Otyłość lub nadwaga. Psychosomatyka i metafizyka nadwagi i otyłości

Z M.O.W.A.

MOWA : Język polski | Свята-Мова | Русский язык

Czy masz otyłość lub nadwagę? Rozważmy metafizyczne (subtelne, mentalne, emocjonalne, psychosomatyczne, podświadome, głębokie) przyczyny otyłości i nadwagi.

Doktor N. Wołkowa pisze: "Udowodniono, że około 85% wszystkich chorób ma przyczyny psychologiczne. Można sądzić, że pozostałe 15% chorób również jest związane z psychiką, ale ustalenie tego związku jest jeszcze kwestią przyszłości... Wśród przyczyn powstawania chorób uczucia i emocje zajmują jedno z głównych miejsc, a czynniki fizyczne - wychłodzenie, infekcje - działają wtórnie, jako mechanizm wyzwalający..."

Doktor A. Meneghetti w swojej książce "Psychosomatyka" pisze: "Choroba to język, mowa podmiotu... Dla zrozumienia choroby konieczne jest odkrycie projektu, który podmiot tworzy w swojej podświadomości... Następnie konieczny jest drugi krok, który musi wykonać sam pacjent: powinien się zmienić. Jeśli człowiek psychologicznie się zmieni, to choroba, będąc anormalnym przebiegiem życia, zniknie..."

Rozważmy metafizyczne (subtelne, mentalne, emocjonalne, psychosomatyczne, podświadome, głębokie) przyczyny nadwagi.
Oto co piszą o tym światowej sławy eksperci w tej dziedzinie i autorzy książek na ten temat.

Lise Bourbeau w swojej książce "Twoje ciało mówi: Pokochaj siebie!" pisze o możliwych psychosomatycznych i metafizycznych przyczynach nadwagi:
Otyłość - to nadmierne odkładanie się tłuszczu w tkankach organizmu. Otyłość uważa się za problem, gdy stanowi bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia.
Blokada emocjonalna:
Otyłość może mieć różne przyczyny, ale w każdym przypadku osoba cierpiąca na otyłość przeżyła wiele upokorzeń w dzieciństwie lub okresie dojrzewania i do tej pory odczuwa strach przed znalezieniem się w zawstydzającej dla niej sytuacji lub postawieniem w takiej sytuacji innej osoby. Nadmiar wagi jest dla takiej osoby swoistą ochroną przed tymi, którzy wymagają od niej zbyt wiele, korzystając z tego, że nie umie mówić "nie" i ma skłonność do brania wszystkiego na swoje barki. Możliwe jest również, że ta osoba często i już bardzo długo czuje się uwięziona między dwoma innymi ludźmi. Ze wszystkich sił stara się uszczęśliwić tych ludzi. Im silniejsze jest jej pragnienie uszczęśliwienia innych, tym trudniej jest jej uświadomić sobie własne potrzeby. Bardzo często zdarza się tak, że człowiek przybiera na wadze, ponieważ nie chce wydawać się atrakcyjnym dla płci przeciwnej, gdyż boi się, że potem zostanie odrzucony lub że sam nie będzie w stanie powiedzieć "nie". Na otyłość cierpią również ludzie, którzy dążą do zajęcia swojego miejsca w życiu, ale uważają to dążenie za niezdrowe i nieprzyzwoite. Nie zdają sobie sprawy, że już wystarczająco w tym odnieśli sukces (nie mam na myśli, że fizycznie zajmują dużo miejsca).
Blokada mentalna:
Moje obserwacje pokazują, że osobie cierpiącej na otyłość trudno jest obiektywnie ocenić siebie ze względu na swoją nadmierną wrażliwość. Czy jesteś w stanie dobrze przyjrzeć się wszystkim częściom swojego ciała w lustrze? Zdolność do przyglądania się swojemu fizycznemu ciału jest bezpośrednio związana ze zdolnością do przyglądania się sobie na innych poziomach, czyli ze zdolnością do analizy swojego stanu wewnętrznego. Jeśli nie masz takiej zdolności, nie będziesz w stanie odkryć prawdziwej przyczyny swojej otyłości. Właśnie dlatego ten artykuł może wywołać u ciebie wewnętrzny opór. Jeśli tak się stanie, postaraj się przeczytać go we własnym rytmie kilka razy i wniknąć w jego sens. Przeżywszy w dzieciństwie lub młodości jakieś silne upokorzenie, postanowiłeś zawsze być czujnym i nie dać nikomu więcej powodu do szydzenia z ciebie. Postanowiłeś za wszelką cenę stać się bardzo dobrym człowiekiem i dlatego bierzesz na swoje barki tyle różnych trosk. Pora, żebyś nauczył się przyjmować, nie myśląc o tym, że coś komuś zabierasz lub zajmujesz i wcześniej czy później będziesz musiał to zwrócić lub zapłacić. Radzę ci na koniec każdego dnia dokładnie analizować wszystko, co się w tym dniu wydarzyło, i odnotowywać wszystko, co może być związane ze wstydem i upokorzeniem. Po tym powinieneś zapytać siebie, czy to, co odnotowałeś, rzeczywiście jest związane ze wstydem. Sprawdź to z pomocą innych ludzi. Jak najczęściej pytaj siebie: "Czego naprawdę chcę?" przed odpowiedzią "tak" na prośby innych ludzi lub zaoferowaniem swoich usług. Nie sprawi to, że będą cię mniej kochać i szanować. Przeciwnie, ludzie zrozumieją, że sam siebie szanujesz, i zaczną szanować cię jeszcze bardziej. Ponadto, daj sobie prawo do bycia ważną osobą w życiu tych, których kochasz. Uwierz w swoją wartość.

