Імпатэнцыя. Псіхасаматыка і метафізіка імпатэнцыі: розьніца паміж вэрсіямі
дНяма апісаньня зьменаў |
дНяма апісаньня зьменаў |
||
| Радок 6: | Радок 6: | ||
<hr> | <hr> | ||
<p>У вас | <p>У вас праблемы з патэнцыяй? Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны хвароб яечкаў.</p> | ||
<p> | <p>Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы.</p> | ||
<hr /> | <hr /> | ||
<p><em> | <p><em>Ліз Бурбо</em> у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Кахай сябе!"» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:<br />Імпатэнцыя - распаўсюджанае расстройства палавой функцыі ў мужчын, пры якім эрэкцыя слабее да такой ступені, што палавы акт становіцца немагчымым. <br /><em><strong>Эмацыйная блакіроўка.</strong></em> Кожны мужчына хаця б раз у сваім жыцці адчуваў, што такое імпатэнцыя; механізм эрэкцыі вельмі складаны і тонкі, таму няма нічога дзіўнага ў тым, што час ад часу ён дае збоі. У імпатэнцыі няма нічога трагічнага, роўна як і смешнага. Усё, што трэба зрабіць, - гэта высветліць, у якой канкрэтнай сітуацыі яна праяўляецца. Паўтаральныя няўдачы з якой-небудзь адной жанчынай могуць тлумачыцца тым, што мужчына пачаў падсвядома ўспрымаць гэтую жанчыну ў якасці маці або што яго любоў да гэтай жанчыны стала больш узвышанай і ён не хоча апаганьваць яе плоцкімі жаданнямі. Магчыма таксама, што мужчына хоча за нешта пакараць сваю партнёрку і несвядома выбірае такі спосаб. <br /><em><strong>Ментальная блакіроўка. </strong></em> Бяссілле ў сэксуальнай сферы кажа пра тое, што ты адчуваеш сябе бяссільным у нейкай сітуацыі, у іншай сферы свайго жыцця, і гэтае адчуванне табе шкодзіць. Людзі часта адчуваюць сябе бяссільнымі, бо занадта перажываюць за каго-небудзь іншага. У такім выпадку варта даць іншаму чалавеку магчымасць самастойна разабрацца са сваімі праблемамі.<br />Калі імпатэнцыя выклікана нейкім няўдалым сэксуальным вопытам, ты больш не павінен верыць у тое, што гэтая няўдача будзе паўтарацца зноў і зноў. Як толькі ты перастанеш у гэта верыць, праблема знікне.<br />Калі ты выкарыстоўваеш імпатэнцыю, каб пакараць за нешта сваю партнёрку, ведай, што ты караеш самога сябе, бо, блакуючы свае фізічныя патрэбы, ты таксама блакуеш сваю творчую энергію. Паступаючы так, ты сілкуеш толькі сваё эга, а не адносіны з партнёркай.<br />Прыведзенае вышэй тлумачэнне ў роўнай меры адносіцца і да няздольнасці эякуляваць. Гл. таксама артыкул ПЕНІС (ПРАБЛЕМЫ). <br /><em><strong>Духоўная блакіроўка</strong></em> заключаецца ў тым жа, што і для АБСЦЭСа: <br />Каб зразумець духоўную блакіроўку, якая перашкаджае задавальненню важнай патрэбы твайго сапраўднага Я, задай сабе пытанні, прыведзеныя ў канцы гэтай кнігі. Адказы на гэтыя пытанні дазволяць табе больш дакладна вызначыць сапраўдную прычыну тваёй фізічнай праблемы.</p> | ||
<hr /> | <hr /> | ||
<p><em> | <p><em>Бода Багінскі і Шарма Шаліла</em> у сваёй кнізе «"Рэйкі" - універсальная энергія жыцця» пішуць пра тонкія / метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:<br />Сэксуальная праблема з патэнцыяй у мужчын заўсёды звязана са страхам пакінуць нешта, страхам страты кантролю або страхам перад нечым, выцесненым у падсвядомасць. У гэтым выпадку неабходная для семявывяржэння энергія свядома ўтрымліваецца мозгам замест таго, каб быць накіраванай туды, дзе ёй належыць быць у гэты момант. Часта на заднім плане прысутнічае сэксуальны ціск або напружанне, пачуццё віны або жаданне дзейнічаць насуперак адносінах да былога партнёра. І тады нічога не атрымліваецца, - Калі ты зразумееш усе гэтыя ўзаемасувязі, ты даведаешся, што табе трэба глыбей пагрузіцца ў свае пачуцці. Сэкс нельга рэгуляваць розумам. Аддай частку свайго ўнутранага "я", сваю сапраўдную любоў, або дазволь усяму адбывацца самому па сабе. Калі ты адключыш свой інтэлект, то сіла пачуцця і радасць сэксуальнай энергіі будуць выражацца з незвычайнай лёгкасцю.</p> | ||
<hr /> | <hr /> | ||
<p><em> | <p><em>Валерый В. Сінельнікаў</em> у сваёй кнізе «Палюбі хваробу сваю» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:<br />Сексуальны ціск, страх, напружанне, пачуццё віны на сексуальнай глебе прыводзяць да аслаблення патэнцыі або нават да поўнага яе згасання.<br />Вось у мяне на прыёме сядзіць мужчына і збянтэжана расказвае:<br />— Доктар, вы ведаеце, з жонкай у мяне ўсё выдатна атрымліваецца. Але вось нядаўна я пазнаёміўся з адной жанчынай. Яна запрасіла мяне да сябе дадому. Ну, пасядзелі, крыху выпілі, а калі справа дайшла да ложка, то член не захацеў уставаць. Што я ні рабіў, нічога не атрымліваецца. Я, вядома, спаслаўся на стому, каб не апаганіцца. Потым пайшоў да адной бабкі. Яна сказала, што мне «зрабілі». І што, хутчэй за ўсё, жонка мяне прываражыла.<br />— Жонка тут ні пры чым, — сказаў я. — Скажыце, а было ў вас пачуццё віны, калі вы ішлі да гэтай жанчыны? — Вядома, яшчэ якое, — адказаў ён. — Я не толькі адчуваў пачуццё віны, але я яшчэ і баяўся, як бы жонка не даведалася пра гэта. Бо гэтая жанчына жыве ў суседнім пад'ездзе.<br />— Вось ваша віна і страх і прывялі да таго, што член не захацеў уставаць. Ён не падпарадкоўваўся вам, ратуючы вас такім чынам. Ён аказаўся нашмат разумнейшым за вас.<br />— Дык што ж атрымліваецца, — вочы мужчыны загарэліся, — калі я змагу пазбавіцца ад пачуцця віны і страху, то ў мяне ўсё з гэтай жанчынай атрымаецца?<br />— А вы што, збіраліся разводзіцца? — спытаў я яго.<br />— Не, ну што вы. У мяне цудоўная сям'я. Двое дзяцей. З жонкай заўсёды былі цудоўныя адносіны. Проста ў апошні час часта з ёй сварымся. Вось і захацелася, як кажуць, «адарвацца» на баку. — Але ж ваша падсвядомасць, выклікаючы імпатэнцыю, клапацілася пра захаванне сям'і і хацела, каб вы змянілі адносіны са сваёй жонкай. Бо вы ж самі сказалі, што з жонкай у вас усё выдатна атрымліваецца. Можа быць, перш чым бегчы да іншай жанчыны, абнадзейваць яе і імкнуцца атрымаць у яе тое, чаго не можаце атрымаць у апошні час ад жонкі, лепш разабрацца ў сабе і ў сваіх адносінах з жонкай. Можа быць, лепш прыслухацца да свайго члена, а дакладней, да самога сябе і зрабіць правільны выбар? Не трэба пераступаць праз самога сябе. А то потым бяды не абярэшся. Я не магу вам што-небудзь забараняць або раіць. Не маю права. Цяпер вы ведаеце прычыны і выбар за вамі.<br />— Я думаю, што вы маеце рацыю, — пагаджаецца мужчына. — Спачатку трэба разабрацца ў сабе.<br />Азлобленасць на сексуальнага партнёра, а таксама даўнія злосць, нянавісць і крыўды на жанчын моцна аслабляюць патэнцыю.<br />Да мяне на прыём прыйшоў 56-гадовы мужчына і пачаў расказваць, запінаючыся:<br />— Доктар, у мяне такая праблема.<br />— Якая праблема? — пытаюся яго.<br />— У мяне з жанчынамі ў апошні час не атрымліваецца.<br />— Што не атрымліваецца? — пытаюся я. — У вас слабая эрэкцыя, або хуткае семявывяржэнне, або нешта іншае?<br />— Вось тое, што вы назвалі першым, — слабая эрэкцыя. Разумееце, год таму я развёўся са сваёй жонкай. І вось я пазнаёміўся з адной жанчынай. Яна так добра да мяне ставіцца, яна добрая, уважлівая, пяшчотная. Але як толькі справа даходзіць да ложка - нічога не атрымліваецца. Яна, вядома, мяне супакойвае, што, маўляў, ёй і так са мной добра, але я ж сябе адчуваю непаўнацэнна. Хадзіў да сексапатолага. Ён мне там нешта стымуляваў нейкім прыборам, але нічога не дапамагло. Я яму кажу, што мне не член трэба лячыць, я адчуваю, што ў мяне прычына недзе ў галаве або ў душы. А ён смяецца і кажа, што ўсё пройдзе. Потым я пачаў прымаць «Ёхімбэ» — гэта таблеткі такія. Дык пасля іх у мяне наогул перастаў варушыцца.<br />— Дык вы адчуваеце, што прычына палавой слабасці недзе ў вас унутры, у душы? — пытаюся яго.<br />— Ну, у душы ці ў галаве, я не ведаю. Але недзе ўнутры — гэта дакладна.<br />— Тады давайце і звернемся ўнутр сябе і высветлім прычыны. Вы гатовы?<br />— Так, вядома, доктар. Бо я для сябе хачу толькі добрага.<br />Пасля гэтага мы ўсталявалі кантакт з падсвядомасцю і высветлілі прычыны. Дзесяць гадоў таму ён другі раз ажаніўся з жанчынай з дзіцем. Ад першага шлюбу ў яго быў ужо дарослы сын. Асаблівай любові і цеплыні з гэтай жанчынай не было. Ён быў забяспечаны, і, хутчэй, як ён казаў, яна выйшла за яго замуж па разліку. Тады ж ён пачаў будаваць новы вялікі дом. Год таму ён скончыў будаўніцтва дома і перапісаў яго на сваю жонку. Пасля гэтага яна яго выгнала з гэтага дома і падала на развод. Вось і прычына палавой слабасці ў яго негатыўных адносінах да гэтай сітуацыі і да былой жонкі.<br />— Я ў тыя дні літаральна сыходзіў з розуму ад злосці і крыўды, — прызнаўся ён мне. — Я нават хацеў спаліць і гэты дом, і яе разам з домам. Я пракляў тады не толькі гэтую жанчыну, але і ўсіх жанчын на свеце.<br />— У вас да гэтага часу негатыўныя думкі ў адносінах да былой жонкі?<br />— Я яе ненавіджу.<br />— І вось з такімі адносінамі ў душы да жанчын вы хочаце, каб у вас стаяў член?<br />— Але ж гэтая жанчына, з якой я пазнаёміўся, зусім іншая. І дом у яе ёсць, і ёй ад мяне нічога не трэба.<br />— Так, але ў душы ж у вас назапашана крыўда, злосць, нянавісць і нават праклён. І гэта распаўсюджваецца не толькі на былую жонку, але і на ўсіх жанчын у вашым свеце.<br />— Дык што ж мне рабіць? — пытаецца мяне мужчына.<br />— Перш за ўсё дараваць!<br />— Цяжка будзе, але я паспрабую.<br />— Усяго толькі паспрабуеце?<br />— Не, я зраблю гэта.<br />— Вы павінны дараваць былой жонцы, папрасіць прабачэння ў Бога, Сусвету за тыя агрэсіўныя думкі, праклён, якія вы ёй пасылалі. Пасля гэтага вы падзякуеце ёй, благаславіце і пажадаеце ёй усяго добрага. І чым хутчэй вы гэта зробіце, тым хутчэй у вас усё запрацуе.<br />Праз тыдзень ён прыйшоў да мяне і паведаміў, што ў яго стан палепшыўся на восемдзесят працэнтаў.<br />— Я зрабіў усё, як вы мне загадалі.<br />— Працягвайце далей вызваляцца ад негатыўных думак і назапашваць у сваёй душы любоў. <br />Успамінайце ўсе сітуацыі ў жыцці, калі вы адчувалі найменшыя негатыўныя эмоцыі ў адрас жанчын, і здзяйсняйце перагляд гэтых падзей з новымі пачуццямі. Тады будзе сто працэнтаў.<br />Боязь жанчын і глыбокі падсвядомы страх перад маці могуць быць прычынамі імпатэнцыі ў юнакоў.<br />У аднаго хлопца ніяк не атрымлівалася сексуальнае зносіны з дзяўчатамі. Моцнае сарамлівасць і нават боязь жаночага полу перашкаджалі гэтаму. Пры зносінах з падсвядомым розумам высветлілася, што маці ў іх сям'і заўсёды займала галоўныя пазіцыі. Яна была вельмі строгая і заўсёды падаўляла бацьку.<br />Я дапамог юнаку вызваліцца ад падсвядомых страхаў. Ён таксама выконваў спецыяльны трэнінг па набыцці мужнасці. Праз некаторы час ён мне патэлефанаваў і паведаміў пра тое, што на наступны сеанс ён не прыйдзе.<br />— Доктар, тыдзень таму я пазнаёміўся з дзяўчынай. У мяне з ёй усё выдатна атрымалася.<br />Сумневы ў сабе як у мужчыне, сумневы ў правільнасці сваіх дзеянняў аслабляюць патэнцыю.<br />У мяне на прыёме сядзіць мужчына. Два месяцы таму ў яго з'явілася палавая слабасць. Мы ўсталявалі кантакт з падсвядомасцю і высветлілі, што палавая слабасць з'явілася пасля таго, як ён страціў працу.<br />— Як жа страта працы звязана са стратай палавой сілы? — спытаў я яго.<br />— Я зразумеў, у чым справа, — усклікнуў мужчына. —Я заўсёды лічыў, ды і цяпер лічу, што мужчына павінен забяспечваць сям'ю. І вось калі я доўга не мог знайсці працу, то стаў сябе лаяць і папракаць: «Маўляў, які ж я мужык, калі не магу ўтрымліваць сям'ю?» І вось на гэтым фоне ў мяне член перастаў стаяць.<br />— І што ж вы збіраецеся рабіць цяпер? — спытаў я яго. — Па-ранейшаму будзеце сябе папракаць?<br />— Не. Я любіў раней займацца самаедствам.<br />Цяпер я зразумеў, што няма чаго сябе лаяць. Трэба проста знайсці працу. І зараз я чамусьці ўпэўнены ў тым, што працу знайду ў бліжэйшы час.<br />Праз месяц ён прыйшоў да мяне зноў без запісу.<br />— Вы хацелі б запісацца на паўторны прыём? — спытаў я яго.<br />— Не, доктар. Я хацеў паведаміць вам, што ў мяне ўсё ў парадку. І жонка прасіла перадаць вам асаблівую падзяку і вось гэты прэзент. — З гэтымі словамі мужчына паставіў на стол пакет. — Так, дарэчы, — дадаў ён, — працу я знайшоў ужо праз тыдзень пасля сеансу. Добрая праца, мне падабаецца.<br />Сацыяльныя перакананні і вера ў старэнне таксама могуць быць прычынай зніжэння палавых функцый. Асабіста я глыбока перакананы ў тым, што прычынай праблем з патэнцыяй з'яўляецца не ўзрост, а вера ў згасанне функцый. Няма абсалютна ніякай сувязі паміж узростам і палавой сілай, калі вы самі не звяжаце разам гэтыя два паняцці. Я ведаў аднаго дзядулю, які ў свае восемдзесят гадоў ажаніўся на шасцідзесяцігадовай. Так гэтая жанчына праз два тыдні збегла ад яго. Калі знаёмыя пенсіянеркі пацікавіліся, у чым прычына, так тая адказала: «Ледзь не да смерці затрахаў, акаянны». А ж вось асаблівай фізічнай сілай дзед не адрозніваўся. Так, сядзеў сабе мірна цэлымі днямі на лавачцы каля свайго дома і шчоўкаў семкі.<br /><b>Хуткае семявывяржэнне</b><br />Часта простая адсутнасць ведаў у адносінах сексу, а таксама сумневы, страхі і няўпэўненасць у сабе могуць быць прычынамі хуткага семявывяржэння. Такое, як правіла, бывае ў юнакоў, якія толькі пачынаюць сваё сэксуальнае жыццё.<br />На прыём да мяне прыйшоў юнак 26 гадоў.<br />— Вы ведаеце, — пачаў ён, бянтэжачыся, — некалькі месяцаў таму я пазнаёміўся з дзяўчынай. Я за ёй увесь гэты час даглядаў. Яна мне вельмі падабаецца, і я нават думаю зрабіць ёй прапанову. Але вось што мне перашкаджае. Тыдзень таму ў нас з ёй была сэксуальная блізкасць, і я вельмі хутка скончыў. Некалькі дзён таму мы паспрабавалі яшчэ раз, але я зноў хутка скончыў. І вось цяпер баюся, каб гэта не стала дрэннай звычкай.<br />— А ў вас да знаёмства з гэтай дзяўчынай не было палавых кантактаў? — спытаў я яго.<br />— Не. Неяк не мог сустрэць любімую дзяўчыну, ды і саромеўся вельмі.<br />— Якую літаратуру вы чыталі ў адносінах сексу?<br />— Практычна ніякай, — адказаў ён.<br />Я адразу зразумеў, што ў гэтага юнака праблемы проста ад недахопу адпаведных ведаў і вопыту.<br />— Скажыце, — спытаў я яго, — а вы ў падлеткавым узросце займаліся ананізмам?