Гаймарыт. Псіхасаматыка і метафізіка гаймарыту: розьніца паміж вэрсіямі

Зьвесткі з M.O.W.A.
ВізуальнаВікіразметка
дНяма апісаньня зьменаў
дНяма апісаньня зьменаў
Радок 6: Радок 6:
<hr>
<hr>


<p>У вас гайморит? Рассмотрим метафизические (тонкие, ментальные, эмоциональные, психосоматические, подсознательные, глубинные) причины гайморита.</p>
<p>У вас гаймарыт? Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны гаймарыту.</p>
<p>Вот что пишут об этом всемирно известные эксперты в данной области и авторы книг по данной тематике:</p>
<p><em>Лиз Бурбо</em> в своей книге «Твое тело говорит "Люби себя!"» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах гайморита:<br />Верхнечелюстной синусит (гайморит) — это воспаление придаточных пазух носа. См. статью НОС (ПРОБЛЕМЫ), с тем дополнением, что человек чувствует гнев, так как кто-то или что-то мешает его планам. </p>
<p>Канадская исследовательница доктор Лиз Бурбо утверждает, что гайморит — болезнь замкнутых людей. Человек не хочет «вдыхать мир», закрывает собственный нос, что и происходит в случае с воспалением гайморовых пазух.</p>
<p><em>Доктор-терапевт и психотерапевт Валерий Синельников</em> считает, что гайморит развивается у тех, кто не уверен в собственных силах, не чувствует себя способным принимать все новое из внешнего мира, у людей, страдающими комплексом неполноценности.</p>
<p><em>Валерий В. Синельников</em> в своей книге «Возлюби болезнь свою» пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах гайморита:<br />У одной моей пациентки год назад начались зеленые гнойные выделения из носа. Вообще, проблемы с носом начались у нее пять лет назад. Это выражалось в закладывании носа по ночам. Тогда она прошла у меня курс гомеопатического лечения. Результат был хороший. Сейчас врачи поставили ей диагноз «гайморит» и предложили сделать прокол. Она отказалась и пришла ко мне, вспомнив, что когда-то я ей помог.<br />Оказалось, что появлению выделений предшествовало определенное событие. Незадолго до этого ее дочь уехала в другую страну. Спустя некоторое время после ее отъезда мать начала испытывать чувство одиночества, тоску, депрессию, жалость. Она все это время подавляла в себе слезы. Эти негативные мысли нахлынули на нее потому, что она отношения с дочерью поставила на первое место в жизни. И теперь жизнь потеряла для нее смысл, так как она жила ради своей дочери. А ее выделения из носа – это скрытые эмоции, подавленные слезы.<br />После этого события она вспомнила еще несколько других, в которых проявились негативные эмоции и которые привели к проблемам с носом.</p>
<p><em>Доктор Лууле Виилма</em> в своих работах пишет о возможных психосоматических и метафизических причинах гайморита следующее: <br />Когда тайна выплывает наружу и ребёнка это оскорбляет, поражаются гайморовы пазухи. Гайморовы пазухи являются вместилищем энергии гордости за себя (гайморит).<br />Человек, который любит похвалиться собой, насмешливо относится к чужому скрытничаю и с особым наслаждением выдаёт чужую тайну. Если о секретах взрослых шушукаются за спиной, то душевные переживания ребёнка зачастую ни во что не ставят. Под громовой хохот большой компании сообщают о достижениях ребёнка, не понимая, что это унижает его. Это словно удар в лицо человеку, который ревностно оберегал свою тайну.<br />Носовые пазухи окончательно формируются у детей в 4—5-летнем возрасте, поскольку раньше дети не могут скрывать своей радости. Если их принуждают к этому, то невысморканная обида задерживается в глоточной миндалине. Чем чаще глоточная миндалина отекает от печали либо воспаляется от унижения, тем вероятнее возникновение аденоидов, говорящих о том, что ребёнок не имеет права выказывать свои обиды.<br />Заболевание глоточной миндалины у взрослых даёт о себе знать в виде раздражения либо боли в глубине носа, а также из-за частого глотания.<br />Мы можем скрывать свои тайны от чужих, но не от своей матери. Можем отрицать перед ней наличие тайны, но всё равно мысли матери, её слова и поведение будут задевать, поскольку мать всегда попадает в точку. Матерям свойственно укорять ребёнка с видом злорадства, когда у того что-то не ладится, ибо ребёнок не послушался матери.<br />Злорадство обращается в осмеяние, когда ребёнка желают пристыдить в глазах других. Злорадство и осмеяние являются недоброжелательной злобой, которую ребёнок вбирает в себя, испытывая жалость к себе.</p>
<p><em>Сергей С. Коновалов</em> («Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции») о возможных психосоматических и метафизических причинах гайморита следующее:<br />Подавленная жалость к себе. Внутреннее ощущение своей обособленности, неспособность справиться с одиночеством, которое надумано.<br />Способ излечения. Больше бывать в обществе, в компаниях, где собираются близкие по духу люди. Стараться ходить туда со своими друзьями и подругами, чтобы не чувствовать себя в одиночестве. Побаловать себя, позволить себе больше отдыхать, читать книги, смотреть фильмы. Ходить в театры.<br />Когда вы поймете, что вас не за что жалеть, жалость к себе пройдет, а вместе с ней и гайморит.</p>
<p><em>Доктор Лууле Виилма</em> в своей книге «Психологические причины болезней» пишет:<br />Аденоиды у детей - Родители не понимают ребёнка, не выслушивают его тревог – ребёнок глотает слёзы печали.</p>