Bodo Baginski i Shalila Sharamon w swojej książce ""Reiki" - uniwersalna energia życia" piszą o możliwych psychosomatycznych i metafizycznych przyczynach nadwagi:
Jeśli ciągle chce ci się jeść, to jest to wskaźnik głodu na życie, na miłość i na emocjonalne wsparcie. Istnieje pewna pustka, którą próbujesz wypełnić na poziomie fizycznym, ponieważ nie udaje ci się to w odpowiednich obszarach. Nierzadko za symptomem kryje się niepewność lub strach przed utratą. Szanuj i kochaj siebie takim, jakim jesteś, wtedy łatwiej będzie ci otworzyć granice twojego własnego Ja i wpuścić do środka duchowe odżywienie. Jednak zrozum także, że i wewnątrz ciebie istnieje źródło miłości i całości, z którego zawsze możesz czerpać. Zajrzyj tam choć raz.
Jeśli ciągle chce ci się słodyczy, to przede wszystkim brakuje ci słodyczy życia. Przejawia się niezaspokojony głód na miłość. U dzieci bardzo często jest to oznaka tego, że wydaje im się, że nie są wystarczająco kochane. Daj sobie samemu miłość i uznanie, których pragniesz, akceptuj siebie takim, jakim jesteś, wtedy będziesz mógł dać innym prawdziwą miłość i wymiana będzie możliwa. Jeśli twoje dziecko ciągle prosi o słodycze, daj mu więcej miłości, uznania i uwagi.

