергія Сонца, якая пранізвае ўсё прастору, пастаянна ўліваецца ў наша цела праз селязёнку, якая з'яўляецца спецыяльным органам для прыцягнення і асіміляцыі гэтага ўніверсальнага эфіру. У сонечным спляценні ён пераўтворыцца ў флюід ружовага колеру, які пранікае ў нервовую сістэму. Можна параўнаць яго з электрычнасцю ў драты электрычнай або тэлеграфнай сістэмы. З дапамогай гэтага жыццёвага флюіда мышцы могуць рухацца, а органы — выконваць свае жыццёвыя функцыі так, што ў выніку адчуваецца выдатнае цялеснае здароўе. Чым лепшае здароўе, тым большае колькасць гэтага сонечнага флюіда мы здольныя абсарбаваць, аднак мы выкарыстоўваем толькі пэўную яго частку, а лішак выпраменьваецца целам перпендыкулярна яго паверхні.
Усе вы бачылі папяровыя стужкі, замацаваныя перад электрычнымі вентылятарамі ў вітрынах кандытарскіх і фруктовых крам. Калі вентылятар працуе, гэтыя стужкі развяваюцца ў напрамку ад вентылятара. Патокі, якія зыходзяць ад усёй перыферыі чалавечага цела, таксама накіраваны перпендыкулярна да яго паверхні, калі мы знаходзімся ў добрым здароўі. Пра чалавека ў такім стане кажуць: «пышаецца здароўем». Ён выпраменьвае жыццё і сілу. Пры такіх умовах ніякія хваробатворныя пачаткі ніколі не могуць асесці ў яго целе. Яны не могуць увайсці звонку, адкіданыя сілай гэтых нябачных патокаў, як насякомае не можа ўляцець у адкрытую будыніну, абсталяваную выцяжным вентылятарам. І тыя мікраарганізмы, якія пранікаюць у цела з ежай, гэтак жа хутка выдаляюцца, паколькі ў такім целе селекцыя адбываецца вельмі эфектыўна; напрыклад, ныркі хутка выдаляюць непатрэбныя рэчывы, адначасова ўтрымліваючы субстанцыі, жыццёва неабходныя ў цялесным гаспадарцы.
Аднак у той момант, калі мы дапускаем страх, неспакой, гнеў, цела спрабуе, так бы мовіць, зачыніць дзверы перад знешнім ворагам, надуманым або рэальным. Тады селязёнка таксама пачынае «зачыняцца» і спыняе паглынанне жыццёвага флюіда ў колькасці, дастатковай для патрэб арганізма, і вось мы назіраем феномен, аналагічны падзенню напружання ў сетцы або падключэнню дадатковага супраціву да электрычнага вентылятара. У гэтым выпадку папяровыя стужкі пачнуць апускацца ўніз, яны больш не будуць развявацца над цукеркамі або фруктамі, каб абараніць і захаваць іх, разганяючы насякомых. Падобным чынам і ў чалавечым целе, калі страх выклікае частковае закрыццё селязёнкі, сонечны флюід не пранікае па чалавечым целе з той жа хуткасцю, што была раней. У гэтым выпадку перыферыя цела не будзе выпраменьваць па перпендыкулярных лініях, гэтыя лініі змякнуцца і, такім чынам, будзе адкрыты лёгкі доступ найменшым шкоднасным арганізмам, якія змогуць потым бесперашкодна ўварвацца ў нашы тканкі і выклікаць хваробу.
Не важна, ведаюць пра гэта законе людзі, няхай гэта будуць навукоўцы свяцілы або тыя, хто верыць у боскае ацаленне, але яны дзейнічаюць у адпаведнасці з ім, сцвярджаючы, што яны — дзеці Божыя і ім няма чаго баяцца, таму што Бог — іх Бацька і будзе абараняць іх да тых часоў, пакуль яны не грэбуюць звычайнымі законамі жыцця.
Ісціна складаецца ў тым, што заражэнне адбываецца знутры, і факты пацвярджаюць гэта. Пакуль мы прытрымліваемся здаровага сэнсу, сілкуючы нашы целы чыстай ежай, пастаўляемай царствам раслін, выконваючы дастатковую колькасць фізічнай нагрузкі і захоўваючы ментальную актыўнасць, мы можам быць упэўненыя, што Госпад — наша прыстанішча. Зло не напаткае нас, пакуль наша вера не разыходзіцца з нашымі справамі. З іншага боку, калі здраджваць веру ў Бога, парушаючы Яго законы, няма чаго чакаць і добрага здароўя.

Кэрол Рытбергер у сваёй кнізе «Сігналы цела: Аб чым кажуць нашы хваробы» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:
Калі мы дазваляем сабе знаходзіцца ў пастаянным супрацьстаянні з усім светам, то заўсёды будзем не ў згодзе з сабой. Такая барацьба аслабляе імунную сістэму і можа прывесці да аутоіммунных расстройстваў — хранічных інфекцый. У выніку трывогі, выкліканай страхам, у целе павышаецца выпрацоўка кортызола — гармона, які ўплывае на працу імуннай сістэмы. У выніку мы адчыняемся бактэрыяльным і вірусным інфекцыям.

