Інсульт. Псіхасаматыка і метафізіка інсульту
MOWA : Język polski | Свята-Мова | Русский язык
У вас інсульт? Вядома ж спачатку, трэба ўхіліць прычыны, якія вядуць да праблем і хвароб сэрца. Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны інсульту.
Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў гэтай галіне і аўтары кніг па дадзенай тэматыцы.
Дэббі Шапіра у сваёй кнізе «Разум лечыць цела» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны інсульту: Прычынай яго можа быць высокае артэрыяльнае ціск, звужэнне і спазм артэрый галаўнога мозгу, закаркаванне артэрыі тромбам, разрыў артэрыі, якія вядуць да цяжкага пашкоджання мазгавой тканкі і парушэння жыццядзейнасці. Усё гэта звязана з кровазваротам і сасудамі, пераносячы крывёю. Тыя магістралі (артэрыі), якія мы выкарыстоўваем для выяўлення сваёй любові і атрымання любові ад іншых, аказваюцца звужанымі, спазмаванымі, падаўленымі. Інсульты, як правіла, здараюцца ў пажылым узросце, што сведчыць пра нарастаючую ўнутры нас горыч разлук і страт, магчыма, з-за смерці любімага чалавека, што «звужае» нашу любоў у літаральным сэнсе слова. Інсульт таксама служыць сродкам супраціву натуральнаму ходу падзей, і асабліва — старэнню. Страх старэння і смерці прымушае нас імкнуцца да фіксацыі сябе на адным месцы дзеля пазбягання далейшых змен. Вельмі часта інсульт здараецца, калі старыя пераязджаюць у дом састарэлых, пазбаўляючыся пры гэтым свайго асяроддзя і нармальных сродкаў выяўлення і атрымання любові. «Звужэнне» настолькі вялікае, што яно можа прывесці да смерці або паралічу, і гэта кажа пра тое, што боль страты і падаўленых эмоцый па сваёй сіле роўная жаданню сысці з жыцця. Глядзіце раздзелы, якія характарызуюць паражоную бок і частку цела.
Псіхолаг Ліз Бурбо у гэтым захворванні бачыць праява праблемы з уласным «Я», якое змяшчае перакананні, прынцыпы, устаноўкі. Супярэчнасці, звязаныя з імі, прыводзяць да канфлікту, які руйнуе асобу, які на фізіцы сігналізуе інсультам.
Валерый В. Сінельнікаў у сваёй кнізе «Палюбі хваробу сваю» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны інсульту:
Самая частая прычына гэтай хваробы — «паралізуючая» рэўнасць і нянавісць. У маёй практыцы было мноства выпадкаў, калі людзі (пераважна гэта мужчыны) з дапамогай рэўнасці даводзяць сябе да інсультаў і паралічаў.
— Доктар, дапамажыце мне ўхіліць мой параліч, — звяртаецца да мяне мужчына. — Нядаўна перанёс інсульт, і вось цяпер правая бок цела як бы не мая, анямелая.
З зносін з яго падсвядомым розумам высветлілася, што прычына інсульту — моцная рэўнасць да жонкі. Яго жонка на дзесяць гадоў маладзейшая за яго, і ён з самага пачатку іх сумеснага жыцця моцна яе рэўнаваў. І вось нядаўна адбыліся падзеі, якія сталі для яго крытычнымі.
Супраціўленне жыццёваму працэсу і непрыманне свайго жыцця і лёсу таксама могуць прывесці да паралічу. Чалавек адчувае сябе няздольным што-небудзь змяніць у сваім жыцці, ён у літаральным сэнсе сам «паралізаваў» сябе і асудзіў на бяздзейнасць. Якія «паралізуючыя» думкі завялі вас у тупік? Знайдзіце гэтыя думкі. Што вам перашкаджае свабодна жыць? Мы самі ствараем свой свет, а таму выхад ёсць заўсёды.
