Impotencja. Psychosomatyka i metafizyka impotencji
MOWA : Język polski | Свята-Мова | Русский язык
Czy masz problemy z potencją? Rozważmy metafizyczne (subtelne, mentalne, emocjonalne, psychosomatyczne, podświadome, głębokie) przyczyny chorób jąder.
Oto co piszą na ten temat światowej sławy eksperci w tej dziedzinie i autorzy książek na ten temat.
Liz Burbo w swojej książce "Twoje ciało mówi 'Kochaj siebie!'" pisze o możliwych psychosomatycznych i metafizycznych przyczynach impotencji i przywrócenia potencji:
Impotencja - powszechne zaburzenie funkcji seksualnych u mężczyzn, przy którym erekcja słabnie do tego stopnia, że stosunek seksualny staje się niemożliwy.
Blokada emocjonalna. Każdy mężczyzna przynajmniej raz w swoim życiu odczuł, czym jest impotencja; mechanizm erekcji jest bardzo złożony i delikatny, dlatego nie ma nic dziwnego w tym, że od czasu do czasu się psuje. W impotencji nie ma nic tragicznego, ani śmiesznego. Wszystko, co trzeba zrobić, to ustalić, w jakiej konkretnej sytuacji się ona pojawia. Powtarzające się niepowodzenia z jakąś jedną kobietą mogą być wyjaśnione tym, że mężczyzna zaczął podświadomie postrzegać tę kobietę jako matkę lub że jego miłość do tej kobiety stała się bardziej wzniosła i nie chce jej kalać cielesnymi pragnieniami. Możliwe również, że mężczyzna chce za coś ukarać swoją partnerkę i nieświadomie wybiera taki sposób.
Blokada mentalna. Bezsilność w sferze seksualnej mówi o tym, że czujesz się bezsilny w jakiejś sytuacji, w innej sferze swojego życia, i to uczucie ci szkodzi. Ludzie często czują się bezsilni, ponieważ zbyt bardzo martwią się o kogoś innego. W takim przypadku należy dać innej osobie możliwość samodzielnego rozwiązania swoich problemów.
Jeśli impotencja jest spowodowana jakimś nieudanym doświadczeniem seksualnym, nie powinieneś już wierzyć w to, że ta porażka będzie się powtarzać wciąż i wciąż. Jak tylko przestaniesz w to wierzyć, problem zniknie.
Jeśli używasz impotencji, żeby ukarać za coś swoją partnerkę, wiedz, że karzesz samego siebie, ponieważ blokując swoje potrzeby fizyczne, blokujesz również swoją energię twórczą. Postępując tak, karmisz tylko swoje ego, a nie relację z partnerką.
Powyższe wyjaśnienie w równym stopniu odnosi się do niezdolności do ejakulacji. Zobacz także artykuł PENIS (PROBLEMY).
Blokada duchowa polega na tym samym, co w przypadku ROPNIA:
Aby zrozumieć blokadę duchową, która przeszkadza w zaspokojeniu ważnej potrzeby twojego prawdziwego Ja, zadaj sobie pytania zawarte na końcu tej książki. Odpowiedzi na te pytania pozwolą ci dokładniej określić prawdziwą przyczynę twojego problemu fizycznego.
Bodo Baginski i Shalila Sharamon w swojej książce "'Reiki' - uniwersalna energia życiowa" piszą o subtelnych / metafizycznych przyczynach impotencji i przywrócenia potencji:
Problem seksualny z potencją u mężczyzny zawsze jest związany ze strachem przed pozostawieniem czegoś, strachem przed utratą kontroli lub strachem przed czymś wypartym do podświadomości. W tym przypadku energia niezbędna do wytrysku jest świadomie zatrzymywana przez mózg zamiast być skierowana tam, gdzie powinna być w tym momencie. Często w tle obecny jest nacisk seksualny lub napięcie, poczucie winy lub chęć zrobienia na złość w stosunku do byłego partnera. I wtedy nic nie wychodzi. - Jeśli zrozumiesz wszystkie te powiązania, dowiesz się, że musisz głębiej zanurzyć się we własne uczucia. Seksu nie można regulować rozumem. Oddaj cząstkę swojego wewnętrznego "ja", twoją prawdziwą miłość, lub pozwól wszystkiemu dziać się samemu. Jeśli wyłączysz swój intelekt, to siła uczucia i radość energii seksualnej będą wyrażać się z niezwykłą łatwością.
Walerij W. Sinielnikow w swojej książce "Pokochaj swoją chorobę" pisze o możliwych psychosomatycznych i metafizycznych przyczynach impotencji i przywrócenia potencji:
Nacisk seksualny, strach, napięcie, poczucie winy na tle seksualnym prowadzą do osłabienia potencji lub nawet do jej całkowitego zaniku.
Oto siedzi u mnie na konsultacji mężczyzna i zawstydzony opowiada:
— Doktorze, wie pan, z żoną wszystko mi się świetnie udaje. Ale niedawno poznałem pewną kobietę. Zaprosiła mnie do siebie do domu. No, posiedzieliśmy, trochę wypiliśmy, a kiedy doszło do łóżka, penis nie chciał wstać. Cokolwiek robiłem, nic nie wychodziło. Oczywiście, wymówiłem się zmęczeniem, żeby się nie skompromitować. Potem poszedłem do jednej babki. Powiedziała, że mi "zrobiono". I że najprawdopodobniej żona mnie przywiązała.
— Żona nie ma z tym nic wspólnego — powiedziałem. — Proszę powiedzieć, czy miał pan poczucie winy, kiedy szedł pan do tej kobiety? — Oczywiście, jeszcze jakie — odpowiedział. — Nie tylko odczuwałem poczucie winy, ale jeszcze się bałem, żeby żona się o tym nie dowiedziała. Przecież ta kobieta mieszka w sąsiedniej klatce.
— Oto pana wina i strach doprowadziły do tego, że penis nie chciał wstać. Nie słuchał pana, ratując pana w ten sposób. Okazał się o wiele mądrzejszy od pana.
— To co wychodzi — oczy mężczyzny zaświeciły — jeśli będę mógł pozbyć się poczucia winy i strachu, to wszystko mi się uda z tą kobietą?
— A zamierza pan się rozwodzić? — zapytałem go.
— Nie, no co pan. Mam wspaniałą rodzinę. Dwoje dzieci. Z żoną zawsze mieliśmy wspaniałe relacje. Po prostu ostatnio często się kłócimy. No i zachciało się, jak to się mówi, "oderwać" na boku. — Ale przecież pana podświadomość, wywołując impotencję, dbała o zachowanie rodziny i chciała, żeby pan zmienił relacje ze swoją żoną. Przecież sam pan powiedział, że z żoną wszystko się panu świetnie udaje. Może zanim pobiegnie pan do innej kobiety, da jej nadzieję i będzie się starał uzyskać od niej to, czego ostatnio nie może pan otrzymać od żony, lepiej rozejrzeć się w sobie i w swoich relacjach z żoną. Może lepiej wsłuchać się w swój penis, a dokładniej, w samego siebie i dokonać właściwego wyboru? Nie trzeba przekraczać samego siebie. Bo potem będzie tylko gorzej. Nie mogę panu czegoś zabraniać ani doradzać. Nie mam prawa. Teraz zna pan przyczyny i wybór należy do pana.
— Myślę, że ma pan rację — zgadza się mężczyzna. — Najpierw trzeba rozejrzeć się w sobie.
Rozgoryczenie wobec partnera seksualnego, a także dawna złość, nienawiść i urazy wobec kobiet mocno osłabiają potencję.
Przyszedł do mnie na konsultację 56-letni mężczyzna i zaczął opowiadać, jąkając się:
— Doktorze, mam taki problem.