Doktor Walerij W. Sinielnikow w swojej książce "Pokochaj swoją chorobę" pisze o możliwych psychosomatycznych i metafizycznych przyczynach nadwagi:
Pisałem już wyżej o tym, że stan naszego ciała w danym momencie czasu - to odzwierciedlenie naszych myśli, uczuć i emocji. Jeśli masz nadwagę, to nie spiesz się z szukaniem cudownej tabletki. Zwróć się do swojego wnętrza - przyczyny są tam. Nie trzeba gwałcić siebie i swojego ciała. Wycieńczać go głodem i różnymi dietami. Oczywiście, w ten sposób można osiągnąć pewien rezultat na jakiś czas. Ale jeśli radykalnie nie zmienisz swojego stosunku do samego siebie, to pełnia znowu wróci.
Oto niektóre myśli i uczucia, których odzwierciedleniem może być pełnia.
Strach i potrzeba ochrony. Często ludzie z nadwagą czują się niezabezpieczeni. A tłuszcz pełni funkcję ochronną, buforową. Zauważyłem, że ludzie z nadwagą są bardzo wrażliwi, ale ponieważ nie potrafią poradzić sobie ze swoimi uczuciami, tłuszcz symbolicznie pomaga im stłumić niechciane emocje i przeżycia.
Pełnia - to jedna z manifestacji niezadowolenia i nienawiści do siebie. Jesteś tak bardzo niezadowolony z siebie i tak często krytykujesz i rugasz siebie, że twoje ciało musi się bronić.
Do jednej mojej znajomej do salonu fryzjerskiego przychodziła kobieta o niewyobrażalnych rozmiarach. Nienawidziła i gardziła grubymi ludźmi.
- Ci obrzydliwi grubi ludzie, okropne tłuste fałdy, przykro patrzeć. Po prostu ich nienawidzę - mówiła, jak tylko widziała podobnych sobie.
Wszystkich ludzi z nadwagą łączy jedna cecha - brak miłości do siebie.
Kiedy przychodzą do mnie tacy pacjenci, na początek uczę ich kochać siebie, akceptować swoje ciało.
Wiele kobiet zaczyna przybierać na wadze po porodzie. Wiążą to z hormonalną przebudową organizmu, i lekarze mówią to samo. Ale czy to jest przyczyna? Przecież są kobiety, które rodzą i dwoje, i troje dzieci, a nawet więcej, ale przy tym pozostają szczupłe. Oczywiście, zmiany hormonalne w organizmie kobiety po porodzie zachodzą: zmienia się zawartość wapnia w kościach, poszerza się miednica, o ułamek milimetra wydłuża się nos, nieco cięższy staje się podbródek i in. Ale nie w tym przyczyna pełności. Przyczyna w tym, że po urodzeniu dziecka kobieta mniej uwagi poświęca sobie. Cała uwaga - dziecku. I to jest poważny błąd.
Uważam, że po urodzeniu dziecka kobieta powinna poświęcać sobie dwa razy więcej uwagi niż przed jego urodzeniem. Powinna zacząć to robić już w czasie ciąży. Przy czym uwaga powinna być poświęcana nie tyle swojemu wyglądowi (chociaż to też jest obowiązkowe), ile swoim myślom, uczuciom, swojemu zachowaniu. Przecież zdrowie dziecka całkowicie zależy od stanu myśli i emocji jego rodziców. Dlatego, im więcej miłości i spokoju będzie w matce, tym zdrowsze będzie dziecko. A to oznacza, że będzie mniej bezsennych nocy.
Na wizytę przyszła do mnie kobieta, która kilka miesięcy temu urodziła dziecko. Zaraz po porodzie zaczęła przybierać na wadze. Zwracając się do podświadomości, ustaliliśmy, że przyczyną jej pełności jest negatywny stosunek do siebie.
- Tak - zgodziła się kobieta - to prawda. Zawsze byłam niezadowolona z siebie. Jeszcze przed urodzeniem dziecka. Nawet jeszcze przed zamążpójściem. Zawsze szukałam i znajdowałam w sobie jakieś wady.
— Myślę — powiedziałem — że nadwaga zmusi panią do innego stosunku do siebie.
— Ma pan rację.
— Czy są jeszcze jakieś inne przyczyny nadwagi? — poprosiłem ją, żeby zadała pytanie podświadomości.
— Tak, doktorze, są — odpowiedziała pacjentka, wychodząc ze stanu transu. Chciała coś powiedzieć, ale łzy popłynęły jej z oczu. Po uspokojeniu się kontynuowała: — Po urodzeniu dziecka nasze relacje z mężem się zmieniły — opowiadała, wycierając oczy chusteczką. — Stał się jakiś inny. Już nie ma miłości i satysfakcji w naszych relacjach. Dlatego staram się uzyskać satysfakcję chociaż z jedzenia.
— Ale przecież sama pani siebie nie kocha, a chce pani, żeby kochał panią mąż. Pani mąż jedynie odzwierciedla pani stosunek do samej siebie. To bardzo proste! Niech pani zacznie kochać siebie, a zobaczy pani, jak mąż zmieni swój stosunek do pani.
Następnie stworzyliśmy nowe sposoby zachowania w programie podświadomości. Potem opowiedziałem o prawidłowym odżywianiu i dobrałem leki homeopatyczne do normalizacji metabolizmu.
Po miesiącu na wizytę przyszła do mnie zupełnie inna kobieta: piękna, szczupła, zgrabna.
— Doktorze, wie pan, nie poznaję swojego męża. Takie wrażenie, że mamy miesiąc miodowy. Jutro przyprowadzę do pana swoją przyjaciółkę. Ona też chce schudnąć.
Pokochać i zaakceptować siebie - to bardzo ważne. Jeśli jesteś niezadowolony z siebie, to koniecznie musi być zewnętrzny przejaw tego niezadowolenia. Zewnętrzne odzwierciedla wewnętrzne. Od dawna zauważono, że gdy człowiek kocha siebie, jego ciało przyjmuje idealną wagę i kształt. Bardzo często człowiek próbuje zastąpić jedzeniem deficyt miłości i satysfakcji w życiu, ponieważ dusza nie znosi pustki.
Jedna z moich pacjentek o imponującej posturze opowiada mi:
— Doktorze, wie pan, jak tylko zaczynam się interesować jakimś mężczyzną, to znaczy kiedy w moim życiu pojawia się romans, od razu chudnę i osiągam swoją idealną wagę. Ale po zerwaniu relacji znowu tyję.
— Znam jeden taki przypadek — opowiadam jej. — Jedna moja znajoma, bardzo pulchna kobieta, wypoczywając latem w Jałcie, poznała pewnego znanego piosenkarza. Spędziła z nim tylko jedną noc.
Ale to bardzo mocno odbiło się na jej wyglądzie.
Tylko jedna noc! A schudła, wracając do domu, około dwudziestu kilogramów. Będąc jeszcze pod wrażeniem tego spotkania, zajęła się sobą: zmieniła fryzurę, zaczęła dbać o odżywianie, zaczęła chodzić na shaping i masaż.
— I u mnie taka sama historia — potwierdziła pacjentka. — Tylko artyści jeszcze się nie trafili.
— Po co w takim razie potrzebna jest moja pomoc? — pytam. — Niech pani pozna mężczyznę i się zakocha - i problem rozwiązany.
— No, to trudne, tak od razu — odpowiada. — Najpierw trzeba spotkać takiego mężczyznę.
— To ja raczej nie będę mógł zostać bohaterem pani romansu — mówię jej. — Jest pani oczywiście atrakcyjną kobietą, ale mnie podoba się inna. W moim życiu już zaczął się romans i nie zamierzam go przerywać.
Kobieta się śmieje:
— Doktorze, no wie pan, co miałam na myśli.
— Oczywiście. Wybierzemy inny sposób. Wywołamy u pani stan chronicznego zakochania i zbędne kilogramy znikną. Będzie pani zawsze szczupła i piękna, niezależnie od tego, czy ma pani mężczyznę, czy nie.
Ukryty gniew i niechęć do przebaczania również mogą być przyczyną nadwagi. Zauważono, że ludzie z nadwagą są bardzo obraźliwi. Urazy sprzyjają gromadzeniu się tłuszczu. Jeśli pamiętacie z pierwszej książki, uraza - to dążenie do zmiany stosunku do siebie, czyli dążenie do kochania, szanowania i cenienia siebie. I znowu wszystko sprowadza się do miłości, do zmiany stosunku do siebie.
Jedna z moich pacjentek, młoda dziewczyna, po pierwszej sesji schudła cztery kilogramy, ale potem proces się zatrzymał. Z rozmowy z podświadomością dowiedzieliśmy się, że przeszkadzają jej w dalszym chudnięciu jej urazy do ojca i jego nowej żony. Chodzi o to, że kiedy moja pacjentka miała czternaście lat, ojciec rozwiódł się z matką i odszedł żyć do innej kobiety. Właśnie wtedy dziewczynka zaczęła tyć.
Uświadomiwszy sobie przyczyny i zmieniwszy stosunek do swojego ojca i jego życia osobistego, dziewczyna mogła osiągnąć idealną wagę.