Рудыгер Дальке у сваёй кнізе «Хвароба як шлях. Значэнне і прызначэнне хвароб» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:
Інфекцыя ўяўляе сабой адну з найбольш распаўсюджаных прычын хваробатворных працэсаў у чалавечым арганізме. Большасць вострых сімптомаў з'яўляюцца запаленнямі, пачынаючы ад прастуды і заканчваючы халерай і воспай. У лацінскіх назвах суфікс -іт указвае на тое, што гаворка ідзе пра запаленчыя працэсы (каліт, гепатыт і г. д.). У галіне лячэння інфекцыйных захворванняў афіцыйная медыцына дасягнула вялікіх поспехаў дзякуючы адкрыццю антыбіётыкаў (напрыклад пенициллина) і ўвядзенню прышчэпак.
Калі раней большасць інфекцыйных захворванняў было звязана з лятальным вынікам, то цяпер у развітых краінах гэта, хутчэй, выключныя выпадкі. Гэты факт зусім не азначае, што мы сталі менш успрымальныя да інфекцый. Проста для барацьбы з імі ў нас з'явілася эфектыўная зброя.
Калі падобная тэрміналогія падасца вам занадта ваеннай, то майце на ўвазе, што пры запаленчым працэсе ў арганізме на самай справе ідзе сапраўдная вайна. Уладу захапілі якія сталі небяспечнымі інтэрвенты - узбуджальнікі (бактэрыі, вірусы, таксіны), якіх атакуюць абарончыя сілы арганізма. Гэтае супрацьстаянне праяўляецца праз такія сімптомы, як пухліна, пачырваненне, боль і тэмпература. Калі арганізму ўдаецца атрымаць перамогу, інфекцыі наступае канец. Калі перамога застаецца за ўзбуджальнікамі, пацыент памірае. Аналогія паміж запаленнем і вайной відавочная. Яна прадугледжвае, што і вайна, і запаленне валодаюць аднолькавай унутранай структурай, у іх ажыццяўляецца адзін і той жа прынцып, праўда, на розных узроўнях.
Мова добра дасведчаны пра гэтую ўнутраную ўзаемасувязь. Аднакарэннымі для слова «запаленне» з'яўляюцца «запал», «паліць», «падпаліць», гэта значыць яго можна звязаць з той «запальнай іскрай», якая прыводзіць да выбуху парахаўной бочкі. Адпаведнае англійскае слова літаральна можна перакласці як «узгаранне» (infammation). Такім чынам, мы апыняемся сярод суцэльнай ваеннай лексікі, якая часта выкарыстоўваецца для апісання сілавых канфліктаў: «заціхнуўшы канфлікт разгараецца зноў», «агонь падносяць да кнот», «у дом кідаюць палаючы факел», «у Еўропе разгараецца полымя вайны» і г. д. Пры такой колькасці выбуховых рэчываў рана ці позна адбываецца выбух. У выніку ў гэтым выбуху знікае ўсё назапашанае, усё тое, што мы можам убачыць не толькі падчас ваенных дзеянняў, але і ў ўласным арганізме, выціскаюць ці нам невялікі прышчык або ўскрываюць шырокі абсцэс.
Для пабудовы далейшых разважанняў неабходна ўлічваць і аналогію іншага ўзроўню — псіхікі. «Узрывацца» можа і чалавек. Але пры гэтым маецца на ўвазе не абсцэс, а эмацыйная рэакцыя, у якой прарываецца ўнутраны канфлікт. У далейшым мы будзем сінхронна разглядаць гэтыя тры ўзроўні: «псіхіка - цела - ваенныя дзеянні», каб навучыцца бачыць выразную аналогію паміж канфліктам, запаленнем і бітвай. Гэтая аналогія дае ключ да разумення хваробы.
Палярнасць свядомасці пастаянна прыводзіць нас да неабходнасці пастаянна прымаць рашэнні. Мы прымушаем сябе адмовіцца ад адной з магчымасцяў - і страчваем яе. А недахоп чаго-небудзь заўсёды вядзе да нездароўя.
Слава таму, хто можа прызнацца сам сабе ў тым, што ўнутраная напружанасць, канфліктнасць сапраўды існуюць у чалавеку, таму, хто ведае аб наіўнай схільнасці людзей верыць у тое, што ўсё нябачнае і неасязальнае проста адсутнічае. Так сябе вядуць маленькія дзеці, якія закрываюць вочы ў надзеі стаць нябачнымі.
Канфлікты ніколькі не цікавяцца тым, бачаць іх на самай справе ці не, - яны заўсёды з намі. Калі чалавек не гатовы свядома ўспрымаць канфлікты і ставіцца да іх так, каб паступова знайсці спосаб іх вырашыць, яны апускаюцца на цялесны ўзровень і праяўляюцца ў выглядзе запалення. Любая інфекцыя - гэта канфлікт, які атрымаў матэрыяльнае ўвасабленне. Калі вы не хочаце разбірацца са сваімі праблемамі на ўзроўні свядомасці (бо гэта непрыемна і небяспечна), вам давядзецца рабіць гэта на цялесным узроўні, «разбіраючыся» з запаленчым працэсам.
Разгледзім развіццё гэтага працэсу на цялесным і псіхічным узроўнях, ужываючы аналогію з ваенным канфліктам.