— Jaki problem? — pytam go.
— Ostatnio nie wychodzi mi z kobietami.
— Co nie wychodzi? — pytam. — Ma pan słabą erekcję, czy szybki wytrysk, czy coś innego?
— To, co pan nazwał jako pierwsze — słaba erekcja. Rozumie pan, rok temu rozwiodłem się z żoną. I poznałem jedną kobietę. Ona tak dobrze się do mnie odnosi, jest dobra, uważna, czuła. Ale jak tylko dochodzi do łóżka - nic nie wychodzi. Ona oczywiście mnie uspokaja, że, mówi, i tak jest jej ze mną dobrze, ale ja czuję się niepełnowartościowy. Chodziłem do seksuologa. On mi tam coś stymulował jakimś urządzeniem, ale nic nie pomogło. Mówię mu, że nie trzeba mi leczyć penisa, czuję, że przyczyna jest gdzieś w głowie lub w duszy. A on się śmieje i mówi, że wszystko minie. Potem zacząłem brać "Johimbinę" — to takie tabletki. Po nich w ogóle przestał mi się ruszać.
— Więc czuje pan, że przyczyna słabości płciowej jest gdzieś w panu wewnątrz, w duszy? — pytam go.
— No, w duszy czy w głowie, nie wiem. Ale gdzieś wewnątrz — to na pewno.
— To zwróćmy się do wnętrza i wyjaśnijmy przyczyny. Jest pan gotowy?
— Tak, oczywiście, doktorze. Przecież chcę dla siebie tylko dobrego.
Po tym nawiązaliśmy kontakt z podświadomością i wyjaśniliśmy przyczyny. Dziesięć lat temu ożenił się po raz drugi z kobietą z dzieckiem. Z pierwszego małżeństwa miał już dorosłego syna. Szczególnej miłości i ciepła z tą kobietą nie było. Był zamożny i, jak mówił, raczej ona wyszła za niego za mąż z wyrachowania. Wtedy też zaczął budować nowy duży dom. Rok temu skończył budowę domu i przepisał go na swoją żonę. Po tym ona wyrzuciła go z tego domu i złożyła pozew o rozwód. Otóż przyczyną słabości płciowej jest jego negatywny stosunek do tej sytuacji i do byłej żony.
— W tamtych dniach dosłownie szalałem ze złości i urazy — przyznał mi się. — Chciałem nawet spalić i ten dom, i ją razem z domem. Przekląłem wtedy nie tylko tę kobietę, ale i wszystkie kobiety na świecie.
— Czy nadal ma pan negatywne myśli wobec byłej żony?
— Nienawidzę jej.
— I z takim nastawieniem w duszy wobec kobiet chce pan, żeby panu stawał penis?
— Ale przecież ta kobieta, którą poznałem, jest zupełnie inna. I dom ma, i niczego ode mnie nie chce.
— Tak, ale w duszy ma pan nagromadzoną urazę, złość, nienawiść i nawet przekleństwo. I to rozciąga się nie tylko na byłą żonę, ale i na wszystkie kobiety w pana świecie.
— To co mam robić? — pyta mnie mężczyzna.
— Przede wszystkim wybaczyć!
— Ciężko będzie, ale spróbuję.
— Tylko spróbuje pan?
— Nie, zrobię to.
— Musi pan wybaczyć byłej żonie, poprosić o wybaczenie Boga, Wszechświat za te agresywne myśli, przekleństwo, które pan jej wysyłał. Po tym podziękuje jej pan, pobłogosławi i życzy wszystkiego dobrego. I im szybciej to zrobicie, tym szybciej wszystko u was zacznie działać.
Tydzień później przyszedł do mnie i poinformował, że jego stan poprawił się o osiemdziesiąt procent.
— Zrobiłem wszystko, jak mi pan kazał.
— Kontynuuj dalej uwalnianie się od negatywnych myśli i gromadzenie miłości w swojej duszy.
Przypomnij sobie wszystkie sytuacje w życiu, gdy doświadczałeś najmniejszych negatywnych emocji wobec kobiet, i dokonaj przeglądu tych wydarzeń z nowymi uczuciami. Wtedy będzie sto procent.
Lęk przed kobietami i głęboki podświadomy strach przed matką mogą być przyczynami impotencji u młodych mężczyzn.
Jeden chłopak w żaden sposób nie mógł nawiązać kontaktów seksualnych z dziewczynami. Silne zawstydzenie, a nawet lęk przed płcią żeńską mu w tym przeszkadzały. Podczas rozmowy z podświadomym umysłem okazało się, że matka w ich rodzinie zawsze zajmowała dominującą pozycję. Była bardzo surowa i zawsze tłumiła ojca.
Pomogłem młodzieńcowi uwolnić się od podświadomych lęków. Wykonywał również specjalny trening zdobywania męskości. Po pewnym czasie zadzwonił do mnie i poinformował, że nie przyjdzie na następną sesję.
— Doktorze, tydzień temu poznałem dziewczynę. Wszystko mi z nią świetnie wyszło.
Wątpliwości w siebie jako mężczyznę, wątpliwości w poprawność swoich działań osłabiają potencję.
Na mojej wizycie siedzi mężczyzna. Dwa miesiące temu pojawiła się u niego słabość seksualna. Nawiązaliśmy kontakt z podświadomością i ustaliliśmy, że słabość seksualna pojawiła się po tym, jak stracił pracę.
— Jak utrata pracy jest związana z utratą siły seksualnej? — zapytałem go.
— Zrozumiałem, o co chodzi, — wykrzyknął mężczyzna. —Zawsze uważałem, i nadal uważam, że mężczyzna powinien utrzymywać rodzinę. I kiedy długo nie mogłem znaleźć pracy, zacząłem się ganić i wyrzucać sobie: "Co ze mnie za facet, jeśli nie mogę utrzymać rodziny?" I na tym tle mój penis przestał mi stawać.
— I co zamierzasz teraz zrobić? — zapytałem go. — Nadal będziesz się obwiniać?
— Nie. Wcześniej lubiłem się zajmować samokrytyką.
Teraz zrozumiałem, że nie ma sensu się ganić. Trzeba po prostu znaleźć pracę. I teraz jestem z jakiegoś powodu pewien, że znajdę pracę w najbliższym czasie.
Miesiąc później przyszedł do mnie ponownie bez zapisywania się.
— Chciałby pan zapisać się na powtórną wizytę? — zapytałem go.
— Nie, doktorze. Chciałem panu powiedzieć, że u mnie wszystko w porządku. A żona prosiła przekazać panu szczególne podziękowania i ten prezent. — Z tymi słowami mężczyzna postawił na stole paczkę. — Tak, przy okazji, — dodał, — pracę znalazłem już tydzień po sesji. Dobra praca, podoba mi się.
Przekonania społeczne i wiara w starzenie się również mogą być przyczyną obniżenia funkcji seksualnych. Osobiście jestem głęboko przekonany, że przyczyną problemów z potencją nie jest wiek, ale wiara w zanikanie funkcji. Nie ma absolutnie żadnego związku między wiekiem a siłą seksualną, jeśli sami nie połączycie tych dwóch pojęć. Znałem jednego dziadka, który w wieku osiemdziesięciu lat ożenił się z sześćdziesięciolatką. Ta kobieta po dwóch tygodniach uciekła od niego. Kiedy znajome emerytki zapytały, jaka jest przyczyna, odpowiedziała: "Prawie mnie zamęczył seksem, przeklęty". A przecież szczególną siłą fizyczną dziadek się nie wyróżniał. Tak, siedział sobie spokojnie całymi dniami na ławeczce przed swoim domem i łuskał pestki słonecznika.
