Міёма і фіброма. Псіхасаматыка і метафізіка міёмы і фібромы
MOWA : Język polski | Свята-Мова | Русский язык
У вас міёма ці фіброма? Разгледзім метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны міёмы і фібромы.
Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў дадзенай галіне і аўтары кніг па гэтай тэматыцы:
Доктар Н. Волкава у сваёй кнізе «Папулярная псіхагінекалогія» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны міёмы і фібромы:
Дабраякасная пухліна маткі, якую часта называюць ФІБРАМІЁМАЙ, развіваецца з мышачнай тканіны…Пацыенткі з міёмай адрозніваюцца працяглымі крыўдамі на сваіх блізкіх, схільнасцю да дрэннага настрою і дэпрэсіі. Такое стан псіхікі прыгнятае абмен рэчываў у арганізме і прыводзіць да стойкіх зменаў эндакрыннага фону на фізічным узроўні. Матка ўяўляе сабой «гняздо» для развіцця новага жыцця і «стварэння» дзіцяці. Пра тое, што цяжарнасць спрыяе раскрыццю творчасці, добра вядома тым жанчынам, якія займаліся па аўтарскай праграме дародавым выхаваннем свайго дзіцяці. Мацярынскі інстынкт закладзены ў нас прыродай для працягу роду, але ў сучасным грамадстве жанчына часта падаўляе яго. Абмежаванне нараджальнасці, кантрацэпцыя і аборты прабіваюць «брэш» у падсвядомасці жанчыны, якая не выконвае сваё прыроднае прызначэнне. У выпадку выяўлення міёмы неабходна тэрмінова раскрыць у сабе таленты, а ўзвышанае стан духу, захапленне творчасцю і энтузіязм цудоўным чынам спрыяюць аднаўленню здароўя маткі на працягу 6-12 месяцаў…
Аляксандр Астрогор у сваёй кнізе «Споведзь балячкі» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны міёмы і фібромы:
Больш за ўсё ў вашай матцы ўзнікае пухлінных захворванняў. Прычым яны бываюць дабраякаснымі і злаякаснымі. Кармічная медыцына ўжо тлумачыла вам, што пухліна - гэта крыўда. Не выпадкова вы кажаце: "Ну, што надзьмулася? Доўга яшчэ надзімацца будзеш?" Вось і расце ваша пухліна-крыўда, пакуль вы з ёй носіцеся. Так узнікае міёма маткі…
Дабраякасная пухліна кажа пра тое, што, увогуле-то, вы чалавек добры, добры, толькі вось прабачаць не ўмееце або не хочаце. Хірург вырэжа вам яе, але ж прычына душэўнай крыўды не выдаленая, не сышла з вашай душы, асядала на сэрцы, затрымалася ў пачуццях, напружвае свядомасць, але лакалізуецца ўсё гэта ў вашай жаночай сутнасці - у матцы, таму і пухліна зноў вяртаецца на гэта ж месца.
Зусім іншая справа - злаякасная пухліна. У самым слове ўжо гучыць «зло», з якім вы спрабуеце адпомсціць крыўдзіцелю. Вы гатовыя забіць, разарваць, знішчыць яго, але тым самым падпісваеце сабе фатальны прыгавор не толькі для свайго здароўя, але і для жыцця, а гэта - рак…
Акрамя пухлін унутры маткі на мышачнай тканіны часта ўтвараюцца фіброіды (мышачныя вузельчыкі). Ёсць такое выраз у вас: «Усімі фібрамі душы я ненавіджу кагосьці ці што-небудзь». Вось адсюль-то фібры вашай душы завязваюцца ў вузельчыкі праблем (фіброіды).
А ў некаторых з вас амаль па гэтых жа прычынах з'яўляюцца паліпы, што літаральна азначае- застылыя слёзкі жаласці да сябе. На кожную слёзку вашай душы, якая змяшчае ў сабе праблему, - адзін паліп. А колькі іх абмятала ваша цела знутры і звонку? Але вам цяжка з імі развітацца, вывесці, выдаліць, таму што жаласць да сябе вышэй вашай годнасці і гонару сабой.
Вось і хочацца мне лішні раз нагадаць вам: не трымайце крыўд, не шкадуйце сябе, інакш дэпрэсіі будуць пастаяннымі вашымі спадарожнікамі. А вечныя і цяжкія думкі пра сваю жаночую долю выклікаюць пастаянныя галаўныя болі і мігрэні, якія суправаджаюць усе жаночыя хваробы…
Доктар Валерый В. Сінельнікаў у сваёй кнізе «Палюбі хваробу сваю» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны міёмы і фібромы:
Калі вы памятаеце і літаральна «выношваеце» ў сабе абразу, нанесеную вам мужчынам ці мужам, і не можаце прабачыць, то сцеражыцеся! Пухліна маткі — гэта назапашаныя прэтэнзіі і крыўды на мужчын, пастаяннае пракручванне ў галаве ранейшых крыўдаў.