Niepokój matki o zdrowie dzieci może prowadzić do otyłości. Dzieje się tak, ponieważ często łączy się takie pojęcia jak zdrowie i dobre obfite odżywianie.
Miałem jeden interesujący przypadek. Na wizytę przyszła do mnie bardzo pulchna kobieta. Zaczęła tyć podczas ciąży, a po porodzie jeszcze bardziej przytyła.
— Doktorze — poprosiła mnie — uratuj mnie od obżarstwa. Już siebie nienawidzę. Chowam się przed znajomymi, żeby ich nie straszyć swoim wyglądem.
Pacjentka okazała się doskonałym podmiotem hipnotycznym. Z rozmowy z podświadomością dowiedzieliśmy się, że ta część podświadomości, która wywoływała nadmierny apetyt, troszczyła się o zdrowie jej syna, który niedawno skończył dziewięć lat. Okazuje się, że jak tylko kobieta zaszła w ciążę, jej matka ciągle jej wmawiała: "Jeśli chcesz, żeby twoje dziecko było zdrowe, jedz porządnie". Przez wszystkie dziewięć miesięcy ciąży mieszkała w domu matki, i ta każdego dnia robiła jej odpowiednie sugestie. Swoją drogą, sama matka tej kobiety była bardzo gruba. Interesujące w całej tej historii jest to, że pacjentka rzeczywiście mogła pochwalić się zdrowiem swojego syna. Ale jakim kosztem! Jej podświadomość po prostu nie znała innych sposobów zachowania dla troski o zdrowie dziecka.

Bardzo często obżarstwo jest neurotycznym sposobem realizacji pozytywnych podświadomych intencji. Obżartuchy nadają jedzeniu jakieś specjalne właściwości, poza tym, co jest związane z zaspokojeniem fizjologicznego głodu. Na przykład, za pomocą jedzenia człowiek stara się wypełnić emocjonalną pustkę. W podświadomości ustala się związek: napełnienie żołądka - wypełnienie emocjonalnej pustki, osiągnięcie pełni stanu emocjonalnego. Może to oznaczać bycie związanym z ludźmi, bycie kochanym i cenionym. Brak miłości i satysfakcji w życiu prowadzi do tego, że człowiek używa jedzenia jako środka do szybkiego i natychmiastowego uzyskania przyjemności. Ale ponieważ jest to samooszukiwanie, organizm stale wymaga nowych i nowych porcji.
Chciałbym powiedzieć jeszcze o czymś. Polegajcie tylko na swoich wewnętrznych zasobach, a nie na magicznych lekarstwach. Jeśli liczycie na pomoc środków chemicznych, to zaprzeczacie swojej wewnętrznej sile. Proces osiągania idealnej wagi - to przede wszystkim praca nad sobą: wewnętrzna i zewnętrzna. Wewnętrzna - to doprowadzenie swoich myśli i intencji do stanu harmonii i równowagi. Zewnętrzna - to oczyszczenie organizmu z toksyn, zmiana metabolizmu, prawidłowe odżywianie, regularna aktywność fizyczna dla utrzymania mięśni w napięciu.

Według Siergieja S. Konowałowa ("Medycyna energoinformacyjna według Konowałowa. Uzdrawiające emocje"), możliwymi psychosomatycznymi i metafizycznymi przyczynami nadwagi są:
Przyczyny. Tłumienie pragnień i uczuć, nadwrażliwość, zwiększona potrzeba ochrony.
Sposób leczenia. Zaufanie do siebie, do samego procesu życia, powstrzymanie się od negatywnych myśli - oto sposoby na schudnięcie.

Louise Hay w swojej książce "Uzdrów swoje ciało" wskazuje na główne negatywne przekonania (prowadzące do chorób) i harmonizujące myśli (prowadzące do uzdrowienia) związane z pojawianiem się i leczeniem nadwagi:

Nadwaga: Strach. Potrzeba ochrony. Niechęć do odczuwania. Bezbronność, zaprzeczenie siebie. Stłumione dążenie do osiągnięcia pożądanego.
Harmonizujące myśli: Nie mam sprzecznych uczuć. Tam, gdzie się znajduję, jest bezpiecznie. Sama (sam) tworzę sobie bezpieczeństwo. Kocham i akceptuję siebie.

Otyłość: Nadwrażliwość. Często symbolizuje strach i potrzebę ochrony. Strach może służyć jako przykrywka dla ukrytego gniewu i niechęci do przebaczania.
Harmonizujące myśli: Chroni mnie święta miłość. Zawsze jestem bezpieczna. Chcę dorosnąć i wziąć odpowiedzialność za swoje życie. Przebaczam wszystkim i tworzę takie życie, jakie mi się podoba. Jestem w pełni bezpieczna.