Szybki wytrysk
Często zwykły brak wiedzy na temat seksu, a także wątpliwości, lęki i niepewność siebie mogą być przyczynami szybkiego wytrysku. Takie sytuacje zazwyczaj zdarzają się u młodych mężczyzn, którzy dopiero rozpoczynają swoje życie seksualne.
Na wizytę przyszedł do mnie młody mężczyzna w wieku 26 lat.
— Wie pan, — zaczął, krępując się, — kilka miesięcy temu poznałem dziewczynę. Przez cały ten czas się o nią starałem. Bardzo mi się podoba i nawet myślę o oświadczynach. Ale oto co mi przeszkadza. Tydzień temu mieliśmy bliski kontakt seksualny, a ja bardzo szybko doszedłem. Kilka dni temu spróbowaliśmy jeszcze raz, ale znowu szybko doszedłem. I teraz boję się, żeby to nie stało się złym nawykiem.
— A czy przed poznaniem tej dziewczyny miał pan kontakty seksualne? — zapytałem go.
— Nie. Jakoś nie mogłem spotkać ukochanej dziewczyny, a także bardzo się wstydziłem.
— Jaką literaturę pan czytał na temat seksu?
— Praktycznie żadnej, — odpowiedział.
Od razu zrozumiałem, że ten młody mężczyzna ma problemy po prostu z braku odpowiedniej wiedzy i doświadczenia.
— Proszę powiedzieć, — zapytałem go, — czy w okresie dojrzewania uprawiał pan masturbację?
— Tylko kilka razy, — odpowiedział. — Słyszałem od kogoś, że to szkodliwe i może mieć negatywny wpływ na zdolności seksualne i psychikę.
— To wszystko bzdury. Tak mówią tylko ci, którzy nic o tym nie wiedzą. Od dziś zacznie pan uprawiać masturbację.
Chłopak patrzy na mnie ze zdziwieniem.
— I nie tylko uprawiać, — kontynuowałem, — ale bardzo uważnie i sumiennie, zwracając uwagę na każde swoje odczucie w penisie, jądrach, w całym ciele. Będzie pan uczył się odczuwać, czuć samego siebie. Będzie pan uczył się zaczynać i kończyć w dowolnym momencie podniecenia. W ten sposób nauczy się pan kontrolować siebie. W ciągu pierwszego tygodnia zabraniam panu kontaktów seksualnych z pańską narzeczoną. Można się spotykać, rozmawiać, całować, ale nie więcej. I oto odpowiednia literatura dla pana.
Dałem mu książki i poprosiłem o przyjście za dwa tygodnie.
Przyszedł w wyznaczonym terminie.
—Doktorze, wszystko u mnie świetnie, — poinformował radośnie. — Za miesiąc postanowiliśmy wziąć ślub.
Takie cechy charakteru, jak porywczość i brak opanowania, mogą być przyczynami szybkiego wytrysku. A także chęć robienia wszystkiego szybko, bez odkładania na później. Dążenie do tego, by zdążyć w życiu zrobić jak najwięcej, zdążyć żyć.
Na wizytę przyjechał do mnie z innego miasta mężczyzna w średnim wieku. Już od kilku lat cierpiał z powodu szybkiego wytrysku, ale nie zwracał się o pomoc — wstydził się. Nawiązawszy kontakt z jego podświadomym umysłem, ustaliliśmy, że szybki wytrysk jest odzwierciedleniem takich cech jego charakteru, jak brak opanowania i porywczość.
— Tak, doktorze, to raczej tak jest. Nawet na zebraniach zawsze wychodzę ze swoimi uwagami. Nie mogę się powstrzymać. A potem cierpię z tego powodu. Jem też bardzo szybko. Staram się połknąć jedzenie nie przeżuwając. Przy paleniu też się spieszę.
Stworzyliśmy z nim nowe sposoby zachowania, a ja dałem mu "zadanie domowe".
— Teraz, jeśli chce pan wyleczyć się i kontrolować swój wytrysk, będzie pan postępować w następujący sposób. Kiedy je pan, przeżuwaj pan jedzenie powoli.
Niech kęs w ustach stanie się jednorodny, całkowicie zwilżony śliną. Dopiero wtedy niech pan połyka.
Proszę policzyć: ile ruchów żucia szczęką trzeba wykonać, aby całkowicie rozdrobnić jedzenie. Proszę zwrócić uwagę, że dla twardszego jedzenia potrzeba większej liczby ruchów żucia niż dla miękkiego. Proszę tak postępować z każdą porcją jedzenia. Dużo pan pali? — pytam go.
— Pół paczki dziennie, bywa mniej, — odpowiada pacjent.
— Kiedy pan pali, najpierw niech pan wyciągnie zapałkę z pudełka. Połóż ją na jednym kolanie. Następnie wyjmij papierosa i połóż go na drugim kolanie. Po tym zamknij pudełko i schowaj paczkę papierosów. Potem zapal papierosa i pal go bardzo powoli. Policz: ile zaciągnięć trzeba zrobić, aby wypalić całego papierosa. Potem zacznij eksperymentować. Zrób jedno-dwa zaciągnięcia i wyrzuć papierosa. A innego papierosa dopal do końca powoli. Niektóre pal szybko. Obserwuj przy tym swoje odczucia.
Po pewnym czasie poczuje pan, że pojawia się kontrola i może pan dochodzić wtedy, kiedy świadomie pan zechce.
Według Siergieja S. Konowałowa ("Medycyna energoinformacyjna według Konowałowa. Uzdrawiające emocje"), możliwymi psychosomatycznymi i metafizycznymi przyczynami impotencji są:
Najczęściej impotencja ma przyczyny emocjonalne. To uczucie przygnębienia, niepokoju i nerwowości, a także stres spowodowany pracą, problemami finansowymi.
Duże znaczenie ma presja seksualna, napięcie, poczucie winy, złość na partnera, niezręczność i nieśmiałość, samobiczowanie.
Louise Hay w swojej książce "Ulecz swoje ciało" wskazuje na główne negatywne przekonania (prowadzące do chorób) i harmonizujące myśli (prowadzące do uzdrowienia) związane z impotencją i przywróceniem potencji:
Presja seksualna, napięcie, poczucie winy. Przekonania społeczne. Złość na partnera. Lęk przed matką.
Harmonizujące myśli:
Od teraz z łatwością i radością pozwalam mojej seksualności działać z pełną siłą.
Luule Viilma w swoich książkach "Światło duszy" pisze o tym, że możliwymi psychosomatycznymi i metafizycznymi przyczynami impotencji są:
Strach, że "oskarżają mnie o to, że nie mogę utrzymać rodziny, nie radzę sobie z pracą, do niczego się nie nadaję jako mężczyzna"; oskarżanie siebie o to samo.
Strach przed problemami ekonomicznymi. Poczucie winy u mężczyzny w odpowiedzi na złość kobiety. Litość nad sobą z powodu swojej płci.
Doktor Luule Viilma w swoich pracach pisze o możliwych psychosomatycznych, psychologicznych i metafizycznych przyczynach impotencji:
Jak każdy inny kryzys doświadczany przez człowieka, kryzys w sferze seksualnej ma swoje korzenie w dzieciństwie, w rodzicach.
Jeśli matka nie umiała być żoną i matką, a ojciec nie umiał być mężem i ojcem, to i dzieci tego nie umieją. Podświadomie potrafiłyby, bo przecież czegoś nauczyły się w poprzednich życiach, ale ta umiejętność jest niszczona w takim stopniu, w jakim rodzice pragną być dobrymi.