Людзі, схільныя да паралічаў, вельмі не гнуткія, яны адстойваюць свае даўно састарэлыя погляды на свет. Яны відавочна забываюць, што гэта ўсяго толькі іх погляд, што ёсць і іншыя думкі. Яны самі адмаўляюць сабе ў змене, і часта ад іх можна пачуць: «Я лепш памру, чым змяню сваім прынцыпам!» Ну што ж — гэта іх выбар.
Мяне нядаўна запрасілі на кансультацыю дадому да аднаго пенсіянера. У яго пасля інсульту засталася паралізаваная левая бок цела. Пасля зносін з яго падсвядомасцю мы высветлілі, што прычына інсульту і паралічу заключаецца ў яго незадаволенасці сваім жыццём, лёсам сваіх дзяцей, урадам і многім іншым. У сувязі з гэтым у падсвядомасці назапасілася шмат агрэсіі на свет і людзей, на жонку і сябе самога. Па сутнасці, яго нянавісць і дэфіцыт радасці і любові ў жыцці прывялі да хваробы.
Пазбяганне адказнасці, якой-небудзь сітуацыі або чалавека, калі вы адчуваеце сябе няздольным што-небудзь змяніць, можа таксама прывесці да паралічу.
Яшчэ адна прычына — глыбока заселае «паралізуючы» страх, жах.
Часта інсульт узнікае як падсвядомая патрэба аб'яднаць сям'ю. Калі рознагалоссі ў сям'і дасягнулі свайго мяжы і ўсе свядомыя спосабы што-небудзь змяніць вычарпаны, тады падсвядомасць залівае кроў (сімвалічна — любоў і радасць) на тыя мазгавыя цэнтры, якія «адказныя» за дабрабыт сям'і.
Алена і Сяргей пражылі ў шлюбе пяць гадоў. На шостым годзе сумеснага жыцця іх узаемаадносіны пачалі разбурацца: у Алены з'явілася шмат прэтэнзій да мужа, пачаліся сваркі, і ўсё часцей Сяргей стаў прыходзіць дадому п'яным. І аднойчы Алена забрала дачку і пайшла жыць да бацькоў. Праз некаторы час да яе прыйшла свякроў і сказала:
— Лена, Сяргей у бальніцы, у яго інсульт. Я прашу цябе, як маці, схадзі да яго. Ён нікога не хоча бачыць, акрамя цябе.
Алена прыйшла ў бальніцу і пачала даглядаць за мужам. Сяргей пачаў выздараўліваць. Пасля выпіскі з бальніцы яны зноў пачалі жыць разам.
Давайце падумаем, чаму так мучыць аднаўленне пасля паралічу. Таму што чалавек вучыцца нанова рухацца, адчуваць — адным словам, дзейнічаць. Да хваробы ён ужо асудзіў сябе на бяздзейнасць, і хвароба была проста вынікам яго стаўлення да сябе і да жыцця. Цяпер жа яму даводзіцца вучыцца, вучыцца дзейнічаць.
Нядаўна ў маёй практыцы быў выпадак няпоўнага паралічу ліцавога нерва. Гэта быў ужо пажылы мужчына. Ад яго падсвядомасці я атрымаў адказ, што да паралічу прывяло нежаданне і проста няўменне выяўляць свае пачуцці, эмоцыі. Напрыклад, намаганне стрымаць, падавіць у сабе гнеў, няўменне выказаць любоў ствараюць унутранае напружанне.
Побач з ухіленнем падсвядомых прычын хваробы я прызначыў яму гамеапатычнае лячэнне і даў заданне вучыцца выяўляць свае пачуцці, стоячы перад люстэркам і ў зносінах з блізкімі, вучыцца злавацца і любіць па-сапраўднаму, адкрыта.
Параліч — гэта заўсёды патрабаванне жыць па-новаму, думаць па-іншаму.