<p>Согласно <em>доктору Лууле Виилма</em>, когда тайна выплывает наружу и ребёнка это оскорбляет, поражаются гайморовы пазухи. Гайморовы пазухи являются вместилищем энергии гордости за себя.<br />Человек, который любит похвалиться собой, насмешливо относится к чужой скрытности и с особым наслаждением выдаёт чужую тайну. Если о секретах взрослых шушукаются за спиной, то душевные переживания ребёнка зачастую ни во что не ставят. Под громовой хохот большой компании сообщают о достижениях ребёнка, не понимая, что это унижает его. Это словно удар в лицо человеку, который ревностно оберегал свою тайну.<br />Носовые пазухи окончательно формируются у детей в 4—5-летнем возрасте, поскольку раньше дети не могут скрывать своей радости. Если их принуждают к этому, то невысморканная обида задерживается в глоточной миндалине.<br />Чем чаще глоточная миндалина отекает от печали либо воспаляется от унижения, тем вероятнее возникновение аденоидов, говорящих о том, что ребёнок не имеет права выказывать свои обиды. Заболевание глоточной миндалины у взрослых даёт о себе знать в виде раздражения либо боли в глубине носа, а также из-за частого сглатывания.<br />Мы можем скрывать свои тайны от чужих, но не от своей матери. Можем отрицать перед ней наличие тайны, но все равно мысли матери, ее слова и поведение будут задевать, поскольку мать всегда попадает в точку. Матерям свойственно укорять ребенка с видом злорадства, когда у того что-то не ладится, ибо ребенок не послушался матери.<br />Злорадство обращается в осмеяние, когда ребёнка желают пристыдить в глазах других. Злорадство и осмеяние являются недоброжелательной злобой, которую ребёнок вбирает в себя, испытывая жалость к себе.</p>
<p><em>Согласно мнению Луизы Хей</em>, гайморит – это подавленная жалость к себе, невыплаканные слезы. Затянувшаяся ситуация «все против меня» и неспособность справиться с этим.<br />Для более точного понимания психосоматики гайморита можно привести пример:<br />У человека постоянный стресс, он все время находится в тревоге за себя и за своих близких, подавляет чувство страха и жалости к себе. При этом он считает, что весь мир против него, и ему никто не поможет. Со временем это становится нормой жизни. Постоянное чувство страха приводит к нарушению дыхания, что становится первопричиной насморка и гайморита.<br />Чтобы изменить эту ситуацию, необходимо пересмотреть свое отношение к жизни, делать то, что Вам под силу, и не бояться обращаться за помощью к окружающим Вас людям. Не обязательно быть идеальным, нужно просто любить себя такого, как есть.<br />Стоит понимать, что психосоматика хороша в свое время и на своем месте. Если у Вас появились симптомы гайморита – необходимо обратиться к квалифицированному врачу. Психосоматику можно рассматривать для профилактики заболевания или его повторных рецидивов (новых случаев обострения болезни).<br />Ввиду широкого распространения гайморита изучением психологии болезни занимались специалисты, многие из которых составили таблицы заболеваний, куда включили и синуситы. Так, психолог и преподаватель Луиза Хей видела главной причиной гайморита у детей и взрослых зажатую внутри себя обиду на близких.<br />Она считала, что недосказанность, неизвестность в отношениях, сдерживание своих эмоций, нерешительность не дают человеку наслаждаться жизнью «полной грудью», в связи с чем развивается патология носа. Острая форма гайморита, по мнению Хей, – это реакция психики на переживание тупиковой ситуации, из которой человек не видит выхода. А хронический гайморит, по мнению доктора Луизы, является проявлением того, что человек долгое время находится в состоянии неопределенности.</p>
<p><em>Луиза Хей</em> в своей книге «Исцели себя сам» указывает на главные негативные установки (приводящие к болезням) и гармонизирующие мысли (ведущие к исцелению) связанные с появлением гайморита:<br /><em><strong>Негативная установка, приводящая к проблемам и болезням:</strong></em><br />Раздражение, вызванное одним из Ваших близких. <br /><em><strong>Гармонизирующие мысли:</strong></em><br />Я заявляю, что гармония и мир всегда наполняют меня и все пространство вокруг.</p>
<p><em>Владимир Жикаренцев</em> в своей книге «Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь» указывает на главные негативные установки (приводящие к болезням) и гармонизирующие мысли (ведущие к исцелению) связанные с появлением гайморита:<br /><strong>Простуда, насморк, катар верхних дыхательных путей (В. Жикаренцев)</strong><br /><strong><em>Негативная установка, приводящая к проблемам и болезням:</em></strong><br />Семейные трения, споры. До некоторой степени - присутствие детского чувства нежеланности.<br /><strong><em>Гармонизирующие мысли:</em></strong><br />Этот ребенок желанный, и его появление на свет было встречено с радостью, он глубоко любим.</p>
<p>Поиски и исследования метафизических (тонких, ментальных, эмоциональных, психосоматических, подсознательных, глубинных) причин проблем и болезней носа продолжаются. Этот материал непрерывно корректируется. Просим читателей писать свои комментарии и присылать дополнения к данной статье. <strong>Продолжение следует!</strong></p>
   