Zdarzają się sytuacje, kiedy niemożliwe jest dokonanie wyboru, czyli sytuacje, z których wyrasta bezsilność. Niemożność rodzi bezsilność. Bezsilność duchową, emocjonalną i fizyczną. Niezależnie od rodzaju bezsilności, jest ona nieżywotnością. To nie życie pozbawia nas możliwości, ale my sami. Najczęściej robimy to za pomocą drogich nam osób, zwanych rodzicami. Nawet jeśli sami wybraliśmy tych rodziców, ponieważ potrzebujemy przygotowanych przez nich prób, to właśnie z winy rodziców stają się one szczególnie ciężkie.
Problem litości nad sobą, a więc nieżywotności, wynika z tego, że dziecko, kochające w równym stopniu oboje rodziców, jest zmuszane do okazania preferencji jednemu z nich. To wywołuje u dziecka całkowitą bezradność. Nawet łzy nie pomagają. Pozostaje tylko zaciskać zęby i cierpieć. Im szybciej w dziecku rodzi się protest, tym szybciej ono choruje. Pozytywną stroną tej sytuacji jest to, że poświęcając ciało, zachowuje swoją istotę. Im wcześniej dziecko ucieka z domu, tym bardziej komplikuje swoje ziemskie życie, za to ułatwia duchowe. Jeśli nie ma innego wyjścia, to znaczy jeśli inne warianty nie pasują, odstraszają, wydają się niemożliwe, to jest trzeci wariant - zacząć wylewać łzy.
Człowiek, który nie jest w stanie myśleć własną głową, który jest pozbawiony zdolności podejmowania decyzji, odczuwa litość wobec wszystkiego i wszystkich. Zawsze i wszędzie. Zdolność podejmowania decyzji jest u niego stłumiona przez poczucie obowiązku i we wszystkim widzi tylko złe, jednak jest bezsilny, by to złe naprawić. Odczuwa nieznośny smutek widząc ciągłe kłótnie między drogimi jego sercu ludźmi, z których jeden lub kilku umiera. Odtąd człowiek do końca swoich dni przestaje na cokolwiek mieć nadzieję. Do samej śmierci będzie dręczony straszliwymi wyrzutami sumienia z powodu swojej bezczynności i oskarżać otoczenie o to, że doprowadziło człowieka do grobu.
Dla dziecka nie ma cięższej próby niż widzieć lub czuć, że matka i ojciec stale się wzajemnie dręczą. Można to znieść w milczeniu - i umrzeć z męki. Śmierć nie przychodzi z pomocą, jeśli trzeba to przeżywać ze łzami. Wielu żyje wiarą w to, że gdy staną się pełnoletni, na zawsze opuszczą znienawidzony dom, i to dodaje im siły. Nadzieja choćby na taki finał hartuje człowieka duchowo.
Wiara w istnienie normalnego życia pozwala człowiekowi rosnąć i szukać, znajdować i rozwijać się. I odwrotnie: jeśli podczas odwiedzin u rodziców lub przypadkowego spotkania z nimi człowiek odkrywa, że nic się nie zmieniło, może to przekreślić wszystkie osiągnięcia samodzielnego życia. Wiedza, że rodziców się nie wybiera, że ich poglądów nie da się zmienić, że dziecko nie jest w stanie położyć kresu ich waśniom, może wywołać u dziecka poczucie takiej bezradności i żalu, że całe życie wyda się bezsensowne. Przecież w podświadomości żyje potrzeba uczynienia życia szczęśliwym, a to znaczy - uczynienia szczęśliwą energii składającej się z energii rodziców. Niezdolność do osiągnięcia tego jest duchową bezradnością, po której może nastąpić różnego rodzaju fizyczna bezradność, czyli niezdolność do działania.
Są takie rodziny, gdzie ludzie choć żyją razem, ale ojciec jest w czymś tak winny, że w ogóle nie liczy się z nim jako z człowiekiem. Zamienił się w robota, który odkupuje swoją winę usługiwaniem. Innemu mężowi, oprócz tego, że przynosi do domu pieniądze, przychodzi być chłopcem na posyłki u żony i dzieci. I wszystko tylko dlatego, że kiedyś popełnił jakiś błąd. W takiej rodzinie nie znają przebaczenia. A jeśli i znają, to i tak będą odnosić się do winnego bliźniego z pogardą i nawet na łożu śmierci nie wybaczą i nie poproszą o wybaczenie. "Ego" nie pozwala. "Ego" myśli tak: jeśli zacznę pierwszy, uznają mnie za winnego. Ono nie umie dawać, umie tylko brać. Zarówno w dosłownym, jak i w przenośnym znaczeniu.
Rodzic walczy z życiem, bo widzi w nim niebezpieczeństwo. Im gorzej wyraża się o sobie przy całej swojej litości nad własną osobą, tym bardziej niepokoi się o dziecko. Innymi słowy, tym bardziej żyje życiem dziecka. Może do tego stopnia pozbawić dziecko sił życiowych, że dziecko przestaje się rozwijać. Skutkiem tego są infantylne pełnoletnie dzieci, które nie stają się dorosłe ani zewnętrznie, ani w kwestii zdolności do działania, jeśli nie zdystansują się maksymalnie od rodziców. Każdy człowiek, który wygląda młodziej niż na swoje lata, powinien się nad tym zastanowić. W przeciwnym razie radość z niestarzejącego się wyglądu może obrócić się w smutek z powodu niedojrzałej istoty.
Niepokój - to bardzo ciężki stres. Niepokój uważa się za oznakę dobrego człowieka, którą usprawiedliwia się dobre uczynki, będące złymi w swojej istocie. Na przykład, dziecko ginie w wyniku nieszczęśliwego wypadku. Matka uważa za swój obowiązek dzień i noc niepokoić się o swoje drugie dziecko i wszędzie mu towarzyszy, nie biorąc pod uwagę tego, że dziecko ma już 30 lat. On jest przecież u mnie jedyny, wyjaśnia matka takim rozdzierającym tonem, że każdy, kto ma serce, przerywa dalszą rozmowę. Matka cieszy się jak dziecko z tego, że jej dziecko - z wyglądu i zachowania - wygląda na 15 lat.
W takim przypadku litość nad sobą przeradza się w infantylną, dziecinną radość życia, zatrzymującą proces starzenia nawet u starszej matki. Jeśli wszyscy biorą ją za siostrę własnego dziecka, jej oczy lśnią ze szczęścia. Miło patrzeć na tak młodzieńczego człowieka, ale trudno z nim żyć. Ponieważ człowiek, który zachwyca się własnym wyglądem, traci zdolność patrzenia na siebie krytycznie, to widząc takich "szczęściarzy", nauczcie się uwalniać z siebie takie szczęście.
W pracy z ludźmi największą przeszkodą jest ich przekonanie, że sprawa ma się tak, i nic tu nie można zrobić. To, co się stało, należy do sfery faktów. Z faktami się nie dyskutuje. Wiedza, że przeszłości, historii zmienić nie można, zakorzenia się w ludzkiej świadomości w postaci dogmatu, który niezmordowanie powtarza to samo. Od matki ciągle słyszycie surowy wyrok na ojca, że ojciec był zły, i dalej następuje wyliczenie jego przewinień. Albo czujecie, że nastąpi wybuch, jeśli powiecie dobre słowo o ojcu, albo natykacie się na ścianę zimnego milczenia, jeśli ośmielicie się wspomnieć ojca. To jest najstraszniejsze.
To, co się wydarzyło - to ziemski fakt i nie da się go przerobić. Matka ma rację. Może sami pamiętacie, jak to było. Jeśli wysłuchacie ojca, to usłyszycie już zupełnie inną ocenę tego samego wydarzenia. Z reguły będzie to po męsku surowa samoocena. I to też jest fakt. Oskarżać kobiety i litować się nad sobą potrafią tylko nadmiernie sfeminizowani mężczyźni. Dopóki nie uwolnicie wiedzy, że historii zmienić nie można, nie będziecie w stanie działać. Możliwe, że tak się tym przemęczycie, że staniecie się niezdolni do pracy.