Otyłość - biodra (górna część): Bryły uporu i złości na rodziców.
Harmonizujące myśli: Posyłam przebaczenie przeszłości. Nie jest dla mnie niebezpieczne pokonanie ograniczeń rodziców.

Otyłość – brzuch: Gniew w odpowiedzi na odmowę duchowego pożywienia i emocjonalnej troski.
Harmonizujące myśli: Rozwijam się duchowo. Mam wystarczająco dużo duchowego pożywienia. Czuję satysfakcję i cieszę się wolnością.

Otyłość - biodra (dolna część): Zapasy dziecięcego gniewu. Często złość na ojca.
Harmonizujące myśli: Widzę ojca jako dziecko, które wyrosło bez miłości i czułości, i łatwo mu przebaczam. Oboje jesteśmy wolni.

Otyłość – ręce: Gniew z powodu odrzuconej miłości.
Harmonizujące myśli: Mogę otrzymać tyle miłości, ile chcę.

Louise Hay w książce "Jak uzdrowić swoje życie" pisze:
Nadmierna waga to nic innego jak potrzeba ochrony. Szukamy ochrony przed bólem, krytyką, seksualnością, obelgami itd. Szeroki wybór, prawda? Nigdy nie byłam gruba, jednak z własnego doświadczenia przekonałam się, że kiedy czuję się niepewnie i w ogóle źle, automatycznie tyję o kilka kilogramów. Kiedy zagrożenie znika, nadmiar wagi też znika. Walka ze światem to strata energii i czasu. Kiedy tylko przestajesz się opierać, twoja waga od razu się normalizuje. Zaufanie do siebie, do samego procesu życia, powstrzymanie się od negatywnych myśli - oto sposoby na schudnięcie.

Aleksander Astrogor w swojej książce "Księga uczuć" pisze:
Istnieją trzy formy nadwagi: żywieniowa, endokrynna i mózgowa. Francuscy badacze żartobliwie nazywają je tak: pierwsza - kiedy otoczenie zazdrości, druga - kiedy się śmieją i trzecia - kiedy współczują choremu...
Najbardziej rozpowszechniona forma nadwagi nosi nazwę ŻYWIENIOWEJ. U jej podstaw leży zasada odżywiania uwarunkowana odruchem warunkowym. Podobnie jak palacze czy alkoholicy nie mogą pozbyć się uzależnienia od narkotyków, tak człowiek lubiący jeść, który stworzył kult jedzenia, wpada w tę samą pułapkę patologii uczuć. Odruch warunkowy i pasja do jedzenia są jedną z głównych przyczyn nadwagi. Dotyczy to całego organizmu jako całości i ma równomierny charakter. Formę żywieniową można nazwać "zwykłym obżarstwem". Wiadomo, że wysokokaloryczne odżywianie jest szkodliwe dla zdrowia, ale jak trudno jest z niego zrezygnować. Postęp techniczny spowodował siedzący tryb życia, lenistwo. Stąd bierze się niezgodność między przyjmowaniem a wydatkowaniem energii.
Medycyna karmiczna wiąże nadwagę z patologią uczuć. Mówi ona, że u podstaw ludzkiego odżywiania powinny leżeć duchowe jakości, intuicja i zaangażowanie. Gdyby ludzie byli zaangażowanymi naturami, potrafili kochać i cieszyć się życiem, pracą, przyrodą, to odżywiali by się trzy-cztery razy mniej, nie odczuwając przy tym uczucia głodu. W ten sposób, zaangażowani ludzie żyją w swoim rytmie odżywiania, który intuicyjnie sami sobie budują, a dzięki temu ich ciało czuje się komfortowo i lekko na duszy...
Kiedy jedzenie staje się jedyną radością w życiu człowieka, gen kontrolujący nasycenie staje się niepotrzebny, słabnie, "gubi się" i w konsekwencji pojawia się obżarstwo. Po śmierci taki człowiek staje się "głodnym duchem". Tu właśnie kryje się zaprogramowana otyłość w następnym wcieleniu...
A teraz przyjrzyjmy się jeszcze jednej formie nadwagi i otyłości, którą lekarze nazywają ENDOKRYNNĄ. Nie dotyczy ona całego organizmu, a lokalizuje się wokół jakiegoś organu. Tutaj należy zauważyć, że jeśli człowiek ma kompleksy związane ze swoim wyglądem, to pojawiają się u niego złogi tłuszczowe, dochodzi do otyłości, która stanowi ochronę przed brutalnym naporem otaczających ludzi. Otyłość narządów wewnętrznych pokazuje nam człowieka duchowo słabego, bezbronnego i drażliwego. Może dlatego pełni ludzie starają się i uchodzą za dobrych, uczynnych, miękkich, o łagodnym charakterze. To oni sami wymyślili sobie powiedzenie "dobrego człowieka powinno być dużo". Wiadomo, że "na dobrych wodę wożą", więc i osadza się ona we wszystkich komórkach organizmu. Nie rozumieją oni, że nie można być dla wszystkich dobrym, że po prostu wykorzystują ich do swoich egoistycznych celów, a przez to ich choroba przybiera endokrynną formę otyłości. Z jednej strony otyłość chroni problematyczną strefę, organ, a z drugiej strony - "dusi" go. Człowiek jakby dusi się z bezsilności przeciwstawienia się czemuś. Jego dusza cierpi i nie może sobie powiedzieć: "Dość, więcej tego nie można znieść!" I jeśli pokona siebie, to będzie mógł zdjąć, odsunąć odwieczny problem udręk i cierpień. Tak wzmacnia się w duchu, a choroba przechodzi sama z siebie. Nieprzypadkowo przy endokrynnej formie otyłości (chorobie gruczołów wydzielania wewnętrznego) żadna gimnastyka czy dieta nie może pomóc. Bowiem słabe są ochronne funkcje psychiczne organizmu, słabe zrozumienie zachodzących w życiu wydarzeń i sytuacji. Można powiedzieć, że ci ludzie żyją pod uciskiem i terrorem bliskiej osoby, krewnego...