   
<p>Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы:</p>
<p><em>Ліз Бурбо</em> у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Кахай сябе!"» піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах гаймарыту:<br />Верхнечэлюстны сінусіт (гаймарыт) — гэта запаленне дадатковых пазух носа. Гл. артыкул НОС (ПРАБЛЕМЫ), з тым дадаткам, што чалавек адчувае гнеў, бо нехта ці нешта перашкаджае яго планам. </p>
<p>Канадская даследчыца доктар Ліз Бурбо сцвярджае, што гаймарыт — хвароба замкнёных людзей. Чалавек не хоча «ўдыхаць свет», закрывае ўласны нос, што і адбываецца ў выпадку з запаленнем гаймаравых пазух.</p>
<p><em>Доктар-тэрапеўт і псіхатэрапеўт Валерый Сінельнікаў</em> лічыць, што гаймарыт развіваецца ў тых, хто не ўпэўнены ў сваіх сілах, не адчувае сябе здольным прымаць усё новае з вонкавага свету, у людзей, якія пакутуюць на комплекс непаўнавартаснасці.</p>
<p><em>Валерый В. Сінельнікаў</em> у сваёй кнізе «Палюбі хваробу сваю» піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах гаймарыту:<br />У адной маёй пацыенткі год таму пачаліся зялёныя гнойныя выдзяленні з носа. Увогуле, праблемы з носам пачаліся ў яе пяць гадоў таму. Гэта выяўлялася ў закладанні носа па начах. Тады яна прайшла ў мяне курс гамеапатычнага лячэння. Вынік быў добры. Цяпер лекары паставілі ёй дыягназ «гаймарыт» і прапанавалі зрабіць пракол. Яна адмовілася і прыйшла да мяне, успомніўшы, што калісьці я ёй дапамог.<br />Аказалася, што з'яўленню выдзяленняў папярэднічала пэўная падзея. Нягледзячы на тое, што яе дачка паехала ў іншую краіну. Праз некаторы час пасля яе ад'езду маці пачала адчуваць адзіноту, смутак, дэпрэсію, жаль. Яна ўвесь гэты час душыла ў сабе слёзы. Гэтыя негатыўныя думкі нахлынулі на яе, бо яна адносіны з дачкой паставіла на першае месца ў жыцці. І цяпер жыццё страціла для яе сэнс, бо яна жыла дзеля сваёй дачкі. А яе выдзяленні з носа – гэта схаваныя эмоцыі, душаныя слёзы.<br />Пасля гэтай падзеі яна ўспомніла яшчэ некалькі іншых, у якіх праявіліся негатыўныя эмоцыі і якія прывялі да праблем з носам.</p>
<p><em>Доктар Лууле Виилма</em> у сваіх працах піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах гаймарыту наступнае:<br />Калі тайна выплывае вонкі і дзіця гэта абражае, дзівяцца гаймаравыя пазухі. Гаймаравыя пазухі з'яўляюцца сховішчам энергіі гонару за сябе (гаймарыт).<br />Чалавек, які любіць пахваліцца сабой, насмешліва ставіцца да чужой хітрасці і з асаблівым задавальненнем выдае чужую тайну. Калі пра сакрэты дарослых шэпчуцца за спіной, то душэўныя перажыванні дзіцяці часта ні ў што не ставяць. Пад громкі смех вялікай кампаніі паведамляюць пра дасягненні дзіцяці, не разумеючы, што гэта прыніжае яго. Гэта як удар у твар чалавеку, які рэўнасна абараняў сваю тайну.<br />Носавыя пазухі канчаткова фармуюцца ў дзяцей у 4-5-гадовым узросце, паколькі раней дзеці не могуць хаваць сваёй радасці. Калі іх прымушаюць да гэтага, то недасмарканы крыўда затрымліваецца ў глотачнай міндаліне. Чым часцей глотачная міндаліна ацякае ад смутку альбо запаляецца ад прыніжэння, тым верагодней узнікненне адэноідаў, якія сведчаць пра тое, што дзіця не мае права выказваць свае крыўды.<br />Захворванне глотачнай міндаліны ў дарослых дае аб сабе знаць у выглядзе раздражнення альбо болю ў глыбіні носа, а таксама з-за частага глытання.<br />Мы можам хаваць свае тайны ад чужых, але не ад сваёй маці. Можам адмаўляць перад ёй наяўнасць тайны, але ўсё роўна думкі маці, яе словы і паводзіны будуць кранаць, бо маці заўсёды трапляе ў кропку. Маці ўласціва корыць дзіця з выглядам злорадства, калі ў таго нешта не ладзіцца, бо дзіця не паслухалася маці.<br />Злорадства звяртаецца ў асмейванне, калі дзіця жадаюць пасароміць у вачах іншых. Злорадства і асмейванне з'яўляюцца недабразычлівай злосцю, якую дзіця ўбірае ў сябе, адчуваючы жаль да сябе.</p>