Możliwe, że podczas niezdolności do pracy nagle zrozumiecie: nie mogę zmienić tego, co było, ale za to mogę zmienić swój stosunek do tego, co się wydarzyło. Nie mogę przerobić swoich rodziców, ale za to mogę zmienić swój stosunek do nich. Nie mogę przerobić siebie, ale za to mogę zmienić swój stosunek do siebie.
Aby to zrobić, trzeba zacząć pracować nad sobą!!!
Możliwe, że uświadomicie sobie, że te same wydarzenia powtarzają się po to, abyście dokonali przewartościowania swoich sądów. Będziecie przewartościowywać choćby po tysiąc razy, dopóki nie uświadomicie sobie całej wartości wydarzenia, dzięki któremu pojęliście jedną z facet życia. Przestajecie litować się nad sobą z powodu tego, że macie takich rodziców. Jesteście im wdzięczni za to, że są tacy - bo w przeciwnym razie nie rozwiązalibyście swojego problemu.
Jaki stosunek do rodziców, taki stosunek w ogóle do wszystkiego, ale takiej paraleli nie jest przyjęte przeprowadzać. Dopóki pragniecie czegoś dokonać albo coś zmienić, odczuwacie strach, że nic wam się nie uda. I nie udaje się. Coraz częściej opuszczają wam ręce i leją się łzy, a jeśli ktoś zabiera się do dodawania wam otuchy i potrząsania wami, zaczynacie udowadniać swoją rację. W tym, że życie utknęło w martwym punkcie, winni nie jesteście wy, ale winna jest przeszkoda. Wy zaś - anioł, który zszedł z niebios, który pragnie tylko dobra, podczas gdy ludzie nie pozwalają wam tego dobra czynić. Swoim dreptaniem w miejscu wy, z kolei, stajecie się przeszkodą dla własnych dzieci.
Spójrzcie na ludzi, których codzienna działalność polega na tym, by przeszkadzać otoczeniu w zajmowaniu się swoimi sprawami, aby ci przejęli się opłakanością ich położenia, a zrozumiecie całą konieczność uwolnienia swojej bezsilności, czyli litości nad sobą. W przeciwnym razie dołączycie do szeregów zgorzkniałych ludzi, którzy nie mają sił żyć własnym życiem, za to mają aż nadto sił na to, by dręczyć ludzi, u których życie jest w porządku. Dlaczego? Ponieważ siła życiowa i siła woli - to dwie różne rzeczy. Чем больше сила воли, тем слабее жизненная сила. Не исключено, что Вы изводите собственных детей.
Не желая им зла, Вы хотите переделать их по собственному вкусу. А значит, желаете им зла.
Жалость к себе является оружием активного нападения, которого все боятся, потому что оно агрессивно по своей сути. Жалеющий себя человек придумывает врага, истребляет его жизненную силу и становится победителем. Одержав победу, он высасывает из поверженного все жизненные соки, точно паук из мухи. Если Вы ненавидите жалеющих себя, значит, ненавидите свою подавляемую жалость к себе и, словно паук, высасываете из себя жизненные соки. Глаза у Вас могут быть сухими, но Вы глядите вокруг себя на несправедливый мир и чувствуете, что жизнерадостность усыхает. Когда сила воли оказывается сломленной, Вы обезсилеваете, поскольку давно истребили в себе жизненную силу тем, что взращивали силу воли.
Начните работать над собой, высвободите знание, что родителей изменить невозможно, и Вы почувствуете облегчение. Вы снова сможете сосредоточиться на своих делах. Высвобождая родителей, Вы приходите к пониманию, что они не Ваша собственность, которую необходимо изменить. Вы чувствуете, что жизнь даёт Вам возможность выбора: или родители, или Вы сами. Вы выбираете последнее и не терзаетесь угрызениями совести из-за того, что не выбрали родителей. Вы и не должны выбирать их снова и снова. Однажды Вы уже их выбрали и тем самым выбрали уроки жизни, подлежащие усвоению. Теперь нужно лишь узнать родителей поближе. Они для Вас лишь земные наставники, а Вы для них духовный наставник. Если их земные наставления Вами усвоены, то всё в порядке. Если нет, то Вы учитесь у чужих людей.
Если Вы переживаете из-за родителей, то уподобляетесь добросовестному учителю, который заставляет учеников усваивать свои духовные уроки и не понимает, почему ученики его ненавидят. Либо почему они не желают учиться. Вы знаете, насколько полезно то, чему Вы желаете обучить, однако не ощущаете, что выбрали для этого неподходящее время, неподходящую аудиторию и неподходящую тему. Они не нуждаются в том, в чём нуждается ребёнок.
Желая родителям добра, однако не спрашивая их, нуждаются ли они в этом добре, Вы навязываете им свои желания точно так же, как они навязывают Вам. Постарайтесь понять смысл того положения, что родители — это земное прошлое ребёнка. Высвободив родителей, Вы не потащите их силком в своё духовное будущее. Вы осознаете, что они рождены не для этого. Высвободив их, Вы не позволите им тянуть Вас назад в их земное прошлое. Свободные отношения являют собой любовь.
Если Вы можете похвалиться хорошими родителями и счастливым детством, тогда как глаза у Вас на мокром месте, значит, счастье Вы понимаете неверно. Когда Вы появились на свет и перед Вами встал выбор между подлинным и мнимым благом, Вы выбрали мнимое. Теперь Вы безпомощны. Вы неспособны увидеть насквозь мнимое хорошее. Значит, это — Ваш житейский урок. Любовь воспринимается Вами как обретение блага, между тем как любить — значит просто отдавать и принимать то, что дают.
Упадок наших жизненных сил сводится к жалости к себе из-за того, что нас не любят и наша любовь не востребуется. Опять мы вернулись окольным путем к основным стрессам. Не будь страхов, не было бы и жалости к себе. Не будь страхов, не было бы и чувства вины, и мы не совершали бы поступков, усугубляющих стрессы. Тогда мы не запутались бы во взаимоотношениях с родителями и всем миром.
Покуда у человека имеется сила воли, которую он мобилизует, чтобы превозмочь проблемы, его считают сильным. Сила нравится всем. Жалость к себе подрывает силу воли, пока однажды не сломит её и не одержит верх. Человек, который очень сильно чего-то желал, уже ничего больше не желает. Одна проблема обернулась множеством других.
Жалость — это стресс, способный в один миг лишить человека последней крупицы сил, да так, что ничто в мире не сможет этому несчастному помочь. Не существует лекарства, способного ликвидировать энергию жалости к себе. Жалеть можно себя, жалеть можно других, жалеть можно всевозможные проявления жизни. Кто сокрушается по поводу своей жизни, у того нет жизненных сил. Кто сокрушается из-за своего здоровья, у того нет сил выздороветь. Кто жалеет себя из-за того, что приходится работать, у того нет сил для работы. Кто жалеет ближнего, у того нет сил помочь ближнему. Кто жалеет себя из-за своего пола, у того возникают нарушения половой активности.
Нарушения половой жизни могут быть скрытые — неспособность к зачатию, выраженные — половое безсилие.
Признаком скрытого нарушения половой активности на физическом уровне может являться лишь неспособность к зачатию. Это может продолжаться в течение короткого времени и перерасти в нарушения потенции вплоть до импотенции, но может и продолжаться в течение всей жизни и не перерасти в нарушения потенции. Проблемы женской и мужской потенции принципиально одинаковы, с той лишь разницей, что женщине удается их скрывать, тогда как мужчине не удаётся. Этого не позволяет его анатомия.