Doktor Luule Viilma w swoich książkach "Psychologiczne przyczyny chorób", "Ból w twoim sercu" pisze:
Otyłość:
Narzucanie swojej woli innym. Stres niezadowolenia. Samoobrona. Żądza gromadzenia, strach przed przyszłością. Chęć bycia silniejszym, wewnętrzna walka ze swoimi stresami. "Chcę dobrego".
Gruby chce być uczciwy sam, chudy chce, żeby uczciwi byli inni. Gruby przyjmuje kłamców za uczciwych, chudy zaś i w uczciwym widzi oszusta. Chudy jest bardzo wymagający w stosunku do innych, ponieważ uważa, że inni nie mają mu nic do zarzucenia - przecież jest w świetnej formie. Jeśli gruby stawia sobie cel schudnąć i rzeczywiście chudnie, to jego wymagania wobec siebie zamieniają się w nadmierne wymagania wobec innych. Zaczyna działać zasada: dlaczego inni nie mogą, skoro ja mogę. Takie podejście może obrócić się w zupełne okrucieństwo. Stało się modne dbać o swoją wagę, a także być okrutnym...
Człowiek zachowuje szczupłość i pozostaje człowiekiem, jeśli pozwala sobie na to, co konieczne.
Człowiek zachowuje szczupłość, ale zamienia się w zwierzę, jeśli pozwala sobie na wszystko, czego zapragnie.
Człowiek staje się gruby, jeśli zabrania sobie wszystkiego, czego pragnie.
Człowiek staje się szczególnie gruby, jeśli zabrania sobie wszystkiego, co konieczne.
Człowiek staje się chudy, jeśli odmawia sobie tego, czego pragnie.
Człowiek staje się szczególnie chudy, jeśli odmawia sobie tego, co konieczne...
Człowiek zainteresowany wszystkim w życiu je raczej dużo niż mało. Nie może zabraniać sobie jedzenia, ponieważ na pusty żołądek głowa źle pracuje i ciało traci ruchliwość. Głodówka udaje się tym, którzy mają w życiu jeden jedyny cel - idealny wygląd, za pomocą którego mają nadzieję osiągnąć wszystko, co zaplanowali. Wyobrażenie, że szczęście zawiera się w pięknie, tłumi uczucie głodu...
Gruby człowiek jest zadowolony z życia, ale niezadowolony z siebie.
Chudy człowiek jest zadowolony z siebie, ale niezadowolony z życia.
Gdybyście zamiast dawnej dobroduszności szczerze zaprotestowali przeciwko złemu w imię tego, żeby schudnąć, uznano by was za złego człowieka. Tego nie chcecie. Pozostaje jedno - przeprowadzić rozmowę ze swoimi pragnieniami i niechęciami, ujawnić je dla siebie i powoli uwolnić. Nie po to, żeby osiągnąć smukłość i atrakcyjność, ale po to, żeby uwolnić z siebie zarówno dobre, jak i złe. Wtedy osiągniecie wewnętrzne piękno i rozsądek.
Pragnę dobrego - znaczy przytyć. Nie pragnę złego - znaczy schudnąć...