Вы лічыце, што вам пастаянна наносілі ўдары па жаночым самалюбстве. Вы часта папракаеце сябе як жанчыну і пастаянна вінаваціце мужчын.
Да мяне, як да ўрача-гамеапата, вельмі часта прыходзяць жанчыны з пухлінамі маткі. Сучасная медыцына не мае ў сваім арсенале сродкаў для лячэння гэтай хваробы, і практычна ўсім жанчынам з міёмай прапануюць аперацыю. Але не кожная жанчына хоча расставацца з такім важным органам. Тым больш аперацыя — гэта не лячэнне. Прычыны хваробы пры аператыўным умяшанні не ўстараняюцца.
На працягу некалькіх гадоў я выкарыстоўваў для лячэння толькі гамеапатычныя сродкі. Вынікамі быў задаволены. У некаторых выпадках удавалася дамагчыся поўнага рассмоктвання пухліны. У іншых — значнага памяншэння. А калі падключыў да лячэння працу з падсвядомым розумам, устараняючы наўпрост прычыны захворвання, то ўсе працэсы сталі праходзіць значна хутчэй і эфектыўней.
Вось і зараз перад мной сядзіць жанчына сарака гадоў.
Дыягназ ёй паставілі год таму. Аперацыю ўжо прапаноўвалі неаднаразова. Ад сваёй знаёмай, якая калісьці паспяхова лячылася ў мяне, яна пачула пра мяне і вырашыла паспрабаваць гамеапатычны метад лячэння.
Прыгатаваў ёй лекі. Патлумачыў, як іх прымаць. Жанчына ўжо сабралася сыходзіць, але я яе спыняю. Пачакайце. Бо мы не пагаварылі пра самае галоўнае. — Пра што ж? - пытаецца яна ў здзіўленні.
— Як пра што? Бо для таго, каб вылечыць любое захворванне, неабходна ўстараніць прычыны. Вы згодныя са мной?
— Так, — пагаджаецца яна, але па выразе твару відаць, што яна не разумее толкам, чаго я ад яе хачу.
— А што вы думаеце наконт прычын вашай хваробы?
— Нават не ведаю, — кажа яна. — Я пра гэта ніколі не задумвалася.
— А што вы ўвогуле думаеце наконт вашай хваробы і як вы да яе ставіцеся?
— Ну, яна мне перашкаджае, і я хачу хутчэй ад яе пазбавіцца.
— Вы ведаеце, — кажу я, — я пераканаўся ў тым, што людзі самі ствараюць сабе хваробы ў працэсе жыцця.
— Я з вамі цалкам згодная, — пагаджаецца пацыентка.
— Але глядзіце, што атрымліваецца, — кажу я, — вы свядома наўрад ці хацелі, каб у вас была міёма маткі, ды і зараз яна вам перашкаджае. Але ваша падсвядомасць думае інакш. Яно вырасціла ў вас пухліну.
І я ўпэўнены, што зрабіла гэта не для таго, каб загнаць вас хутчэй у магілу.
— А для чаго ж? — пытаецца яна спалохана.
— Напэўна, для таго, каб вы звярнулі ўвагу на сябе як на жанчыну. І змянілі б у сабе пэўныя думкі і пачуцці. А чаму б нам не даведацца пра гэта ў самой падсвядомасці? Давайце зараз жа звернемся да той часткі вашага падсвядомага розуму, якая вырасціла пухліну маткі, і даведаемся, якія думкі і пачуцці прымусілі яе зрабіць гэта.
— Не трэба звяртацца, — кажа жанчына, — я і так ведаю. Пакуль вы гаварылі, я ўжо атрымала адказ ад сябе самой.
— Падзяліцеся са мной, — прашу я яе.
— Прычына ў маім мужу.
— У вашым мужу ці ў вашай рэакцыі на яго паводзіны? — пытаюся яе.
- Хутчэй у маёй рэакцыі. Але скажыце,-— пытаецца яна мяне са слязамі на вачах, — як павінна рэагаваць нармальная жанчына на тое, што яе муж п'е, уладкоўвае скандалы, абражае?