Мужчина, который печалится из-за того, что недоволен собой, утрачивает способность к зачатию.
Мужчина, который печалится из-за того, что им недовольны окружающие, утрачивает потенцию.
Всеобщая печаль из-за собственной несостоятельности истребляет мужскую сексуальность в целом.
То же в принципе относится и к женщине.
Можно выразиться ещё точнее: мужчина, который печалится из-за своей низкой самооценки, теряет способность к зачатию. Если он полагает, что никто не знает про его недостаток, то его потенция может быть в порядке. Такой мужчина, скорее всего, бывает весельчаком с искромётной энергией, даже женским любимцем, который о себе считает, что он любит женщин, и при этом их не обижает. Он может быть очень критически настроен по отношению к мужчинам, которые делают женщинам детей. В старину жены таких мужчин считались «виновными» в том, что в семье нет детей. В настоящее время врачи ставят мужчине безжалостный диагноз — азооспермия. Мужчина, который живёт отныне с думами о диагнозе, не исцеляется.
Мужчина, который печалится из-за того, что им недовольны окружающие, теряет потенцию. Чем больше он старается сделать всё, чтобы угодить всем, тем сильнее он бывает посрамлён, ведь угодить всем невозможно. Он трагически реагирует на желания и капризы жены и вообще женщин, считая, что они адресованы ему лично. Ему никогда не приходит в голову спросить у жены, что с ней происходит. Добровольно принимает в душу женские проблемы, которые вызывают у женщины неудовлетворенность и решить которые может только сама женщина. Чем быстрее мужчина пытается разрешить женские проблемы, тем быстрее у него происходит преждевременное семяизвержение. Чем меньше у него надежда справиться с делами, тем меньше надежды на то, что у него вообще когда-нибудь будет семяизвержение.
Половые проблемы, возникающие у женщин, аналогичны мужским. Заниженная самооценка гасит у женщины внутренний огонь, который призван привлекать мужчину и подготавливать тело женщины к половому акту. Погасшая страсть не позволяет женщине оттаять и не даёт забродить её жизненным сокам даже в том случае, когда женщина изображает жгучий темперамент. Слизистая оболочка пересыхает и повреждается во время полового акта. Чем отчаяннее женщина желает доказать свою исключительность, тем меньше мужчин ей подходит и тем быстрее назревает новомодная аллергия — аллергия на мужскую сперму.
Современный мужчина страдает от заниженной самооценки. Современная женщина страдает от завышенной самооценки. Вследствие этого у обоих происходят сбои и в половой жизни.
У женщины, которая сокрушается по поводу того, что никуда не годится как женщина, развивается фригидность.
У мужчины, который жалеет себя из-за того, что он никудышный мужчина, развивается импотенция.
Если женщина жалеет женщин из-за того, что им приходится беременеть, у неё нет сил забеременеть . Если она жалеет женщин из-за того, что им приходится вынашивать плод, у нее нет сил для вынашивания плода, и беременность прерывается. Если женщина жалеет себя из-за того, что приходится рожать, у нее нет сил для родов. У нее происходит ослабление родовой деятельности. За неё эту работу приходится делать медицине. Прибегнет ли медицина к лекарствам, стимулирующим родовую деятельность, либо к скальпелю для кесарева сечения, результат один — упадок жизненных сил. Каким образом это повлияет на жизнь ребенка, выяснится позже.
Человек — прежде всего человек, а уж потом женщина или мужчина. Как люди мы все равны. Как люди мы представляем собой духовное единство, состоящее из женской и мужской энергий. Если мы не умеем быть людьми, то как женщина или мужчина мы лишь половинки, и наше подсознание, или душа, стремится обрести цельность путём воссоединения с противоположным полом. Преувеличение или преуменьшение половой роли сопряжено со страданиями. Женщины любят посудачить о своих проблемах и могут говорить о них бесконечно. Мужчины, напротив, не любят, поскольку от этого мужчина делается слабым. Мужская гордость не позволяет похваляться своей слабостью. Также и женщина, которой приходится рассчитывать только на себя, не может позволить себе такой роскоши. Это не означает, что у такой женщины нет жалости к себе. На жалость лишь наложен запрет.
Если мужчина принимается жалеть себя из-за того, что у него нет головы на плечах, его голова перестаёт соображать. Перестаёт воспринимать информацию, преподносимую жизнью, либо не применяет её на практике. Если мужчина жалеет себя, поскольку неспособен хозяйствовать, то у него нет сил исправить своё материальное положение. Если мужчина не в состоянии ни мыслить, ни хозяйствовать, он начинает жалеть себя из-за того, что мужчина он никудышный. С этого начинается развитие импотенции.
Против этого недуга нет иного лекарства, как избавление от жалости к себе.
Импотенция наступает быстро и быстро проходит. В своих лекциях я в шутливой форме советую женщинам, дескать, если желаете по каким угодно корыстным соображениям превратить мужа в импотента, начните его жалеть. Чем серьёзнее за это возьмётесь, тем быстрее добьётесь желаемого. Вначале похнычьте да побрюзжите и, когда увидите, что муж раскис, начните его жалеть и костерить всех, кто затрудняет ему жизнь. Когда мужчина видит, что его любимая жена не понимает своих ошибок, у него возрастает ощущение безпомощности и жалость к себе.
Ко мне обращается немало женщин, последовавших моему совету, с жалобой на то, что они так и сделали. Я могу их утешить, так как импотенция сравнительно легко поддаётся излечению. Кто готов исправлять свои ошибки, тот их исправляет.
Если мужчину, надеющегося всем сердцем на прощение, хоть раз оттолкнуть, он может сделать для себя вывод на всю оставшуюся жизнь. Разумеется, это его проблема. Однако и проблема жены. Всё же секс — дело обоюдное. Наказание в виде отказа участвовать в сексе — хорошо известный женский способ побольнее ранить.
Когда мужчина хочет женщину, а та его не хочет, у мужчины возникает импотенция. Если Вы полагаете, что в обратном случае у женщины возникает фригидность, то Вы ошибаетесь. Когда женщина хочет мужчину, а тот её не хочет, у женщины повышается сексуальность. Она делает всё, чтобы заполучить мужчину. Если мужчина овладевает женщиной физически, то женщина овладевает мужчиной, вторгаясь в его чувства. Кружит ему голову, и вот он уже на крючке. Что за этим последует, пока не будем обсуждать.
Чем агрессивнее мужчина, то есть чем меньше он считается с желаниями женщины, тем он сексуальнее и тем фригиднее женщина. Чтобы отпугнуть от себя мужчину, женщина закрывается в себе. В итоге она отпугивает от себя лишь мужские чувства, но не тело. Мужчина же, чтобы защитить свои чувства, начинает использовать только тело женщины. Её чувства ему безразличны. Чем больше слёз проливается женщиной, то есть чем больше она подрывает собственные силы, тем сильнее озлобляется муж. Глотающая слёзы жена и взгромоздившийся на неё и сердито делающий своё дело муж — явление весьма обычное. Такой мужчина занимается сексом со свирепой злостью. Если у него возникает импотенция, то в почтенном возрасте, внезапно и безповоротно. Поскольку такие мужчины оценивают себя по своей сексуальности, то при возникновении импотенции ему только и остаётся, что расхаживать со злым видом.
Знание, что я хочу его или он хочет меня, разжигает страсть.
Знание, что я не хочу его или он не хочет меня, заглушает страсть.