<p><em>Сяргей С. Коновалов</em> («Энергаінфармацыйная медыцына па Коновалаву. Гаючыя эмоцыі») пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны гаймарыту наступнае:<br />Падушаная жаль да сябе. Унутранае адчуванне сваёй адасобленасці, няздольнасць справіцца з адзінотай, якая надумана.<br />Спосаб лячэння. Часцей бываць у грамадстве, у кампаніях, дзе збіраюцца блізкія па духу людзі. Ставіцца хадзіць туды са сваімі сябрамі і сяброўкамі, каб не адчуваць сябе ў адзіноце. Пабалаваць сябе, дазволіць сабе больш адпачываць, чытаць кнігі, глядзець фільмы. Хадзіць у тэатры.<br />Калі вы зразумееце, што вас няма за што шкадаваць, жаль да сябе пройдзе, а разам з ёй і гаймарыт.</p>
<p><em>Доктар Лууле Виилма</em> у сваёй кнізе «Псіхалагічныя прычыны хвароб» піша:<br />Адэноіды ў дзяцей - Бацькі не разумеюць дзіцяці, не слухаюць яго трывог – дзіця глытае слёзы смутку.</p>
<p>Згодна <em>доктару Лууле Виилма</em>, калі тайна выплывае вонкі і дзіця гэта абражае, дзівяцца гаймаравыя пазухі. Гаймаравыя пазухі з'яўляюцца сховішчам энергіі гонару за сябе.<br />Чалавек, які любіць пахваліцца сабой, насмешліва ставіцца да чужой хітрасці і з асаблівым задавальненнем выдае чужую тайну. Калі пра сакрэты дарослых шэпчуцца за спіной, то душэўныя перажыванні дзіцяці часта ні ў што не ставяць. Пад громкі смех вялікай кампаніі паведамляюць пра дасягненні дзіцяці, не разумеючы, што гэта прыніжае яго. Гэта як удар у твар чалавеку, які рэўнасна абараняў сваю тайну.<br />Носавыя пазухі канчаткова фармуюцца ў дзяцей у 4—5-гадовым узросце, паколькі раней дзеці не могуць хаваць сваёй радасці. Калі іх прымушаюць да гэтага, то недасмарканы крыўда затрымліваецца ў глотачнай міндаліне.<br />Чым часцей глотачная міндаліна ацякае ад смутку альбо запаляецца ад прыніжэння, тым верагодней узнікненне адэноідаў, якія сведчаць пра тое, што дзіця не мае права выказваць свае крыўды. Захворванне глотачнай міндаліны ў дарослых дае аб сабе знаць у выглядзе раздражнення альбо болю ў глыбіні носа, а таксама з-за частага глытання.<br />Мы можам хаваць свае тайны ад чужых, але не ад сваёй маці. Можам адмаўляць перад ёй наяўнасць тайны, але ўсё роўна думкі маці, яе словы і паводзіны будуць кранаць, бо маці заўсёды трапляе ў кропку. Маці ўласціва корыць дзіця з выглядам злорадства, калі ў таго нешта не ладзіцца, бо дзіця не паслухалася маці.<br />Злорадства звяртаецца ў асмейванне, калі дзіця жадаюць пасароміць у вачах іншых. Злорадства і асмейванне з'яўляюцца недабразычлівай злосцю, якую дзіця ўбірае ў сябе, адчуваючы жаль да сябе.</p>
<p><em>Згодна меркаванню Луізы Хей</em>, гаймарыт – гэта падушаная жаль да сябе, недаплаканыя слёзы. Затрымалася сітуацыя «ўсе супраць мяне» і няздольнасць справіцца з гэтым.<br />Для больш дакладнага разумення псіхасаматыкі гаймарыту можна прывесці прыклад:<br />У чалавека пастаянны стрэс, ён увесь час знаходзіцца ў трывозе за сябе і за сваіх блізкіх, душыць пачуццё страху і жалю да сябе. Пры гэтым ён лічыць, што ўвесь свет супраць яго, і яму ніхто не дапаможа. З цягам часу гэта становіцца нормай жыцця. Пастаяннае пачуццё страху прыводзіць да парушэння дыхання, што становіцца першапрычынай насмарку і гаймарыту.