<br />— Усяго некалькі разоў, — адказаў ён. — Я чуў ад кагосьці, што гэта шкодна і можа аказаць пагубны ўплыў на палавыя здольнасці і на псіхіку.<br />— Усё гэта лухта. Так кажуць толькі тыя, хто нічога не ведае пра гэта. З сённяшняга дня вы пачнеце займацца ананізмам.<br />Хлопец здзіўлена глядзіць на мяне.<br />— І не проста займацца, — працягнуў я, — а вельмі ўважліва і добрасумленна, звяртаючы ўвагу на кожнае сваё адчуванне ў палавым члене, яйках, ва ўсім целе. Вы будзеце вучыцца адчуваць, адчуваць сябе самога. Вы будзеце вучыцца пачынаць і заканчваць у любы момант узбуджэння. Вы, такім чынам, навучыцеся кантраляваць сябе. На працягу першага тыдня я забараняю вам сэксуальныя кантакты з вашай нявестай. Можна сустракацца, мець зносіны, цалавацца, але не болей за тое. І вось вам адпаведная літаратура.<br />Я даў яму кніжкі і сказаў прыйсці праз два тыдні.<br />Ён прыйшоў у прызначаны тэрмін.<br />—Доктар, усё ў мяне выдатна, — паведаміў ён радасна. — Праз месяц мы вырашылі распісацца.<br />Такія рысы характару, як запальчывасць і нястрыманасць, могуць быць прычынамі хуткага семявывяржэння. А таксама жаданне рабіць усё хутка, не адкладваючы на потым. Імкненне паспець у жыцці зрабіць пабольш, паспець жыць.<br />На прыём да мяне з іншага горада прыехаў мужчына сярэдніх гадоў. Ужо на працягу некалькіх гадоў ён пакутаваў ад хуткага семявывяржэння, але па дапамогу не звяртаўся — саромеўся. Усталяваўшы кантакт з яго падсвядомым розумам, мы высветлілі, што хуткае семявывяржэнне з'яўляецца адлюстраваннем такіх рыс яго характару, як нястрыманасць і запальчывасць.<br />— Так, доктар, гэта, хутчэй, так і ёсць. Нават на сходах я заўсёды вылазіў са сваімі заўвагамі. Не магу ўтрымацца. А потым пакутую ад гэтага. Ем я таксама вельмі хутка. Імкнуся праглынуць ежу не разжоўваючы. Пры курэнні таксама спяшаюся.<br />Мы з ім стварылі новыя спосабы паводзін, і я даў яму «заданне на дом».<br />— Цяпер, калі вы хочаце вылечыцца і кантраляваць сваё семявывяржэнне, вы будзеце дзейнічаць наступным чынам. Калі ясце, то ежу жуйце павольна.<br />Няхай харчовы камяк у роце стане аднародным, цалкам намочыцца слінай. Толькі пасля гэтага глытайце.<br />Падлічыце: колькі трэба зрабіць жавальных рухаў сківіцай, каб цалкам здрабніць ежу. Звярніце ўвагу на тое, што для грубай ежы трэба большая колькасць жавальных рухаў, чым для мяккай. Дзейнічайце так з кожнай порцыяй ежы. Шмат курыце? — пытаюся яго.<br />— Паўпачкі ў дзень, бывае менш, — адказвае пацыент.<br />— Калі курыце, то спачатку выцягніце з каробкі запалку. Пакладзіце яе на адно калена. Затым дастаньце цыгарэту і пакладзіце яе на другое калена. Пасля гэтага зачыніце каробку і схавайце пачку цыгарэт. Потым запаліце цыгарэту і курыце яе вельмі павольна. Падлічыце: колькі зацяжак трэба зрабіць, каб выкурыць усю цыгарэту. Потым пачніце эксперыментаваць. Зрабіце адну-дзве зацяжкі і выкіньце цыгарэту. А іншую цыгарэту дакурыце да канца павольна. Некаторыя курыце хутка. Сачыце пры гэтым за сваімі адчуваннямі.<br />Праз некаторы час вы адчуеце, што ў вас з'явіўся кантроль, і вы можаце канчаць тады, калі свядома захочаце.</p> | ||
<hr /> | <hr /> | ||
<p><em> | <p><em>Паводле Сяргея С. Канавалава</em> («Энергаінфармацыйная медыцына па Канавалаву. Ацаляльныя эмоцыі»), магчымымі псіхасаматычнымі і метафізічнымі прычынамі імпатэнцыі з'яўляюцца:<br />Часцей за ўсё імпатэнцыя мае эмацыйныя прычыны. Гэта пачуццё прыгнечанасці, трывогі і нервовасці, а таксама стрэс, выкліканы працай, фінансавымі праблемамі.<br />Вялікае значэнне мае сэксуальны ціск, напружанне, пачуццё віны, азлобленасць на партнёра, нязручнасць і сарамлівасць, самабічаванне.</p> | ||
<hr /> | <hr /> | ||
<p><em> | <p><em>Луіза Хэй</em> у сваёй кнізе «Ацалі сябе сам» указвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (якія вядуць да ацалення) звязаныя з імпатэнцыяй і аднаўленнем патэнцыі:<br />Сэксуальны ціск, напружанне, пачуццё віны. Сацыяльныя перакананні. Азлобленасць на партнёра. Боязь маці. <br /><em><strong>Гарманізуючыя думкі:</strong></em><br />Адгэтуль я лёгка і радасна дазваляю майму прынцыпу сэксуальнасці дзейнічаць у поўную сілу.</p> | ||
<hr /> | <hr /> | ||
<p><em>Лууле | <p><em>Лууле Віілма</em> у сваіх кнігах «Душэўнае святло» піша пра тое, што магчымымі псіхасаматычнымі і метафізічнымі прычынамі імпатэнцыі з'яўляюцца:<br />Страх, што «мяне абвінавачваюць у тым, што я не магу пракарміць сям'ю, не спраўляюся з працай, нікуды не гаджуся як мужчына»; абвінавачванні сябе ў гэтым жа.<br />Страх перад эканамічнымі праблемамі. Пачуццё віны ў мужчыны ў адказ на злосць жанчыны. Шкадаванне сябе з-за свайго полу.</p> | ||
<p><br /><em> | <p><br /><em>Доктар Лууле Віілма</em> ў сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны палавога бяссілля:<br />Як і любы іншы крызіс, які адбываецца з чалавекам, крызіс у палавой сферы сыходзіць каранямі ў дзяцінства, у бацькоў. <br />Калі маці не ўмела быць жонкай і маці і бацька не ўмеў быць мужам і бацькам, то і дзеці гэтага не ўмеюць. Падсвядома яны б змаглі, бо чамусьці ж навучыліся ў папярэдніх жыццях, але ўменне гэта знішчаецца ў той меры, у якой бацькі жадаюць быць добрымі.<br />Бываюць сітуацыі, калі немагчыма зрабіць выбар, гэта значыць сітуацыі, з-за якіх вырастае бяссілле. Немагчымасць нараджае бяссілле. Бяссілле духоўнае, душэўнае і фізічнае. Незалежна ад віду бяссілля, яно з'яўляецца нежыццяздольнасцю. Не жыццё пазбаўляе нас магчымасцей, а мы самі. Часцей за ўсё мы робім гэта з дапамогай дарагіх людзей, якіх завём бацькамі. Хай мы самі выбралі дадзеных бацькоў, паколькі маем патрэбу ў падрыхтаваных імі выпрабаваннях, але менавіта па віне бацькоў яны становяцца асабліва цяжкімі.<br />Праблема шкадавання сябе, а значыць нежыццяздольнасці, выцякае з таго, што дзіця, якое любіць у роўнай меры абодвух бацькоў, прымушаюць аддаць перавагу аднаму з іх. Гэта выклікае ў дзіцяці поўную бездапаможнасць. Не дапамагаюць нават слёзы. Застаецца толькі сціскаць зубы і пакутаваць. Чым хутчэй у дзіцяці зараджаецца пратэст, тым хутчэй яно захворвае. Станоўчым бокам у гэтай сітуацыі з'яўляецца тое, што, ахвяраваўшы целам, яно захоўвае сваю сутнасць. Чым раней дзіця ўцякае з дому, тым больш ускладняе сваё зямное жыццё, затое аблягчае духоўнае. Калі іншага выйсця няма, гэта значыць калі іншыя варыянты не падыходзяць, адпужваюць, не ўяўляюцца магчымымі, то ёсць трэці варыянт — пачаць праліваць слёзы.<br />Чалавек, які няздольны думаць уласнай галавой, які пазбаўлены здольнасці прымаць рашэнні, адчувае шкадаванне да ўсіх і ўся. Заўсёды і паўсюль. Здольнасць прымаць рашэнні падаўлена ў яго пачуццём абавязку, і ён ва ўсім бачыць толькі дрэннае, аднак бяссільны гэта дрэннае выправіць. Ён адчувае невыносны сум пры выглядзе пастаянных сварак паміж дарагімі яго сэрцу людзьмі, з якіх адзін альбо некалькі паміраюць. Адгэтуль чалавек да канца сваіх дзён перастае на што-небудзь спадзявацца. Да самай смерці ён будзе пакутаваць ад страшных дакораў сумлення з-за сваёй бяздзейнасці і абвінавачваць навакольных за тое, што звялі чалавека ў магілу.<br />Для дзіцяці няма больш цяжкага выпрабавання, чым бачыць альбо адчуваць, што маці і бацька пастаянна зводзяць адзін аднаго. Гэта можна вытрымаць моўчкі — і памерці ад пакут. Смерць не прыходзіць на дапамогу, калі даводзіцца перажываць гэта са слязамі. Многія жывуць верай у тое, што, стаўшы паўналетнімі, яны назаўсёды пакінуць агідны дом, і гэта надае ім сілу. Надзея хаця б на такі зыход загартоўвае чалавека духоўна.<br />Вера ў існаванне нармальнага жыцця дазваляе чалавеку расці і шукаць, знаходзіць і развівацца. І наадварот: калі пры наведванні бацькоў альбо выпадковай сустрэчы з імі чалавек выяўляе, што нічога не змянілася, гэта можа перакрэсліць усе дасягненні самастойнага жыцця. Веданне, што бацькоў не выбіраюць, што іх погляды немагчыма змяніць, што дзіця не ў сілах пакласці канец іх міжусобіцы, можа выклікаць у дзіцяці адчуванне такой бездапаможнасці і шкадавання, што ўсё жыццё падасца бессэнсоўным. Бо ў падсвядомасці жыве патрэба зрабіць жыццё шчаслівым, а гэта значыць — зрабіць шчаслівай энергію, якая складаецца з энергій бацькоў. Няздольнасць гэтага дабіцца з'яўляецца духоўнай бездапаможнасцю, следам за якой можа наступіць рознага роду фізічная бездапаможнасць, яна ж недзеяздольнасць. <br />Ёсць такія сем'і, дзе людзі хоць і жывуць разам, але бацька настолькі ў чымсьці вінаваты, што з ім увогуле як з чалавекам не лічацца. Ён ператварыўся ў робата, які выкупляе сваю віну прыслужваннем. Іншаму мужу, акрамя таго, што ён прыносіць у дом грошы, даводзіцца быць хлопчыкам на пабягушках у жонкі і дзяцей. І ўсё адтаго толькі, што калісьці ён зрабіў нейкую памылку. У такой сям'і пра дараванне не ведаюць. А калі і ведаюць, то ўсё роўна будуць ставіцца да вінаватага бліжняга з пагардай і нават на смяротным ложы не даруюць і не папросяць прабачэння. «Эга» не дазваляе. «Эга» мысліць так: калі я пачну першым, мяне палічаць вінаватым. Яно не ўмее аддаваць, яно ўмее толькі браць. Як у прамым, так і ў пераносным сэнсе.<br />Бацька змагаецца з жыццём, таму што бачыць у ім небяспеку. Чым менш ласкава ён адгукаецца пра сябе пры ўсім яго шкадаванні да ўласнай асобы, тым больш непакоіцца за дзіця. Інакш кажучы, тым больш ён жыве жыццём дзіцяці. Ён можа настолькі пазбавіць дзіця жыццёвых сіл, што дзіця перастае развівацца. Следствам гэтага з'яўляюцца інфантыльныя паўналетнія дзеці, якія не становяцца дарослымі ні знешне, ні ў плане дзеяздольнасці, калі не дыстанцыруюцца максімальна ад бацькоў. Кожнаму чалавеку, які выглядае маладзей за свае гады, варта было б задумацца з гэтай нагоды. У адваротным выпадку радасць з-за нестарэючай знешнасці можа абярнуцца смуткам з-за няспелай сутнасці.<br />Неспакой — гэта вельмі цяжкі стрэс. Неспакой лічыцца прыкметай добрага чалавека, якім апраўдваюць добрыя ўчынкі, якія з'яўляюцца дрэннымі па сваёй сутнасці. Напрыклад, дзіця гіне ў выніку няшчаснага выпадку. Маці ставіць сабе ў абавязак дзень і ноч непакоіцца пра сваё другое дзіця і паўсюль яго суправаджае, не ўлічваючы таго, што дзіцяці ўжо 30 гадоў. Ён жа ў мяне адзіны, тлумачыць маці такім душараздзіраючым тонам, што ўсякі, у каго ёсць сэрца, спыняе далейшую размову. Маці радуецца, як дзіця, таму, што яе дзіця — знешне і па паводзінах — выглядае на 15 гадоў.<br />У падобным выпадку шкадаванне сябе перарастае ў інфантыльную, дзіцячую жыццярадаснасць, якая прыпыняе працэс старэння нават у пажылой маці. Калі ўсе прымаюць яе за сястру ўласнага дзіцяці, яе вочы ззяюць ад шчасця. Прыемна глядзець на такога маладжавага чалавека, але жыць з ім цяжка. Паколькі чалавек, які захапляецца ўласнай знешнасцю, губляе здольнасць глядзець на сябе крытычна, то пры выглядзе падобных «шчасліўчыкаў» навучыцеся вызваляць з сябе такое шчасце.<br />У працы з людзьмі найбольшай перашкодай з'яўляецца іх перакананне, быццам справа стаіць так, і нічога тут не зробіш. Тое, што адбылося, адносіцца да вобласці фактаў. З фактамі не паспрачаешся. Веданне, што мінулае, гісторыю змяніць немагчыма, укараняецца ў людской свядомасці ў выглядзе догмы, якая без стомы паўтарае адно і тое ж. Ад маці Вы ўвесь час чуеце суровы прысуд бацьку, маўляў, бацька быў дрэнны, і далей ідзе пералік яго правіннасцей. Альбо Вы адчуваеце, што пойдзе выбух, калі пра бацьку скажаце добрае слова, альбо натыкаецеся на сцяну халоднага маўчання, калі асмеліцеся ўзгадаць бацьку. Гэта страшней за ўсё.<br />Тое, што адбылося — гэта зямны факт, і яго не перарабіць. Маці мае рацыю. Можа, Вы і самі памятаеце, як гэта было. Калі выслухаеце бацьку, то пачуеце ўжо зусім іншую ацэнку аднаго і таго ж здарэння. Як правіла, гэта будзе па-мужчынску суровая самаацэнка. І гэта таксама факт. Абвінавачваць жанчын і шкадаваць сябе здольныя толькі залішне фемінізаваныя мужчыны. Пакуль Вы не вызваліце веданне, што гісторыю змяніць немагчыма, Вы будзеце не ў стане дзейнічаць. Магчыма, што сперажываецеся з-за гэтага так моцна, што станеце непрацаздольным.<br />Магчыма, падчас непрацаздольнасці Вы раптам зразумееце: я не магу змяніць таго, што было, але затое магу змяніць сваё стаўленне да таго, што адбылося. Я не магу перарабіць сваіх бацькоў, але затое магу змяніць сваё стаўленне да іх. Я не магу перарабіць сябе, але затое магу змяніць сваё стаўленне да сябе. <br />Для гэтага трэба пачаць працаваць над сабой!!!<br />Магчыма, Вы ўсведамляеце, што адны і тыя ж падзеі паўтараюцца для таго, каб Вы правялі пераацэнку сваіх меркаванняў. Будзеце пераацэньваць хай нават па тысячы разоў, пакуль не ўсвядоміце ўсю каштоўнасць падзеі, дзякуючы якой Вы спасціглі адну з граняў жыцця. Вы перастаяце шкадаваць сябе з-за таго, што ў Вас такія бацькі. Вы ўдзячны ім за тое, што яны такія — бо ў адваротным выпадку Вы не вырашылі б сваю праблему. <br />Якое стаўленне да бацькоў, такое стаўленне наогул да ўсяго, але падобнай паралелі праводзіць не прынята. Пакуль Вы жадаеце чагосьці дабіцца альбо нешта змяніць, Вы адчуваеце страх, што нічога ў Вас не атрымаецца. І не атрымліваецца. У Вас усё часцей апускаюцца рукі і льюцца слёзы, а калі хтосьці бярэцца Вас падбадзёрваць і трывожыць, Вы пачынаеце даказваць сваю праўду. У тым, што жыццё спынілася, вінаватыя не Вы, а вінавата перашкода. Вы ж — анёл, які спусціўся з нябёсаў, які жадае толькі добрага, тады як людзі не дазваляюць Вам гэта дабро тварыць. Сваім таптаннем на месцы Вы, у сваю чаргу, становіцеся перашкодай для ўласных дзяцей.<br />Паглядзіце на людзей, чыя паўсядзённая дзейнасць заключаецца ў тым, каб перашкодзіць навакольным займацца сваімі справамі, каб тыя пранікліся плачэўнасцю іх становішча, і Вы зразумееце ўсю неабходнасць вызвалення свайго бяссілля, гэта значыць шкадавання да сябе. У адваротным выпадку Вы папоўніце шэрагі азлобленых людзей, у якіх няма сіл жыць уласным жыццём, затое з лішкам хапае сіл на тое, каб знішчаць людзей, у якіх жыццё ў парадку. Чаму? Таму што жыццёвая сіла і сіла волі — дзве розныя рэчы. Чым большая сіла волі, тым слабейшая жыццёвая сіла. Не выключана, што Вы знішчаеце ўласных дзяцей.