Страўнік. Псіхасаматыка і метафізіка праблем са страўнікам
MOWA : Język polski | Свята-Мова | Русский язык
Вас непакояць праблемы са страўнікам? Вядома ж спачатку, трэба ўхіліць прычыны, якія вядуць да праблем і хвароб страўніка. Разгледзім асноўныя метафізічныя (тонкія, ментальныя, эмацыйныя, псіхасаматычныя, падсвядомыя, глыбінныя) прычыны праблем і хвароб страўніка.
Вось што пішуць пра гэта сусветна вядомыя эксперты ў дадзенай галіне і аўтары кніг па дадзенай тэматыцы.
СТРАЎНІК (АГУЛЬНЫЯ ПЫТАННІ)
Ліз Бурбо ў сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Любі сябе!"» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны хвароб страўніка і праблем са страўнікам:
Страўнік - найважнейшы орган сістэмы стрававання, размешчаны паміж страваводам і тонкай кішкай. Сок, які выдзяляецца ў страўніку, ператварае цвёрдую ежу ў вадкую. Найбольш частымі захворваннямі страўніка з'яўляюцца ЯЗВА, ГАСТРЫТ, страўнікавыя КРЫВАЦЁКІ, РАК, а таксама расстройствы СТРАВАВАННЯ (ваніты, нясваенне і г.д.). Спачатку прачытай артыкул пра адпаведную хваробу, затым апісанне, прыведзенае ніжэй.
Эмацыйная блакіроўка. Усе захворванні страўніка непасрэдна звязаны з няздольнасцю прыняць пэўнага чалавека або сітуацыю. Чалавек адчувае непрыязнасць і нават страх у адносінах да таго, што яму не па гусце. Ён супраціўляецца новым ідэям, асабліва тым, якія зыходзяць не ад яго. Ён не можа прыстасавацца да чалавека або сітуацыі, якія не ўзгадняюцца з яго планамі, звычкамі або ладам жыцця. У ім моцна развіты ўнутраны крытык, які перашкаджае яму прыслухацца да голасу свайго сэрца.
Ментальная блакіроўка. Твой страўнік кажа табе, што ты павінен пазбавіцца ад імкнення ўсё кантраляваць. Пачні прыслухоўвацца да думак іншых людзей. Ты адчуваеш сябе бездапаможным, таму што не можаш змяніць чалавека або сітуацыю, але гэта няправільна. Знайдзі ў сабе сілы змяніць сваё жыццё. Пачні давяраць людзям, як давяраеш свайму страўніку пераварваць тое, што ты ясі.
Ты не павінен указваць свайму целу, як яму функцыянаваць і пераварваць ежу. Гэтак жа ты не павінен указваць навакольным цябе людзям, бо ў кожнага з іх ёсць свая ўласная думка. Страўнік не выпадкова размешчаны побач з сэрцам. Мы павінны ўсё прымаць з любоўю, у тым ліку і той факт, што ўсе людзі розныя. Думкі накшталт «Гэта несправядліва», «Гэта няправільна», «Якая глупства» блакуюць тваё развіццё гэтак жа, як твой страўнік блакуе пераварванне з'едзенай табою ежы. Калі ты навучышся больш цярпіма ставіцца да іншых, твой страўнік стане праяўляць большую цярпімасць да таго, што ты ў яго змяшчаеш.
Духоўная блакіроўка заключаецца ў тым, што і ў выпадку праблем з вачыма (гл. ВОЧЫ: метафізічныя прычыны праблем са зрокам і хвароб вачэй, падпункт "Вочы ў цэлым і агульныя праблемы са зрокам").
Бодо Багінскі і Шармо Шаліла у сваёй кнізе «"Рэйкі" - універсальная энергія жыцця» пішуць пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны праблем са страўнікам:
Страўнік прымае ў сябе ежу і пачынае яе пераварваць. Таму ён адказвае таксама за прыём і пераварванне ўражанняў. Гэта патрабуе быць адкрытым, прымаць і аддаваць. Калі хтосьці выгнаў са сваёй свядомасці пачуцці, то яны будуць дзейнічаць на яго страўнік. Каб адкрыцца пачуццям і ўражанням, ідэям і меркаванням і ўмець іх свядома інтэграваць, нам трэба развіць давер да сябе і адчуванне ўнутранай абароненасці. У канчатковым выніку хваробы страўніка паказваюць на праблемы ў гэтай галіне. З-за недахопу даверу да сябе табе цяжка прымаць свае пачуцці, асабліва прыкрасць і агрэсію, і свядома вырашаць канфлікты. Таму ты аддаеш перавагу праглынуць крыўду.