1. Раздражненне: з'яўляюцца ўзбуджальнікі. Гаворка можа ісці аб бактэрыях, вірусах або ядах (таксінах). Гэты працэс залежыць не столькі ад саміх узбуджальнікаў (як лічаць дылетанты), колькі ад гатоўнасці арганізма іх упусціць. Лекары называюць гэтае становішча дрэннай імуннай сітуацыяй.
Такім чынам, інфекцыя звязана не з наяўнасцю ўзбуджальнікаў (як лічаць фанатычныя прыхільнікі антысептыкаў), а са здольнасцю з імі суіснаваць. Тое ж самае адбываецца і на ўзроўні свядомасці, таму што і тут галоўную ролю гуляе не тое, што чалавек жыве ў бясконфліктным свеце, а тое, што ён здольны суіснаваць са сваімі канфліктамі. Зразумела, што імунная сістэма залежыць ад псіхікі напрамую. Цяпер гэтай сувязі пачалі надаваць вялікую ўвагу і ў колах акадэмічнай навукі (даследаванне стрэсаў і г. д.).
Значна большае ўражанне аказвае магчымасць паназіраць за гэтай узаемасувяззю ў самім сабе. Калі чалавек не хоча адкрыць сваё свядомасць для таго канфлікту, які здольны яго моцна закрануць, яму даводзіцца адкрываць сваё цела для ўзбуджальнікаў. Гэтыя ўзбуджальнікі размяшчаюцца ў пэўных слабых месцах арганізма, якія называюцца «месцамі паніжанай супраціўляльнасці» і разглядаюцца афіцыйнай медыцынай як прыроджаныя, спадчынныя недахопы, што, здавалася б, не дае магчымасці для далейшай інтэрпрэтацыі.
Але псіхасімптаматыка заўсёды звяртала ўвагу на тое, што пэўны круг псіхічных праблем звязаны з пэўнымі органамі, хоць гэта супярэчыць афіцыйнай медыцынскай тэорыі. Такое ўяўнае супярэчанне можна вырашыць, калі паглядзець на праблему некалькі па-іншаму.
Цела - гэта бачнае выражэнне свядомасці, гэтак жа, як дом - бачнае ўвасабленне архітэктурнага замыслу. Ідэя і яе ўвасабленне адпавядаюць адно аднаму, як фатаграфіі адпавядае яе негатыў. Любая частка цела і любы орган адпавядаюць пэўнаму псіхічнаму зместу, пэўнай эмоцыі і пэўнаму кругу праблем. На падобных адпаведнасцях заснаваныя фізіягноміка, біаэнергетыка і т. п.
Чалавек прыходзіць у свет з свядомасцю, стан якога вызначаецца тым, чаму ён дагэтуль навучыўся.
Разам з тым ён прыносіць з сабой пэўны набор праблем, паступовае праяўленне якіх і неабходнасць іх вырашаць вызначаюць яго лёс.
Лёс - гэта сума характару і часу. Характар не перадаецца ў спадчыну і не залежыць ад акаляючага асяроддзя. Чалавек прыходзіць у гэты свет са сваім характарам, — гэта самавыяўленне зноў увасобленага свядомасці.
Але, калі цела з'яўляецца выражэннем свядомасці, то і ў ім прадстаўлены той жа самы ўзровень. Гэта значыць, што пэўны круг праблем мае сваё фізічнае (або арганічнае) адпаведнасць у пэўнай схільнасці. Гэтую сувязь выкарыстоўвае ірыдадыягностыка (Дыягностыка захворванняў па стане вясёлкавай абалонкі вока), якая, тым не менш, дагэтуль не звяртае ўвагі на псіхалагічнае адпаведнасць.
Месца паніжанай супраціўляльнасці - гэта той орган, які бярэ на сябе адказнасць за працэс «навучання» на ўзроўні цела, калі чалавек не здольны свядома ўспрымаць адпаведную гэтаму органу псіхічную праблему. Адпаведнасць тых ці іншых органаў тым ці іншым праблемам мы пакажам на старонках нашай кнігі.
Калі мы разгледзім, як праходзіць запаленчы працэс, абстрагуючыся ад месца яго лакалізацыі, то ўбачым, што ў першай фазе (узбуджэнне) бактэрыі або вірусы пранікаюць у цела. На псіхічным узроўні гэты працэс адпавядае праяўленню праблемы. Імпульс, з якім мы яшчэ не «высветлілі адносіны», пранікае ў наша свядомасць, мінаючы абарончую сістэму, і ўзбуджае нас. Ён запаляе (чытай: узбуджае) напружанне палярнасці, якое мы ўспрымаем як канфлікт.
Чым лепш працуюць механізмы псіхалагічнай абароны (такія, напрыклад, як праекцыя або выцясненне), тым менш у імпульсу шанцаў дастукацца да нашага свядомасці, узбагаціць яго і даць магчымасць развівацца.
Тут праяўляецца прынцып палярнасці «або-або»: адмовіўшыся ад абароны на ўзроўні свядомасці, не выцясняючы праблему і не пераносячы віну за яе з'яўленне на каго-небудзь іншага, мы даем ўключыцца іншаму механізму абароны - імуннай сістэме нашага арганізма.