<br />Не жадаючы ім зла, Вы хочаце перарабіць іх па ўласным густу. А значыць, жадаеце ім зла. <br />Шкадаванне да сябе з'яўляецца зброяй актыўнага нападу, якога ўсе баяцца, таму што яно агрэсіўна па сваёй сутнасці. Чалавек, які шкадуе сябе, прыдумляе ворага, знішчае яго жыццёвую сілу і становіцца пераможцам. Атрымаўшы перамогу, ён высмоктвае з пераможанага ўсе жыццёвыя сокі, дакладна павук з мухі. Калі Вы ненавідзіце тых, хто шкадуе сябе, значыць, ненавідзіце сваё падаўленае шкадаванне да сябе і, як павук, высмоктваеце з сябе жыццёвыя сокі. Вочы ў Вас могуць быць сухімі, але Вы глядзіце вакол сябе на несправядлівы свет і адчуваеце, што жыццярадаснасць усыхае. Калі сіла волі аказваецца зломленай, Вы абяссільваеце, паколькі даўно знішчылі ў сабе жыццёвую сілу тым, што ўзрошчвалі сілу волі.<br />Пачніце працаваць над сабой, вызваліце веданне, што бацькоў змяніць немагчыма, і Вы адчуеце палёгку. Вы зноў зможаце засяродзіцца на сваіх справах. Вызваляючы бацькоў, Вы прыходзіце да разумення, што яны не Ваша ўласнасць, якую неабходна змяніць. Вы адчуваеце, што жыццё дае Вам магчымасць выбару: або бацькі, або Вы самі. Вы выбіраеце апошняе і не церпіце пакуты сумлення з-за таго, што не выбралі бацькоў. Вы і не павінны выбіраць іх зноў і зноў. Аднойчы Вы ўжо іх выбралі і тым самым выбралі ўрокі жыцця, якія падлягаюць засваенню. Цяпер трэба толькі пазнаць бацькоў бліжэй. Яны для Вас толькі зямныя настаўнікі, а Вы для іх духоўны настаўнік. Калі іх зямныя павучанні Вамі засвоеныя, то ўсё ў парадку. Калі не, то Вы вучыцеся ў чужых людзей.<br />Калі Вы перажываеце з-за бацькоў, то ўпадабняецеся добрасумленнаму настаўніку, які прымушае вучняў засвойваць свае духоўныя ўрокі і не разумее, чаму вучні яго ненавідзяць. Альбо чаму яны не жадаюць вучыцца. Вы ведаеце, наколькі карысна тое, чаму Вы жадаеце навучыць, аднак не адчуваеце, што выбралі для гэтага непадыходзячы час, непадыходзячую аўдыторыю і непадыходзячую тэму. Яны не маюць патрэбы ў тым, у чым мае патрэбу дзіця.<br />Жадаючы бацькам дабра, аднак не пытаючыся іх, ці маюць яны патрэбу ў гэтым дабры, Вы навязваеце ім свае жаданні гэтак жа, як яны навязваюць Вам. Пастарайцеся зразумець сэнс таго становішча, што бацькі — гэта зямное мінулае дзіцяці. Вызваліўшы бацькоў, Вы не пацягнеце іх сілком у сваю духоўную будучыню. Вы ўсвядоміце, што яны народжаныя не для гэтага. Вызваліўшы іх, Вы не дазволіце ім цягнуць Вас назад у іх зямное мінулае. Свабодныя адносіны з'яўляюць сабой любоў.<br />Калі Вы можаце пахваліцца добрымі бацькамі і шчаслівым дзяцінствам, тады як вочы ў Вас на мокрым месцы, значыць, шчасце Вы разумееце няправільна. Калі Вы з'явіліся на свет і перад Вамі паўстаў выбар паміж сапраўдным і ўяўным дабром, Вы выбралі ўяўнае. Цяпер Вы бездапаможныя. Вы няздольныя ўбачыць наскрозь уяўнае добрае. Значыць, гэта — Ваш жыццёвы ўрок. Любоў успрымаецца Вамі як набыццё дабра, між тым як любіць — значыць проста аддаваць і прымаць тое, што даюць.<br />Заняпад нашых жыццёвых сіл зводзіцца да шкадавання да сябе з-за таго, што нас не любяць і наша любоў не запатрабавана. Зноў мы вярнуліся акружным шляхам да асноўных стрэсаў. Не будзь страхаў, не было б і шкадавання да сябе. Не будзь страхаў, не было б і пачуцця віны, і мы не здзяйснялі б учынкаў, якія пагаршаюць стрэсы. Тады мы не заблыталіся б ва ўзаемаадносінах з бацькамі і ўсім светам. <br />Пакуль у чалавека маецца сіла волі, якую ён мабілізуе, каб пераадолець праблемы, яго лічаць моцным. Сіла падабаецца ўсім. Шкадаванне да сябе падрывае сілу волі, пакуль аднойчы не зломіць яе і не атрымае перамогу. Чалавек, які вельмі моцна чагосьці жадаў, ужо нічога больш не жадае. Адна праблема абярнулася мноствам іншых.<br />Шкадаванне — гэта стрэс, здольны ў адно імгненне пазбавіць чалавека апошняй крупінкі сіл, ды так, што нішто ў свеце не зможа гэтаму няшчаснаму дапамагчы. Не існуе лекаў, здольных ліквідаваць энергію шкадавання да сябе. Шкадаваць можна сябе, шкадаваць можна іншых, шкадаваць можна ўсемагчымыя праявы жыцця. Хто журыцца з нагоды свайго жыцця, у таго няма жыццёвых сіл. Хто журыцца з-за свайго здароўя, у таго няма сіл выздаравець. Хто шкадуе сябе з-за таго, што даводзіцца працаваць, у таго няма сіл для працы. Хто шкадуе бліжняга, у таго няма сіл дапамагчы бліжняму. Хто шкадуе сябе з-за свайго полу, у таго ўзнікаюць парушэнні палавой актыўнасці.<br />Парушэнні палавога жыцця могуць быць скрытыя — няздольнасць да зачацця, выяўленыя — палавое бяссілле.<br />Прыкметай скрытага парушэння палавой актыўнасці на фізічным узроўні можа з'яўляцца толькі няздольнасць да зачацця. Гэта можа працягвацца на працягу кароткага часу і перарасці ў парушэнні патэнцыі аж да імпатэнцыі, але можа і працягвацца на працягу ўсяго жыцця і не перарасці ў парушэнні патэнцыі. Праблемы жаночай і мужчынскай патэнцыі прынцыпова аднолькавыя, з той толькі розніцай, што жанчыне ўдаецца іх хаваць, тады як мужчыне не ўдаецца. Гэтага не дазваляе яго анатомія.<br />Мужчына, які сумуе з-за таго, што незадаволены сабой, страчвае здольнасць да зачацця. <br />Мужчына, які сумуе з-за таго, што ім незадаволеныя навакольныя, страчвае патэнцыю.<br />Усеагульны сум з-за ўласнай нікчэмнасці знішчае мужчынскую сексуальнасць у цэлым. <br />Тое ж у прынцыпе адносіцца і да жанчыны.<br />Можна выказацца яшчэ дакладней: мужчына, які сумуе з-за сваёй нізкай самаацэнкі, губляе здольнасць да зачацця. Калі ён лічыць, што ніхто не ведае пра яго недахоп, то яго патэнцыя можа быць у парадку. Такі мужчына, хутчэй за ўсё, бывае весялуном з іскрыстай энергіяй, нават жаночым любімцам, які пра сябе лічыць, што ён любіць жанчын, і пры гэтым іх не крыўдзіць. Ён можа быць вельмі крытычна настроены ў адносінах да мужчын, якія робяць жанчынам дзяцей. У старыя часы жонкі такіх мужчын лічыліся «вінаватымі» ў тым, што ў сям'і няма дзяцей. У цяперашні час урачы ставяць мужчыне бязлітасны дыягназ — азааспермія. <br />Мужчына, які жыве адгэтуль з думамі пра дыягназ, не вылечваецца.<br />Мужчына, які сумуе з-за таго, што ім незадаволеныя навакольныя, губляе патэнцыю. Чым больш ён стараецца зрабіць усё, каб дагадзіць усім, тым мацней ён бывае пасаромлены, бо дагадзіць усім немагчыма. Ён трагічна рэагуе на жаданні і капрызы жонкі і наогул жанчын, лічачы, што яны адрасаваныя яму асабіста. Яму ніколі не прыходзіць у галаву спытаць у жонкі, што з ёй адбываецца. Добраахвотна прымае ў душу жаночыя праблемы, якія выклікаюць у жанчыны незадаволенасць і вырашыць якія можа толькі сама жанчына. Чым хутчэй мужчына спрабуе вырашыць жаночыя праблемы, тым хутчэй у яго адбываецца заўчаснае семявывяржэнне. Чым менш у яго надзея справіцца са справамі, тым менш надзеі на тое, што ў яго наогул калі-небудзь будзе семявывяржэнне.<br />Палавыя праблемы, якія ўзнікаюць у жанчын, аналагічныя мужчынскім. Заніжаная самаацэнка гасіць у жанчыны ўнутраны агонь, які прызваны прыцягваць мужчыну і падрыхтоўваць цела жанчыны да палавога акта. Пагаслая страсць не дазваляе жанчыне адтаяць і не дае забрадзіць яе жыццёвым сокам нават у тым выпадку, калі жанчына адлюстроўвае пякучы тэмперамент. Слізістая абалонка перасыхае і пашкоджваецца падчас палавога акта. Чым адчайней жанчына жадае даказаць сваю выключнасць, тым менш мужчын ёй падыходзіць і тым хутчэй наспявае навамодная алергія — алергія на мужчынскую сперму.<br />Сучасны мужчына пакутуе ад заніжанай самаацэнкі. Сучасная жанчына пакутуе ад завышанай самаацэнкі. У выніку гэтага ў абодвух адбываюцца збоі і ў палавым жыцці.<br />У жанчыны, якая журыцца з нагоды таго, што нікуды не годзіцца як жанчына, развіваецца фрыгіднасць.<br />У мужчыны, які шкадуе сябе з-за таго, што ён нікчэмны мужчына, развіваецца імпатэнцыя.<br />Калі жанчына шкадуе жанчын з-за таго, што ім даводзіцца цяжарнець, у яе няма сіл зацяжарыць. Калі яна шкадуе жанчын з-за таго, што ім даводзіцца выношваць плод, у яе няма сіл для выношвання плода, і цяжарнасць перапыняецца. Калі жанчына шкадуе сябе з-за таго, што даводзіцца нараджаць, у яе няма сіл для родаў. У яе адбываецца аслабленне радавой дзейнасці. За яе гэтую працу даводзіцца рабіць медыцыне. Прыбягне ці медыцына да лекаў, якія стымулююць радавую дзейнасць, альбо да скальпеля для кесарава сячэння, вынік адзін — заняпад жыццёвых сіл. Якім чынам гэта паўплывае на жыццё дзіцяці, высветліцца пазней.<br />Чалавек — перш за ўсё чалавек, а ўжо потым жанчына або мужчына. Як людзі мы ўсе роўныя. Як людзі мы ўяўляем сабой духоўнае адзінства, якое складаецца з жаночай і мужчынскай энергій. Калі мы не ўмеем быць людзьмі, то як жанчына або мужчына мы толькі палавінкі, і наша падсвядомасць, або душа, імкнецца набыць цэласнасць шляхам уз'яднання з супрацьлеглым полам. Перабольшванне або прымяншэнне палавой ролі звязана са пакутамі. Жанчыны любяць пагаварыць пра свае праблемы і могуць гаварыць пра іх бясконца. Мужчыны, наадварот, не любяць, паколькі ад гэтага мужчына робіцца слабым. Мужчынскі гонар не дазваляе хваліцца сваёй слабасцю. Таксама і жанчына, якой даводзіцца разлічваць толькі на сябе, не можа дазволіць сабе такой раскошы. Гэта не азначае, што ў такой жанчыны няма шкадавання да сябе. На шкадаванне толькі накладзена забарона.<br />Калі мужчына пачынае шкадаваць сябе з-за таго, што ў яго няма галавы на плячах, яго галава перастае саабражаць. Перастае ўспрымаць інфармацыю, якую падносіць жыццё, альбо не ўжывае яе на практыцы. Калі мужчына шкадуе сябе, паколькі няздольны гаспадарыць, то ў яго няма сіл выправіць сваё матэрыяльнае становішча. Калі мужчына не ў стане ні мысліць, ні гаспадарыць, ён пачынае шкадаваць сябе з-за таго, што мужчына ён нікчэмны. З гэтага пачынаецца развіццё імпатэнцыі.<br />Супраць гэтай хваробы няма іншага лякарства, як пазбаўленне ад шкадавання да сябе.<br />Імпатэнцыя наступае хутка і хутка праходзіць. У сваіх лекцыях я ў жартаўлівай форме раю жанчынам, маўляў, калі жадаеце па якіх заўгодна карыслівых меркаваннях ператварыць мужа ў імпатэнта, пачніце яго шкадаваць. Чым сур'ёзней за гэта возьмецеся, тым хутчэй дасягнеце жаданага. Спачатку пахныкайце ды пабурчыце і, калі ўбачыце, што муж раскіс, пачніце яго шкадаваць і касцярыць усіх, хто ўскладняе яму жыццё. Калі мужчына бачыць, што яго любімая жонка не разумее сваіх памылак, у яго ўзрастае адчуванне бездапаможнасці і шкадаванне да сябе.<br />Да мяне звяртаецца нямала жанчын, якія паследавалі майму савету, са скаргай на тое, што яны так і зрабілі. Я магу іх суцешыць, так як імпатэнцыя параўнальна лёгка паддаецца лячэнню. Хто гатовы выпраўляць свае памылкі, той іх выпраўляе. <br />Калі мужчыну, які спадзяецца ўсім сэрцам на прабачэнне, хоць раз адштурхнуць, ён можа зрабіць для сябе выснову на ўсё астатняе жыццё. Зразумела, гэта яго праблема. Аднак і праблема жонкі. Усё ж сэкс — справа абаюдная. Пакаранне ў выглядзе адмовы ўдзельнічаць у сэксе — добра вядомы жаночы спосаб мацней параніць.<br />Калі мужчына хоча жанчыну, а тая яго не хоча, у мужчыны ўзнікае імпатэнцыя. Калі Вы лічыце, што ў адваротным выпадку ў жанчыны ўзнікае фрыгіднасць, то Вы памыляецеся. Калі жанчына хоча мужчыну, а той яе не хоча, у жанчыны павышаецца сексуальнасць. Яна робіць усё, каб атрымаць мужчыну. Калі мужчына авалодвае жанчынай фізічна, то жанчына авалодвае мужчынам, уварваўшыся ў яго пачуцці. Кружыць яму галаву, і вось ён ужо на кручку. Што за гэтым будзе, пакуль не будзем абмяркоўваць.<br />Чым агрэсіўней мужчына, то бок чым менш ён лічыцца з жаданнямі жанчыны, тым ён сексуальней і тым фрыгідней жанчына. Каб адпужаць ад сябе мужчыну, жанчына закрываецца ў сабе. У выніку яна адпужвае ад сябе толькі мужчынскія пачуцці, але не цела. Мужчына ж, каб абараніць свае пачуцці, пачынае выкарыстоўваць толькі цела жанчыны. Яе пачуцці яму абыякавыя. Чым больш слёз пралівае жанчына, то бок чым больш яна падрывае ўласныя сілы, тым мацней азлабляецца муж. Жонка, якая глытае слёзы, і муж, які ўзграмаздзіўся на яе і сярдзіта робіць сваю справу — з'ява вельмі звычайная. Такі мужчына займаецца сэксам з лютай злосцю. Калі ў яго ўзнікае імпатэнцыя, то ў паважным узросце, раптоўна і беззваротна. Паколькі такія мужчыны ацэньваюць сябе па сваёй сексуальнасці, то пры ўзнікненні імпатэнцыі яму толькі і застаецца, што расхаджваць са злым выглядам.<br />Веданне, што я хачу яго або ён хоча мяне, распальвае страсць.<br />Веданне, што я не хачу яго або ён не хоча мяне, заглушае страсць.<br />Чым мужчына станоўчы, іншымі словамі, чым больш ён лічыцца з жаданнямі жанчыны, тым яна халадней. Жанчына жадае, каб мужчына ў меру яе любіў, у меру з ёй забаўляўся і ў меру ёй авалодваў. Прычым «у меру» азначае «адпаведна настроям жанчыны». Паколькі добрага мужчыны, здольнага адгадваць жаночы настрой, не існуе ў прыродзе і паколькі дабрыня і шкадаванне да сябе ходзяць рука аб руку, то ў такога мужчыны патэнцыя пачынае паціху зніжацца яшчэ ў маладосці і, магчыма, прападае ў вельмі раннім узросце. Чым мужчына дабрэйшы, тым раней у яго развіваецца імпатэнцыя.<br />Кожны нармальны мужчына можа вызначыць, чаму жанчына адмаўляе яму ў сэксе — ці то з-за таго, што ёй нездаровіцца, ці то з-за таго, каб пакараць мужчыну. Гэта пакаранне ўспрымаецца асабліва прыніжальным, калі муж яшчэ не паспеў задаволіць усе матэрыяльныя жаданні жонкі. Жонка апраўдвае сябе тым, што не жадае займацца сэксам з п'яным мужам, ад чаго ў яе ўмацоўваецца самаўпэўненасць, і яна наогул не задумваецца пра тое, чаму муж-цвярозы ператварыўся ў алкаголіка. Дзіцем ён жа не піў.<br /> | ||