<br />Каб змяніць гэтую сітуацыю, неабходна перагледзець сваё стаўленне да жыцця, рабіць тое, што Вам пад сілу, і не баяцца звяртацца па дапамогу да навакольных Вас людзей. Не абавязкова быць ідэальным, трэба проста любіць сябе такім, які вы ёсць.<br />Варта разумець, што псіхасаматыка добрая ў свой час і на сваім месцы. Калі ў Вас з'явіліся сімптомы гаймарыту – неабходна звярнуцца да кваліфікаванага ўрача. Псіхасаматыку можна разглядаць для прафілактыкі захворвання або яго паўторных рэцыдываў (новых выпадкаў абвастрэння хваробы).<br />Улічваючы шырокае распаўсюджанне гаймарыту вывучэннем псіхалогіі хваробы займаліся спецыялісты, многія з якіх склалі табліцы захворванняў, куды ўключылі і сінусіты. Так, псіхолаг і выкладчык Луіза Хей бачыла галоўнай прычынай гаймарыту ў дзяцей і дарослых заціснутую ў сабе крыўду на блізкіх.<br />Яна лічыла, што недагаворанасць, невядомасць у адносінах, стрыманне сваіх эмоцый, няўпэўненасць не даюць чалавеку атрымліваць асалоду ад жыццём «поўнай грудзьмі», у сувязі з чым развіваецца паталогія носа. Вострая форма гаймарыту, на думку Хей, – гэта рэакцыя псіхікі на перажыванне тупіковай сітуацыі, з якой чалавек не бачыць выхаду. А хранічны гаймарыт, на думку доктара Луізы, з'яўляецца праяўленнем таго, што чалавек доўгі час знаходзіцца ў стане няпэўнасці.</p>
<p><em>Луіза Хей</em> у сваёй кнізе «Вылячы сябе сам» паказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (што прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (што вядуць да выздараўлення) звязаныя з з'яўленнем гаймарыту:<br /><em><strong>Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб:</strong></em><br />Раздражненне, выкліканае адным з Вашых блізкіх. <br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Я заяўляю, што гармонія і мір заўсёды напаўняюць мяне і ўсё прастору вакол.</p>
<p><em>Уладзімір Жыкарэнцаў</em> у сваёй кнізе «Шлях да свабоды. Кармічныя прычыны ўзнікнення праблем або як змяніць сваё жыццё» паказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (што прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (што вядуць да выздараўлення) звязаныя з з'яўленнем гаймарыту:<br /><strong>Прастыда, насмарк, катар верхніх дыхальных шляхоў (У. Жыкарэнцаў)</strong><br /><strong><em>Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб:</em></strong><br />Сямейныя трэнні, спрэчкі. Да пэўнай ступені - прысутнасць дзіцячага пачуцця нежаданасці.<br /><strong><em>Гарманізуючыя думкі:</em></strong><br />Гэтае дзіця жаданае, і яго з'яўленне на свет было сустрэта з радасцю, ён глыбока любім.</p>
<p>Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын праблем і хвароб носа працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. <strong>Працяг будзе!</strong></p>
<hr />
<hr />
'''© [https://zhalevich.com/andrei-zhalevich_ru.html Андрей ЖАЛЕВИЧ]<br>
'''© [https://zhalevich.com/andrei-zhalevich_sw.html Андрэй ЖАЛЕВІЧ]<br>
'''[https://zhalevich.com/index_ru.html www.zhalevich.com]'''
'''[https://zhalevich.com/index_sw.html www.zhalevich.com]'''
<hr />
<hr />
== Использованные источники ==
== Выкарыстаныя крыніцы ==
# Андрей Жалевич. '''[[СВЕТОРАЗУМЕНИЕ]]'''. - Вроцлав: Zhalevich.Com, 2023 r.
# Андрэй Жалевіч. '''[[СВЕТАРАЗУМЕННЕ]]'''. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
# Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
# Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
# Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
# Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.