Калі ж механізмы псіхалагічнай абароны ўключаны «на поўную магутнасць» ад пранікнення новых імпульсаў, безабаронным да ўзбуджальнікаў аказваецца імунітэт. Ад уварвання імпульсу нам у любым выпадку не сысці, але мы можам выбраць узровень, на якім ён праявіцца.
У ваенным справе першая фаза адпавядае пранікненню ворага на тэрыторыю краіны (парушэнне мяжы). Напад прыцягвае ўвагу ваенных і палітыкаў да заваёўнікаў — усе становяцца вельмі актыўнымі, накіроўваюць усю сваю энергію на новую праблему, мабілізуюць войскі, шукаюць саюзнікаў, коратка кажучы, сцягваюць сілы да ачагу напружанасці. Калі падобны працэс адбываецца ў арганізме, то яго называюць фазай экссудацыі: ўзбуджальнікі замацаваліся на сваіх пазіцыях і ўтварылі ачаг запалення. З усіх бакоў да гэтага месца збіраецца тканкавая вадкасць, на адпаведным участку цела з'яўляецца прыпухласць, адчуваецца некаторае напружанне. На другой фазе псіхічнага канфлікту таксама можна адзначыць рост напружанасці. Усё ўвагу накіравана на новую праблему - мы не можам думаць ні пра што іншае. Праблема не адпускае нас ні днём, ні ноччу. Мы нават не кажам ні пра што іншае. Усе нашы думкі круцяцца толькі вакол яе. Такім чынам, практычна ўся псіхічная энергія перацякае ў гэты канфлікт, мы набліжаемся да яго і раздзімаем да тых часоў, пакуль ён не павялічваецца да велізарных памераў і не паўстае перад намі ў выглядзе непераадольнай перашкоды. Канфлікт мабілізаваў усе нашы псіхічныя сілы і адцягнуў іх на сябе.
2.Абарончая рэакцыя. На аснове ўзбуджальнікаў арганізм выпрацоўвае спецыфічныя антыцелы, якія ўтвараюцца ў крыві і касцявым мозгу. Лімфацыты і гранулацыты ўтвараюць сцяну вакол ўзбуджальнікаў, а мікрафагі пачынаюць іх паглынаць. Такім чынам, на целавым узроўні вайна ў поўным разгары: ворагі акружаныя, атака пачалася.
3. Калі канфлікт не ўдаецца вырашыць на лакальным узроўні (лакальная вайна), то праводзіцца агульная мабілізацыя: увесь народ аказваецца ўцягнутым у вайну і праяўляе павышаную актыўнасць. У арганізме мы ўспрымаем гэтую сітуацыю, як гарачкавы стан: абарончая сіла знішчае ўзбуджальнікаў, вызваляюцца пры гэтым яды выклікаюць ліхаманку. На мясцовае запаленне арганізм адказвае агульным павышэннем тэмпературы. Пры павышэнні яе ўсяго на 1° узровень абмену рэчываў павялічваецца ўдвая (заўважце, наколькі павышаная тэмпература карысная для абарончых працэсаў). Узровень ліхаманкі адпавядае хуткасці праходжання хваробы. Памяншаць тэмпературу штучным шляхам трэба толькі ў тым выпадку, калі яна становіцца небяспечнай.
На псіхічным узроўні ў гэтай фазе канфлікт паглынае ўсё наша жыццё і ўсю нашу энергію.
Падабенства фізічнай ліхаманкі і псіхічнага ўзбуджэння кідаецца ў вочы. Мы кажам, што мозг "ліхаманкава працуе", а чалавек знаходзіцца "ў ліхаманкавым узбуджэнні". Ад узбуджэння нам становіцца горача, павышаецца сэрцабіццё, чалавек чырванее, пацее або дрыжыць. Усё гэта не вельмі прыемна, але затое карысна для здароўя.
Карысная не ліхаманка, а вырашэнне канфлікту - і, тым не менш, мы чамусьці спрабуем падавіць у зародку і павышаную тэмпературу, і канфлікты. Ды яшчэ ганарымся сваім уменнем іх падаўляць. (Якое можа быць задавальненне ад падаўлення?)
4.Лізіс (Лізіс (ад грэч. lisis — растварэнне) — медыцынскі тэрмін, які азначае паступовае — у супрацьлегласць крызісу — зніжэнне тэмпературы і знікненне сімптаматыкі. ) (вырашэнне). Прыпусцім, што абарончыя сілы дзейнічалі паспяхова, яны адціснулі чужародныя целы, часткова паглынуўшы іх. Затым адбываецца распад і абарончых цел, і ўзбуджальнікаў, у выніку чаго ўтвараецца жоўты гной - страты з абодвух бакоў!
Узбуджальнікі ў змененай форме пакідаюць арганізм. Але змены адбыліся і ў самім арганізме, цяпер у яго: а) ёсць інфармацыя пра ўзбуджальнікаў, якую называюць "спецыфічным імунітэтам"; б) натрэніраваны і загартаваны абарончыя сілы, што называецца "неспецыфічным імунітэтам". Нягледзячы на страты, адзін з ваюючых бакоў атрымаў перамогу, выйшаўшы са сутычкі больш моцным, чым раней, і дасканала вывучыўшы праціўніка.