Калі муж, прыклаўшыся да чаркі для храбрасці, усё ж вырашаецца падлезці да жонкі ў пасцелі, то іранічныя, наўмысна жаласлівыя каментары жонкі дзейнічаюць на яго, нібы вядро халоднай вады, і неўзабаве настае дзень, калі мужчына перастае падлазіць да жонкі. Узнікла імпатэнцыя. Калі жанчыне становіцца пра гэта вядома, яна ўжо не адчувае радасці з-за таго, што муж не дамагаецца блізкасці, а адчувае прыкрасць. Сваё паражэнне яна пераносіць, моўчкі сціснуўшы зубы. Падазрэнне мужчыны, быццам яго не хочуць такім, які ён ёсць, змяняецца ўпэўненасцю. Ён чакае толькі, калі яму пакажуць на дзверы. Надзея, што ў ім маюць патрэбу як у работніку, прымушае яго працаваць днём і ноччу. Роспач з-за таго, што як у чалавеку ў ім не маюць патрэбы, вымушае хапацца за бутэльку.<br />Мужчына, які жадае быць суперменам, адмаўляецца прызнаваць, што жонка іграе якую-небудзь ролю ў яго палавой функцыі. Разважлівая жонка не будзе даказваць свой станоўчы ўплыў. Яна проста выправіць сваю памылку і будзе радавацца, калі гэта атрымаецца.<br />Чалавек мае патрэбу не ў шкадаванні, а ў спачуванні. На жаль, паміж гэтымі паняццямі не праводзяць адрознення. І ўжо тым больш не задумваюцца над тым, што добрае — гэта дрэнна, а дрэннае — добра, і не разумеюць, што гэта значыць. Усё, што чалавек называе асабліва добрым, на справе з'яўляецца асабліва дрэнным. І наадварот, усё, што вельмі дрэнна, на самай справе вельмі добра. Мы ўсведамляем гэта, калі ў нас хапае цярпення гэтае дрэннае перажыць. Звычайна ж гэтага цярпення не хапае.<br />Пры разрастанні стрэсу мяняецца яго якасць, і тады стрэс называюць іншым імем. Празмернае шкадаванне таксама мае іншую назву. Яно імянуецца празмернай ветлівасцю, якая з'яўляецца па сваім уздзеянні найбольш каварным відам шкадавання. Да яе звяртаюцца, калі жадаюць пазбавіць чалавека нейкай здольнасці, і асечак не бывае. Нават калі на твары чалавека нічога не адлюстроўваецца. Напрыклад, іранізаванне ў ключы павышанай ветлівасці над палавымі здольнасцямі бліжняга ператварае яго сексуальную функцыю ў круглы нуль.<br />Каму павышаная ветлівасць да душы, той сам не заўважае, як яго дэмаралізуюць і затым выкарыстоўваюць у сваіх інтарэсах. Ні для каго не сакрэт, што юныя дзяўчаты, якія сумуюць па каханні, становяцца ахвярамі шматвопытных данжуанаў. Хоць маці запалохваннем ды пагрозамі як быццам асвятліла дачку ў дадзеным пытанні, аднак тым ахвотней дачка трапляецца на кручок. Маці старанна рознымі абяцаннямі ўтрымаць дачку каля сябе, але варта той вырвацца з дому, як яна тут жа трапляе на кручок данжуану. Хто вінаваты?<br />З пункту гледжання дачкі, віна ляжыць на маці, паколькі тая не навучыла яе жыццю. Маці не здольныя навучыць чаму-небудзь дзяцей, так як больш за ўсё прагнуць павышаных ветлівасцяў. Яны лічаць гэта каханнем. Калі муж добры, яны ўжываюць тую ж тактыку ў дачыненні да мужчын і не разумеюць, чаму пры ўсёй блізкасці іх намераў атрымліваецца горш няма куды. Так жанчыны змешваюць сексуальны ўціск з зваблівасцю, а потым самі ж і расхлёбваюць. Сексуальны ўціск прымаецца за зваблівасць, а зваблівасць — за сексуальны ўціск. У выніку далёкая ад рэальнага жыцця жанчына застаецца ні з чым. <br />Уплыў жанчыны на сексуальнасць мужчыны — рэч відавочная. Калі жанчына жадае, каб мужчына быў мужчынам, асобай, чыё слова мае вагу і ў кім можна знайсці падтрымку, то яна будзе пратэставаць супраць мужчыны, калі той жадае ёй падабацца. Добры муж, які ва ўсім жадае дагадзіць жонцы, неўзабаве пачынае адчуваць, што жонка яго не хоча. На справе ж жонка не хоча, каб муж адхіляў уласныя патрэбы, падаўляючы іх. Тым самым жонка стараецца зрабіць з мужа такога мужчыну, якога не зачапілі б нічые жаданні.<br />Мужчына, які падаўляе свае сексуальныя жаданні, становіцца агрэсіўным. Ён змярцвіў у сабе чалавека. <br />Мужчына, які падаўляе свае сексуальныя патрэбы, становіцца імпатэнтам. Ён змярцвіў у сабе мужчыну.<br />Адначасовае падаўленне і таго, і другога, што адбываецца часцей за ўсё, ператварае мужчыну ў агрэсіўнага імпатэнта.<br />Чалавек можа без цяжкасці падаўляць свае патрэбы, але супраць жаданняў не пойдзеш. Яны валадараць над ім, і, калі ён спрабуе валадарыць над імі, яны пачынаюць самавольнічаць. Жаданне жанчыны зрабіць з мужчыны асобу асуджана на няўдачу, так як гэта тое ж самае, што добрага мужчыну зрабіць дрэнным. Жаданне мужчыны быць добрым аказваецца мацнейшым і адольвае верх. Калі жонка баіцца агрэсіўнага мужа і адначасова баіцца палавога жыцця, то яна можа радавацца няшчасцю мужа. Такая жонка дамагаецца свайго і не здольная зразумець, чаму муж прыгнечаны і знерваваны.<br />Мужчына, расчараваны ў жанчынах, можа абыходзіцца без палавога жыцця і быць цалкам задаволены. Калі той жа мужчына вымушаны абыходзіцца без палавога жыцця ў сілу імпатэнцыі, ён можа быць суцэльным клубком нерваў, незадаволены ўсімі і ўсім. Веданне, што я ніякі не мужчына, пазбаўляе душэўнага спакою. Таму трэба паклапаціцца аб тым, каб вызваліць шкадаванне да сябе раней, чым праблема пра сябе заявіць.<br />У залежнасці ад асаблівасцяў шкадавання да сябе адбываецца падзенне жыццядзейнасці якой заўгодна тканкі або органа, аднак з іх цяжэй за ўсё лячыць імпатэнцыю, так як людзі саромеюцца гаварыць на гэтую тэму. Ім перашкаджае пачуццё сораму. Прычым сораму найвялікшага.<br />Па меры ўзрастання шкадаванне да сябе становіцца падобным на ўсё больш цяжкі і запаволены рух па замкнёным крузе. Чалавек можа шкадаваць сябе да смерці, яго сілы могуць вычарпацца, нібы ў паміраючага, але гэта не смерць. Шкадаванне да сябе няздольна паразіць які-небудзь орган так сур'ёзна, каб гэта паслужыла прычынай смерці.<br />Рух спыняецца цалкам толькі з-за пачуцця сораму. Мужчына можа гадамі, займаючыся сексам, знаходзіцца ў напружанні, але кожны раз, калі здараецца зблытацца перад жанчынай, праблема ўсплывае наверх, і яму зноў становіцца сорамна. Кожны раз нейкая частка сексуальнай энергіі застойваецца, павялічваючы аб'ём ужо наяўнай застаялай энергіі. У наступны раз палавы акт, магчыма, і атрымаецца, але гэта яшчэ не нагода забыць пра папярэднюю асечку. Страх апаганіцца перад жонкай можа пераследаваць мужчыну гадамі, ад чаго ён знаходзіцца ў напружанні, нібы нацягнутая струна. <br />Страх апаганіцца — гэта яшчэ не сорам. Гэта — страх. Пакуль пра яго ніхто не ведае, ён застаецца страхам. Як толькі пра яго даведаецца нехта, хто здаецца лепшым за цябе, адразу становіцца сорамна. Таму людзі і хаваюць адчайна свае ўразлівыя месцы. Для таго, хто хавае пачуццё сораму, выкліканае непаладкамі ў палавой сферы, характэрна пахваленне сваёй сексуальнасцю або пазнаннямі ў галіне сексу. Гэта з'яўляецца сігналам небяспекі, які кажа пра тое, што з сексуальнасцю нешта не ў парадку. Жадаючы схаваць няўпэўненасць у сваіх палавых якасцях і сцвердзіць сябе як мужчыну, чалавек прымаецца трэніраваць сваё цела так, што яно становіцца эталонам сексапільнасці, аднак час пакажа, ёсць ад гэтага толк ці не. Доўга можна падманваць іншых, але не сябе. <br />У гэтай справе бацькоў павінен насцярожваць нездаровы інтарэс сына да жанчын і сексу. Інтарэс гэты праяўляецца ў набыцці літаратуры, звязанай з эротыкай, парнаграфіяй і сексуальнымі скажэннямі, дзякуючы чаму лёгка праслыць сярод равеснікаў бывалым чалавекам. Пратэст супраць падобнага сексу з боку людзей дабрачынных — не што іншае, як падсвядомае адчуванне праблемы і спроба спыніць дэградацыю. Як вядома, забаронамі нічога не даб'ешся, паколькі дзіця, пазбаўленае прыкладу кахання ў бацькоўскім доме, не прыме яго ад старонніх людзей. Яму падавай вострыя адчуванні, каб распаляць сваю сексуальнасць.<br />Бацькі, якія павінны былі б падрыхтаваць сыноў да мужчынскага жыцця, знаходзяць справы важнейшыя, альбо бацька ў сям'і наогул адсутнічае. Маці ж, якая не здолела ўтрымаць мужа ў сям'і сваім каханнем, горш за смерць баіцца загаворваць з сынам пра жанчын. Размова маці пра сябе і жаночыя пачуцці прывіла б сыну пазітыўны інтарэс да процілеглага полу, неабходны для таго, каб даведацца пра жыццё нешта такое, што спатрэбіцца самому. Сын даведаўся б пра духоўнае каханне і стаў бы праяўляць да яго цікавасць, таму што кожнаму мужчыне падсвядома вядома, што жанчына мае патрэбу ў першую чаргу ў духоўным каханні. Як і сам мужчына. Такі сын ціхенька кумекаў бы пра сябе, што да чаго, і ўжываў бы свае веды да часу і да месца.<br />Калі жанчына ставіцца спачувальна да праяў імпатэнцыі мужа, то яна ўсведамляе прычыну, і пачуццё сораму ў яе не ўзмацняецца. На жаль, большасць жанчын прымаецца шкадаваць мужоў. Калі жанчына шкадуе словамі і ўчынкамі, муж можа разазліцца і прыкрыкнуць, маўляў, лепш бы ты мяне вылаяла. Сварка з выплёскваннем адмоўных эмоцый павысіла б мужчынскую патэнцыю. Аднак шлюбная пара, якая жыве ў імя аднадушнасці, памоўквае і робіць выгляд, што нічога не адбываецца, спадзеючыся пры гэтым, што праблема вырашыцца сама сабой. Праблемы ж для таго і існуюць, каб іх вырашаць. Калі праблема датычыцца аднаго чалавека, вырашыць яе можна ў адзіноце, а калі праблема датычыцца дваіх, вырашаць яе трэба ўдваіх. Звычайна гэта робяць проста наадварот патрэбе.<br />Добрая, інтэлігентная жанчына не ўпускае выпадку пашкадаваць. Калі яна робіць гэта моўчкі, не здагадваючыся пра тое, што тым самым узгадоўвае ўласную шкадаванне да сябе, то, дасягнуўшы крытычнай адзнакі, шкадаванне выплёскваецца вонкі. Патанаючая ў слязах жанчына рыдае на грудзях у мужа, у якога сваіх бед з лішкам, выкачваючы з яго рэшткі жыццёвай сілы. «Я дрэнная, некрасівая, нікчэмная, я табе не падабаюся, я цябе не вартая!— прычытае яна і дастае галоўныя козыры. — Я ніколі табе не падабалася. Ты мяне ніколі не кахаў. Такая жонка табе не патрэбна!» — а там, глядзіш, яны ўжо абодва плачуць, паколькі ні адзін з іх не ўмее адпусціць шкадаванне да сябе.<br />Ад гэтага ўзмацняюцца жаночая фрыгіднасць і мужчынская імпатэнцыя. Паколькі звычайна мужчына з патэнцыйнай імпатэнцыяй знаходзіць сабе фрыгідную жонку, якая не прызнаецца ў сваёй праблеме нават сабе, падобныя драмы здараюцца на кожным кроку. Муж можа лезці са скуры вон, аднак ён не ў сілах дапамагчы жонцы, якая церпіць пакуты ад уласнай непаўнацэннасці. Надзея набыць паўнацэннае шчасце з дадзеным мужам растае з гадамі, змяняючыся ажэсточанымі папрокамі. У выпадку сексуальных праблем гэта спараджае не толькі пачуццё сораму, але і безвыходнасць.<br />Безвыходнасць звязана з паспешнасцю. Чалавек, які прытрымліваецца прынцыпу «цішэй едзеш — далей будзеш», займаецца сваімі справамі і верыць свайму пачуццю, якое кажа, што вынік не адразу праявіцца, толькі па сканчэнні гадоў. Хто верыць у рэінкарнацыю, той адчувае, ведае, спадзяецца, што вынік скажацца калі не ў цяперашнім, то ў наступным жыцці. Чым мацней чалавек спяшаецца, тым мацней яго безвыходнасць, калі вынік не атрымліваецца адразу. Магчыма, ён і ведае, што з такой хуткасцю нічога не робіцца, аднак працягвае імкнуцца.<br />Асабліва маланкава, на думку хворых, павінна адбывацца аднаўленне здароўя, а таму яны чакаюць цудаў. Ну а таго, што цуды збываюцца дзякуючы шчырай веры пакутнага, людзі не ведаюць і ведаць не жадаюць. Усякае расчараванне, якое дадае кроплю ў чашу безвыходнасці, падштурхоўвае чалавека на крок бліжэй да пераканання, што падобнае жыццё не мае сэнсу. Узнікае адчуванне безвыходнасці. Безвыходнасць — гэта няздольнасць знайсці ў розуме выхад з бедственнай сітуацыі.<br />Шкадаванне да сябе вынішчае жыццёвую сілу. <br />Сорам замацоўвае панесеную страту. <br />Безвыходнасць — камень на шыі патанаючага.</p> | |||
<hr /> | <hr /> | ||
<p><em> | <p><em>Рудзігер Дальке і Торвальд Дэтлефсен</em> у сваёй кнізе «Хвароба як шлях. Значэнне і прызначэнне хвароб» пішуць пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:<br />За імпатэнцыяй хаваецца боязь уласнага мужчынскага пачатку, боязь агрэсіі. Мужчына баіцца таго, што яго член павінен знаходзіцца ў напружанні. Імпатэнцыя - гэта яшчэ і страх перад жаноцкасцю. Жанчына ўспрымаецца як пагроза, жаноцкасць здольная паглынуць. Жаночы пачатак уяўляецца ў вобразе паглынаючай прамаці або ведзьмы. Мужчына баіцца трапіць у «пячору ведзьмаў». У гэтым праяўляецца слабая ідэнтыфікацыя свайго мужчынскага пачатку з атрыбутамі ўлады і агрэсіі. Імпатэнт больш суадносіць сябе з пасіўным полюсам, яму неўсвядомлена падабаецца роля падпарадкоўваючагася. Ён баіцца дзеянняў. Але калі ён паспрабуе вярнуць патэнцыю сілай уласнага жадання і волі, то трапіць у замкнёнае кола, пра якое мы казалі. Чым больш намаганне, тым слабей эрэкцыя. Імпатэнцыя - гэта нагода задумацца пра сваё стаўленне да такіх паняццяў, як улада, магутнасць і агрэсія. Пры гэтым варта прааналізаваць і ўласныя страхі.</p> | ||
<hr /> | <hr /> | ||
<p><em> | <p><em>Сяргей М. Лазараў</em> у сваіх кнігах «Дыягностыка кармы» (кнігі 1-12) і «Чалавек будучыні» піша пра тое, што асноўнай прычынай абсалютна ўсіх хвароб, з'яўляецца дэфіцыт, недахоп або нават адсутнасць кахання ў душы чалавека. Калі чалавек ставіць нешта вышэй за каханне да Бога (а Бог, як гаворыцца ў Бібліі, ёсць Каханне), то ён замест набыцця боскага кахання імкнецца да чагосьці іншага. Да таго, што (памылкова) лічыць больш важным у жыцці: грошы, слава, багацце, улада, задавальненні, секс, адносіны, здольнасці, парадак, мараль, веды і шмат-шмат іншых матэрыяльных і духоўных каштоўнасцей… Але гэта ўсё не мэта, а толькі сродкі для набыцця боскага (сапраўднага) кахання, кахання да Бога, кахання, як у Бога. А туды, дзе няма (сапраўднага) кахання ў душы, як зваротная сувязь ад Сусвету, прыходзяць хваробы, праблемы і іншыя непрыемнасці. Гэта патрэбна для таго, каб чалавек задумаўся, усвядоміў, што не туды ідзе, думае, кажа і робіць нешта не так і пачаў выпраўляцца, стаў на правільны Шлях! Ёсць мноства нюансаў, як праяўляецца хвароба ў нашым арганізме. Падрабязней пра гэтую практычную канцэпцыю можна даведацца з кніг, семінараў і відэа-семінараў Сяргея Мікалаевіча Лазарава.</p> | ||
<hr /> | <hr /> | ||
<p> | <p>Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын праблем і хвароб яечнікаў працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. <strong>Працяг будзе! </strong></p> | ||
<hr /> | <hr /> | ||
'''© [https://zhalevich.com/andrei-zhalevich_sw.html Андрэй ЖАЛЕВІЧ]<br> | '''© [https://zhalevich.com/andrei-zhalevich_sw.html Андрэй ЖАЛЕВІЧ]<br> | ||
Цяперашняя вэрсія на 19:17, 25 ліпеня 2024
MOWA : Język polski | Свята-Мова | Русский язык
У вас праблемы з патэнцыяй? Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны хвароб яечкаў.
Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы.
Ліз Бурбо у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Кахай сябе!"» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:
Імпатэнцыя - распаўсюджанае расстройства палавой функцыі ў мужчын, пры якім эрэкцыя слабее да такой ступені, што палавы акт становіцца немагчымым.
Эмацыйная блакіроўка. Кожны мужчына хаця б раз у сваім жыцці адчуваў, што такое імпатэнцыя; механізм эрэкцыі вельмі складаны і тонкі, таму няма нічога дзіўнага ў тым, што час ад часу ён дае збоі. У імпатэнцыі няма нічога трагічнага, роўна як і смешнага. Усё, што трэба зрабіць, - гэта высветліць, у якой канкрэтнай сітуацыі яна праяўляецца. Паўтаральныя няўдачы з якой-небудзь адной жанчынай могуць тлумачыцца тым, што мужчына пачаў падсвядома ўспрымаць гэтую жанчыну ў якасці маці або што яго любоў да гэтай жанчыны стала больш узвышанай і ён не хоча апаганьваць яе плоцкімі жаданнямі. Магчыма таксама, што мужчына хоча за нешта пакараць сваю партнёрку і несвядома выбірае такі спосаб.
Ментальная блакіроўка. Бяссілле ў сэксуальнай сферы кажа пра тое, што ты адчуваеш сябе бяссільным у нейкай сітуацыі, у іншай сферы свайго жыцця, і гэтае адчуванне табе шкодзіць. Людзі часта адчуваюць сябе бяссільнымі, бо занадта перажываюць за каго-небудзь іншага. У такім выпадку варта даць іншаму чалавеку магчымасць самастойна разабрацца са сваімі праблемамі.
Калі імпатэнцыя выклікана нейкім няўдалым сэксуальным вопытам, ты больш не павінен верыць у тое, што гэтая няўдача будзе паўтарацца зноў і зноў. Як толькі ты перастанеш у гэта верыць, праблема знікне.
Калі ты выкарыстоўваеш імпатэнцыю, каб пакараць за нешта сваю партнёрку, ведай, што ты караеш самога сябе, бо, блакуючы свае фізічныя патрэбы, ты таксама блакуеш сваю творчую энергію. Паступаючы так, ты сілкуеш толькі сваё эга, а не адносіны з партнёркай.
Прыведзенае вышэй тлумачэнне ў роўнай меры адносіцца і да няздольнасці эякуляваць. Гл. таксама артыкул ПЕНІС (ПРАБЛЕМЫ).
Духоўная блакіроўка заключаецца ў тым жа, што і для АБСЦЭСа:
Каб зразумець духоўную блакіроўку, якая перашкаджае задавальненню важнай патрэбы твайго сапраўднага Я, задай сабе пытанні, прыведзеныя ў канцы гэтай кнігі. Адказы на гэтыя пытанні дазволяць табе больш дакладна вызначыць сапраўдную прычыну тваёй фізічнай праблемы.
Бода Багінскі і Шарма Шаліла у сваёй кнізе «"Рэйкі" - універсальная энергія жыцця» пішуць пра тонкія / метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:
Сэксуальная праблема з патэнцыяй у мужчын заўсёды звязана са страхам пакінуць нешта, страхам страты кантролю або страхам перад нечым, выцесненым у падсвядомасць. У гэтым выпадку неабходная для семявывяржэння энергія свядома ўтрымліваецца мозгам замест таго, каб быць накіраванай туды, дзе ёй належыць быць у гэты момант. Часта на заднім плане прысутнічае сэксуальны ціск або напружанне, пачуццё віны або жаданне дзейнічаць насуперак адносінах да былога партнёра. І тады нічога не атрымліваецца, - Калі ты зразумееш усе гэтыя ўзаемасувязі, ты даведаешся, што табе трэба глыбей пагрузіцца ў свае пачуцці. Сэкс нельга рэгуляваць розумам. Аддай частку свайго ўнутранага "я", сваю сапраўдную любоў, або дазволь усяму адбывацца самому па сабе. Калі ты адключыш свой інтэлект, то сіла пачуцця і радасць сэксуальнай энергіі будуць выражацца з незвычайнай лёгкасцю.
Валерый В. Сінельнікаў у сваёй кнізе «Палюбі хваробу сваю» піша пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:
Сексуальны ціск, страх, напружанне, пачуццё віны на сексуальнай глебе прыводзяць да аслаблення патэнцыі або нават да поўнага яе згасання.
Вось у мяне на прыёме сядзіць мужчына і збянтэжана расказвае:
— Доктар, вы ведаеце, з жонкай у мяне ўсё выдатна атрымліваецца. Але вось нядаўна я пазнаёміўся з адной жанчынай. Яна запрасіла мяне да сябе дадому. Ну, пасядзелі, крыху выпілі, а калі справа дайшла да ложка, то член не захацеў уставаць. Што я ні рабіў, нічога не атрымліваецца. Я, вядома, спаслаўся на стому, каб не апаганіцца. Потым пайшоў да адной бабкі. Яна сказала, што мне «зрабілі». І што, хутчэй за ўсё, жонка мяне прываражыла.
— Жонка тут ні пры чым, — сказаў я. — Скажыце, а было ў вас пачуццё віны, калі вы ішлі да гэтай жанчыны? — Вядома, яшчэ якое, — адказаў ён. — Я не толькі адчуваў пачуццё віны, але я яшчэ і баяўся, як бы жонка не даведалася пра гэта. Бо гэтая жанчына жыве ў суседнім пад'ездзе.
— Вось ваша віна і страх і прывялі да таго, што член не захацеў уставаць. Ён не падпарадкоўваўся вам, ратуючы вас такім чынам. Ён аказаўся нашмат разумнейшым за вас.
— Дык што ж атрымліваецца, — вочы мужчыны загарэліся, — калі я змагу пазбавіцца ад пачуцця віны і страху, то ў мяне ўсё з гэтай жанчынай атрымаецца?
— А вы што, збіраліся разводзіцца? — спытаў я яго.
— Не, ну што вы. У мяне цудоўная сям'я. Двое дзяцей. З жонкай заўсёды былі цудоўныя адносіны. Проста ў апошні час часта з ёй сварымся. Вось і захацелася, як кажуць, «адарвацца» на баку. — Але ж ваша падсвядомасць, выклікаючы імпатэнцыю, клапацілася пра захаванне сям'і і хацела, каб вы змянілі адносіны са сваёй жонкай. Бо вы ж самі сказалі, што з жонкай у вас усё выдатна атрымліваецца. Можа быць, перш чым бегчы да іншай жанчыны, абнадзейваць яе і імкнуцца атрымаць у яе тое, чаго не можаце атрымаць у апошні час ад жонкі, лепш разабрацца ў сабе і ў сваіх адносінах з жонкай. Можа быць, лепш прыслухацца да свайго члена, а дакладней, да самога сябе і зрабіць правільны выбар? Не трэба пераступаць праз самога сябе. А то потым бяды не абярэшся. Я не магу вам што-небудзь забараняць або раіць. Не маю права. Цяпер вы ведаеце прычыны і выбар за вамі.
— Я думаю, што вы маеце рацыю, — пагаджаецца мужчына. — Спачатку трэба разабрацца ў сабе.
Азлобленасць на сексуальнага партнёра, а таксама даўнія злосць, нянавісць і крыўды на жанчын моцна аслабляюць патэнцыю.
Да мяне на прыём прыйшоў 56-гадовы мужчына і пачаў расказваць, запінаючыся:
— Доктар, у мяне такая праблема.
— Якая праблема? — пытаюся яго.
— У мяне з жанчынамі ў апошні час не атрымліваецца.
— Што не атрымліваецца? — пытаюся я. — У вас слабая эрэкцыя, або хуткае семявывяржэнне, або нешта іншае?
— Вось тое, што вы назвалі першым, — слабая эрэкцыя. Разумееце, год таму я развёўся са сваёй жонкай. І вось я пазнаёміўся з адной жанчынай. Яна так добра да мяне ставіцца, яна добрая, уважлівая, пяшчотная. Але як толькі справа даходзіць да ложка - нічога не атрымліваецца. Яна, вядома, мяне супакойвае, што, маўляў, ёй і так са мной добра, але я ж сябе адчуваю непаўнацэнна. Хадзіў да сексапатолага. Ён мне там нешта стымуляваў нейкім прыборам, але нічога не дапамагло. Я яму кажу, што мне не член трэба лячыць, я адчуваю, што ў мяне прычына недзе ў галаве або ў душы. А ён смяецца і кажа, што ўсё пройдзе. Потым я пачаў прымаць «Ёхімбэ» — гэта таблеткі такія. Дык пасля іх у мяне наогул перастаў варушыцца.
— Дык вы адчуваеце, што прычына палавой слабасці недзе ў вас унутры, у душы? — пытаюся яго.
— Ну, у душы ці ў галаве, я не ведаю. Але недзе ўнутры — гэта дакладна.
— Тады давайце і звернемся ўнутр сябе і высветлім прычыны. Вы гатовы?
— Так, вядома, доктар. Бо я для сябе хачу толькі добрага.
Пасля гэтага мы ўсталявалі кантакт з падсвядомасцю і высветлілі прычыны. Дзесяць гадоў таму ён другі раз ажаніўся з жанчынай з дзіцем. Ад першага шлюбу ў яго быў ужо дарослы сын. Асаблівай любові і цеплыні з гэтай жанчынай не было. Ён быў забяспечаны, і, хутчэй, як ён казаў, яна выйшла за яго замуж па разліку. Тады ж ён пачаў будаваць новы вялікі дом. Год таму ён скончыў будаўніцтва дома і перапісаў яго на сваю жонку. Пасля гэтага яна яго выгнала з гэтага дома і падала на развод. Вось і прычына палавой слабасці ў яго негатыўных адносінах да гэтай сітуацыі і да былой жонкі.
— Я ў тыя дні літаральна сыходзіў з розуму ад злосці і крыўды, — прызнаўся ён мне. — Я нават хацеў спаліць і гэты дом, і яе разам з домам. Я пракляў тады не толькі гэтую жанчыну, але і ўсіх жанчын на свеце.
— У вас да гэтага часу негатыўныя думкі ў адносінах да былой жонкі?
— Я яе ненавіджу.
— І вось з такімі адносінамі ў душы да жанчын вы хочаце, каб у вас стаяў член?
— Але ж гэтая жанчына, з якой я пазнаёміўся, зусім іншая. І дом у яе ёсць, і ёй ад мяне нічога не трэба.
— Так, але ў душы ж у вас назапашана крыўда, злосць, нянавісць і нават праклён. І гэта распаўсюджваецца не толькі на былую жонку, але і на ўсіх жанчын у вашым свеце.
— Дык што ж мне рабіць? — пытаецца мяне мужчына.
— Перш за ўсё дараваць!
— Цяжка будзе, але я паспрабую.
— Усяго толькі паспрабуеце?
— Не, я зраблю гэта.
— Вы павінны дараваць былой жонцы, папрасіць прабачэння ў Бога, Сусвету за тыя агрэсіўныя думкі, праклён, якія вы ёй пасылалі. Пасля гэтага вы падзякуеце ёй, благаславіце і пажадаеце ёй усяго добрага. І чым хутчэй вы гэта зробіце, тым хутчэй у вас усё запрацуе.
Праз тыдзень ён прыйшоў да мяне і паведаміў, што ў яго стан палепшыўся на восемдзесят працэнтаў.
— Я зрабіў усё, як вы мне загадалі.
— Працягвайце далей вызваляцца ад негатыўных думак і назапашваць у сваёй душы любоў.
Успамінайце ўсе сітуацыі ў жыцці, калі вы адчувалі найменшыя негатыўныя эмоцыі ў адрас жанчын, і здзяйсняйце перагляд гэтых падзей з новымі пачуццямі. Тады будзе сто працэнтаў.
Боязь жанчын і глыбокі падсвядомы страх перад маці могуць быць прычынамі імпатэнцыі ў юнакоў.
У аднаго хлопца ніяк не атрымлівалася сексуальнае зносіны з дзяўчатамі. Моцнае сарамлівасць і нават боязь жаночага полу перашкаджалі гэтаму. Пры зносінах з падсвядомым розумам высветлілася, што маці ў іх сям'і заўсёды займала галоўныя пазіцыі. Яна была вельмі строгая і заўсёды падаўляла бацьку.
Я дапамог юнаку вызваліцца ад падсвядомых страхаў. Ён таксама выконваў спецыяльны трэнінг па набыцці мужнасці. Праз некаторы час ён мне патэлефанаваў і паведаміў пра тое, што на наступны сеанс ён не прыйдзе.
— Доктар, тыдзень таму я пазнаёміўся з дзяўчынай. У мяне з ёй усё выдатна атрымалася.
Сумневы ў сабе як у мужчыне, сумневы ў правільнасці сваіх дзеянняў аслабляюць патэнцыю.
У мяне на прыёме сядзіць мужчына. Два месяцы таму ў яго з'явілася палавая слабасць. Мы ўсталявалі кантакт з падсвядомасцю і высветлілі, што палавая слабасць з'явілася пасля таго, як ён страціў працу.
— Як жа страта працы звязана са стратай палавой сілы? — спытаў я яго.
— Я зразумеў, у чым справа, — усклікнуў мужчына. —Я заўсёды лічыў, ды і цяпер лічу, што мужчына павінен забяспечваць сям'ю. І вось калі я доўга не мог знайсці працу, то стаў сябе лаяць і папракаць: «Маўляў, які ж я мужык, калі не магу ўтрымліваць сям'ю?» І вось на гэтым фоне ў мяне член перастаў стаяць.
— І што ж вы збіраецеся рабіць цяпер? — спытаў я яго. — Па-ранейшаму будзеце сябе папракаць?
— Не. Я любіў раней займацца самаедствам.
Цяпер я зразумеў, што няма чаго сябе лаяць. Трэба проста знайсці працу. І зараз я чамусьці ўпэўнены ў тым, што працу знайду ў бліжэйшы час.
Праз месяц ён прыйшоў да мяне зноў без запісу.
— Вы хацелі б запісацца на паўторны прыём? — спытаў я яго.
— Не, доктар. Я хацеў паведаміць вам, што ў мяне ўсё ў парадку. І жонка прасіла перадаць вам асаблівую падзяку і вось гэты прэзент. — З гэтымі словамі мужчына паставіў на стол пакет. — Так, дарэчы, — дадаў ён, — працу я знайшоў ужо праз тыдзень пасля сеансу. Добрая праца, мне падабаецца.
Сацыяльныя перакананні і вера ў старэнне таксама могуць быць прычынай зніжэння палавых функцый. Асабіста я глыбока перакананы ў тым, што прычынай праблем з патэнцыяй з'яўляецца не ўзрост, а вера ў згасанне функцый. Няма абсалютна ніякай сувязі паміж узростам і палавой сілай, калі вы самі не звяжаце разам гэтыя два паняцці. Я ведаў аднаго дзядулю, які ў свае восемдзесят гадоў ажаніўся на шасцідзесяцігадовай. Так гэтая жанчына праз два тыдні збегла ад яго. Калі знаёмыя пенсіянеркі пацікавіліся, у чым прычына, так тая адказала: «Ледзь не да смерці затрахаў, акаянны». А ж вось асаблівай фізічнай сілай дзед не адрозніваўся. Так, сядзеў сабе мірна цэлымі днямі на лавачцы каля свайго дома і шчоўкаў семкі.
Хуткае семявывяржэнне
Часта простая адсутнасць ведаў у адносінах сексу, а таксама сумневы, страхі і няўпэўненасць у сабе могуць быць прычынамі хуткага семявывяржэння. Такое, як правіла, бывае ў юнакоў, якія толькі пачынаюць сваё сэксуальнае жыццё.
На прыём да мяне прыйшоў юнак 26 гадоў.
— Вы ведаеце, — пачаў ён, бянтэжачыся, — некалькі месяцаў таму я пазнаёміўся з дзяўчынай. Я за ёй увесь гэты час даглядаў. Яна мне вельмі падабаецца, і я нават думаю зрабіць ёй прапанову. Але вось што мне перашкаджае. Тыдзень таму ў нас з ёй была сэксуальная блізкасць, і я вельмі хутка скончыў. Некалькі дзён таму мы паспрабавалі яшчэ раз, але я зноў хутка скончыў. І вось цяпер баюся, каб гэта не стала дрэннай звычкай.
— А ў вас да знаёмства з гэтай дзяўчынай не было палавых кантактаў? — спытаў я яго.
— Не. Неяк не мог сустрэць любімую дзяўчыну, ды і саромеўся вельмі.
— Якую літаратуру вы чыталі ў адносінах сексу?
— Практычна ніякай, — адказаў ён.