-У нармальнай жанчыны, як вы выказаліся, — нармальны муж, — адказваю я. — Ну а калі муж ненармальны, то жанчына, якая сябе лічыць нармальнай, замест таго каб цярпець гадамі п'яныя выхадкі мужа, назапашваць крыўды і прад'яўляць прэтэнзіі, павінна звярнуцца ўнутр сябе і задаць лагічнае пытанне: «А для чаго я ўвогуле ўсё гэта цярплю? І што ўва мне самой, якія думкі і якое паводзіны прыцягнулі такога мужчыну ў маё жыццё?»
— Але ж я яго кахала, — кажа жанчына, — а ён забіў ува мне гэтую любоў.
— Яго-то вы, можа быць, і кахалі, але кахалі ці вы сябе? Памятаеце, як у Бібліі сказана: «Палюбі бліжняга, як сябе самога». Як сябе самога! Дарэчы, а як вы ставіцеся да свайго бацькі? — пытаюся я пацыентку.
-Ведаеце, ён таксама любіў выпіць і дрэнна ставіўся да маці.
-Ну цяпер, я думаю, вы разумееце, што тыя думкі і пачуцці, якія жывуць у вас у душы ў адносінах да сябе самой як жанчыны і ў адносінах да мужчын, сфарміраваліся ў дзяцінстве і прыцягнулі такога мужчыну ў ваша жыццё?
-Што ж мне цяпер рабіць?— пытаецца жанчына.
Далей мы яшчэ каля гадзіны працуем над прычынамі хваробы. Я даю жанчыне «хатняе заданне», і мы расстаемся на месяц.
Праз месяц яна прыходзіць на прыём. Яе настрой, адзенне і прычоска кажуць пра тое, што ў ёй адбыліся змены.
— Вы ведаеце, — паведамляе яна мне радасна, — болі ўнізе жывата зусім прайшлі. Працую над сабой на працягу гадзіны раніцай і столькі ж вечарам. Заўважаю, што муж таксама пачынае мяняцца ў лепшы бок. На працягу месяца не браў у рот спіртное. Давайце працягваць лячэнне.
Яшчэ праз два месяцы яна паведаміла мне па тэлефоне:
— Доктар, вось званю вам, каб падзяліцца радасцю. Была ўчора ў гінеколага і анколага — мяне знялі з уліку. УГД паказала, што матка цалкам здаровая.
— Я вас віншую, — кажу ёй. — Але можа быць, вернецеся да старога, можа быць, вы там пакінулі што-небудзь важнае для сябе?
— Не, ну што вы, — адказвае жанчына, — мне зараз падабаецца маё стан. І адносіны з мужам у мяне зусім іншыя.
Выток крыві з маткі сімвалізуе якая сыходзіць радасць. Адчуйце сябе сапраўднай жанчынай і вярніце радасць у свой свет. Вам перашкаджаюць зрабіць гэта даўнія крыўды і злосць — пазбаўцеся ад іх.
На прыём прыйшла жанчына, якая ўжо доўгі час пакутавала ад маткавых крывацёкаў. А нядаўна лекары выявілі яшчэ і міёму маткі.
Прычыны апынуліся наступнымі. Некалькі месяцаў таму яна западозрыла свайго мужа ў здрадзе. Уладкавала яму скандал, хацела выгнаць з дому, але дзеці ўтрымалі.
—Я ўсё жыццё сваё аддала яму, — распавядала яна ўзбуджана. — Дзяўчынай ён мяне ўзяў. Акрамя яго, я іншых мужчын не ведала. А ён так подла паступіў. Яму тады сказала, — працягвала яна, — ці вядома табе, што мужыкі на працы мне праходу не даюць? Адзін доктар-траўнік нават руку і сэрца прапаноўваў. У яго вялікі дом і іншамарка. А я так не: «У мяне ёсць сям'я, муж і дзеці». Муж як даведаўся пра гэта, што я магу пайсці да другога, — працягвала яна далей, — так тыдзень валяўся ў мяне ў нагах і прасіў прабачэння. Так я не прабачыла яго да гэтага часу і наўрад ці змагу прабачыць.
Адна мая кліентка пакутавала ад пастаянных маткавых крывацёкаў. Яны былі нязначныя, але вельмі знясільвалі яе. Лекары выявілі міёму маткі і адразу прапанавалі ёй аперацыю. Па шчаслівай выпадковасці гэта жанчына патрапіла да мяне. Яна аказалася добрым гіпнатычным суб'ектам і лёгка ўступіла ў кантакт са сваім падсвядомасцю. Аказалася, што падсвядомасць абараняла яе з дапамогай крывацёкаў ад палавых зносін з мужам, якога яна не любіла і нават пагарджала. Гэтая інфармацыя яе здзівіла. Але пасля таго, як яна высветліла свае адносіны з мужам, крывацёкі спыніліся. А яшчэ праз месяц пры прафілактычным аглядзе высветлілася, што міёма маткі рассмакталася…
Да мяне на прыём прыйшла саракагадовая жанчына з міомай маткі. Пухліна з'явілася ўпершыню пяць гадоў таму і з кожным годам павялічвалася. Ёй прапанавалі аперацыю, палохаючы ператварэннем пухліны з дабраякаснай у злаякасную. Але яна вырашыла паспрабаваць мой метад лячэння. Пасля таго як яна ўсталявала кантакт з падсвядомасцю, унутраны розум «раскрыў» прычыны развіцця пухліны. А прычынай з'яўлення пухліны сталі назапашаныя крыўды на мужа.