Чем мужчина положительнее, иными словами, чем больше он считается с желаниями женщины, тем она холоднее. Женщина желает, чтобы мужчина в меру её любил, в меру с ней забавлялся и в меру ею овладевал. Причем «в меру» означает «соответственно настроениям женщины». Поскольку доброго мужчины, способного угадывать женское настроение, не существует в природе и поскольку доброта и жалость к себе ходят рука об руку, то у такого мужчины потенция начинает потихоньку снижаться ещё в молодости и, возможно, пропадает в весьма раннем возрасте. Чем мужчина добрее, тем раньше у него развивается импотенция.
Каждый нормальный мужчина может определить, отчего женщина отказывает ему в сексе — то ли оттого, что ей нездоровится, то ли оттого, чтобы наказать мужчину. Это наказание воспринимается особенно унизительным, если муж ещё не успел удовлетворить все материальные желания жены. Жена оправдывает себя тем, что не желает заниматься сексом с пьяным мужем, отчего у неё укрепляется самоуверенность, и она вообще не задумывается о том, отчего муж-трезвенник превратился в алкоголика. Ребёнком он ведь не пил.
Если муж, приложившись к рюмке для храбрости, всё же решается подлезть к жене в постели, то ироничные, нарочито жалостливые комментарии жены действуют на него, словно ушат холодной воды, и вскоре настаёт день, когда мужчина перестаёт подлезать к жене. Возникла импотенция. Когда женщине становится про это известно, она уже не испытывает радости из-за того, что муж не домогается близости, а испытывает досаду. Свое поражение она сносит, молча стиснув зубы. Подозрение мужчины, будто его не хотят таким, какой он есть, сменяется уверенностью. Он ждёт лишь, когда ему укажут на дверь. Надежда, что в нём нуждаются как в работнике, заставляет его трудиться днём и ночью. Отчаяние из-за того, что как в человеке в нём не нуждаются, вынуждает хвататься за бутылку.
Мужчина, желающий быть суперменом, отказывается признавать, что жена играет какую-либо роль в его половой функции. Рассудительная жена не будет доказывать своё положительное влияние. Она попросту исправит свою ошибку и будет радоваться, если это удастся.
Человек нуждается не в жалости, а в сочувствии. К сожалению, между этими понятиями не проводят различия. И уж тем более не задумываются над тем, что хорошее — это плохо, а плохое — хорошо, и не понимают, что это значит. Всё, что человек называет особенно хорошим, на деле является особенно плохим. И наоборот, всё, что очень плохо, на самом деле очень хорошо. Мы осознаём это, когда у нас хватает терпения это плохое пережить. Обычно же этого терпения не хватает.
При разрастании стресса меняется его качество, и тогда стресс называют иным именем. Чрезмерная жалость также имеет другое название. Она именуется чрезмерной любезностью, являющейся по своему воздействию наиболее коварным видом жалости. К ней прибегают, если желают лишить человека некоей способности, и осечек не бывает. Даже если на лице человека ничего не отражается. Например, иронизирование в ключе повышенной любезности над половыми способностями ближнего превращает его сексуальную функцию в круглый ноль.
Кому повышенная любезность по душе, тот сам не замечает, как его деморализуют и затем используют в своих интересах. Ни для кого не секрет, что юные девушки, тоскующие о любви, становятся жертвами многоопытных донжуанов. Хотя мать запугиванием да угрозами как будто просветила дочь в данном вопросе, однако тем охотнее дочь попадается на крючок. Мать старается разными посулами удержать дочь возле себя, но стоит той вырваться из дома, как она тут же попадает на крючок донжуану. Кто виноват?
С точки зрения дочери, вина лежит на матери, поскольку та не научила её жизни. Матери не способны научить чему-либо детей, так как более всего жаждут повышенных любезностей. Они считают это любовью. Если муж хороший, они применяют ту же тактику по отношению к мужчинам и не понимают, отчего при всей близости их намерений получается хуже некуда. Так женщины смешивают сексуальное притеснение с обольщением, а потом сами же и расхлёбывают. Сексуальное притеснение принимается за обольщение, а обольщение — за сексуальное притеснение. В итоге далёкая от реальной жизни женщина остаётся ни с чем.
Влияние женщины на сексуальность мужчины — вещь очевидная. Если женщина желает, чтобы мужчина был мужчиной, личностью, чьё слово имеет вес и в ком можно найти поддержку, то она будет протестовать против мужчины, если тот желает ей нравиться. Хороший муж, который во всём желает угодить жене, вскоре начинает ощущать, что жена его не хочет. На деле же жена не хочет, чтобы муж отвергал собственные потребности, подавляя их. Тем самым жена старается сделать из мужа такого мужчину, которого не задевали бы ничьи желания.
Мужчина, который подавляет свои сексуальные желания, становится агрессивным. Он умертвил в себе человека.
Мужчина, который подавляет свои сексуальные потребности, становится импотентом. Он умертвил в себе мужчину.
Одновременное подавление и того, и другого, что происходит чаще всего, превращает мужчину в агрессивного импотента.
Человек может без труда подавлять свои потребности, но против желаний не попрёшь. Они властвуют над ним, и, если он пытается властвовать над ними, они начинают самоуправствовать. Желание женщины сделать из мужчины личность обречено на неудачу, так как это то же самое, что хорошего мужчину сделать плохим. Желание мужчины быть хорошим оказывается сильнее и одерживает верх. Если жена боится агрессивного мужа и одновременно боится половой жизни, то она может радоваться несчастью мужа. Такая жена добивается своего и не способна понять, почему муж подавлен и издёрган.
Мужчина, разочаровавшийся в женщинах, может обходиться без половой жизни и быть вполне доволен. Если тот же мужчина вынужден обходиться без половой жизни в силу импотенции, он может быть сплошным клубком нервов, недовольный всеми и вся. Знание, что я никакой не мужчина, лишает душевного покоя. Поэтому нужно позаботиться о том, чтобы высвободить жалость к себе прежде, чем проблема о себе заявит.
В зависимости от особенностей жалости к себе происходит падение жизнедеятельности какой угодно ткани или органа, однако из них труднее всего лечить импотенцию, так как люди стесняются говорить на эту тему. Им мешает чувство стыда. Причем стыда величайшего.
По мере возрастания жалость к себе становится похожей на всё более затрудняющееся и замедляющееся движение по замкнутому кругу. Человек может жалеть себя до смерти, его силы могут иссякнуть, словно у умирающего, но это не смерть. Жалость к себе неспособна поразить какой-либо орган столь серьёзно, чтобы это послужило причиной смерти.
Движение застопоривается полностью только из-за чувства стыда. Мужчина может годами, занимаясь сексом, пребывать в напряжении, но всякий раз, когда случается сплоховать перед женщиной, проблема всплывает наружу, и ему снова становится стыдно. Каждый раз некая часть сексуальной энергии застаивается, увеличивая объём уже имеющейся застоявшейся энергии. В следующий раз половой акт, возможно, и удастся, но это ещё не повод забыть про предыдущую осечку. Страх опозориться перед женой может преследовать мужчину годами, отчего он пребывает в напряжении, точно натянутая струна.
Страх опозориться — это ещё не стыд. Это — страх. Покуда о нём никто не знает, он остаётся страхом. Как только про него узнает некто, кто кажется лучше тебя, сразу становится стыдно. Потому люди и скрывают отчаянно свои уязвимые места. Для того, кто скрывает чувство стыда, вызванное неполадками в половой сфере, характерно похваление своей сексуальностью либо познаниями в области секса. Это является сигналом опасности, говорящим о том, что с сексуальностью что-то не в порядке. Желая скрыть неуверенность в своих половых качествах и утвердить себя как мужчину, человек принимается тренировать своё тело так, что оно становится эталоном сексапильности, однако время покажет, есть от этого толк или нет. Подолгу можно обманывать других, но не себя.