Я адразу зразумеў, што ў гэтага юнака праблемы проста ад недахопу адпаведных ведаў і вопыту.
— Скажыце, — спытаў я яго, — а вы ў падлеткавым узросце займаліся ананізмам?
— Усяго некалькі разоў, — адказаў ён. — Я чуў ад кагосьці, што гэта шкодна і можа аказаць пагубны ўплыў на палавыя здольнасці і на псіхіку.
— Усё гэта лухта. Так кажуць толькі тыя, хто нічога не ведае пра гэта. З сённяшняга дня вы пачнеце займацца ананізмам.
Хлопец здзіўлена глядзіць на мяне.
— І не проста займацца, — працягнуў я, — а вельмі ўважліва і добрасумленна, звяртаючы ўвагу на кожнае сваё адчуванне ў палавым члене, яйках, ва ўсім целе. Вы будзеце вучыцца адчуваць, адчуваць сябе самога. Вы будзеце вучыцца пачынаць і заканчваць у любы момант узбуджэння. Вы, такім чынам, навучыцеся кантраляваць сябе. На працягу першага тыдня я забараняю вам сэксуальныя кантакты з вашай нявестай. Можна сустракацца, мець зносіны, цалавацца, але не болей за тое. І вось вам адпаведная літаратура.
Я даў яму кніжкі і сказаў прыйсці праз два тыдні.
Ён прыйшоў у прызначаны тэрмін.
—Доктар, усё ў мяне выдатна, — паведаміў ён радасна. — Праз месяц мы вырашылі распісацца.
Такія рысы характару, як запальчывасць і нястрыманасць, могуць быць прычынамі хуткага семявывяржэння. А таксама жаданне рабіць усё хутка, не адкладваючы на потым. Імкненне паспець у жыцці зрабіць пабольш, паспець жыць.
На прыём да мяне з іншага горада прыехаў мужчына сярэдніх гадоў. Ужо на працягу некалькіх гадоў ён пакутаваў ад хуткага семявывяржэння, але па дапамогу не звяртаўся — саромеўся. Усталяваўшы кантакт з яго падсвядомым розумам, мы высветлілі, што хуткае семявывяржэнне з'яўляецца адлюстраваннем такіх рыс яго характару, як нястрыманасць і запальчывасць.
— Так, доктар, гэта, хутчэй, так і ёсць. Нават на сходах я заўсёды вылазіў са сваімі заўвагамі. Не магу ўтрымацца. А потым пакутую ад гэтага. Ем я таксама вельмі хутка. Імкнуся праглынуць ежу не разжоўваючы. Пры курэнні таксама спяшаюся.
Мы з ім стварылі новыя спосабы паводзін, і я даў яму «заданне на дом».
— Цяпер, калі вы хочаце вылечыцца і кантраляваць сваё семявывяржэнне, вы будзеце дзейнічаць наступным чынам. Калі ясце, то ежу жуйце павольна.
Няхай харчовы камяк у роце стане аднародным, цалкам намочыцца слінай. Толькі пасля гэтага глытайце.
Падлічыце: колькі трэба зрабіць жавальных рухаў сківіцай, каб цалкам здрабніць ежу. Звярніце ўвагу на тое, што для грубай ежы трэба большая колькасць жавальных рухаў, чым для мяккай. Дзейнічайце так з кожнай порцыяй ежы. Шмат курыце? — пытаюся яго.
— Паўпачкі ў дзень, бывае менш, — адказвае пацыент.
— Калі курыце, то спачатку выцягніце з каробкі запалку. Пакладзіце яе на адно калена. Затым дастаньце цыгарэту і пакладзіце яе на другое калена. Пасля гэтага зачыніце каробку і схавайце пачку цыгарэт. Потым запаліце цыгарэту і курыце яе вельмі павольна. Падлічыце: колькі зацяжак трэба зрабіць, каб выкурыць усю цыгарэту. Потым пачніце эксперыментаваць. Зрабіце адну-дзве зацяжкі і выкіньце цыгарэту. А іншую цыгарэту дакурыце да канца павольна. Некаторыя курыце хутка. Сачыце пры гэтым за сваімі адчуваннямі.
Праз некаторы час вы адчуеце, што ў вас з'явіўся кантроль, і вы можаце канчаць тады, калі свядома захочаце.
Паводле Сяргея С. Канавалава («Энергаінфармацыйная медыцына па Канавалаву. Ацаляльныя эмоцыі»), магчымымі псіхасаматычнымі і метафізічнымі прычынамі імпатэнцыі з'яўляюцца:
Часцей за ўсё імпатэнцыя мае эмацыйныя прычыны. Гэта пачуццё прыгнечанасці, трывогі і нервовасці, а таксама стрэс, выкліканы працай, фінансавымі праблемамі.
Вялікае значэнне мае сэксуальны ціск, напружанне, пачуццё віны, азлобленасць на партнёра, нязручнасць і сарамлівасць, самабічаванне.
Луіза Хэй у сваёй кнізе «Ацалі сябе сам» указвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (якія вядуць да ацалення) звязаныя з імпатэнцыяй і аднаўленнем патэнцыі:
Сэксуальны ціск, напружанне, пачуццё віны. Сацыяльныя перакананні. Азлобленасць на партнёра. Боязь маці.
Гарманізуючыя думкі:
Адгэтуль я лёгка і радасна дазваляю майму прынцыпу сэксуальнасці дзейнічаць у поўную сілу.
Лууле Віілма у сваіх кнігах «Душэўнае святло» піша пра тое, што магчымымі псіхасаматычнымі і метафізічнымі прычынамі імпатэнцыі з'яўляюцца:
Страх, што «мяне абвінавачваюць у тым, што я не магу пракарміць сям'ю, не спраўляюся з працай, нікуды не гаджуся як мужчына»; абвінавачванні сябе ў гэтым жа.
Страх перад эканамічнымі праблемамі. Пачуццё віны ў мужчыны ў адказ на злосць жанчыны. Шкадаванне сябе з-за свайго полу.
Доктар Лууле Віілма ў сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны палавога бяссілля:
Як і любы іншы крызіс, які адбываецца з чалавекам, крызіс у палавой сферы сыходзіць каранямі ў дзяцінства, у бацькоў.
Калі маці не ўмела быць жонкай і маці і бацька не ўмеў быць мужам і бацькам, то і дзеці гэтага не ўмеюць. Падсвядома яны б змаглі, бо чамусьці ж навучыліся ў папярэдніх жыццях, але ўменне гэта знішчаецца ў той меры, у якой бацькі жадаюць быць добрымі.
Бываюць сітуацыі, калі немагчыма зрабіць выбар, гэта значыць сітуацыі, з-за якіх вырастае бяссілле. Немагчымасць нараджае бяссілле. Бяссілле духоўнае, душэўнае і фізічнае. Незалежна ад віду бяссілля, яно з'яўляецца нежыццяздольнасцю. Не жыццё пазбаўляе нас магчымасцей, а мы самі. Часцей за ўсё мы робім гэта з дапамогай дарагіх людзей, якіх завём бацькамі. Хай мы самі выбралі дадзеных бацькоў, паколькі маем патрэбу ў падрыхтаваных імі выпрабаваннях, але менавіта па віне бацькоў яны становяцца асабліва цяжкімі.
Праблема шкадавання сябе, а значыць нежыццяздольнасці, выцякае з таго, што дзіця, якое любіць у роўнай меры абодвух бацькоў, прымушаюць аддаць перавагу аднаму з іх. Гэта выклікае ў дзіцяці поўную бездапаможнасць. Не дапамагаюць нават слёзы. Застаецца толькі сціскаць зубы і пакутаваць. Чым хутчэй у дзіцяці зараджаецца пратэст, тым хутчэй яно захворвае. Станоўчым бокам у гэтай сітуацыі з'яўляецца тое, што, ахвяраваўшы целам, яно захоўвае сваю сутнасць. Чым раней дзіця ўцякае з дому, тым больш ускладняе сваё зямное жыццё, затое аблягчае духоўнае. Калі іншага выйсця няма, гэта значыць калі іншыя варыянты не падыходзяць, адпужваюць, не ўяўляюцца магчымымі, то ёсць трэці варыянт — пачаць праліваць слёзы.
Чалавек, які няздольны думаць уласнай галавой, які пазбаўлены здольнасці прымаць рашэнні, адчувае шкадаванне да ўсіх і ўся. Заўсёды і паўсюль. Здольнасць прымаць рашэнні падаўлена ў яго пачуццём абавязку, і ён ва ўсім бачыць толькі дрэннае, аднак бяссільны гэта дрэннае выправіць. Ён адчувае невыносны сум пры выглядзе пастаянных сварак паміж дарагімі яго сэрцу людзьмі, з якіх адзін альбо некалькі паміраюць. Адгэтуль чалавек да канца сваіх дзён перастае на што-небудзь спадзявацца. Да самай смерці ён будзе пакутаваць ад страшных дакораў сумлення з-за сваёй бяздзейнасці і абвінавачваць навакольных за тое, што звялі чалавека ў магілу.
Для дзіцяці няма больш цяжкага выпрабавання, чым бачыць альбо адчуваць, што маці і бацька пастаянна зводзяць адзін аднаго. Гэта можна вытрымаць моўчкі — і памерці ад пакут. Смерць не прыходзіць на дапамогу, калі даводзіцца перажываць гэта са слязамі. Многія жывуць верай у тое, што, стаўшы паўналетнімі, яны назаўсёды пакінуць агідны дом, і гэта надае ім сілу. Надзея хаця б на такі зыход загартоўвае чалавека духоўна.
Вера ў існаванне нармальнага жыцця дазваляе чалавеку расці і шукаць, знаходзіць і развівацца. І наадварот: калі пры наведванні бацькоў альбо выпадковай сустрэчы з імі чалавек выяўляе, што нічога не змянілася, гэта можа перакрэсліць усе дасягненні самастойнага жыцця. Веданне, што бацькоў не выбіраюць, што іх погляды немагчыма змяніць, што дзіця не ў сілах пакласці канец іх міжусобіцы, можа выклікаць у дзіцяці адчуванне такой бездапаможнасці і шкадавання, што ўсё жыццё падасца бессэнсоўным. Бо ў падсвядомасці жыве патрэба зрабіць жыццё шчаслівым, а гэта значыць — зрабіць шчаслівай энергію, якая складаецца з энергій бацькоў. Няздольнасць гэтага дабіцца з'яўляецца духоўнай бездапаможнасцю, следам за якой можа наступіць рознага роду фізічная бездапаможнасць, яна ж недзеяздольнасць.
Ёсць такія сем'і, дзе людзі хоць і жывуць разам, але бацька настолькі ў чымсьці вінаваты, што з ім увогуле як з чалавекам не лічацца. Ён ператварыўся ў робата, які выкупляе сваю віну прыслужваннем. Іншаму мужу, акрамя таго, што ён прыносіць у дом грошы, даводзіцца быць хлопчыкам на пабягушках у жонкі і дзяцей. І ўсё адтаго толькі, што калісьці ён зрабіў нейкую памылку. У такой сям'і пра дараванне не ведаюць. А калі і ведаюць, то ўсё роўна будуць ставіцца да вінаватага бліжняга з пагардай і нават на смяротным ложы не даруюць і не папросяць прабачэння. «Эга» не дазваляе. «Эга» мысліць так: калі я пачну першым, мяне палічаць вінаватым. Яно не ўмее аддаваць, яно ўмее толькі браць. Як у прамым, так і ў пераносным сэнсе.
Бацька змагаецца з жыццём, таму што бачыць у ім небяспеку. Чым менш ласкава ён адгукаецца пра сябе пры ўсім яго шкадаванні да ўласнай асобы, тым больш непакоіцца за дзіця. Інакш кажучы, тым больш ён жыве жыццём дзіцяці. Ён можа настолькі пазбавіць дзіця жыццёвых сіл, што дзіця перастае развівацца. Следствам гэтага з'яўляюцца інфантыльныя паўналетнія дзеці, якія не становяцца дарослымі ні знешне, ні ў плане дзеяздольнасці, калі не дыстанцыруюцца максімальна ад бацькоў. Кожнаму чалавеку, які выглядае маладзей за свае гады, варта было б задумацца з гэтай нагоды. У адваротным выпадку радасць з-за нестарэючай знешнасці можа абярнуцца смуткам з-за няспелай сутнасці.
Неспакой — гэта вельмі цяжкі стрэс. Неспакой лічыцца прыкметай добрага чалавека, якім апраўдваюць добрыя ўчынкі, якія з'яўляюцца дрэннымі па сваёй сутнасці. Напрыклад, дзіця гіне ў выніку няшчаснага выпадку. Маці ставіць сабе ў абавязак дзень і ноч непакоіцца пра сваё другое дзіця і паўсюль яго суправаджае, не ўлічваючы таго, што дзіцяці ўжо 30 гадоў. Ён жа ў мяне адзіны, тлумачыць маці такім душараздзіраючым тонам, што ўсякі, у каго ёсць сэрца, спыняе далейшую размову. Маці радуецца, як дзіця, таму, што яе дзіця — знешне і па паводзінах — выглядае на 15 гадоў.
У падобным выпадку шкадаванне сябе перарастае ў інфантыльную, дзіцячую жыццярадаснасць, якая прыпыняе працэс старэння нават у пажылой маці. Калі ўсе прымаюць яе за сястру ўласнага дзіцяці, яе вочы ззяюць ад шчасця. Прыемна глядзець на такога маладжавага чалавека, але жыць з ім цяжка. Паколькі чалавек, які захапляецца ўласнай знешнасцю, губляе здольнасць глядзець на сябе крытычна, то пры выглядзе падобных «шчасліўчыкаў» навучыцеся вызваляць з сябе такое шчасце.
У працы з людзьмі найбольшай перашкодай з'яўляецца іх перакананне, быццам справа стаіць так, і нічога тут не зробіш. Тое, што адбылося, адносіцца да вобласці фактаў. З фактамі не паспрачаешся. Веданне, што мінулае, гісторыю змяніць немагчыма, укараняецца ў людской свядомасці ў выглядзе догмы, якая без стомы паўтарае адно і тое ж. Ад маці Вы ўвесь час чуеце суровы прысуд бацьку, маўляў, бацька быў дрэнны, і далей ідзе пералік яго правіннасцей. Альбо Вы адчуваеце, што пойдзе выбух, калі пра бацьку скажаце добрае слова, альбо натыкаецеся на сцяну халоднага маўчання, калі асмеліцеся ўзгадаць бацьку. Гэта страшней за ўсё.
Тое, што адбылося — гэта зямны факт, і яго не перарабіць. Маці мае рацыю. Можа, Вы і самі памятаеце, як гэта было. Калі выслухаеце бацьку, то пачуеце ўжо зусім іншую ацэнку аднаго і таго ж здарэння. Як правіла, гэта будзе па-мужчынску суровая самаацэнка. І гэта таксама факт. Абвінавачваць жанчын і шкадаваць сябе здольныя толькі залішне фемінізаваныя мужчыны. Пакуль Вы не вызваліце веданне, што гісторыю змяніць немагчыма, Вы будзеце не ў стане дзейнічаць. Магчыма, што сперажываецеся з-за гэтага так моцна, што станеце непрацаздольным.
Магчыма, падчас непрацаздольнасці Вы раптам зразумееце: я не магу змяніць таго, што было, але затое магу змяніць сваё стаўленне да таго, што адбылося. Я не магу перарабіць сваіх бацькоў, але затое магу змяніць сваё стаўленне да іх. Я не магу перарабіць сябе, але затое магу змяніць сваё стаўленне да сябе.
Для гэтага трэба пачаць працаваць над сабой!!!
Магчыма, Вы ўсведамляеце, што адны і тыя ж падзеі паўтараюцца для таго, каб Вы правялі пераацэнку сваіх меркаванняў. Будзеце пераацэньваць хай нават па тысячы разоў, пакуль не ўсвядоміце ўсю каштоўнасць падзеі, дзякуючы якой Вы спасціглі адну з граняў жыцця. Вы перастаяце шкадаваць сябе з-за таго, што ў Вас такія бацькі. Вы ўдзячны ім за тое, што яны такія — бо ў адваротным выпадку Вы не вырашылі б сваю праблему.
Якое стаўленне да бацькоў, такое стаўленне наогул да ўсяго, але падобнай паралелі праводзіць не прынята. Пакуль Вы жадаеце чагосьці дабіцца альбо нешта змяніць, Вы адчуваеце страх, што нічога ў Вас не атрымаецца. І не атрымліваецца. У Вас усё часцей апускаюцца рукі і льюцца слёзы, а калі хтосьці бярэцца Вас падбадзёрваць і трывожыць, Вы пачынаеце даказваць сваю праўду. У тым, што жыццё спынілася, вінаватыя не Вы, а вінавата перашкода. Вы ж — анёл, які спусціўся з нябёсаў, які жадае толькі добрага, тады як людзі не дазваляюць Вам гэта дабро тварыць. Сваім таптаннем на месцы Вы, у сваю чаргу, становіцеся перашкодай для ўласных дзяцей.
Паглядзіце на людзей, чыя паўсядзённая дзейнасць заключаецца ў тым, каб перашкодзіць навакольным займацца сваімі справамі, каб тыя пранікліся плачэўнасцю іх становішча, і Вы зразумееце ўсю неабходнасць вызвалення свайго бяссілля, гэта значыць шкадавання да сябе. У адваротным выпадку Вы папоўніце шэрагі азлобленых людзей, у якіх няма сіл жыць уласным жыццём, затое з лішкам хапае сіл на тое, каб знішчаць людзей, у якіх жыццё ў парадку. Чаму? Таму што жыццёвая сіла і сіла волі — дзве розныя рэчы. Чым большая сіла волі, тым слабейшая жыццёвая сіла. Не выключана, што Вы знішчаеце ўласных дзяцей.