Адкрыйся ўсяму, што жыццё прыпасла для цябе і яшчэ прынясе табе. Калі ты выявіш, што ва ўсім маецца схаваны сэнс, які ты зможаш зразумець, толькі калі не будзеш закрывацца ад свету, то ў цябе больш не будзе цяжкасці ў страўніку, і ты навучышся з поўным унутраным даверам аддавацца быццю, убіраючы ўсе шматстайныя ўражанні і вопыт, прымаць свае ўласныя пачуцці і свабодна выказваць іх.
Валерый В. Сінельнікаў у сваёй кнізе «Узлюбі хваробу сваю» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны хвароб страўніка і праблем са страўнікам:
Змяшчальня ежы. Сімвалізуе здольнасць перапрацоўваць, пераварваць і засвойваць якія-небудзь ідэі і сітуацыі. Таму, калі ў нас праблемы са страўнікам, гэта азначае, што мы не ведаем, як асіміляваць жыццё. Нам становіцца страшна перад чымсьці новым. Мы няздольныя засвойваць якія-небудзь падзеі.
Страх, трывога і неспакой, непрыязнасць і раздражненне адразу ж адбіваюцца на страўніку.
Алег Г. Тарсунаў у сваёй кнізе «Сувязь хвароб з характарам» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны праблем са страўнікам:
Страўнік і яго функцыі залежаць у асноўным ад мовы і дзейнасці чалавека.
Слізістая абалонка страўніка
Паводле Алега Г. Тарсунава, слізістая абалонка страўніка мае добрыя функцыі дзякуючы пяшчоце, дабрыні і цеплыні ў мове і дзейнасці чалавека.
Пяшчотная мова і дзейнасць стабілізуюць здольнасць страўніка ўсмоктваць ежу.
- Грубая мова і грубыя паводзіны прыводзяць да зніжэння ўсмоктвання пажыўных рэчываў у слізістай страўніка.
- Саладжавасць і падхалімства прыводзіць да празмернай усмоктвальнай актыўнасці.
Дабрыня, паводле Алега Г. Тарсунава, нармалізуе бялковую кіслотнасць у арганізме.
- Азлобленасць выклікае празмернае павышэнне выдзялення пепсіну, што прыводзіць да гастрыту.
- Негатывізм паступова прыводзіць да зніжэння выпрацоўкі пепсіну ў арганізме.
Цеплыня ў мове і паводзінах, паводле Алега Г. Тарсунава, нармалізуе выдзяленне салянай кіслаты ў страўніку.
- Халоднасць у мове і паводзінах выклікае зніжэнне выдзялення салянай кіслаты і дае гастрыт з паніжанай кіслотнасцю.
- Гарачасць, страснасць характару прыводзіць да павышэння выдзялення салянай кіслаты, што выклікае гастрыт з павышанай кіслотнасцю.
Гладкія мышцы страўніка
Гладкія мышцы страўніка, паводле Алега Г. Тарсунава, атрымліваюць сілу і здароўе ад упэўненасці ў мове і працавітасці.
Упэўненасць у характары дае гладкім мышцам добры тонус.
- Няўпэўненасць зніжае тонус гладкіх мышцаў страўніка.
- Разгубленасць выклікае моцнае зніжэнне тонусу гладкіх мышцаў страўніка.
- Нахабства празмерна павышае тонус мышцаў страўніка.
Працавітасць, паводле Алега Г. Тарсунава, дае сілу гладкім мышцам страўніка.
- Бяздзейнасць зніжае сілу мышцаў страўніка, што прыводзіць да яго расцягвання і павелічэння жывата.
- Страсная праца выклікае празмернае павелічэнне мышачнай сценкі страўніка, што прыводзіць да празмерных скарачэнняў і спазмаў сасудаў у страўніку.