Пяць гадоў таму, пасля сур'ёзнай разладу ў сям'і, муж пачаў выпіваць. І з кожным годам усё больш і больш. У сям'і — пастаянныя канфлікты: лаянка, сваркі, бойкі, узаемныя абразы і дакоры. А пухліна — гэта назапашаныя за пяць гадоў крыўды. А чаму менавіта матка? Бо крыўды звязаны з мужчынам.
Значыць, у жанчыны закранута яе жаноцкасць. А матка — гэта орган, які сімвалізуе яе жаночае пачатак. Калі мы «капнулі» глыбей, то высветлілася, што яшчэ да замужжа ў яе быў парушаны менструальны цыкл. А прычынай такога парушэння было негатыўнае стаўленне да сябе як да жанчыны, а такое стаўленне да сябе перадала ёй ад маці. Дарэчы, у маці з мужчынамі ў жыцці таксама было не ўсё гладка.
Жанчына ўсвядоміла, што яе хвароба і паводзіны мужа звязаны з яе стаўленнем да сябе самой і мужчынам. Яна змяніла гэта стаўленне, выкарыстоўваючы пэўныя прыёмы (аб якіх будзе сказана ніжэй). Яна стала любіць і паважаць сябе як жанчыну, ставіцца да сябе беражліва. Змяніла сваё стаўленне да мужчын. Шмат чаго змяніла ў сваіх адносінах да людзей, да свету. Прымала гамеапатычныя сродкі. І на працягу года яе пухліна рассмакталася цалкам. Акрамя таго, яе адносіны з мужам нармалізаваліся, і ён кінуў піць.
Трэба сказаць, што такі вынік стаў магчымы толькі дзякуючы таму, што жанчына правяла вялікую працу над сабой. У яе было вельмі моцнае намер вылечыцца. Яна не звярнулася да дапамогі хірурга і лекаў. Яна звярнулася ўнутр сябе і ліквідавала самі прычыны хваробы.
На прыёме ў мяне жанчына з дыягназам «міёма маткі». Ёй прапануюць аперацыю, палохаючы перараджэннем пухліны ў злаякасную. Але яна аперацыю рабіць не хоча. Прычына хваробы — назапашаныя крыўды на свайго мужа, які рэгулярна выпівае і крыўдзіць жанчыну сваім стаўленнем да яе. Я спрабую растлумачыць гэта жанчыне, але вельмі цяжка пераканаць чалавека ў тым, што менавіта яе крыўдлівасць, нелюбоў да сябе з'яўляюцца прычынай яе хваробы і ўплываюць на паводзіны мужа.
— Але як жа мне не крыўдзіцца! — абураецца яна. — Ён прыходзіць дадому п'яны, абражае мяне, прыніжае; цягае ў мяне грошы з кашалька. Ужо выносіць з кватэры рэчы, прадае іх і прапівае. І што ж, я павінна за гэта яго паважаць?
— Скажыце, — пытаюся я яе,— а вы любіце свайго мужа?
— Не ведаю.
— А вы любіце сябе?
Жанчына пачынае плакаць. Я спакойна тлумачу далей:
— На працягу многіх гадоў ваш муж наносіў вам дробныя або буйныя ўдары па вашаму жаночаму самалюбству, па вашай жаноцкасці. Вы не прымалі яго паводзіны, прыніжаючае ваша годнасць, ды і не маглі прыняць. Вы насіліся з крыўдамі ўсё жыццё, назапашвалі іх у сабе. А месцам назапашвання была ваша матка, якая непасрэдна звязана з вашай жаноцкасцю. Вось такім чынам і вырасла ваша пухліна. І калі вы і далей будзеце весці сябе падобным
вобразам, то пухліна можа стаць ракавай.
— Што ж мне рабіць?