Doktor Luule Viilma w swoich pracach pisze o możliwych psychosomatycznych, psychologicznych i metafizycznych przyczynach otyłości i chudości:
Złość sprawia, że człowiek jest gruby. Złość gromadzi się w tkankach tłuszczowych.
Negatywność człowieka rośnie niezauważalnie. Ludzie przyzwyczajają się do tego, że dobroczyńca czyni dobro, i daleko nie od razu zauważają za nim złe. Złe wykonuje swoją niszczycielską pracę po cichu, a w efekcie przejawia się w postaci pełnego duchowego i fizycznego upadku. Tacy ludzie narzekają na niesprawiedliwość losu, bo nic złego nie zrobili. A wszystko to dzieje się tylko dlatego, że ludzie nie są świadomi, że nie ma dobrego bez złego. A kto jest świadomy, ten nie nazywa siebie dobrym i nie wskazuje palcem na innego.
Jeśli tę stronę zacznie czytać dobroczyńca, to szybko przebiegnie ją oczami, ponieważ te linie rzekomo go nie dotyczą. Typowymi przedstawicielami tej kategorii ludzi są kobiety i grubi ludzie. Niestety, ich liczba wzrasta kosztem mężczyzn i chudych ludzi.
Problemu otyłości bezsensownie rozwiązywać lekami. Prawda, kosztem wielkich wysiłków, samoudręczenia i tłumienia apetytu na pewien czas wagę zrzucić można, ale w tym przypadku człowiek staje się niewolnikiem ciała. Uwalniając się od nadwagi, człowiek uwalnia się od wstydu pojawiania się wśród ludzi, ale przecież inne stresy pozostają, w tym i te, które wywołały otyłość.
Wielu grubych ludzi boi się stosować środki odchudzające, ponieważ podświadomie boją się utracić zdolność do oporu. Przecież złość karmi zdolność do walki. Kto siłą tłumi strach i dla dobrego wyglądu samowolnie rządzi ciałem, nie umiejąc uwolnić strachu i złości, temu przyjdzie później żałować.
Dlatego ludzie często chorują po kursie odchudzania, żałują i byliby zgodni na jeszcze większą wagę, byle tylko nie było chorób przeszkadzających w życiu. Ale z powodu choroby dawnego już nie wrócisz. Wcześniej byli w stanie ukrywać w sobie złe, połykać i cieszyć się, że mimo trudności mogą być dobrzy dla wszystkich. Teraz zaś z powodu choroby mają łzy w oczach i radości jak nie było. Jeśli wcześniej ci ludzie mogli wyżywić rodzinę, robić dobro dla innych, to teraz odczuwają strach przed przyszłością.
Negatywna energia, nagromadzona w tkankach tłuszczowych, musi teraz koncentrować się gdzieś indziej, w bardziej zwartej formie, żeby się zmieścić. Tak mogą powstać na przykład guzy. Kto uświadamia sobie swój błąd, ten nie wini leków i ich producenta, a przebaczeniem odwiązuje się od złości, i guz znika. W mojej praktyce najszybciej - w mniej niż cztery tygodnie - przeszedł, nawiasem mówiąc, największy guz - wielkości głowy noworodka. Stało się to z kobietą, która miała torbiel jajnika i która przebaczeniem dokonała cudu.
Strach sprawia, że człowiek jest chudy.
Niegdyś pełny człowiek coraz bardziej chudnie, ale lekarze niczego u niego nie wykrywają. Теперь из-за предполагаемой скрытой болезни возникает смертельный страх. На самом деле у человека ничего серьёзного нет, если не учитывать того, что если он не умеет мыслить, то дело действительно серьёзное. Возникает психическое заболевание.
Проблема ожирения отнюдь не шуточная. Многие замечательные люди пребывают из-за этого в депрессии, потому что задето их чувство достоинства.
Ожирение может развиваться весьма по-разному.
Шея, заплечье и руки оплывают жиром у тех, кто испытывает злобу, что меня не любят, что у меня ничего не получается, меня не воспринимают и т. д., короче говоря, злобу, что всё не так, как я хочу. Ожирение этого ограниченного участка тела случается редко. Обычно оно сопровождается ожирением всего тела.
У кого располнело туловище, у того в жировую ткань должны были уместиться все его злобные обвинения и чувство вины, кого или чего бы они ни касались, включая, естественно, и самого себя.
У части людей совершенно непропорциональное тело — крошечные лицо и голова, мягкие редкие волосы, тонкая шея, а от плеч книзу идут жировые отложения, уменьшить которые невозможно. Велик испытываемый этими людьми страх, что меня не будут любить, если..., и они пытаются стеной заслониться от жизненной негативности, стеной, которая вбирает и не пропускает через себя всё плохое. Солидное телосложение является выразителем их образа мыслей. Таковы многие начальники женского пола.
Ожиревший человек — это борец, который ищет причины плохой жизни, т. е. обвинитель, но вместе с тем он очень чувствителен, когда обвиняют его. Чем больше он клеймит других из боязни оказаться виновным самому и копит эту злобу в себе, тем толще становится талия. Его требовательное желание видеть жизнь хорошей незаметно перерастает в злобу, несмотря на то, что он активно действует сам и задействует других для улучшения жизни. Властность, приказ и запрет всегда связаны со злобой. Эти люди становятся глубоко несчастными, когда в них видят плохое. Со временем и это перерастает в обозлённое наведение порядка в доме.
Максималистское желание совершить нечто такое, чтобы быть лучше других, не исполняется. Из разочарования вырастают разные виды злобы — злоба из-за не сделанного, злоба из-за несостоявшихся разговоров, невыплаканных слёз, несостоявшихся ссор. Подобная обличающая и себя, и других злоба стабильно и незаметно добавляет к талии килограмм за килограммом. Если такой человек заступает на должность начальника и удовлетворяет своё желание властвовать, то излишние килограммы исчезают. Особенно же быстро улетучиваются они в случае, если человек, опасаясь конкуренции, боится лишиться своей высокой должности.