Сасуды страўніка
Сасуды страўніка, паводле Алега Г. Тарсунава, атрымліваюць здароўе ад такіх якасцяў характару як мяккасць у паводзінах і мове і радасць.
Мяккасць мовы і паводзін прыводзіць да нармалізацыі эластычнасці сасудаў.
- Жорсткасць у мове і дзейнасці выклікае зніжэнне эластычнасці сасудаў страўніка.
- Слабахарактарнасць дае празмерную эластычнасць сасудаў, што прыводзіць да пашырэння іх прасвету.
Пачуццё радасці ў мове і дзейнасці, паводле Алега Г. Тарсунава, выклікае нармалізацыю тонусу сасудаў страўніка.
- Туга зніжае тонус сасудаў.
- Перазбуджэнне ў мове і паводзінах празмерна павышае іх тонус.
Паводле Сяргея С. Канавалава («Энергаінфармацыйная медыцына па Канавалаву. Выгаяльныя эмоцыі») страўнік — перапрацоўвае, пераварвае і засвойвае не толькі ежу, але і любую інфармацыю, якая паступае звонку. Таму страх, трывога і неспакой, непрыязнасць і раздражненне адразу ж адбіваюцца на страўніку. Людзі з хворым страўнікам перапоўнены рознымі страхамі, вялікімі і малымі. Страх прыводзіць да спазму, а спазм — да болю і язвы.
Спосаб вылячэння. Змагайцеся з нерашучасцю і выкараняйце ў сабе пачуццё наканаванасці.
Уладзімір Жыкаранцаў у сваёй кнізе «Шлях да свабоды. Кармічныя прычыны ўзнікнення праблем або як змяніць сваё жыццё» паказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (якія вядуць да выгаення) звязаныя з з'яўленнем і выгаеннем хвароб страўніка:
Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем з вачамі і вочных хвароб:
Кіруе харчаваннем. Пераварвае, засвойвае ідэі. Асцярогі. Страх новага. Няздольнасць асіміляваць новае.
Гарманізуючыя думкі:
Жыццё — у гармоніі са мной. Я асімілюю новае ў кожны момант свайго жыцця. Усё выдатна. Я лёгка пераварваю тое, што адбываецца са мной у жыцці.
Луіза Хэй у сваёй кнізе «Вылечы сябе сам» паказвае на галоўныя негатыўныя ўстаноўкі (якія прыводзяць да хвароб) і гарманізуючыя думкі (якія вядуць да выгаення) звязаныя з з'яўленнем і выгаеннем хвароб страўніка:
Негатыўная ўстаноўка, якая прыводзіць да праблем з вачамі і вочных хвароб:
Змяшчальнік ежы. Адказвае таксама за «засваенне думак». Жах. Боязь новага. Няздольнасць засвойваць новае.
Гарманізуючыя думкі:
Я лёгка «засвойваю» жыццё. Жыццё мне не шкодзіць. У любы момант дня я засвойваю штосьці новае. Усё ідзе добра.
Анатоль Някрасаў у сваёй кнізе «1000 і адзін спосаб быць самім сабой» піша аб магчымых псіхасаматычных, псіхалагічных і метафізічных прычынах праблем са страўнікам:
Праблемы са страўнікам маюць пад сабой больш глыбокія прычыны, чым звычайна прынята лічыць. Агульная прычына праблем са страўнікам – чалавек ідзе па жыцці не туды, ён не так жыве. Страчаны сэнс жыцця або ўзяты не той курс. Яму трэба мяняць у корані сваё светаразуменне ў адносінах сябе, людзей і жыцця ў цэлым. Гэта значыць, неабходная сур'ёзная карэкцыя ўяўлення аб Свеце і жыццёвага шляху, інакш чалавека чакаюць наперадзе вялікія праблемы. Трэба смялей прымаць новае, і ўводзіць змены ў сваё жыццё.
Праблемы са страўнікам таксама падказваюць, што трэба прыняць канкрэтнага чалавека (як правіла, найбольш блізкага) і канкрэтную сітуацыю. У чалавека моцна развіты розум-крытык, які перашкаджае прымаць навакольны Свет і атрымліваць асалоду ад жыцця. Цярпімасць і любоў да іншых вылечыць страўнік.