Доктар Лууле Виілма у сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны інсульту:
Кажуць, у каго не працуе галава, павінны працаваць ногі. Так яно і ёсць. Па меры росту абмежаванасці розуму паскараецца праца ног, пакуль чалавек раптам не апамятаецца, усвядоміўшы абсурднасць бегатні. Стрымліваемая нянавісць да бессэнсоўнай бегатні вырываецца ў выглядзе прыступу злосці, і цела адмаўляецца бегаць. Паралізаванае ад інсульту цела дае чалавеку магчымасць паразважаць над сваімі памылкамі. Інсульт можа пакласці чалавека ў пасцель на дзесяткі гадоў.
Чым дзіця цярплівейшае, т. е. чым мацней у яго жаданне быць добрым, тым даўжэй ён застаецца здаровым знешне. Пакуль у чалавека, які заслужвае любоў справамі, цепліцца надзея, што ён не такі дурны, як пра яго думаюць, яго мозг захоўвае працаздольнасць. Яго дурнота не ўспрымаецца як хвароба. Але калі ў яго страх перад уласнай дурнотай зацямняе смеласць быць самім сабой, то развіваецца хвароба, якая пазбаўляе яго розуму. Чалавек без розуму і ёсць жывёла. Такі хворы доўга не працягне без пастаяннага добрага догляду.
Для ўзнікнення інсульту ёсць дзве магчымасці:
• лопаецца крывяносная пасудзіна мозга,
• закаркоўваецца крывяносная пасудзіна мозга.
У абодвух выпадках клеткі мозга застаюцца без крыві, т. е. без любові, і гінуць.
Крывяносная пасудзіна мозга лопаецца, калі чалавека ахоплівае раптоўны прыступ злосці і гнеўнае жаданне адпомсціць таму, хто лічыць яго дурнем. Гэта значыць, што ператвораная ў злосць любоў вырываецца з межаў, т. е. з крывяноснай пасудзіны. Пакрыўдзіцелем для чалавека можа быць іншы чалавек, людзі, сітуацыя, дзяржава і г. д. Паколькі раз'юшаны чалавек губляе здольнасць мысліць, то крывяносная пасудзіна павінна лопнуць, каб не даць чалавеку стаць злачынцам. Калі побач апынуўся б чалавек, варты крывавага адплаты, то сітуацыя павярнулася б такім чынам, што раз'юшаны выплеснуў бы на яго сваю злосць. Ён пазбегнуў бы інсульту, але замест адкуплення кармічнай віны ўзмацніў бы яе.
Крывяносная пасудзіна мозга закаркоўваецца, калі чалавек, які пакутуе ад комплексу непаўнавартасці, страчвае надзею даказаць, што ён не такі, як думаюць іншыя. Чалавек канчаткова ламаецца з-за поўнай страты ўласнай годнасці. У каго захоўваецца хоць кропля даверу да сябе і хто дзякуючы гэтаму здольны думаць сваёй галавой, той сябе не губляе. Закаркоўка крывяноснай пасудзіны азначае, што чалавек трымае ў сабе занадта шмат.
Інсульт прыходзіць як памочнік, каб схаваць сабой тайнае бяссілле і зламаную волю чалавека. Ад ступені цяжару і месцазнаходжання інсульту залежыць ступень страты розуму і здольнасці рухацца. У каго розум захоўваецца, а пачуццё віны ўзмацняецца, таму выздаравець не дадзена. А хто адчувае радасць ад таго, што хвароба выратавала яго ад прыніжальнага становішча, той выздараўлівае.
Асаблівасці волі да жыцця прадвызначаюць асаблівасці выздараўлення. Хто са ўласцівай спалоханаму чалавеку крывадушнасцю кажа, што хоча цалкам выздаравець толькі настолькі, каб самому пра сябе клапаціцца, таму так і давядзецца клапаціцца пра сябе. Канчаткова вылечыцца яму не дае страх зноў апынуцца заваленым працай альбо трапіць у сітуацыю, аналагічную той, што была да хваробы.