— Пачынайце прабачаць. Я ведаю, што вам гэта нялёгка будзе зрабіць. Але вы павінны зразумець, што ваш муж, якога, дарэчы, вы самі прыцягнулі ў сваё жыццё, усяго толькі адлюстроўваў ваша ўласнае стаўленне да сябе і да мужчын. Яго паводзіны паказваюць на тое, што вы не любілі і не любіце сябе. Акрамя таго, у вас у падсвядомасці ёсць праграма асуджэння і нянавісці да мужчын. Хутчэй за ўсё, такое стаўленне да сябе ў вас сфарміравалася ў дзяцінстве.
— Так, напэўна, — пагаджаецца жанчына, — бацька мой выпіваў, крыўдзіў маці. Бацькі адносіліся да нас (нас было трое ў сям'і) вельмі дрэнна.
— Ваша задача зараз не проста прабачыць свайго мужа і сваіх бацькоў, а літаральна перагледзець усё сваё жыццё. Успамінайце кожную сітуацыю, у якой у вас былі крыўды, і мяняйце да іх сваё стаўленне.
Прабачайце! Перажывайце ўсе гэтыя сітуацыі наноў, з пачуццём любові. Прымайце іх, як створаныя вамі, прабачайце, дзякуйце і перажывайце з новымі пачуццямі: любові і падзякі. Ваша хвароба — гэта вашы крыўды. Растворацца крыўды — растворыцца і пухліна. Успрымайце хваробу як размову Бога з вамі. Прымайце сваю хваробу як сігнал да змянення свайго светапогляду і дзякуйце яе.
Чалавеку цяжка прабачыць тады, калі ён лічыць іншага вінаватым. Але калі вы зразумееце і прачуеце, што аўтарам крыўды з'яўляецеся вы самі і што крыўдзіцель — гэта толькі інструмент у руках невядомых боскіх сіл, інструмент для вашага ачышчэння, для вашага навучання, для вашага дабра — толькі тады вы шчыра прабачыце і нават будзеце ўдзячныя Богу, сабе і гэтаму чалавеку за каштоўны ўрок.
Прыходзіць жанчына да мяне на прыём. Дыягназ у яе — «пухліна маткі». Яна доўга распавядае пра свае праблемы, пра сваю боль. Пасля таго як яна заканчвае апавяданне, я пытаюся яе:
— Што ж вы хочаце для сябе?
— Я хачу пазбавіцца ад хваробы, — адказвае яна.
— То бок, калі я вас правільна зразумеў, вы не хочаце хварэць? — пытаюся я яе.
— Так, доктар, вы цалкам маеце рацыю, — пагаджаецца пацыентка.
— Добра. Але я вас спытаў пра тое, чаго вы хочаце, а не пра тое, чаго не хочаце.
—Доктар, я вас не разумею. — Пацыентка здзіўлена глядзіць на мяне.
— Паспрабуйце зразумець, — спакойна тлумачу я жанчыне, — тое, як я вас пытаюся і што я хачу пачуць ад вас, вельмі важна для вашага выздараўлення. Фактычна, я ўжо пачаў лячэнне. І яно пачалося з гэтага майго пытання:
« Чаго вы для сябе хочаце?» Вы ўжо доўга і шмат хадзілі па лекарах. Яны мноства разоў тлумачылі вам, у чым ваша паталогія. Усе свае дыягназы вы ведаеце на памяць.
Вы выдатна ведаеце, ад чаго вы хочаце пазбавіцца. Але вы таксама павінны ведаць і тое, да чаго мы з вамі будзем імкнуцца ў выніку нашай з вамі сумеснай працы. Гэта веданне павінна быць канкрэтным.
— Я, здаецца, зразумела! — усклікае жанчына. — Я павінна была сказаць: «Я хачу быць здаровай».
— Правільна. А цяпер растлумачце для мяне і для сябе таксама, што значыць для вас быць здаровай.
— Ну па-першае, — пачынае пацыентка, — я хачу, каб у мяне была здаровая матка. Потым, я хачу, каб не было болю ўнізе жывата...
— Стоп, — перарываю я яе, — вы толькі што ўжылі адмоўнае, часціцу «не». Тое, што вы хочаце, павінна быць пазітыўным, гэта значыць без часціцы «не».
— Ага, зразумела. Але як сказаць пазітыўна, каб не было болю?
— Напрыклад так: «Я хачу адчуваць прыемны спакой і пачуццё камфорту ўнізе жывата».
— Я хачу адчуваць прыемнае пачуццё камфорту ўнізе жывата, — паўтарае жанчына і працягвае далей: — Я хачу, каб мае менструацыі былі рэгулярнымі, прыходзілі б кожны месяц, у патрэбны час. Каб яны прыходзілі лёгка і каб я даведвалася пра тое, што
яны прыйшлі, толькі ў момант іх з'яўлення. Каб я адчувала сябе выдатна да, падчас і пасля месячных.