Лууле Віілма у сваёй кнізе «Светлая крыніца любові» піша аб адной з тонкіх / метафізічных прычын праблем і хвароб страўніка: абавязак пачаць выклікае хваробы страўніка.Вось яшчэ, што доктар Лууле Віілма ў сваіх працах піша аб магчымых псіхасаматычных, псіхалагічных і метафізічных прычынах праблем са страўнікам:
З стрававода ежа трапляе ў страўнік. У многіх людзей ежа ў страўніку аказваецца быццам выпадкова, так як страўнік не падрыхтаваны да пераварвання ежы. Магчыма, Вы памятаеце, што страўнік захворвае, калі чалавек прымушае сябе да працы. Не будзь страхаў, не было б і злосці, да якой адносіцца і ўласнае прымушэнне.
Чалавек, які не ведае страхаў, адчувае шчасце ад таго, што мае магчымасць рабіць працу.
Калі ў чалавеку сядзіць страх прыступаць да чаго-небудзь, то чалавек баіцца брацца за любую справу, у тым ліку і працу. Яго страўнік падобны да складскога памяшкання, у якое нешта накідалі, быццам у мяшок, а што менавіта, яго не датычыцца. Ён робіць выгляд, быццам заняты больш важнымі справамі. Страх пачынаць новае вымушае чалавека вынаходзіць самыя розныя адгаворкі, каб не брацца за справу, нават калі задума выдатная. Адгаворкі могуць гучаць пераканаўча для навакольных, і толькі страўнік ведае ісціну, з-за чаго і захворвае.
У чалавека, які валодае развітым інстынктам уласніка, але не мае нічога за душой, насуперак жаданням, узнікае поўная абыякавасць да чужых спраў. У іншых ён бачыць сябе і безнадзейна махае рукой, калі гаворка ідзе пра чужыя пачынанні. З часам ужо і ўласныя выклікаюць у яго адчуванне безнадзейнасці, бо без староняй дапамогі яму не абысціся. Нягледзячы на ўсе спробы прымусіць сябе дзейнічаць, чалавека ахоплівае стан безвыходнасці, што прыводзіць да млявасці страўніка. Млявы страўнік расцягваецца незалежна ад таго, ёсць у ім ежа ці не.
Прынята лічыць, што павялічаны страўнік з'яўляецца следствам пераядання. Так яно і ёсць, аднак пераяданне з'яўляецца не прычынай, а следствам. Пераяданне выклікаецца жаданнем мець як мага больш. Гэта жаданне загадвае страўніку стаць большым — і страўнік павялічваецца ў памерах. Разам з тым рэцэптары насычэння пачынаюць патрабаваць, каб страўнік не пуставаў. Рэцэптары насычэння рэагуюць на нежаданне вымаўляць пустыя словы і рабіць пустую працу, нежаданне траціць час на пустую справу. Калі чалавек адчувае гэтыя абодва стрэсы — жаданне шмат мець і нежаданне рабіць пустую справу, то ў яго страўніку змяшчаецца неверагодная колькасць ежы і пітва.
Хто жадае шмат мець, той пачынае патрабаваць таго ж і ад іншых, і тыя пачынаюць пратэставаць. Так, у чалавека можа быць пратэст супраць празмерных жаданняў і нежаданне выконваць пустую працу, следствам чаго з'яўляецца маленькі, канвульсіўна сціснуты страўнік. Чалавек перагружае яго ежай, як перагружае і графік спраў на дзень. Пасля ежы ў страўніку не павінна заставацца ні сантыметра пустой прасторы. Калі пустая прастора застаецца, у чалавека псуецца настрой. Калі порцыя ежы разлічана не дакладна і чалавек з ветлівасці вымушаны даесці ўсё да канца, то апошнія кавалкі ён будзе есці праз сілу, аднак настрой у яго будзе сапсаваным.
Ураўнаважаны чалавек хуткі, але ён не спяшаецца, а таму і не становіцца марудным. Напалоханы чалавек спяшаецца, пакуль не знясіліцца, пасля чаго рухаецца ўсё павольней і нарэшце спыняецца. Дакладна гэтак жа працуе яго страўнік. Ледзьве валочачы ногі ад стомленасці, мы прымушаем сябе рабіць адно, другое, трэцяе, у тым ліку прымушаем сябе прымаць ежу, паколькі ведаем, што яна надае сілы. Але ніхто не задаецца пытаннем, ці патрэбна ўсё гэта нашаму целу, часткай якога з'яўляецца страўнік.