Смерць: можа здарыцца так, што пераможцамі акажуцца ўзбуджальнікі. Гэта прывядзе да смерці пацыента. Такое вырашэнне канфлікту мы з вамі лічым няшчасцем, але толькі таму, што ў дадзеным пытанні не можам быць бесстароннімі. Сітуацыя аналагічная футбольнаму матчу: усё залежыць ад таго, за якую каманду ты хварэеш. Аб'ектыўна перамога ёсць перамога, няважна, у чый актыў яна запісана. Вайна скончана ў любым выпадку, вось толькі свята адбываецца на іншай вуліцы.
5.Хранічная інфекцыя: калі ніводнаму з бакоў не ўдаецца атрымаць перамогу, узнікае кампраміс паміж узбуджальнікамі і абарончымі сіламі. Узбуджальнікі застаюцца ў арганізме, не святкуючы перамогу (смерць), але і не адчуваючы сябе пераможанымі (выздараўленне). Перад намі карціна хранічнай інфекцыі. Сімптаматычна гэта выяўляецца ў пастаянна павышаным узроўні лімфацытаў, гранулацытаў, антыцел, у некалькі павышанай рэакцыі аседання эрытрацытаў (РАЭ) і ў крыху павышанай тэмпературы. Такая сітуацыя прыводзіць да ўтварэння ачага, які пастаянна адцягвае на сябе энергію, такую неабходную для арганізма. Пацыент адчувае сябе разбітым, стомленым, апатычным. Ён не хворы, і не здаровы - гэта не вайна і не мір - гэта кампраміс. Ён інертны, як і ўсе кампрамісы гэтага свету. Ісус сказаў: "Трэба быць або гарачым, або халодным". А кампраміс - гэта вышэйшая мэта баязліўцаў, "ледзь цёплых людзей". Такія людзі заўсёды асцерагаюцца наступстваў сваіх дзеянняў і той адказнасці, якую ім даводзіцца браць на сябе. Але кампраміс не можа быць рашэннем, паколькі не прыводзіць да раўнавагі паміж полюсамі і не спрыяе аб'яднанню. Кампраміс азначае працяглае супрацьстаянне роўных сіл і, значыць, застой.
З ваеннага пункту гледжання, гэта ачаговая вайна (пар. - першая сусветная вайна), для якой патрабуецца шмат энергіі і матэрыялаў і якая аслабляе ўсе астатнія сферы жыцця, уключаючы эканоміку і культуру. На псіхічным узроўні хранічнай інфекцыі адпавядае зацяжны канфлікт. Людзі застраюць у сваім канфлікце, у іх не хапае ні мужнасці, ні сіл прыняць якое-небудзь рашэнне, бо ў любым выпадку чымсьці прыйдзецца ахвяраваць. Неабходнасць ахвяр выклікае страх. Так, многія людзі знаходзяцца ў эпіцэнтры свайго канфлікту, таму што не здольныя дапамагчы аднаму або другому полюсу дабіцца перамогі. Яны ўвесь час спрабуюць высветліць, якое рашэнне будзе правільным, а якое не, і ніяк не могуць зразумець, што ў абстрактным сэнсе не існуе правільнага і няправільнага, таму што нам патрэбны абодва полюсы. Без іх мы не можам выздаравець, але ажыццявіць іх адначасова ва ўмовах палярнасці нельга. Такім чынам, як гэта ні парадаксальна, пасля доўгіх размоў пра тое, што любы выбар - памылка, мы прыходзім да таго, што адмова ад выбару - памылка яшчэ большая!
Любое прынятае рашэнне нясе свабоду. Зацяжныя канфлікты адцягваюць на сябе энергію і прыводзяць да апатыі, пасіўнасці, пакорлівасці. Калі вам удасца прабіцца да аднаго з полюсаў канфлікту, вы адразу адчуеце прыліў вызваленай энергіі. Гэтак жа, як інфекцыя ўмацоўвае арганізм, псіхіка выходзіць з канфлікту больш моцнай і трывалай, таму што вырашэнне канфлікту паднесла ёй добры ўрок, наблізіла да супрацьлеглых полюсаў адной і той жа з'явы, пашырыла яе межы і зрабіла больш свядомай. З перажытага канфлікту вы выходзіце з выйгрышам: цяпер у вас ёсць інфармацыя, аналагічная спецыфічнаму імунітэту, якая дапаможа ў будучыні вырашаць падобныя праблемы, зыходзячы з набытага вопыту.
Кожны перажыты канфлікт вучыць нас лепш і смялей сустракаць новыя. Гэта адпавядае неспецыфічнаму імунітэту ў арганізме. На цялесным узроўні любое рашэнне патрабуе ахвяр. Гэтак жа псіхіка вымушана прыносіць немалыя ахвяры: нам даводзіцца расставацца з уласнымі поглядамі і меркаваннямі, адмаўляцца ад любімых звычак. Але ж з'яўленне новага заўсёды прадугледжвае адмову ад старога! Пасля вялікіх ачагоў запалення на целе часта застаюцца шрамы. Аналагічна ўзнікаюць псіхалагічныя шрамы, якія праз некаторы час мы называем успамінамі.
У ранейшыя часы ўсім бацькам было вядома, што дзіця, якое перанесла дзіцячую хваробу (а ўсе дзіцячыя хваробы з'яўляюцца інфекцыйнымі), робіць вялікі скачок у разумовым і фізічным развіцці. Пасля хваробы дзіця ўжо не такое, як раней. Хвароба змяніла яго, зрабіўшы больш сталым.