Вывад: калі жадаеце пазбегнуць інсульту, вызваліцеся ад страху перад злым незадаволеннем. Тады Вы перастанеце быць аб'ектам злосці і самі не будзеце сарваць злосць на іншых. Ваш выдатны мозг будзе працаваць як трэба. Вы задаволены сабой і не жадаеце быць лепшымі за іншых.
Наталля Віторская у сваёй кнізе «Прычыны хвароб і вытокі здароўя» пішуць пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны інсульту:
Парушэнні ўзаемадзеяння паміж людзьмі: падаўленне чужой волі, маніпуляванне людзьмі, раздражненне, гнеў, нецярпімасць да чужых недахопаў, эгаізм або, наадварот, неабгрунтаванае падпарадкаванне волі іншых людзей з мэтай ухілення ад «непатрэбных» канфліктаў без пераходу да творчага ўзаемадзеяння. Творчая нереалізаванасць, адсутнасць радасці, ачарсцвенне, падаўленая нянавісць. Хранічны стрэс, ператамленне. Прамоўленне любові без мудрасці. Імкненне трымаць усё пад кантролем, што стварае пастаяннае напружанне. Непамерны груз унутранай адказнасці, неасэнсаванае імкненне вызваліцца ад яе. Непаразуменне значэння супрацоўніцтва, няздольнасць ці нежаданне размеркаваць агульную працу ў адпаведнасці з сіламі і ўменнямі ўдзельнікаў. Эгаістычныя мэты. Часта пад маскай ілжывага альтруізму, жадання быць незаменным для іншых, выконваць за іх усю працу, выступае эгаізм, імкненне дасягнуць такім чынам чаго-небудзь для сябе.
Рэкамендацыі
Важна быць самім сабой, следуючы свайму прызначэнню, не гуляючы ўсё жыццё чую ролю. Гэта знясільвае, падточвае сілы. Імкніцеся ва ўсім бачыць дваістасць: плюс і мінус. Напружанне можна паменшыць, свабодна ўспрымаючы любую сітуацыю: што б ні здарылася, важны не толькі вынік, але і жыццёвы ўрок, атрыманы пры гэтым. Неабходна творчая праца, якая прыносіць радасць. Пазбягайце катэгарычнасці ў адносінах з людзьмі, навучыцеся выказваць свае пачуцці, не хаваючы іх у сабе. Неабходнае творчае выкарыстанне сваіх здольнасцяў у калектыўнай і грамадскай дзейнасці.
Пытанні для разважання
1. Якая розніца паміж мэтай і самамэтай?
2. Як я сябе адчуваю, калі мэта не дасягнута?
3. Ці часта я звяртаюся па дапамогу да акружаючых?
4. У чым я праяўляю ўпартасць?
5. Як часта мне ўдаецца зрабіць усё па-свойму?
Луіза Хей у сваёй кнізе «Ацалі сябе сам» паказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (вядучыя да вылячэння) звязаныя з інсультам:
Прычыны хваробы
Апускаюцца рукі. Нежаданне змяняцца: "Хутчэй памру, чым зменюся" Адмаўленне жыцця. Магчымае рашэнне, якое спрыяе лячэнню
Жыццё - гэта пастанныя змены. Я лёгка прывыкаю да новага. Я прымаю ў жыцці ўсё: мінулае, сучаснасць і будучыню.
Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын інсульту працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дадаткі да дадзенага артыкула. Працяг будзе!
© Андрэй ЖАЛЕВІЧ
www.zhalevich.com
Выкарыстаныя крыніцы
- Андрэй Жалевіч. СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
- Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
- Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
- Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
- Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
- Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
- Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
- Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
- Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции. - CПб.: Питер, 2009 г.
- Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
- Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
- Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.
- Дебби Шапиро. Разум лечит тело. - Мн.: Попурри, 1998 г.
- Наталья Виторская. Причины болезней и истоки здоровья. - М.: Амрита, 2008 г.
і іншыя крыніцы па псіхасаматыцы і па Светаразуменню