Не жадаючы ім зла, Вы хочаце перарабіць іх па ўласным густу. А значыць, жадаеце ім зла.
Шкадаванне да сябе з'яўляецца зброяй актыўнага нападу, якога ўсе баяцца, таму што яно агрэсіўна па сваёй сутнасці. Чалавек, які шкадуе сябе, прыдумляе ворага, знішчае яго жыццёвую сілу і становіцца пераможцам. Атрымаўшы перамогу, ён высмоктвае з пераможанага ўсе жыццёвыя сокі, дакладна павук з мухі. Калі Вы ненавідзіце тых, хто шкадуе сябе, значыць, ненавідзіце сваё падаўленае шкадаванне да сябе і, як павук, высмоктваеце з сябе жыццёвыя сокі. Вочы ў Вас могуць быць сухімі, але Вы глядзіце вакол сябе на несправядлівы свет і адчуваеце, што жыццярадаснасць усыхае. Калі сіла волі аказваецца зломленай, Вы абяссільваеце, паколькі даўно знішчылі ў сабе жыццёвую сілу тым, што ўзрошчвалі сілу волі.
Пачніце працаваць над сабой, вызваліце веданне, што бацькоў змяніць немагчыма, і Вы адчуеце палёгку. Вы зноў зможаце засяродзіцца на сваіх справах. Вызваляючы бацькоў, Вы прыходзіце да разумення, што яны не Ваша ўласнасць, якую неабходна змяніць. Вы адчуваеце, што жыццё дае Вам магчымасць выбару: або бацькі, або Вы самі. Вы выбіраеце апошняе і не церпіце пакуты сумлення з-за таго, што не выбралі бацькоў. Вы і не павінны выбіраць іх зноў і зноў. Аднойчы Вы ўжо іх выбралі і тым самым выбралі ўрокі жыцця, якія падлягаюць засваенню. Цяпер трэба толькі пазнаць бацькоў бліжэй. Яны для Вас толькі зямныя настаўнікі, а Вы для іх духоўны настаўнік. Калі іх зямныя павучанні Вамі засвоеныя, то ўсё ў парадку. Калі не, то Вы вучыцеся ў чужых людзей.
Калі Вы перажываеце з-за бацькоў, то ўпадабняецеся добрасумленнаму настаўніку, які прымушае вучняў засвойваць свае духоўныя ўрокі і не разумее, чаму вучні яго ненавідзяць. Альбо чаму яны не жадаюць вучыцца. Вы ведаеце, наколькі карысна тое, чаму Вы жадаеце навучыць, аднак не адчуваеце, што выбралі для гэтага непадыходзячы час, непадыходзячую аўдыторыю і непадыходзячую тэму. Яны не маюць патрэбы ў тым, у чым мае патрэбу дзіця.
Жадаючы бацькам дабра, аднак не пытаючыся іх, ці маюць яны патрэбу ў гэтым дабры, Вы навязваеце ім свае жаданні гэтак жа, як яны навязваюць Вам. Пастарайцеся зразумець сэнс таго становішча, што бацькі — гэта зямное мінулае дзіцяці. Вызваліўшы бацькоў, Вы не пацягнеце іх сілком у сваю духоўную будучыню. Вы ўсвядоміце, што яны народжаныя не для гэтага. Вызваліўшы іх, Вы не дазволіце ім цягнуць Вас назад у іх зямное мінулае. Свабодныя адносіны з'яўляюць сабой любоў.
Калі Вы можаце пахваліцца добрымі бацькамі і шчаслівым дзяцінствам, тады як вочы ў Вас на мокрым месцы, значыць, шчасце Вы разумееце няправільна. Калі Вы з'явіліся на свет і перад Вамі паўстаў выбар паміж сапраўдным і ўяўным дабром, Вы выбралі ўяўнае. Цяпер Вы бездапаможныя. Вы няздольныя ўбачыць наскрозь уяўнае добрае. Значыць, гэта — Ваш жыццёвы ўрок. Любоў успрымаецца Вамі як набыццё дабра, між тым як любіць — значыць проста аддаваць і прымаць тое, што даюць.
Заняпад нашых жыццёвых сіл зводзіцца да шкадавання да сябе з-за таго, што нас не любяць і наша любоў не запатрабавана. Зноў мы вярнуліся акружным шляхам да асноўных стрэсаў. Не будзь страхаў, не было б і шкадавання да сябе. Не будзь страхаў, не было б і пачуцця віны, і мы не здзяйснялі б учынкаў, якія пагаршаюць стрэсы. Тады мы не заблыталіся б ва ўзаемаадносінах з бацькамі і ўсім светам.
Пакуль у чалавека маецца сіла волі, якую ён мабілізуе, каб пераадолець праблемы, яго лічаць моцным. Сіла падабаецца ўсім. Шкадаванне да сябе падрывае сілу волі, пакуль аднойчы не зломіць яе і не атрымае перамогу. Чалавек, які вельмі моцна чагосьці жадаў, ужо нічога больш не жадае. Адна праблема абярнулася мноствам іншых.
Шкадаванне — гэта стрэс, здольны ў адно імгненне пазбавіць чалавека апошняй крупінкі сіл, ды так, што нішто ў свеце не зможа гэтаму няшчаснаму дапамагчы. Не існуе лекаў, здольных ліквідаваць энергію шкадавання да сябе. Шкадаваць можна сябе, шкадаваць можна іншых, шкадаваць можна ўсемагчымыя праявы жыцця. Хто журыцца з нагоды свайго жыцця, у таго няма жыццёвых сіл. Хто журыцца з-за свайго здароўя, у таго няма сіл выздаравець. Хто шкадуе сябе з-за таго, што даводзіцца працаваць, у таго няма сіл для працы. Хто шкадуе бліжняга, у таго няма сіл дапамагчы бліжняму. Хто шкадуе сябе з-за свайго полу, у таго ўзнікаюць парушэнні палавой актыўнасці.
Парушэнні палавога жыцця могуць быць скрытыя — няздольнасць да зачацця, выяўленыя — палавое бяссілле.
Прыкметай скрытага парушэння палавой актыўнасці на фізічным узроўні можа з'яўляцца толькі няздольнасць да зачацця. Гэта можа працягвацца на працягу кароткага часу і перарасці ў парушэнні патэнцыі аж да імпатэнцыі, але можа і працягвацца на працягу ўсяго жыцця і не перарасці ў парушэнні патэнцыі. Праблемы жаночай і мужчынскай патэнцыі прынцыпова аднолькавыя, з той толькі розніцай, што жанчыне ўдаецца іх хаваць, тады як мужчыне не ўдаецца. Гэтага не дазваляе яго анатомія.
Мужчына, які сумуе з-за таго, што незадаволены сабой, страчвае здольнасць да зачацця.
Мужчына, які сумуе з-за таго, што ім незадаволеныя навакольныя, страчвае патэнцыю.
Усеагульны сум з-за ўласнай нікчэмнасці знішчае мужчынскую сексуальнасць у цэлым.
Тое ж у прынцыпе адносіцца і да жанчыны.
Можна выказацца яшчэ дакладней: мужчына, які сумуе з-за сваёй нізкай самаацэнкі, губляе здольнасць да зачацця. Калі ён лічыць, што ніхто не ведае пра яго недахоп, то яго патэнцыя можа быць у парадку. Такі мужчына, хутчэй за ўсё, бывае весялуном з іскрыстай энергіяй, нават жаночым любімцам, які пра сябе лічыць, што ён любіць жанчын, і пры гэтым іх не крыўдзіць. Ён можа быць вельмі крытычна настроены ў адносінах да мужчын, якія робяць жанчынам дзяцей. У старыя часы жонкі такіх мужчын лічыліся «вінаватымі» ў тым, што ў сям'і няма дзяцей. У цяперашні час урачы ставяць мужчыне бязлітасны дыягназ — азааспермія.
Мужчына, які жыве адгэтуль з думамі пра дыягназ, не вылечваецца.
Мужчына, які сумуе з-за таго, што ім незадаволеныя навакольныя, губляе патэнцыю. Чым больш ён стараецца зрабіць усё, каб дагадзіць усім, тым мацней ён бывае пасаромлены, бо дагадзіць усім немагчыма. Ён трагічна рэагуе на жаданні і капрызы жонкі і наогул жанчын, лічачы, што яны адрасаваныя яму асабіста. Яму ніколі не прыходзіць у галаву спытаць у жонкі, што з ёй адбываецца. Добраахвотна прымае ў душу жаночыя праблемы, якія выклікаюць у жанчыны незадаволенасць і вырашыць якія можа толькі сама жанчына. Чым хутчэй мужчына спрабуе вырашыць жаночыя праблемы, тым хутчэй у яго адбываецца заўчаснае семявывяржэнне. Чым менш у яго надзея справіцца са справамі, тым менш надзеі на тое, што ў яго наогул калі-небудзь будзе семявывяржэнне.
Палавыя праблемы, якія ўзнікаюць у жанчын, аналагічныя мужчынскім. Заніжаная самаацэнка гасіць у жанчыны ўнутраны агонь, які прызваны прыцягваць мужчыну і падрыхтоўваць цела жанчыны да палавога акта. Пагаслая страсць не дазваляе жанчыне адтаяць і не дае забрадзіць яе жыццёвым сокам нават у тым выпадку, калі жанчына адлюстроўвае пякучы тэмперамент. Слізістая абалонка перасыхае і пашкоджваецца падчас палавога акта. Чым адчайней жанчына жадае даказаць сваю выключнасць, тым менш мужчын ёй падыходзіць і тым хутчэй наспявае навамодная алергія — алергія на мужчынскую сперму.
Сучасны мужчына пакутуе ад заніжанай самаацэнкі. Сучасная жанчына пакутуе ад завышанай самаацэнкі. У выніку гэтага ў абодвух адбываюцца збоі і ў палавым жыцці.
У жанчыны, якая журыцца з нагоды таго, што нікуды не годзіцца як жанчына, развіваецца фрыгіднасць.
У мужчыны, які шкадуе сябе з-за таго, што ён нікчэмны мужчына, развіваецца імпатэнцыя.
Калі жанчына шкадуе жанчын з-за таго, што ім даводзіцца цяжарнець, у яе няма сіл зацяжарыць. Калі яна шкадуе жанчын з-за таго, што ім даводзіцца выношваць плод, у яе няма сіл для выношвання плода, і цяжарнасць перапыняецца. Калі жанчына шкадуе сябе з-за таго, што даводзіцца нараджаць, у яе няма сіл для родаў. У яе адбываецца аслабленне радавой дзейнасці. За яе гэтую працу даводзіцца рабіць медыцыне. Прыбягне ці медыцына да лекаў, якія стымулююць радавую дзейнасць, альбо да скальпеля для кесарава сячэння, вынік адзін — заняпад жыццёвых сіл. Якім чынам гэта паўплывае на жыццё дзіцяці, высветліцца пазней.
Чалавек — перш за ўсё чалавек, а ўжо потым жанчына або мужчына. Як людзі мы ўсе роўныя. Як людзі мы ўяўляем сабой духоўнае адзінства, якое складаецца з жаночай і мужчынскай энергій. Калі мы не ўмеем быць людзьмі, то як жанчына або мужчына мы толькі палавінкі, і наша падсвядомасць, або душа, імкнецца набыць цэласнасць шляхам уз'яднання з супрацьлеглым полам. Перабольшванне або прымяншэнне палавой ролі звязана са пакутамі. Жанчыны любяць пагаварыць пра свае праблемы і могуць гаварыць пра іх бясконца. Мужчыны, наадварот, не любяць, паколькі ад гэтага мужчына робіцца слабым. Мужчынскі гонар не дазваляе хваліцца сваёй слабасцю. Таксама і жанчына, якой даводзіцца разлічваць толькі на сябе, не можа дазволіць сабе такой раскошы. Гэта не азначае, што ў такой жанчыны няма шкадавання да сябе. На шкадаванне толькі накладзена забарона.
Калі мужчына пачынае шкадаваць сябе з-за таго, што ў яго няма галавы на плячах, яго галава перастае саабражаць. Перастае ўспрымаць інфармацыю, якую падносіць жыццё, альбо не ўжывае яе на практыцы. Калі мужчына шкадуе сябе, паколькі няздольны гаспадарыць, то ў яго няма сіл выправіць сваё матэрыяльнае становішча. Калі мужчына не ў стане ні мысліць, ні гаспадарыць, ён пачынае шкадаваць сябе з-за таго, што мужчына ён нікчэмны. З гэтага пачынаецца развіццё імпатэнцыі.
Супраць гэтай хваробы няма іншага лякарства, як пазбаўленне ад шкадавання да сябе.
Імпатэнцыя наступае хутка і хутка праходзіць. У сваіх лекцыях я ў жартаўлівай форме раю жанчынам, маўляў, калі жадаеце па якіх заўгодна карыслівых меркаваннях ператварыць мужа ў імпатэнта, пачніце яго шкадаваць. Чым сур'ёзней за гэта возьмецеся, тым хутчэй дасягнеце жаданага. Спачатку пахныкайце ды пабурчыце і, калі ўбачыце, што муж раскіс, пачніце яго шкадаваць і касцярыць усіх, хто ўскладняе яму жыццё. Калі мужчына бачыць, што яго любімая жонка не разумее сваіх памылак, у яго ўзрастае адчуванне бездапаможнасці і шкадаванне да сябе.
Да мяне звяртаецца нямала жанчын, якія паследавалі майму савету, са скаргай на тое, што яны так і зрабілі. Я магу іх суцешыць, так як імпатэнцыя параўнальна лёгка паддаецца лячэнню. Хто гатовы выпраўляць свае памылкі, той іх выпраўляе.
Калі мужчыну, які спадзяецца ўсім сэрцам на прабачэнне, хоць раз адштурхнуць, ён можа зрабіць для сябе выснову на ўсё астатняе жыццё. Зразумела, гэта яго праблема. Аднак і праблема жонкі. Усё ж сэкс — справа абаюдная. Пакаранне ў выглядзе адмовы ўдзельнічаць у сэксе — добра вядомы жаночы спосаб мацней параніць.
Калі мужчына хоча жанчыну, а тая яго не хоча, у мужчыны ўзнікае імпатэнцыя. Калі Вы лічыце, што ў адваротным выпадку ў жанчыны ўзнікае фрыгіднасць, то Вы памыляецеся. Калі жанчына хоча мужчыну, а той яе не хоча, у жанчыны павышаецца сексуальнасць. Яна робіць усё, каб атрымаць мужчыну. Калі мужчына авалодвае жанчынай фізічна, то жанчына авалодвае мужчынам, уварваўшыся ў яго пачуцці. Кружыць яму галаву, і вось ён ужо на кручку. Што за гэтым будзе, пакуль не будзем абмяркоўваць.
Чым агрэсіўней мужчына, то бок чым менш ён лічыцца з жаданнямі жанчыны, тым ён сексуальней і тым фрыгідней жанчына. Каб адпужаць ад сябе мужчыну, жанчына закрываецца ў сабе. У выніку яна адпужвае ад сябе толькі мужчынскія пачуцці, але не цела. Мужчына ж, каб абараніць свае пачуцці, пачынае выкарыстоўваць толькі цела жанчыны. Яе пачуцці яму абыякавыя. Чым больш слёз пралівае жанчына, то бок чым больш яна падрывае ўласныя сілы, тым мацней азлабляецца муж. Жонка, якая глытае слёзы, і муж, які ўзграмаздзіўся на яе і сярдзіта робіць сваю справу — з'ява вельмі звычайная. Такі мужчына займаецца сэксам з лютай злосцю. Калі ў яго ўзнікае імпатэнцыя, то ў паважным узросце, раптоўна і беззваротна. Паколькі такія мужчыны ацэньваюць сябе па сваёй сексуальнасці, то пры ўзнікненні імпатэнцыі яму толькі і застаецца, што расхаджваць са злым выглядам.
Веданне, што я хачу яго або ён хоча мяне, распальвае страсць.
Веданне, што я не хачу яго або ён не хоча мяне, заглушае страсць.
Чым мужчына станоўчы, іншымі словамі, чым больш ён лічыцца з жаданнямі жанчыны, тым яна халадней. Жанчына жадае, каб мужчына ў меру яе любіў, у меру з ёй забаўляўся і ў меру ёй авалодваў. Прычым «у меру» азначае «адпаведна настроям жанчыны». Паколькі добрага мужчыны, здольнага адгадваць жаночы настрой, не існуе ў прыродзе і паколькі дабрыня і шкадаванне да сябе ходзяць рука аб руку, то ў такога мужчыны патэнцыя пачынае паціху зніжацца яшчэ ў маладосці і, магчыма, прападае ў вельмі раннім узросце. Чым мужчына дабрэйшы, тым раней у яго развіваецца імпатэнцыя.
Кожны нармальны мужчына можа вызначыць, чаму жанчына адмаўляе яму ў сэксе — ці то з-за таго, што ёй нездаровіцца, ці то з-за таго, каб пакараць мужчыну. Гэта пакаранне ўспрымаецца асабліва прыніжальным, калі муж яшчэ не паспеў задаволіць усе матэрыяльныя жаданні жонкі. Жонка апраўдвае сябе тым, што не жадае займацца сэксам з п'яным мужам, ад чаго ў яе ўмацоўваецца самаўпэўненасць, і яна наогул не задумваецца пра тое, чаму муж-цвярозы ператварыўся ў алкаголіка. Дзіцем ён жа не піў.