Каб кроў з маткі вылучалася толькі падчас месячных і колькасць вылучанай крыві была б аптымальнай для мяне. Каб маё агульнае самаадчуванне было выдатным. Каб я радавалася жыццю.
— Цудоўна! Цяпер і вы, і я ведаем, да чаго імкнуцца.
Пасля гэтага мы з жанчынай працягваем далейшую працу. Усталяваўшы кантакт з падсвядомасцю, мы высвятляем, што хвароба — гэта вынік назапашаных шматгадовых крыўд на мужа.
— Для чаго вы крыўдзіліся на яго? — пытаюся яе.
— Ну, таму што ён піў, гуляў, змяняў мне пастаянна, абражаў, часам біў мяне.
— То бок вы за гэта на яго крыўдзіліся. Але я спытаў вас, не «чаму», а «для чаго» вы крыўдзіліся на мужа?
— Для таго каб ён не крыўдзіў мяне, — адказвае жанчына.
— Цяпер сфармулюйце тое ж самае, але пазітыўна.
— Я хацела, каб ён змяніў сваё стаўленне да мяне, каб у нас была дружная і моцная сям'я.
— Добра! А вы ніколі не задумваліся над тым, чаму ваш муж так сябе паводзіць? Чым вы прыцягнулі ў сваё жыццё такога мужчыну?
— Чым? Такі ён, напэўна, быў да мяне. Хоць, — жанчына задумваецца, — раней ён не піў, быў іншым. Не ведаю.
— А якія ў вас былі адносіны з бацькам? — пытаюся я яе.
Жанчына пасля майго пытання заліваецца слязьмі.
— Вы ведаеце, доктар, ён таксама піў і біў маці.
— Так якое ж у вас сфарміравалася стаўленне да мужчын у вашым падсвядомасці з самага дзяцінства?
Колькі ў вас назапасілася крыўд на вашага бацьку і жалю да сваёй маці!
— Я свайго бацьку наогул доўгі час ненавідзела.
Зараз ён мне абыякавы. Атрымліваецца, што такі муж мне дадзены Богам у пакаранне?
— Не, не ў пакаранне. Проста ваш муж адлюстроўвае вашыя думкі адносна мужчын. У вас з дзяцінства сфарміравалася агрэсіўнае стаўленне да мужчын і адклалася ў падсвядомасці. І вось гэтая разбуральная праграма прыцягнула ў вашу жыццё такога мужа, які сваім паводзінамі вучыць вас. Вучыць любові да сябе, як да жанчыны, і вучыць любові да мужчынскага пачатку Сусвету.
— Што ж мне рабіць? — пытаецца жанчына.
— Вам неабходна перагледзець усё сваё жыццё.
Свае адносіны з бацькам і свае адносіны з мужам (я даў жанчыне схему перагляду асабістай гісторыі - прыведзена ніжэй). Перш за ўсё вам трэба ўсвядоміць, што ні ваш бацька, ні ваш муж, ні ў чым не вінаватыя. Ваша маці сама прыцягнула ў сваё жыццё такога мужчыну сваёй праграмай нянавісці да іх, якая перадала ёй ад яе бабулі. Але яна не прайшла ўрока, не пазбавілася ад пыхі, не змагла падняцца вышэй сваёй нянавісці і сваіх крыўд. І цяпер гэтую праграму адпрацоўваеце вы.
Калі б вы пайшлі на аперацыю і нічога б у сабе не змянілі, то вы пакінулі б адпрацоўваць гэтую праблему сваёй дачцэ.
— Яна яе ўжо адпрацоўвае, — сказала пацыентка. — Нядаўна развялася з мужам.
— Вось бачыце. Калі вы пачнеце працаваць над сабой, то дапаможаце не толькі сабе, але і сваёй дачцэ.
Пасля гэтага мы ствараем новыя спосабы паводзін, новыя думкі ў адносінах да мужчын і ў адносінах да сябе, як да жанчыны. Ужо праз некалькі дзён спынілася маткавае крывацёк, а праз месяц УГД паказала, што пухліна значна паменшылася ў памерах.
Доктар Лууле Віілма у сваёй кнізе «Псіхалагічныя прычыны хвароб» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны міёмы і фібромы:
Матка (міёма): Страх «мяне не любяць». Адчуванне віны ў адносінах да маці. Залішняя ўцягнутасць у мацярынства. Злоба. Ваяўнічыя думкі, звязаныя з мацярынствам.
Матка (пухліны): Залішняе пачуццё эмацыянальнасці.