Вэрсія ад 06:34, 22 ліпеня 2024

MOWA : Język polski | Свята-Мова | Русский язык

У вас гаймарыт? Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны гаймарыту.

Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы:

Ліз Бурбо у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Кахай сябе!"» піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах гаймарыту:
Верхнечэлюстны сінусіт (гаймарыт) — гэта запаленне дадатковых пазух носа. Гл. артыкул НОС (ПРАБЛЕМЫ), з тым дадаткам, што чалавек адчувае гнеў, бо нехта ці нешта перашкаджае яго планам.

Канадская даследчыца доктар Ліз Бурбо сцвярджае, што гаймарыт — хвароба замкнёных людзей. Чалавек не хоча «ўдыхаць свет», закрывае ўласны нос, што і адбываецца ў выпадку з запаленнем гаймаравых пазух.

Доктар-тэрапеўт і псіхатэрапеўт Валерый Сінельнікаў лічыць, што гаймарыт развіваецца ў тых, хто не ўпэўнены ў сваіх сілах, не адчувае сябе здольным прымаць усё новае з вонкавага свету, у людзей, якія пакутуюць на комплекс непаўнавартаснасці.

Валерый В. Сінельнікаў у сваёй кнізе «Палюбі хваробу сваю» піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах гаймарыту:
У адной маёй пацыенткі год таму пачаліся зялёныя гнойныя выдзяленні з носа. Увогуле, праблемы з носам пачаліся ў яе пяць гадоў таму. Гэта выяўлялася ў закладанні носа па начах. Тады яна прайшла ў мяне курс гамеапатычнага лячэння. Вынік быў добры. Цяпер лекары паставілі ёй дыягназ «гаймарыт» і прапанавалі зрабіць пракол. Яна адмовілася і прыйшла да мяне, успомніўшы, што калісьці я ёй дапамог.
Аказалася, што з'яўленню выдзяленняў папярэднічала пэўная падзея. Нягледзячы на тое, што яе дачка паехала ў іншую краіну. Праз некаторы час пасля яе ад'езду маці пачала адчуваць адзіноту, смутак, дэпрэсію, жаль. Яна ўвесь гэты час душыла ў сабе слёзы. Гэтыя негатыўныя думкі нахлынулі на яе, бо яна адносіны з дачкой паставіла на першае месца ў жыцці. І цяпер жыццё страціла для яе сэнс, бо яна жыла дзеля сваёй дачкі. А яе выдзяленні з носа – гэта схаваныя эмоцыі, душаныя слёзы.
Пасля гэтай падзеі яна ўспомніла яшчэ некалькі іншых, у якіх праявіліся негатыўныя эмоцыі і якія прывялі да праблем з носам.