Стомлены ад прымусу страўнік не паспявае завяршыць сваю працу да наступнага прыёму ежы і падае аб гэтым знак адчуваннем сытасці, аднак да яго не прыслухоўваюцца, таму што для працы чалавеку патрабуецца пабольш сіл. Уявіце сабе гумавы мяч, у якім збіраецца ежа. Набіваюць яго адным разам ці патроху — вынік адзін. Адрозненне заключаецца толькі ў змесціве і ў часе, на працягу якога змяняецца і само змесціва.
Паглынутая ў спешцы празмерная колькасць ежы выдойвае ў страўніка ўвесь стрававальны сок. Сок перастае выпрацоўвацца, узнікае сухасць, і пераварванне ежы спыняецца. Ежа пачынае гніць. Гніючая ежа застойваецца ў страўніку. Звычка есці ў спешцы нараджае звычку есці шмат, не зважаючы на тое, што страўнік яшчэ поўны.
Страўнік з'яўляецца органам, які характарызуе якасць чалавечай асобы. У чалавека ўраўнаважанага, гэта значыць годнага, гэта значыць у таго, хто з'яўляецца асобай, страўнік здаровы, і стрававальныя сокі, якія ён выпрацоўвае, забіраюць з ежы столькі калорый, мінеральных соляў і вітамінаў, колькі патрабуецца целу. Такі страўнік падобны да чалавека, які ведае, што жыццё пачынаецца з яго самога і што ў першую чаргу варта клапаціцца пра сябе. Ён расхінае сябе перад жыццём і дзякуе жыццю яшчэ да таго, як тое паспявае яму што-небудзь даць — даць стрававальны сок, перш чым ежа аказваецца ў роце. Чалавек, які дзякуе цела і ежу за тое, што яны ёсць, тым самым спрыяе выдзяленню стрававальных сокаў.
Зводзіны духоўных каштоўнасцяў да зямных катэгорый, гэта значыць пералічэнне ўсяго на грошы, дзейнічае на страўнік, быццам гарматны стрэл. Чалавек, уражаны гэтым стрэлам, адчувае рэжучы боль ад кожнага праглынутага кавалка, калі той трапляе ў страўнік. Так дае пра сябе ведаць востры гастрыт.
Страўнік з'яўляецца органам адзіноты чалавека, ён жа орган эгацэнтрычнасці. Гэта значыць, што ў ім збіраецца ўсё, што звязана з асобай, і яно нікуды не дзяваецца, пакуль праблема не вырашаецца. Чалавек і асоба — гэта дзве грані адзінага цэлага. Падумайце, што азначаюць для Вас гэтыя два паняцці.
Страх «мяне не любяць» робіць чалавека актыўным. Страх «я нікому не патрэбны» — пасіўным.
Апусканне страўніка і атрафічны гастрыт з'яўляюцца хваробамі, якія спадарожнічаюць пасіўнасці. Такой пасіўнасці, пры якой чалавек звонку здаецца згодным абсалютна з усім. Калі ж ён унутрана ўпарта працягвае адмаўляць уласную віну ў няшчасці, якое яго напаткала, яму не дапамогуць ніякія словы і ніякія лекі. Пасіўнасць можа абярнуцца ў сваю супрацьлегласць, і тое ж самае можа адбывацца з хваробай. Гэта значыць, развіваецца язвенны гастрыт.
Хто прымушае сябе пераадольваць страх, той прымушае сябе таксама брацца за працу. Кожную раніцу паўтараецца адно і тое ж, і ў выніку ўзнікае язва страўніка. Яна альбо так і застаецца ў чалавека, альбо чаргуецца з язвенным гастрытам, калі прабуджаны ад пасіўнасці чалавек пасля прыступу агрэсіўнасці адчувае сябе вінаватым і зноў упадае ў апатыю. Пра нармальнае пераварванне ежы ў выпадку абедзвюх крайнасцяў не можа быць і гаворкі. Так, выдзяленне стрававальнага соку можа вагацца ад нуля, гэта значыць ад поўнай адсутнасці, да настолькі высокай канцэнтрацыі кіслот у стрававальным соку, што слізістая раз'ядаецца да язвы за некалькі гадзін.