Доктар Лууле Віілма ў сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны міёмы маткі:
Калі орган пачынае назапашваць у сабе стрэсы, то спачатку адбываецца ацёчнае павелічэнне органа, што падобна на друзлую пену стрэсу. (Пры вызваленні стрэсу яна можа знікнуць хутка, на вачах.) У далейшым орган павінен умяшчаць у сябе ўсё больш стрэсаў, а значыць, размяшчаць іх усё шчыльней. У выніку ўзнікае дабраякасная пухліна, якая можа дасягаць каласальных памераў. Трыццаць гадоў таму будучых лекараў вучылі, што міёма маткі ніколі не перарастае ў рак. Дзесяць гадоў таму ператварэнне ў рак здаралася рэдка, у далейшым усё часцей.
Калі жанчына назапашвае ў сабе клопаты сваёй маці (матка - маці), дадаючы іх да сваіх уласных, і ад безсілы іх пераадолець пачынае ўсё ненавідзець, то з дабраякаснай міёмы ўтвараецца рак.
Прабачце нянавісці. Прабачце сабе тое, што ўвабралі ў сябе клопаты і злосці маці, а таксама свае ўласныя клопаты і злосці. І прасіце прабачэння ў свайго цела, што тым самым зрабілі яму дрэнна.
І Ваша міёма знікне раней, чым падоспее хвароба больш сур'ёзная. Міёма ўстойлівае захворванне, бо ў цяперашні час у дачок з маці вельмі складаныя, часта балючыя ўзаемаадносіны. Адчуванне або страх дачкі, што маці мяне не любіць, сутыкаецца з уладным уласніцкім паводзінамі маці. Прабачэнне з боку дачкі можа паступова сысці на нішто, і міёма за месяц павялічыцца ў некалькі разоў. Таму вызваляйце маці пастаянна. У кожнага свая дарога, у Вашай мамы свая, у Вас свая. Усе мы прыйшлі вучыцца выпраўляць свае памылкі.
Дзіця трэба выхоўваць да 18 гадоў, а далей маці трэба ведаць, калі ёй час сыходзіць і час прыходзіць. Сучасныя мамы, не здолеўшыя правільна любіць сваіх дзяцей, адчуваюць перад дзецьмі пачуццё віны. Гэтая віна, нібы бізун, які гоніць іх умешвацца ў жыццё дзяцей. Яны спрабуюць выправіць свае памылкі, не разумеючы таго, што час пайшоў.
Цяпер ад усёй душы трэба прасіць прабачэння за тое, што пазбавілі свайго дзіцяці любові. І прабачце сябе за тое, што не змаглі і не здолелі інакш. Тым самым Вы вызваліце свайго дзіцяці ад павадка, і міёма пачне растварацца.
Лууле Віілма у сваёй кнізе «Душэўны свет» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны міёмы маткі:
Незамужняя жанчына дваццаці трох гадоў са скаргай на міёму маткі. У ходзе лячэння адбываліся рэзкія змены ў памерах як у адзін, так і ў другі бок, бо жанчына мела неўтаймоўныя эмоцыі. На працягу ўсёй папярэдняй жыцця і падчас працы бухгалтарам для яе першаснымі былі эканамічныя праблемы. З маці ў яе дагэтуль нацягнутыя адносіны. Хоча дапамагчы маці, але тая дапамогу не прымае, хоць і мае патрэбу ў ёй. Тады дачка для адплаты пачуцця віны прымае ў сябе клопаты маці, хоць гэта і не дапамагае. Дачка таксама песціць прыгожыя мары: яна хоча жыць добра, насіць элегантную адзежу і г. д. І дзеля гэтага самаахвярна працуе...
У ходзе лячэння яна шмат працавала над сабой па вызваленні духу. Нестабільнасць характару знікла, яна ўжо лічыць сябе ўраўнаважанай. Я ж пакуль так не лічу. Чаму? У гэтым выпадку яна, перш за ўсё, павінна быць здаровай, па-другое, у яе адсутнічае ўпэўненасць у сабе. Прывяду наступны прыклад.
Прыходзіць яна на чарговы прыём. Я бачу, што ў левай частцы цела энергіі стала менш, але ўцечка дзіўным чынам не праглядаецца. Не паспела я паглыбіцца ў вывучэнне, як яна кажа: "Я хадзіла варажыць на картах!" - "Цудоўна! І што Вам сказалі?" - "У першы раз сказалі, што я папраўлюся, атрымаю кватэру і што да мяне прыйдзе каханне, калі я сама буду актыўней. А ў другі раз - усё прама процілеглае".
Ясна! Варажыў мужчына, уцечка энергіі з левай часткі цела выклікана дэпрэсіяй з-за слоў "варажбіткі".