Доктар Лууле Виилма у сваіх працах піша аб магчымых псіхасаматычных і метафізічных прычынах гаймарыту наступнае:
Калі тайна выплывае вонкі і дзіця гэта абражае, дзівяцца гаймаравыя пазухі. Гаймаравыя пазухі з'яўляюцца сховішчам энергіі гонару за сябе (гаймарыт).
Чалавек, які любіць пахваліцца сабой, насмешліва ставіцца да чужой хітрасці і з асаблівым задавальненнем выдае чужую тайну. Калі пра сакрэты дарослых шэпчуцца за спіной, то душэўныя перажыванні дзіцяці часта ні ў што не ставяць. Пад громкі смех вялікай кампаніі паведамляюць пра дасягненні дзіцяці, не разумеючы, што гэта прыніжае яго. Гэта як удар у твар чалавеку, які рэўнасна абараняў сваю тайну.
Носавыя пазухі канчаткова фармуюцца ў дзяцей у 4-5-гадовым узросце, паколькі раней дзеці не могуць хаваць сваёй радасці. Калі іх прымушаюць да гэтага, то недасмарканы крыўда затрымліваецца ў глотачнай міндаліне. Чым часцей глотачная міндаліна ацякае ад смутку альбо запаляецца ад прыніжэння, тым верагодней узнікненне адэноідаў, якія сведчаць пра тое, што дзіця не мае права выказваць свае крыўды.
Захворванне глотачнай міндаліны ў дарослых дае аб сабе знаць у выглядзе раздражнення альбо болю ў глыбіні носа, а таксама з-за частага глытання.
Мы можам хаваць свае тайны ад чужых, але не ад сваёй маці. Можам адмаўляць перад ёй наяўнасць тайны, але ўсё роўна думкі маці, яе словы і паводзіны будуць кранаць, бо маці заўсёды трапляе ў кропку. Маці ўласціва корыць дзіця з выглядам злорадства, калі ў таго нешта не ладзіцца, бо дзіця не паслухалася маці.
Злорадства звяртаецца ў асмейванне, калі дзіця жадаюць пасароміць у вачах іншых. Злорадства і асмейванне з'яўляюцца недабразычлівай злосцю, якую дзіця ўбірае ў сябе, адчуваючы жаль да сябе.

Сяргей С. Коновалов («Энергаінфармацыйная медыцына па Коновалаву. Гаючыя эмоцыі») пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны гаймарыту наступнае:
Падушаная жаль да сябе. Унутранае адчуванне сваёй адасобленасці, няздольнасць справіцца з адзінотай, якая надумана.
Спосаб лячэння. Часцей бываць у грамадстве, у кампаніях, дзе збіраюцца блізкія па духу людзі. Ставіцца хадзіць туды са сваімі сябрамі і сяброўкамі, каб не адчуваць сябе ў адзіноце. Пабалаваць сябе, дазволіць сабе больш адпачываць, чытаць кнігі, глядзець фільмы. Хадзіць у тэатры.
Калі вы зразумееце, што вас няма за што шкадаваць, жаль да сябе пройдзе, а разам з ёй і гаймарыт.

Доктар Лууле Виилма у сваёй кнізе «Псіхалагічныя прычыны хвароб» піша:
Адэноіды ў дзяцей - Бацькі не разумеюць дзіцяці, не слухаюць яго трывог – дзіця глытае слёзы смутку.

Згодна доктару Лууле Виилма, калі тайна выплывае вонкі і дзіця гэта абражае, дзівяцца гаймаравыя пазухі. Гаймаравыя пазухі з'яўляюцца сховішчам энергіі гонару за сябе.
Чалавек, які любіць пахваліцца сабой, насмешліва ставіцца да чужой хітрасці і з асаблівым задавальненнем выдае чужую тайну. Калі пра сакрэты дарослых шэпчуцца за спіной, то душэўныя перажыванні дзіцяці часта ні ў што не ставяць. Пад громкі смех вялікай кампаніі паведамляюць пра дасягненні дзіцяці, не разумеючы, што гэта прыніжае яго. Гэта як удар у твар чалавеку, які рэўнасна абараняў сваю тайну.
Носавыя пазухі канчаткова фармуюцца ў дзяцей у 4—5-гадовым узросце, паколькі раней дзеці не могуць хаваць сваёй радасці. Калі іх прымушаюць да гэтага, то недасмарканы крыўда затрымліваецца ў глотачнай міндаліне.
Чым часцей глотачная міндаліна ацякае ад смутку альбо запаляецца ад прыніжэння, тым верагодней узнікненне адэноідаў, якія сведчаць пра тое, што дзіця не мае права выказваць свае крыўды. Захворванне глотачнай міндаліны ў дарослых дае аб сабе знаць у выглядзе раздражнення альбо болю ў глыбіні носа, а таксама з-за частага глытання.
Мы можам хаваць свае тайны ад чужых, але не ад сваёй маці. Можам адмаўляць перад ёй наяўнасць тайны, але ўсё роўна думкі маці, яе словы і паводзіны будуць кранаць, бо маці заўсёды трапляе ў кропку. Маці ўласціва корыць дзіця з выглядам злорадства, калі ў таго нешта не ладзіцца, бо дзіця не паслухалася маці.
Злорадства звяртаецца ў асмейванне, калі дзіця жадаюць пасароміць у вачах іншых. Злорадства і асмейванне з'яўляюцца недабразычлівай злосцю, якую дзіця ўбірае ў сябе, адчуваючы жаль да сябе.