Язва пачынае крывавіць, калі чалавек вымушае сябе помсціць каму-небудзь. Хто пускае бліжняму кроў, у таго язва не крывавіць, так як яго дрэннае выліваецца ў выглядзе крыві, якая цячэ з чужой цялеснай раны. Фізічная рана бліжняга становіцца для яго ўласнай душэўнай ранай, якая церзае чалавека ў выглядзе пачуцця віны, пакуль віна не выкупляецца. А хто выношвае ў душы жудасную помсту, той у выніку жудаснага крывацёку страўніка можа адправіцца да прашчураў, нягледзячы на тое, што не паспеў зрабіць нічога дрэннага. Думка раўназначная ўчынку. Калі бліжні альбо бліжнія ў гэтым уроку не маюць патрэбы, то няма і адрасата.
Крывавая жорсткасць, прызначаная для нанясення душэўнага ўдару, бумерангам вяртаецца на свой фізічны ўзровень, каб мысляча матэрыяльнымі катэгорыямі чалавек зразумеў, якой сілай валодае думка. Пракляцце тыпу «Я яшчэ пакажу ім, на што я здольны!» — здольна выклікаць страўнікавае крывацёк нават у тым выпадку, калі чалавек жадае даказаць у адплату іншым, што ён не слабак, як тыя лічаць.
Страхі блакуюць нармальную жыццядзейнасць і нараджаюць пачуццё віны. Пачуццё віны вымушае нешта рабіць, каб не быць вінаватым, каб душа знайшла спакой. Страх аказацца без віны вінаватым адгукаецца болем у сэрцы. Хоць сэрца і загадвае чалавеку дзейнічаць па-чалавечы, гэта значыць перш за ўсё абдумваць свае дзеянні і толькі потым — рабіць, ён, тым не менш, перш за ўсё прымаецца за працу. Бо фізічная праца супакойвае лепш за ўсё. Так падаўляюцца малыя стрэсы, і яны павінны вырасці ў вялікія. У настолькі вялікія, што сэрца ўжо не супакойваецца ад працы. Чалавек з хворым страўнікам не знаходзіць супакаення ў працы.
Запомніце, што адчуванне ўласнай віны і перакананасць ва ўласнай віне — гэта розныя рэчы. Адчуванне варта выправіць духоўным яго вызваленнем. Перакананасць варта выправіць фізічна выпраўленнем свайго ўчынку.
Вызваляючы адчуванне віны, Вы перастаяце адчуваць сорам за зробленае і спакойна выпраўляеце свой учынак. Тады і навакольныя будуць ставіцца да Вас па-чалавечы.
Хворы страўнік паказвае на тое, што чалавек вініць сябе за стан спраў. Каб віну выкупіць, ён прымушае сябе чымсьці заняцца, і чым больш прымушае, тым сур'ёзней захворвае. Чалавек, які імкнецца зрабіць сваё жыццё паўнавартасным, прызнае свае недахопы і не зробленыя справы, і нават калі ён удасканальвае жыццё не спяшаючыся, паколькі ўсяго адразу не пераробіш, то адрасаванае яму абвінавачванне ў карысталюбстве гучыць для яго як гром сярод яснага неба. Бо ён таксама бачыць у бліжнім сябе. Падобная наіўная, прастадушная даверлівасць ёсць зыходна ў кожным чалавеку, таму і даводзіцца нямала пакутаваць дзецям і падлеткам.