Што адбылося? Вывучаю яе першы візіт - узнёслы настрой, вясёлкавыя надзеі. У "варажбіткі" таксама настрой добры. Карты кладуцца добра, яны паказваюць становішча моманту. Гэта значыць, калі ў жанчыны такое пазітыўнае стаўленне да жыцця, то ў жыцці ў яе павінна ўсё ладзіцца. Усё правільна.
У другі раз жанчына ідзе, каб задаць тыя ж пытанні і каб ёй усё выклалі ў дэталях. У такім жаданні крыецца ўласная выгада: тады я не павінна буду больш напружвацца, і гэтая абцякальная і незразумелая штука - лёс - сама зробіць за мяне маё жыццё.
Гэта меркаванне памылковае. Лёс сапраўды існуе, але яна не догма. У нашых сілах змяніць дастаткова шмат у сваім лёсе, і рабіць гэта трэба не адкладваючы. Усё, што мы змяняем, фарміруе нашу будучыню. Калі мы прабачэннем вызвалім памылкі мінулага, то гэтым аўтаматычна палепшым будучыню.
Гэта маладая жанчына падманвала сябе. Яна хацела вызваліцца ад назапашанага грузу з найменшымі намаганнямі, аднак яе дух не хацеў адмовіцца ад вучобы. Страх - мяне не любяць - працягваў заставацца невызваленым, і жанчына ацаніла сітуацыю няправільна. Яе мэта была ж добрай. Толькі яна яшчэ не канчаткова разабралася ў прычыне сваёй хваробы і не вызваліла прычыну.
Жыццё вырашыла яе задачу вельмі адназначна. Па-першае, "варажбітка" апынулася ў дрэнным настроі. Па-другое, яна чакала даведацца больш, чым таго дапускаў узровень здольнасцей "варажбіткі". "Варажбітка" раззлаваўся. Раздражнёны чалавек добрай працы не зробіць. У выніку ёй наваражылі зусім процілеглае ў параўнанні з першым варожбітам. Якое расчараванне!
Хлусілі карты? Не, яны далі выключна правільны адказ: калі ў дадзены момант ты з меркаванняў камфорту спадзяешся на іншых, тады як тваё цела мае патрэбу толькі ў табе самой, то нічога добрага табе зараз сказаць нельга. Калі ты зразумееш гэта, то добра.
Жанчына сказала, што яна не набрала яшчэ дастаткова розуму і што ахвотна стане вучыцца далей, бо і "варажбітку" трэба зразумець - бо ён варажыць мне. Яна зразумела, што сама выклікала дрэнны наступ, і расчараванне ў "варажбітцы" абярнулася ў смех над самай сабой: "Ніякія трукі не дапамогуць, давядзецца мне навучыцца прабачаць па ўсіх правілах!"
Калі я прабачаю, то змагу палюбіць, змагу быць шчаслівай, змагу быць здаровай, змагу быць удачлівай ва ўсім.
Вось, што яшчэ доктар Лууле Віілма у сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны міёмы маткі:
У мяне складаныя адносіны з мамай. Жыву я разам з бацькамі. Ці трэба аддзяляцца ад іх і адпускаць крыўды завочна. У мяне міёма маткі. Мне 35 гадоў, я не замужам.
Ну што рабіць, хто скажа? Прабачыць маму, вызваліць маму. А як гэта зрабіць, калі мама без перапынку ходзіць і пілуе, і пілуе, і пілуе, што рабіць? Ну тады трэба сыходзіць фізічна. Хоць бы не будзеце штодня вырошчваць свае стрэсы. Дайце маме магчымасць займацца сабой і не бачыць саму сябе ў дачцэ, якую хоча перарабіць на свой лад.
Калі вы бачыце ў маме саму сябе, можа быць, глядзіце абедзве адна на адну як у люстэрка і разумееце: Божа, гэта ж я. А тое, што ў вас міёма маткі, ну гэта натуральна. Калі ў вас мама, якая так сябе вядзе, то гэта мама хоча добрага, а гэтым робіць вас дрэннай — гэта сумна. А смутак ад таго, што вы не можаце быць добрай мамай. Наколькі смутак вялікі, настолькі і ваша міёма вялікая.
Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын міёмы і фібромы працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментары і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. Працяг будзе!
© Андрэй ЖАЛЕВІЧ
www.zhalevich.com
Выкарыстаныя крыніцы
- Андрэй Жалевіч. СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
- Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
- Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
- Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
- Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
- Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
- Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
- Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
- Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции. - CПб.: Питер, 2009 г.
- Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
- Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
- Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.
- Волкова Н. Популярная психогинекология. - CПб.: Диля, 2007 г.
і іншыя крыніцы па псіхасаматыцы і па Светаразуменню