Згодна меркаванню Луізы Хей, гаймарыт – гэта падушаная жаль да сябе, недаплаканыя слёзы. Затрымалася сітуацыя «ўсе супраць мяне» і няздольнасць справіцца з гэтым.
Для больш дакладнага разумення псіхасаматыкі гаймарыту можна прывесці прыклад:
У чалавека пастаянны стрэс, ён увесь час знаходзіцца ў трывозе за сябе і за сваіх блізкіх, душыць пачуццё страху і жалю да сябе. Пры гэтым ён лічыць, што ўвесь свет супраць яго, і яму ніхто не дапаможа. З цягам часу гэта становіцца нормай жыцця. Пастаяннае пачуццё страху прыводзіць да парушэння дыхання, што становіцца першапрычынай насмарку і гаймарыту.
Каб змяніць гэтую сітуацыю, неабходна перагледзець сваё стаўленне да жыцця, рабіць тое, што Вам пад сілу, і не баяцца звяртацца па дапамогу да навакольных Вас людзей. Не абавязкова быць ідэальным, трэба проста любіць сябе такім, які вы ёсць.
Варта разумець, што псіхасаматыка добрая ў свой час і на сваім месцы. Калі ў Вас з'явіліся сімптомы гаймарыту – неабходна звярнуцца да кваліфікаванага ўрача. Псіхасаматыку можна разглядаць для прафілактыкі захворвання або яго паўторных рэцыдываў (новых выпадкаў абвастрэння хваробы).
Улічваючы шырокае распаўсюджанне гаймарыту вывучэннем псіхалогіі хваробы займаліся спецыялісты, многія з якіх склалі табліцы захворванняў, куды ўключылі і сінусіты. Так, псіхолаг і выкладчык Луіза Хей бачыла галоўнай прычынай гаймарыту ў дзяцей і дарослых заціснутую ў сабе крыўду на блізкіх.
Яна лічыла, што недагаворанасць, невядомасць у адносінах, стрыманне сваіх эмоцый, няўпэўненасць не даюць чалавеку атрымліваць асалоду ад жыццём «поўнай грудзьмі», у сувязі з чым развіваецца паталогія носа. Вострая форма гаймарыту, на думку Хей, – гэта рэакцыя псіхікі на перажыванне тупіковай сітуацыі, з якой чалавек не бачыць выхаду. А хранічны гаймарыт, на думку доктара Луізы, з'яўляецца праяўленнем таго, што чалавек доўгі час знаходзіцца ў стане няпэўнасці.

Луіза Хей у сваёй кнізе «Вылячы сябе сам» паказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (што прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (што вядуць да выздараўлення) звязаныя з з'яўленнем гаймарыту:
Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб:
Раздражненне, выкліканае адным з Вашых блізкіх.
Гарманізуючыя думкі:
Я заяўляю, што гармонія і мір заўсёды напаўняюць мяне і ўсё прастору вакол.

Уладзімір Жыкарэнцаў у сваёй кнізе «Шлях да свабоды. Кармічныя прычыны ўзнікнення праблем або як змяніць сваё жыццё» паказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (што прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (што вядуць да выздараўлення) звязаныя з з'яўленнем гаймарыту:
Прастыда, насмарк, катар верхніх дыхальных шляхоў (У. Жыкарэнцаў)
Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем і хвароб:
Сямейныя трэнні, спрэчкі. Да пэўнай ступені - прысутнасць дзіцячага пачуцця нежаданасці.
Гарманізуючыя думкі:
Гэтае дзіця жаданае, і яго з'яўленне на свет было сустрэта з радасцю, ён глыбока любім.

Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын праблем і хвароб носа працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. Працяг будзе!

© Андрэй ЖАЛЕВІЧ
 www.zhalevich.com

Выкарыстаныя крыніцы

  1. Андрэй Жалевіч. СВЕТАРАЗУМЕННЕ. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
  2. Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
  3. Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
  4. Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
  5. Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
  6. Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
  7. Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
  8. Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
  9. Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции. - CПб.: Питер, 2009 г.
  10. Макс Гендель. Эзотерические принципы здоровья и целительства. - М.: Профит-Стайл, 2005 г.
  11. Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
  12. Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
  13. Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.

і іншыя крыніцы па псіхасаматыцы ⋗⋗⋗

Чытайце таксама

Атрымана з «https://www.zhalevich.com/wiki/index.php?title=Гаймарыт._Псіхасаматыка_і_метафізіка_гаймарыту&oldid=1932»