Калі муж, прыклаўшыся да чаркі для храбрасці, усё ж вырашаецца падлезці да жонкі ў пасцелі, то іранічныя, наўмысна жаласлівыя каментары жонкі дзейнічаюць на яго, нібы вядро халоднай вады, і неўзабаве настае дзень, калі мужчына перастае падлазіць да жонкі. Узнікла імпатэнцыя. Калі жанчыне становіцца пра гэта вядома, яна ўжо не адчувае радасці з-за таго, што муж не дамагаецца блізкасці, а адчувае прыкрасць. Сваё паражэнне яна пераносіць, моўчкі сціснуўшы зубы. Падазрэнне мужчыны, быццам яго не хочуць такім, які ён ёсць, змяняецца ўпэўненасцю. Ён чакае толькі, калі яму пакажуць на дзверы. Надзея, што ў ім маюць патрэбу як у работніку, прымушае яго працаваць днём і ноччу. Роспач з-за таго, што як у чалавеку ў ім не маюць патрэбы, вымушае хапацца за бутэльку.
Мужчына, які жадае быць суперменам, адмаўляецца прызнаваць, што жонка іграе якую-небудзь ролю ў яго палавой функцыі. Разважлівая жонка не будзе даказваць свой станоўчы ўплыў. Яна проста выправіць сваю памылку і будзе радавацца, калі гэта атрымаецца.
Чалавек мае патрэбу не ў шкадаванні, а ў спачуванні. На жаль, паміж гэтымі паняццямі не праводзяць адрознення. І ўжо тым больш не задумваюцца над тым, што добрае — гэта дрэнна, а дрэннае — добра, і не разумеюць, што гэта значыць. Усё, што чалавек называе асабліва добрым, на справе з'яўляецца асабліва дрэнным. І наадварот, усё, што вельмі дрэнна, на самай справе вельмі добра. Мы ўсведамляем гэта, калі ў нас хапае цярпення гэтае дрэннае перажыць. Звычайна ж гэтага цярпення не хапае.
Пры разрастанні стрэсу мяняецца яго якасць, і тады стрэс называюць іншым імем. Празмернае шкадаванне таксама мае іншую назву. Яно імянуецца празмернай ветлівасцю, якая з'яўляецца па сваім уздзеянні найбольш каварным відам шкадавання. Да яе звяртаюцца, калі жадаюць пазбавіць чалавека нейкай здольнасці, і асечак не бывае. Нават калі на твары чалавека нічога не адлюстроўваецца. Напрыклад, іранізаванне ў ключы павышанай ветлівасці над палавымі здольнасцямі бліжняга ператварае яго сексуальную функцыю ў круглы нуль.
Каму павышаная ветлівасць да душы, той сам не заўважае, як яго дэмаралізуюць і затым выкарыстоўваюць у сваіх інтарэсах. Ні для каго не сакрэт, што юныя дзяўчаты, якія сумуюць па каханні, становяцца ахвярамі шматвопытных данжуанаў. Хоць маці запалохваннем ды пагрозамі як быццам асвятліла дачку ў дадзеным пытанні, аднак тым ахвотней дачка трапляецца на кручок. Маці старанна рознымі абяцаннямі ўтрымаць дачку каля сябе, але варта той вырвацца з дому, як яна тут жа трапляе на кручок данжуану. Хто вінаваты?
З пункту гледжання дачкі, віна ляжыць на маці, паколькі тая не навучыла яе жыццю. Маці не здольныя навучыць чаму-небудзь дзяцей, так як больш за ўсё прагнуць павышаных ветлівасцяў. Яны лічаць гэта каханнем. Калі муж добры, яны ўжываюць тую ж тактыку ў дачыненні да мужчын і не разумеюць, чаму пры ўсёй блізкасці іх намераў атрымліваецца горш няма куды. Так жанчыны змешваюць сексуальны ўціск з зваблівасцю, а потым самі ж і расхлёбваюць. Сексуальны ўціск прымаецца за зваблівасць, а зваблівасць — за сексуальны ўціск. У выніку далёкая ад рэальнага жыцця жанчына застаецца ні з чым.
Уплыў жанчыны на сексуальнасць мужчыны — рэч відавочная. Калі жанчына жадае, каб мужчына быў мужчынам, асобай, чыё слова мае вагу і ў кім можна знайсці падтрымку, то яна будзе пратэставаць супраць мужчыны, калі той жадае ёй падабацца. Добры муж, які ва ўсім жадае дагадзіць жонцы, неўзабаве пачынае адчуваць, што жонка яго не хоча. На справе ж жонка не хоча, каб муж адхіляў уласныя патрэбы, падаўляючы іх. Тым самым жонка стараецца зрабіць з мужа такога мужчыну, якога не зачапілі б нічые жаданні.
Мужчына, які падаўляе свае сексуальныя жаданні, становіцца агрэсіўным. Ён змярцвіў у сабе чалавека.
Мужчына, які падаўляе свае сексуальныя патрэбы, становіцца імпатэнтам. Ён змярцвіў у сабе мужчыну.
Адначасовае падаўленне і таго, і другога, што адбываецца часцей за ўсё, ператварае мужчыну ў агрэсіўнага імпатэнта.
Чалавек можа без цяжкасці падаўляць свае патрэбы, але супраць жаданняў не пойдзеш. Яны валадараць над ім, і, калі ён спрабуе валадарыць над імі, яны пачынаюць самавольнічаць. Жаданне жанчыны зрабіць з мужчыны асобу асуджана на няўдачу, так як гэта тое ж самае, што добрага мужчыну зрабіць дрэнным. Жаданне мужчыны быць добрым аказваецца мацнейшым і адольвае верх. Калі жонка баіцца агрэсіўнага мужа і адначасова баіцца палавога жыцця, то яна можа радавацца няшчасцю мужа. Такая жонка дамагаецца свайго і не здольная зразумець, чаму муж прыгнечаны і знерваваны.
Мужчына, расчараваны ў жанчынах, можа абыходзіцца без палавога жыцця і быць цалкам задаволены. Калі той жа мужчына вымушаны абыходзіцца без палавога жыцця ў сілу імпатэнцыі, ён можа быць суцэльным клубком нерваў, незадаволены ўсімі і ўсім. Веданне, што я ніякі не мужчына, пазбаўляе душэўнага спакою. Таму трэба паклапаціцца аб тым, каб вызваліць шкадаванне да сябе раней, чым праблема пра сябе заявіць.
У залежнасці ад асаблівасцяў шкадавання да сябе адбываецца падзенне жыццядзейнасці якой заўгодна тканкі або органа, аднак з іх цяжэй за ўсё лячыць імпатэнцыю, так як людзі саромеюцца гаварыць на гэтую тэму. Ім перашкаджае пачуццё сораму. Прычым сораму найвялікшага.
Па меры ўзрастання шкадаванне да сябе становіцца падобным на ўсё больш цяжкі і запаволены рух па замкнёным крузе. Чалавек можа шкадаваць сябе да смерці, яго сілы могуць вычарпацца, нібы ў паміраючага, але гэта не смерць. Шкадаванне да сябе няздольна паразіць які-небудзь орган так сур'ёзна, каб гэта паслужыла прычынай смерці.
Рух спыняецца цалкам толькі з-за пачуцця сораму. Мужчына можа гадамі, займаючыся сексам, знаходзіцца ў напружанні, але кожны раз, калі здараецца зблытацца перад жанчынай, праблема ўсплывае наверх, і яму зноў становіцца сорамна. Кожны раз нейкая частка сексуальнай энергіі застойваецца, павялічваючы аб'ём ужо наяўнай застаялай энергіі. У наступны раз палавы акт, магчыма, і атрымаецца, але гэта яшчэ не нагода забыць пра папярэднюю асечку. Страх апаганіцца перад жонкай можа пераследаваць мужчыну гадамі, ад чаго ён знаходзіцца ў напружанні, нібы нацягнутая струна.
Страх апаганіцца — гэта яшчэ не сорам. Гэта — страх. Пакуль пра яго ніхто не ведае, ён застаецца страхам. Як толькі пра яго даведаецца нехта, хто здаецца лепшым за цябе, адразу становіцца сорамна. Таму людзі і хаваюць адчайна свае ўразлівыя месцы. Для таго, хто хавае пачуццё сораму, выкліканае непаладкамі ў палавой сферы, характэрна пахваленне сваёй сексуальнасцю або пазнаннямі ў галіне сексу. Гэта з'яўляецца сігналам небяспекі, які кажа пра тое, што з сексуальнасцю нешта не ў парадку. Жадаючы схаваць няўпэўненасць у сваіх палавых якасцях і сцвердзіць сябе як мужчыну, чалавек прымаецца трэніраваць сваё цела так, што яно становіцца эталонам сексапільнасці, аднак час пакажа, ёсць ад гэтага толк ці не. Доўга можна падманваць іншых, але не сябе.
У гэтай справе бацькоў павінен насцярожваць нездаровы інтарэс сына да жанчын і сексу. Інтарэс гэты праяўляецца ў набыцці літаратуры, звязанай з эротыкай, парнаграфіяй і сексуальнымі скажэннямі, дзякуючы чаму лёгка праслыць сярод равеснікаў бывалым чалавекам. Пратэст супраць падобнага сексу з боку людзей дабрачынных — не што іншае, як падсвядомае адчуванне праблемы і спроба спыніць дэградацыю. Як вядома, забаронамі нічога не даб'ешся, паколькі дзіця, пазбаўленае прыкладу кахання ў бацькоўскім доме, не прыме яго ад старонніх людзей. Яму падавай вострыя адчуванні, каб распаляць сваю сексуальнасць.
Бацькі, якія павінны былі б падрыхтаваць сыноў да мужчынскага жыцця, знаходзяць справы важнейшыя, альбо бацька ў сям'і наогул адсутнічае. Маці ж, якая не здолела ўтрымаць мужа ў сям'і сваім каханнем, горш за смерць баіцца загаворваць з сынам пра жанчын. Размова маці пра сябе і жаночыя пачуцці прывіла б сыну пазітыўны інтарэс да процілеглага полу, неабходны для таго, каб даведацца пра жыццё нешта такое, што спатрэбіцца самому. Сын даведаўся б пра духоўнае каханне і стаў бы праяўляць да яго цікавасць, таму што кожнаму мужчыне падсвядома вядома, што жанчына мае патрэбу ў першую чаргу ў духоўным каханні. Як і сам мужчына. Такі сын ціхенька кумекаў бы пра сябе, што да чаго, і ўжываў бы свае веды да часу і да месца.
Калі жанчына ставіцца спачувальна да праяў імпатэнцыі мужа, то яна ўсведамляе прычыну, і пачуццё сораму ў яе не ўзмацняецца. На жаль, большасць жанчын прымаецца шкадаваць мужоў. Калі жанчына шкадуе словамі і ўчынкамі, муж можа разазліцца і прыкрыкнуць, маўляў, лепш бы ты мяне вылаяла. Сварка з выплёскваннем адмоўных эмоцый павысіла б мужчынскую патэнцыю. Аднак шлюбная пара, якая жыве ў імя аднадушнасці, памоўквае і робіць выгляд, што нічога не адбываецца, спадзеючыся пры гэтым, што праблема вырашыцца сама сабой. Праблемы ж для таго і існуюць, каб іх вырашаць. Калі праблема датычыцца аднаго чалавека, вырашыць яе можна ў адзіноце, а калі праблема датычыцца дваіх, вырашаць яе трэба ўдваіх. Звычайна гэта робяць проста наадварот патрэбе.
Добрая, інтэлігентная жанчына не ўпускае выпадку пашкадаваць. Калі яна робіць гэта моўчкі, не здагадваючыся пра тое, што тым самым узгадоўвае ўласную шкадаванне да сябе, то, дасягнуўшы крытычнай адзнакі, шкадаванне выплёскваецца вонкі. Патанаючая ў слязах жанчына рыдае на грудзях у мужа, у якога сваіх бед з лішкам, выкачваючы з яго рэшткі жыццёвай сілы. «Я дрэнная, некрасівая, нікчэмная, я табе не падабаюся, я цябе не вартая!— прычытае яна і дастае галоўныя козыры. — Я ніколі табе не падабалася. Ты мяне ніколі не кахаў. Такая жонка табе не патрэбна!» — а там, глядзіш, яны ўжо абодва плачуць, паколькі ні адзін з іх не ўмее адпусціць шкадаванне да сябе.
Ад гэтага ўзмацняюцца жаночая фрыгіднасць і мужчынская імпатэнцыя. Паколькі звычайна мужчына з патэнцыйнай імпатэнцыяй знаходзіць сабе фрыгідную жонку, якая не прызнаецца ў сваёй праблеме нават сабе, падобныя драмы здараюцца на кожным кроку. Муж можа лезці са скуры вон, аднак ён не ў сілах дапамагчы жонцы, якая церпіць пакуты ад уласнай непаўнацэннасці. Надзея набыць паўнацэннае шчасце з дадзеным мужам растае з гадамі, змяняючыся ажэсточанымі папрокамі. У выпадку сексуальных праблем гэта спараджае не толькі пачуццё сораму, але і безвыходнасць.
Безвыходнасць звязана з паспешнасцю. Чалавек, які прытрымліваецца прынцыпу «цішэй едзеш — далей будзеш», займаецца сваімі справамі і верыць свайму пачуццю, якое кажа, што вынік не адразу праявіцца, толькі па сканчэнні гадоў. Хто верыць у рэінкарнацыю, той адчувае, ведае, спадзяецца, што вынік скажацца калі не ў цяперашнім, то ў наступным жыцці. Чым мацней чалавек спяшаецца, тым мацней яго безвыходнасць, калі вынік не атрымліваецца адразу. Магчыма, ён і ведае, што з такой хуткасцю нічога не робіцца, аднак працягвае імкнуцца.
Асабліва маланкава, на думку хворых, павінна адбывацца аднаўленне здароўя, а таму яны чакаюць цудаў. Ну а таго, што цуды збываюцца дзякуючы шчырай веры пакутнага, людзі не ведаюць і ведаць не жадаюць. Усякае расчараванне, якое дадае кроплю ў чашу безвыходнасці, падштурхоўвае чалавека на крок бліжэй да пераканання, што падобнае жыццё не мае сэнсу. Узнікае адчуванне безвыходнасці. Безвыходнасць — гэта няздольнасць знайсці ў розуме выхад з бедственнай сітуацыі.
Шкадаванне да сябе вынішчае жыццёвую сілу.
Сорам замацоўвае панесеную страту.
Безвыходнасць — камень на шыі патанаючага.
Рудзігер Дальке і Торвальд Дэтлефсен у сваёй кнізе «Хвароба як шлях. Значэнне і прызначэнне хвароб» пішуць пра магчымыя псіхасаматычныя і метафізічныя прычыны імпатэнцыі і аднаўлення патэнцыі:
За імпатэнцыяй хаваецца боязь уласнага мужчынскага пачатку, боязь агрэсіі. Мужчына баіцца таго, што яго член павінен знаходзіцца ў напружанні. Імпатэнцыя - гэта яшчэ і страх перад жаноцкасцю. Жанчына ўспрымаецца як пагроза, жаноцкасць здольная паглынуць. Жаночы пачатак уяўляецца ў вобразе паглынаючай прамаці або ведзьмы. Мужчына баіцца трапіць у «пячору ведзьмаў». У гэтым праяўляецца слабая ідэнтыфікацыя свайго мужчынскага пачатку з атрыбутамі ўлады і агрэсіі. Імпатэнт больш суадносіць сябе з пасіўным полюсам, яму неўсвядомлена падабаецца роля падпарадкоўваючагася. Ён баіцца дзеянняў. Але калі ён паспрабуе вярнуць патэнцыю сілай уласнага жадання і волі, то трапіць у замкнёнае кола, пра якое мы казалі. Чым больш намаганне, тым слабей эрэкцыя. Імпатэнцыя - гэта нагода задумацца пра сваё стаўленне да такіх паняццяў, як улада, магутнасць і агрэсія. Пры гэтым варта прааналізаваць і ўласныя страхі.
Сяргей М. Лазараў у сваіх кнігах «Дыягностыка кармы» (кнігі 1-12) і «Чалавек будучыні» піша пра тое, што асноўнай прычынай абсалютна ўсіх хвароб, з'яўляецца дэфіцыт, недахоп або нават адсутнасць кахання ў душы чалавека. Калі чалавек ставіць нешта вышэй за каханне да Бога (а Бог, як гаворыцца ў Бібліі, ёсць Каханне), то ён замест набыцця боскага кахання імкнецца да чагосьці іншага. Да таго, што (памылкова) лічыць больш важным у жыцці: грошы, слава, багацце, улада, задавальненні, секс, адносіны, здольнасці, парадак, мараль, веды і шмат-шмат іншых матэрыяльных і духоўных каштоўнасцей… Але гэта ўсё не мэта, а толькі сродкі для набыцця боскага (сапраўднага) кахання, кахання да Бога, кахання, як у Бога. А туды, дзе няма (сапраўднага) кахання ў душы, як зваротная сувязь ад Сусвету, прыходзяць хваробы, праблемы і іншыя непрыемнасці. Гэта патрэбна для таго, каб чалавек задумаўся, усвядоміў, што не туды ідзе, думае, кажа і робіць нешта не так і пачаў выпраўляцца, стаў на правільны Шлях! Ёсць мноства нюансаў, як праяўляецца хвароба ў нашым арганізме. Падрабязней пра гэтую практычную канцэпцыю можна даведацца з кніг, семінараў і відэа-семінараў Сяргея Мікалаевіча Лазарава.
Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын праблем і хвароб яечнікаў працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. Працяг будзе!
© Андрэй ЖАЛЕВІЧ
www.zhalevich.com
Выкарыстаныя крыніцы
- Андрэй Жалевіч. СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
- Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
- Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
- Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
- Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
- Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
- Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
- Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
- Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции. - CПб.: Питер, 2009 г.
- Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
- Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
- Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.
- Рудигер Дальке. Болезнь как путь. Значение и предназначение болезней. - CПб.: ИГ "Весь", 2004 г.
і іншыя крыніцы па псіхасаматыцы і па Светаразуменню