На самай справе такі эфект даюць не толькі дзіцячыя хваробы. Перажыўшы інфекцыйнае захворванне, чалавек становіцца больш сталым, а яго арганізм - больш моцным.
Павышаныя патрабаванні робяць чалавека мацнейшым і старанным. Усе вялікія культуры ўзніклі дзякуючы павышэнню патрабаванняў да чалавека, і нават Чарльз Дарвін (прыхільнікамі якога ў цэлым мы не з'яўляемся) звязваў развіццё біялагічных відаў з паспяховым пераадоленнем неспрыяльных умоў навакольнага асяроддзя.
"Вайна ёсць бацька ўсяго", - сказаў Геракліт. У гэтым выказванні заключана адна з фундаментальнейшых мудрасцей чалавецтва. Вайна, канфлікт, напружанне паміж полюсамі забяспечваюць нас жыццёвай энергіяй, забяспечваючы, такім чынам, і развіццё, і прагрэс. Вядома, такія заявы бываюць вельмі небяспечныя, калі ваўкі апранаюцца ў авечыя шкуры і выкарыстоўваюць высокія словы для задавальнення ўласнай агрэсіўнасці.
Мы спецыяльна параўналі запаленчы працэс з вайной, стараючыся падкрэсліць уласцівую тэме вастрыню. Можа быць, цяпер вы не будзеце абыякава прабягаць вачыма па радках, згодна і лянiва ківаючы галавой. Сённяшняя еўрапейская ментальнасць дыктуе нам адмаўленне любых канфліктаў і пошук кампрамісу. Мы на любым узроўні стараемся пазбегнуць трэнняў і супярэчнасцей, не заўважаючы, наколькі гэта перашкаджае ўсвядомленаму ўспрыманню чаго б там ні было. Ва ўмовах палярнага свету чалавек не можа пазбегнуць канфліктаў. Такія спробы прыводзяць да яшчэ больш складаных зрухаў нагрузкі і пераносу яе на іншыя ўзроўні. Інфекцыйнае захворванне - лепшы таму прыклад.
Такім чынам, запаленне - гэта канфлікт на матэрыяльным узроўні. Пастарайцеся не зрабіць памылкі, лічачы, што ў вас няма "ніякіх канфліктаў". Неўвага да іх вядзе да захворвання. Каб высветліць сутнасць канфлікту, вам спатрэбіцца шчырасць у адносінах да самога сябе, якая часам бывае настолькі ж непрыемная для псіхікі, наколькі непрыемная інфекцыя для арганізма.
Так, канфлікты заўсёды балючыя, на якім бы ўзроўні іх не перажывалі. У іх няма нічога добрага, будзь то вайна, унутранае супраціўленне ці хвароба. Але "добры" і "нядобры" - гэта не тыя аргументы, якія можна прымаць усур'ёз. Варта нам адзін раз прызнацца самім сабе, што пазбегнуць ніколі нічога не ўдаецца, і гэтае пытанне больш не ўзнікне.
Калі вы лічыце "псіхічныя выбухі" непрымальнымі для сябе, то тым самым робіце ўсё магчымае, каб падобны выбух адбыўся ў вашым целе (абсцэс). Няўжо і пасля гэтага вас будзе хваляваць пытанне аб тым, што лепш ці прыстойней?
Ці валодаюць шчырасцю расхвальваныя намаганні нашага часу пазбягаць канфліктаў на любым узроўні? Падумаўшы над тым, пра што гаварылася ў гэтым раздзеле, вы можаце ўбачыць "паспяховыя мерапрыемствы па абароне ад інфекцыйных захворванняў" у новым святле. Барацьба супраць інфекцый - гэта барацьба супраць канфліктаў на матэрыяльным узроўні. Імя асноўнага "змагара" з імі - антыбіётык. Слова складаецца з двух лацінскіх каранёў: анты - "супраць" і біё - "жыццё". Такім чынам, антыбіётыкі - гэта рэчывы, накіраваныя супраць жыцця. Вось гэта і ёсць сапраўдная шчырасць!
Заява аб шкодзе антыбіётыкаў верная на двух узроўнях. Калі мы ўспомнім, што канфлікт з'яўляецца рухавіком развіцця, то ёсць жыцця, то атрымліваецца, што падаўленне канфлікту ёсць умяшанне ў дынаміку самога жыцця.
Але антыбіётыкі шкодныя і з медыцынскага пункту гледжання. Запаленне - вострае, хуткае і актуальнае рашэнне праблемы. У ходзе запалення з гноем з арганізма выводзяцца таксіны.
Гэта своеасаблівы працэс чысткі арганізма. Калі працэс аказваецца перапыненым антыбіётыкамі, усе шкодныя рэчывы застаюцца ў арганізме (часцей за ўсё - у злучальнай тканцы). Пры пэўных умовах гэта можа прывесці да ракавых утварэнняў. Узнікае своеасаблівы "эфект смеццевага вядра": з яго трэба або часта выкідаць смецце (інфекцыя), або збіраць адходы так доўга, пакуль самастойнае жыццё, якое зарадзілася ў ім, не пачне аказваць уплыў на ўвесь дом (рак). Антыбіётыкі - гэта чужародныя рэчывы, якія не былі выпрацаваны самім арганізмам, таму хвароба не зможа дасягнуць сваёй сапраўднай мэты: чаму-небудзь навучыць чалавека.