Сяргей М. Лазараў у сваіх кнігах «Дыягностыка кармы» (кнігі 1-12) і «Чалавек будучыні» піша пра тое, што асноўнай прычынай абсалютна ўсіх хвароб, у тым ліку і праблем і хвароб страўніка з'яўляецца дэфіцыт, недахоп або нават адсутнасць любові ў душы чалавека. Калі чалавек ставіць нешта вышэй за любоў да Бога (а Бог, як гаворыцца ў Бібліі, ёсць Любоў), то ён замест набыцця боскай любові імкнецца да чагосьці іншага. Да таго, што (памылкова) лічыць больш важным у жыцці: грошы, слава, багацце, улада, асалода, сэкс, адносіны, здольнасці, парадак, мараль, веды і многім-многім іншым матэрыяльным і духоўным каштоўнасцям... Але гэта ўсё не мэта, а толькі сродкі для набыцця боскай (сапраўднай) любові, любові да Бога, любові, як у Бога. А туды, дзе няма (сапраўднай) любові ў душы, як зваротная сувязь ад Сусвету, прыходзяць хваробы, праблемы і іншыя непрыемнасці. Гэта патрэбна для таго, каб чалавек задумаўся, усвядоміў, што не туды ідзе, думае, гаворыць і робіць нешта не так і пачаў выпраўляцца, стаў на правільны Шлях!Адсутнасць апетыту
Бода Багінскі і Шарма Шаліла ў сваёй кнізе «"Рэйкі" - універсальная энергія жыцця» пішуць аб магчымых псіхасаматычных, псіхалагічных і метафізічных прычынах дрэннага апетыту:
Калі ты пакутуеш ад адсутнасці апетыту, то гэта паказчык таго, што ты адчуваеш страх перад новымі ўражаннямі і пазбягаеш звязанай з імі актыўнасці. Гэта становіцца асабліва відавочным, калі табе нешта сапсавала апетыт.
А ж свет поўны новых уражанняў, на радасць нам і для ўзбуджэння нашай актыўнасці, і калі ты закрываешся ад іх, то ты жывеш толькі напалову. Пашыр унутраную здольнасць і гатоўнасць да ўспрымання, тады і апетыт палепшыцца.Нясквар страўніка
Ліз Бурбо ў сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Любі сябе!"» піша аб магчымых псіхасаматычных, псіхалагічных і метафізічных прычынах нясквару страўніка:
Пад нясквар страўніка разумеюць розныя расстройствы стрававання, выкліканыя ўжываннем занадта вялікай колькасці ежы, вадкасці або алкаголю, непераноснасцю некаторых відаў ежы або харчовым атручэннем. Гл. артыкул СТРАЎНІК (ПРАБЛЕМЫ). Калі нясквар выкліканы ІНТАКСІКАЦЫЯЙ, гл. адпаведны артыкул. Калі ён выкліканы лішкам ежы або алкаголю, да апісання праблем страўніка варта дадаць, што ты занадта шмат назапашваеш у сабе і што некаторыя людзі і сітуацыі здаюцца табе занадта цяжкімі. Не забывайся пра тое, што гэта адчуванне цяжкасці абумоўлена тваім унутраным стаўленнем, а не аб'ектыўнай рэальнасцю.
Паводле Сяргея С. Канавалава («Энергаінфармацыйная медыцына па Канавалаву. Выгаяльныя эмоцыі») метафізічнымі прычынамі нясквару страўніка з'яўляюцца: жывёльны страх, жах, неспакойны стан, пастаяннае бурчанне і скаргі.
Спосаб вылячэння. Паўнавартасны сон, правільнае харчаванне, праца з кнігай, звароты да Анёла.Колікі
Паводле Сяргея С. Канавалава («Энергаінфармацыйная медыцына па Канавалаву. Выгаяльныя эмоцыі») тонкімі прычынамі страўнікавых колікаў з'яўляюцца: раздражненне, нецярпенне, незадаволенасць атачэннем, якая дасягае свайго апагею.
Спосаб вылячэння. Праца з белым і фіялетавым святлом, медытацыі з кнігай, актыўнае выкарыстанне крыніц паступлення гаючых эмоцый.Энтэракаліт
Паводле Сяргея С. Канавалава («Энергаінфармацыйная медыцына па Канавалаву. Выздараўляючыя эмоцыі») тонкімі прычынамі энтэракаліта з'яўляецца няўпэўненасць у сабе, звязаная з мінулымі праблемамі і пакутамі. Вы баіцеся развітацца з мінулым і цягнеце з яго груз праблем. Спосаб вылячэння. Медытацыі, трэніроўкі мышцаў, рэлаксацыя, праца з кнігай.