В этом деле родителей должен настораживать нездоровый интерес сына к женщинам и сексу. Интерес этот проявляется в приобретении литературы, связанной с эротикой, порнографией и сексуальными извращениями, благодаря чему легко прослыть среди сверстников тёртым калачом. Протест против подобного секса со стороны людей благонравных — не что иное, как подсознательное ощущение проблемы и попытка остановить деградацию. Как известно, запретами ничего не добьёшься, поскольку ребёнок, лишённый примера любви в родительском доме, не примет его от посторонних людей. Ему подавай острые ощущения, чтобы распалять свою сексуальность.
Отцы, которые должны бы подготовить сыновей к мужской жизни, находят дела поважнее, либо отец в семье вообще отсутствует. Мать же, не сумевшая удержать мужа в семье своей любовью, хуже смерти боится заговаривать с сыном о женщинах. Разговор матери о себе и женских чувствах привил бы сыну позитивный интерес к противоположному полу, необходимый для того, чтобы узнать о жизни нечто такое, что пригодится самому. Сын узнал бы про духовную любовь и стал бы проявлять к ней интерес, потому что каждому мужчине подсознательно известно, что женщина нуждается в первую очередь в духовной любви. Как и сам мужчина. Такой сын тихонько кумекал бы про себя, что к чему, и применял бы свои знания ко времени и к месту.
Если женщина относится сочувственно к проявлениям импотенции мужа, то она осознаёт причину, и чувство стыда у неё не усугубляется. К сожалению, большинство женщин принимается жалеть мужей. Если женщина жалеет словами и поступками, муж может обозлиться и прикрикнуть, дескать, лучше бы ты меня выругала. Ссора с выплёскиванием отрицательных эмоций повысила бы мужскую потенцию. Однако супружеская пара, живущая во имя единодушия, помалкивает и делает вид, что ничего не происходит, надеясь при этом, что проблема разрешится сама собой. Проблемы же для того и существуют, чтобы их решать. Если проблема касается одного человека, решить её можно в одиночку, а если проблема касается двоих, решать её нужно вдвоём. Обычно это делают прямо обратно потребности.
Хорошая, интеллигентная женщина не упускает случая пожалеть. Если она делает это молча, не догадываясь о том, что тем самым взращивает собственную жалость к себе, то, достигнув критической отметки, жалость выплёскивается наружу. Утопающая в слезах женщина рыдает на груди у мужа, у которого своих бед с избытком, выкачивая из него остатки жизненной силы. «Я плохая, некрасивая, никудышная, я тебе не нравлюсь, я тебя недостойна!— причитает она и достаёт главные козыри. — Я никогда тебе не нравилась. Ты меня никогда не любил. Такая жена тебе не нужна!» — а там, глядишь, они уже оба плачут, поскольку ни один из них не умеет отпустить жалость к себе.
От этого усиливаются женская фригидность и мужская импотенция. Поскольку обычно мужчина с потенциальной импотенцией находит себе фригидную жену, которая не признаётся в своей проблеме даже себе, подобные драмы случаются на каждом шагу. Муж может лезть из кожи вон, однако он не в силах помочь жене, терзающейся собственной неполноценностью. Надежда обрести полноценное счастье с данным супругом тает с годами, сменяясь ожесточенными упрёками. В случае сексуальных проблем это порождает не только чувство стыда, но и безысходность.
Безысходность связана с поспешностью. Человек, который придерживается принципа «тише едешь — дальше будешь», занимается своими делами и верит своему чувству, которое говорит, что результат не сразу проявится, только по прошествии лет. Кто верит в реинкарнацию, тот чувствует, знает, надеется, что результат скажется если не в нынешней, то в следующей жизни. Чем сильнее человек спешит, тем сильнее его безысходность, если результат не получается сразу. Возможно, он и знает, что с такой скоростью ничего не делается, однако продолжает стремиться.
Особенно молниеносно, по мнению больных, должно происходить восстановление здоровья, а потому они ожидают чудес. Ну а того, что чудеса сбываются благодаря искренней вере страждущего, люди не знают и знать не желают. Всякое разочарование, которое добавляет каплю в чашу безысходности, подталкивает человека на шажок ближе к убеждению, что подобная жизнь не имеет смысла. Возникает ощущение безысходности. Безысходность — это неспособность найти в уме выход из бедственной ситуации.
Жалость к себе истребляет жизненную силу.
Стыд закрепляет понесённую потерю.
Безысходность — камень на шее утопающего.
Рудигер Дальке и Торвальд Детлефсен в своей книге «Болезнь как путь. Значение и предназначение болезней» пишут о возможных психосоматических и метафизических причинах импотенции и восстановления потенции:
За импотенцией скрывается боязнь собственного мужского начала, боязнь агрессии. Мужчина боится того, что его член должен находиться в напряжении. Импотенция - это еще и страх перед женственностью. Женщина воспринимается как угроза, женственность способна поглотить. Женское начало представляется в образе поглощающей праматери или ведьмы. Мужчина боится попасть в «пещеру ведьм». В этом проявляется слабая идентификация своего мужского начала с атрибутами власти и агрессии. Импотент больше соотносит себя с пассивным полюсом, ему неосознанно нравится роль подчиняющегося. Он боится действий. Но если он попытается вернуть потенцию силой собственного желания и воли, то попадет в замкнутый круг, о котором мы говорили. Чем больше усилие, тем слабее эрекция. Импотенция - это повод задуматься о своем отношении к таким понятиям, как власть, могущество и агрессия. При этом следует проанализировать и собственные страхи.
Сергей Н. Лазарев в своих книгах «Диагностика кармы» (книги 1-12) и «Человек будущего» пишет о том, что основной причиной абсолютно всех болезней, является дефицит, недостаток или даже отсутствие любви в душе человека. Когда человек ставит что-то выше любви к Богу (а Бог, как говорится в Библии, есть Любовь), то он вместо обретения божественной любви устремляется к чему-то другому. К тому, что (ошибочно) считает более важным в жизни: деньги, слава, богатство, власть, удовольствия, секс, отношения, способности, порядок, мораль, знания и многим-многим другим материальным и духовным ценностям… Но это все не цель, а только средства для обретения божественной (истинной) любви, любви к Богу, любви, как у Бога. А туда, где нет (истинной) любви в душе, как обратная связь от Вселенной, приходят болезни, проблемы и прочие неприятности. Это нужно для того, чтобы человек задумался, осознал, что не туда идет, думает, говорит и делает что-то не так и начал исправляться, стал на правильный Путь! Есть множество нюансов, как проявляется болезнь в нашем организме. Подробнее об этой практической концепции можно узнать из книг, семинаров и видео-семинаров Сергея Николаевича Лазарева.
Поиски и исследования метафизических (тонких, ментальных, эмоциональных, психосоматических, подсознательных, глубинных) причин проблем и болезней яичников продолжаются. Этот материал непрерывно корректируется. Просим читателей писать свои комментарии и присылать дополнения к данной статье. Продолжение следует!
© Andrei ZHALEVICH
www.zhalevich.com
Wykorzystane źródła
- Andrei Zhalevich. ŚWIATOROZUMIENIE. Poszukiwanie głębokich znaczeń, odkrycie pierwotnych przyczyn i wyższych przeznaczeń. - Wrocław: Zhalevich.Com, 2023 r.
- Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
- Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
- Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
- Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
- Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
- Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
- Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
- Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции. - CПб.: Питер, 2009 г.
- Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
- Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
- Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.
- Рудигер Дальке. Болезнь как путь. Значение и предназначение болезней. - CПб.: ИГ "Весь", 2004 г.
i inne źródła na temat psychosomatyki i Światorozumienia