З гэтага пункту гледжання можна паглядзець і на прышчэпкі. Нам вядомыя два асноўныя віды прышчэпак - актыўныя і пасіўныя. Пры пасіўнай прышчэпцы ўводзяцца ахоўныя рэчывы, якія выпрацоўваюцца іншымі арганізмамі. Такія віды прышчэпак выкарыстоўваюць, калі хвароба ўжо пачалася (напрыклад, прышчэпкі супраць слупняку). На псіхічным узроўні гэтая прышчэпка адпавядае гатоваму рашэнню праблемы, следаванню запаветам, нормам і прадпісанням. Чалавек выкарыстоўвае чужыя рэцэпты, пазбаўляючы сябе тым самым магчымасці набыць вопыт. Няма чаго сказаць, зручны спосаб "руху наперад", пры якім чалавек застаецца стаяць на месцы.
Пры актыўных прышчэпках у арганізм чалавека ўводзяцца аслабленыя ўзбуджальнікі, так што на аснове гэтага раздражняльніка арганізм самастойна можа выпрацоўваць неабходныя антыцелы. Да гэтай формы адносяцца ўсе прафілактычныя прышчэпкі. На псіхічным узроўні такі метад адпавядае спробам вырашыць некаторыя гіпатэтычныя канфлікты (аналогія з ваеннай практыкі - "манеўры"). Сюды можна аднесці большасць форм групавой псіхатэрапіі. Чалавек набывае вопыт вырашэння канфліктаў у няскладаных сітуацыях, вывучае стратэгіі, якія дапамогуць яму больш усвядомлена падысці да рашэння сур'ёзных праблем.
Не варта ставіцца да гэтых разважанняў як да рэцэптаў. Гаворка не ідзе пра тое, ці трэба рабіць прышчэпкі і ці можна прымаць антыбіётыкі. На самай справе абсалютна няважна, што вы робіце. Але толькі да тых часоў, пакуль вы ведаеце, што робіце! Мы звяртаемся да вашай свядомасці і не прапануем вам гатовых запаветаў, пропаведзяў і забаронаў.
Узнікае пытанне: у якой меры фізічная хвароба здольная замяніць псіхічны працэс? Адказаць на яго няпроста, таму што мысленнае раздзяленне псіхікі і цела - гэта толькі тэарэтычны дапаможны сродак, у рэальнасці ж раздзяленне ніколі не бывае настолькі адназначным. Усё, што адбываецца ў арганізме, мы перажываем у сваёй свядомасці. Удараючы малатком па пальцы, мы кажам, што палец баліць. Але боль знаходзіцца ў свядомасці, а не ў пальцы.
Так як боль - гэта феномен, які адносіцца да свядомасці, мы можам на яго ўплываць: з дапамогай адцягваючых заняткаў, гіпнозу, наркозу, акупунктуры. Калі вы лічыце, што гэта не зусім так, то ўспомніце яшчэ раз пра фантомныя болі! Усё наша перажыванне фізічнай хваробы і звязаных з гэтым пакут адбываецца выключна ў свядомасці. Адрозненне паміж "псіхічным" і "саматычным" звязана толькі з плоскасцю праекцыі. Той, хто захварэў ад кахання, праецыруе свае адчуванні на нешта нематэрыяльнае (каханне), а той, хто захварэў ангінай, - на горла. Але пакутаваць і той, і другі могуць толькі на ўзроўні свядомасці. Матэрыя, і цела ў тым ліку, служыць праекцыйнай плоскасцю, а не месцам, дзе можна вырашыць якія-небудзь праблемы. Цела - ідэальны зборнік задач і практыкаванняў, але рашэнні да яго здольная знайсці толькі свядомасць. Такім чынам, ход цячэння фізічнай хваробы ўяўляе сабой сімвалічную апрацоўку праблемы, вынікі якой будуць карысныя для свядомасці. Гэта - адна з прычын таго, чаму перанесенае захворванне прыводзіць да развіцця.
Паміж фізічнай і псіхічнай апрацоўкай праблемы ўзнікае своеасаблівы рытм. Калі праблема не можа быць вырашана толькі на ўзроўні свядомасці, цела выкарыстоўваецца ў якасці матэрыяльнага дапаможнага сродку, які прадстаўляе нявырашаную праблему ў сімвалічнай форме. Атрыманы эфект пасля перанесенага захворвання трапляе ў псіхіку. Але калі псіхіцы, нягледзячы на набыты вопыт, не ўдаецца ўлавіць сутнасць праблемы, то яна зноў апускаецца ў матэрыю, каб атрымаць больш практычнага вопыту. Змена ўзроўняў будзе паўтарацца да тых часоў, пакуль назапашаны вопыт не дасць свядомасці магчымасць вырашыць праблему або канфлікт канчаткова.