Інтаксікацыя
Ліз Бурбо у сваёй кнізе «Тваё цела кажа "Любі сябе!"» піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны інтаксікацыі:
Інтаксікацыя - гэта сукупнасць праблем, выкліканых дзеяннем значнай дозы шкодных для арганізма рэчываў. Інтаксікацыя ўзнікае тады, калі арганізм у выніку нейкага расстройства пачынае сам выпрацоўваць у вялікіх колькасцях таксічныя рэчывы або калі такія рэчывы трапляюць у арганізм звонку праз органы дыхання, страваванне, скуру і г. д.
Эмацыйная блакіроўка. Калі шкодныя рэчывы ўтвараюцца ў арганізме, інтаксікацыя з'яўляецца папярэджаннем пра тое, што чалавек сам атручвае сабе жыццё сваімі нездаровымі думкамі, якія не адпавядаюць патрэбам яго асобы.
Калі інтаксікацыя мае знешні характар, то яна кажа пра тое, што чалавек занадта схільны да знешніх уплываў і нават мяркуе, што яго атручвае нейкі чалавек. Падобнае стаўленне можа і на самай справе прывесці не толькі да псіхалагічнага, але і да фізічнага атручвання.
Ментальная блакіроўка. Табе пара зразумець, што ні адзін чалавек у свеце, акрамя цябе самога, не можа цябе атруціць. Толькі тваё ўнутранае стаўленне вымушае цябе адчуваць, што нейкія сітуацыі або ідэі цябе атручваюць. Прабудзі ў сваім сэрцы спачуванне да самога сябе або да чалавека, які, як ты лічыш, атручвае тваё жыццё.Рак страўніка
Доктар Лууле Віілма у сваіх працах піша пра магчымыя псіхасаматычныя, псіхалагічныя і метафізічныя прычыны рака страўніка:
Даказванне з'яўляецца найбольш каварным відам энергіі помсты, якая назапашваецца дзень за днём.
Імкненне даказаць што-небудзь дае пра сябе ведаць у выглядзе дробных крывацечных траўмаў, атрыманых на працы, якія, калі з іх не робяць высноваў, сумуюцца ў хваробу страўніка з суправаджаючым выдзяленнем крыві. Калі і да гэтага аднесціся толькі як да матэрыяльнай хваробы, развіваецца рак страўніка. Ён можа гадамі падаваць сігналы папярэджання, аднак чалавек не звяртае ўвагі на дробязі. Пераацэньванне сябе і сваіх мэтаў вядзе да таго, што ў чалавека ўзнікае напружанне ў верхняй частцы жывата, адчуванне напоўненага страўніка, уздуцце верху жывата, тады як сам чалавек лічыць гэта атлусценнем. Замкнуўшыся з самаабароны ў сябе, ён усё больш прымушае сябе да працы, каб даказаць, што ён лепшы, чым пра яго думаюць. Вынік можа быць вядомы, але чалавек не верыць гэтаму, пакуль не нагряне бяда. Ганарлівае пагарджанне да віноўнікаў яго пакут і велізарныя намаганні трымацца мужна ў створанай сітуацыі ў канцы канцоў вядуць да рака страўніка.
Рак страўніка, як Вы памятаеце, ёсць зланамерная злосць на самога сябе, сутнасць якой - нягледзячы на максімальныя намаганні, я не магу дабіцца таго, што мне трэба.
Пошукі і даследаванні метафізічных (тонкіх, ментальных, эмацыйных, псіхасаматычных, падсвядомых, глыбінных) прычын праблем і захворванняў страўніка працягваюцца. Гэты матэрыял бесперапынна карэктуецца. Просім чытачоў пісаць свае каментарыі і дасылаць дапаўненні да дадзенага артыкула. Працяг будзе!
© Андрэй ЖАЛЕВІЧ
www.zhalevich.com
Выкарыстаныя крыніцы
- Андрэй Жалевіч. СВЕТАРАЗУМЕННЕ. Пазнанне глыбінных сэнсаў, адкрыццё першасных прычынаў і вышэйшых прызначэнняў. - ВяртСлаў: Zhalevich.Com, 2023 r.
- Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
- Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
- Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
- Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
- Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
- Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
- Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
- Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции. - CПб.: Питер, 2009 г.
- Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
- Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
- Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.
і іншыя крыніцы па псіхасаматыцы і па Светаразуменню
Чытайце таксама