Гэты працэс можна прадставіць больш наглядна з дапамогай наступнага прыкладу. Вучань павінен навучыцца лічыць у розуме. Мы ставім перад ім гэтую задачу. Калі ён не можа палічыць прыклад у розуме, даём яму ў рукі матэрыяльны прадмет - лічыльнікі. Сваю задачу ён праецыруе на лічыльнікі і атрымлівае магчымасць вырашыць прыклад (таксама ў розуме). Тады мы даём яму яшчэ адзін прыклад, які ён павінен вырашыць ужо без дапаможных сродкаў. Калі яму зноў гэта не ўдасца, ён зноў атрымае лічыльнікі. Гэта будзе доўжыцца да тых часоў, пакуль ён не навучыцца абыходзіцца без іх і выконваць вылічэнні ў розуме. Пагадзіцеся, у дадзеным выпадку перанос праблемы на бачны ўзровень на патрэбным этапе робіць працэс навучання больш лёгкім.
Зразумець узаемасувязь цела і свядомасці вельмі важна. Цяжка ўсвядоміць, што цела - гэта ўвогуле не тое месца, дзе могуць вырашацца канфлікты. Афіцыйная медыцына з гэтым не згодна. Усе з прыхільнасцю глядзяць на тое, што адбываецца ў арганізме, і спрабуюць справіцца з хваробай на саматычным узроўні. Але на гэтым узроўні абсалютна няма чаго вырашаць!
Вернемся да прыкладу з вусным лікам. Пагадзіцеся, што дарослыя, якія пры ўзнікненні ў дзіцяці цяжкасцей з прыкладамі замест таго, каб дапамагчы яму, з усіх ног кідаліся б чысціць і паліраваць люстэрка ў надзеі на тое, што ён, нарэшце, адлюструецца там самым дасканалым разумнікам, выглядалі б... як мінімум, дзіўна. Нам таксама пара спыніць шукаць прычыны ўсіх праблем у люстэрку. Яго варта выкарыстоўваць для таго, каб пазнаць самога сябе.
Такім чынам, ІНФЕКЦЫЯ - ГЭТА КАНФЛІКТ НА МАТЭРЫЯЛЬНЫМ УЗРОЎНІ
Той, хто схільны да запаленчых працэсаў, спрабуе пазбягаць канфліктаў.
Пры інфекцыйным захворванні варта задаць сабе наступныя пытанні.
1. Які ж канфлікт у маім жыцці я не заўважаю?
2. Ад якога канфлікту я стараюся ўхіліцца?
3. У наяўнасці якога канфлікту я баюся сабе прызнацца? Каб высветліць, з чым можа быць злучаны канфлікт, звернеце ўвагу на сімволіку закранутага органа ці часткі цела.

Носсрат Пезешкіан у сваёй кнізе "Псіхасаматызацыя і станоўчая псіхатэрапія" піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны інфекцый:
Нейротыкі хварэюць ад інфекцый верхніх дыхальных шляхоў у 2 - 3 разы больш верагодна і хварэюць даўжэй, чым у сярэднім усё насельніцтва.
Грыбковыя інфекцыі - гэта добрае пацверджанне паслаблення ахоўнай сістэмы арганізма. З імі чалавек павінен пастаянна турбавацца пра чысціню. Некаторыя грыбковыя пацыенты з'яўляюцца апантанымі "фанатыкамі чысціні".

Сяргей М. Лазараў у сваіх кнігах «Дыягностыка кармы» (кнігі 1-12) і «Чалавек будучыні» піша пра тое, што асноўнай прычынай абсалютна ўсіх хвароб, у тым ліку і інфекцыі з'яўляецца дэфіцыт, недахоп або нават адсутнасць любові ў душы чалавека. Калі чалавек ставіць нешта вышэй за любоў да Бога (а Бог, як гаворыцца ў Бібліі, ёсць Любоў), то ён замест набыцця боскай любові імкнецца да чагосьці іншага. Да таго, што (памылкова) лічыць больш важным у жыцці: грошы, слава, багацце, улада, асалода, секс, адносіны, здольнасці, парадак, мараль, веды і многім-многім іншым матэрыяльным і духоўным каштоўнасцям… Але гэта ўсё не мэта, а толькі сродкі для набыцця боскай (сапраўднай) любові, любові да Бога, любові, як у Бога. А туды, дзе няма (сапраўднай) любові ў душы, як зваротная сувязь ад Сусвету, прыходзяць хваробы, праблемы і іншыя непрыемнасці. Гэта патрэбна для таго, каб чалавек задумаўся, усвядоміў, што не туды ідзе, думае, гаворыць і робіць нешта не так і пачаў выпраўляцца, стаў на правільны Шлях!

Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын інфекцыі працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. Працяг будзе!

© Андрэй ЖАЛЕВІЧ
 www.zhalevich.com

Выкарыстаныя крыніцы

  1. Андрэй Жалевіч. СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
  2. Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
  3. Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
  4. Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
  5. Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
  6. Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
  7. Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
  8. Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
  9. Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции. - CПб.: Питер, 2009 г.
  10. Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
  11. Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
  12. Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.
  13. Носсрат Пезешкиан. Психосоматика и позитивная психотерапия. - М.: Институт позитивной психотерапии, 2008 г.

і іншыя крыніцы па псіхасаматыцы і па Светаразуменню

Чытайце таксама

Атрымана з «https://www.zhalevich.com/wiki/index.php?title=Інфекцыі._Псіхасаматыка_і_метафізіка_інфекцыйных_захворванняў&oldid=2624»