Ожиревшие люди являются типичными благодетелями, поскольку их злоба направлена не против людей, а против жизни, её устройства и преград на жизненном пути. Их раздражает глупость, безсмысленность, расточительство, лень, дороговизна жизни, протекающие трубы, загрязнение природы, своеволие политиков, экономический спад, собственный тощий кошелёк и всё, кто за этим стоит, и т. д.
Благодетель не станет выплёскивать свою горечь чужому. Поди знай, чем это может кончиться! Страдать приходится, как правило, безвинным членам семьи. Особенно детям, поскольку у них нет права возражать, ведь они живут милостью родителей.
Ругая ребёнка, мы хотим сделать из него маленькую безчувственную и управляемую вещь. При этом мы не понимаем, что ребёнок становится машиной, которая изнашивается. Когда ребёнок плачет, родитель раздражается — это родительское чувство вины подаёт сигнал. Но родитель не хочет быть виноватым, и от всего этого становится лишь злее. Как ребёнок, так и мать прибавляют в весе.
Ругаясь на ребёнка, мы ругаемся на себя в ребёнке.
Люди всё чаще спрашивают, отчего ребёнок просит: «Побей меня, но только не ругайся». Чистый дух знает, что физическая боль ничтожна. Настоящая боль — боль душевная. Когда мать ругает ребёнка, у неё в душе растёт чувство вины. Сама мать этого не сознаёт, но ребёнок видит и не хочет, чтобы матери было плохо.
Если концентрация однотипной злобы в каком-либо органе приводит к его заболеванию, то злоба ожиревшего человека, вызванная жизненной борьбой, не имеет границ, как и сама жизнь, и будет очень долго накапливаться во всём теле, пока не прорвётся в каком-либо органе.
Это вызывается некоей возникшей в жизни конкретной неразрешимой проблемой.
Человеку с ожирением нижней части тела свойственна злость из-за хозяйственных дел, работы, денежных проблем в целом. Нижняя часть тела соотносится с прошлым. Кто не освободился от злости, связанной с прошлым, у того неизбежно ожирение нижней части тела. Там сосредоточена злоба, связанная с детством и юностью. Там находится злоба матери на отца, который не делает того, чего хочет жена, и злоба женщин на мужской пол в целом.
Верхняя часть тела — это будущее. Кто со злобой рвётся в будущее, у того верхняя часть тела должна быть внушительной. Он хочет идти в будущее назло всем преградам.
Поясничная область соотносится с настоящим, с сегодняшним днём. Кто не освободится от минувшего, для того дорога в будущее представляет собой борьбу, и у того талия полная. Кто с лёгкостью выбрасывает из головы неприятности вчерашнего дня, у того талия тонкая даже при очень объёмистой нижней части тела.
Если человек желает продемонстрировать и доказать другим свои похвальные цели, т. е. быть демонстративно правильным человеком, то он становится толстым. Он может даже стыдиться своей положительности и чувствовать себя неловко, если кто-то обращает на неё внимание, но внутренний позыв оказывается сильнее. Обычно такие люди не признаются в своей злобе даже себе, потому что они искренне не знают, что такое злоба. До злобы их доводят другие — это ещё понятно. Они могут даже испытывать злобу к злым. Этот своеобразный способ борьбы за хорошее весьма распространён. Такого человека раздражает, когда кто-то хнычет, ищет ошибки или обвиняет напрямик.
«Что вы хнычете, разве от этого что-нибудь изменится! Терпеть не могу обвинений и безсмысленной траты времени»,— выпаливает он с раздражением. Хорошо, если такой протест излился наружу и освободил стресс — тогда, по крайней мере, злость была не напрасной. Обычно такой человек, к сожалению, не задумывается о том, что вбирает в себя два вида злобы — обличение другого и собственную злобу. Через некоторое время у него ухудшается самочувствие, что он объясняет повышением кровяного давления и связывает с нелепым инцидентом, из-за чего начинает корить себя за то, что вмешался. Опять не сумел сдержаться! Это уже прямое обвинение в свой адрес, но это не осознаётся. А тут ещё вдобавок страх из-за плохого самочувствия, потому что неизвестно, в чём, собственно, дело. А вдруг это не просто давление подскочило ?
«Терпеть не могу нытиков, они меня бесят! Я чувствую, что готов лопнуть от злобы, они ведь ровным счётом ничего не понимают! Переливают из пустого в порожнее, а у самих на глазах шоры!»
Так-так! Видите, это и есть Ваш стресс. Этим Вы притягиваете к себе таких людей, и они приходят Вас злить. Если не приходили бы, то Вы не могли бы ощущать этой злобы. А ведь Вам так хочется!
Вы притягиваете к себе состояние, при котором можно «лопнуть» от злобы. И если для инсульта этого стресса ещё недостаточно, то какое-нибудь кровоизлияние Вы точно заработаете. Хотя бы ушибётесь до синяков. Этим Ваше тело посылает Вам предварительный сигнал о сиюминутном состоянии. Это состояние отражает общее состояние.
Те, чей страх меня не любят поменьше, являются, по мнению других, более равнодушными. Из-за слетевших с языка слов они не переживают, поскольку считают, что высказали правду. Стресса от этого они не получают. Их вес, естественно, меньше.
С точки зрения медицины, у ожиревших обмен веществ замедлен, чем и объясняется разрастание жировой ткани. Клинические показатели обмена веществ определяются исследованиями работоспособности щитовидной железы.
А теперь давайте подумаем по-новому и более упрощенно, как я постоянно и пытаюсь Вас учить. Щитовидная железа располагается в центре V чакры, которая связана с общением. Следовательно, нарушено общение с миром, т. е. с людьми, животными и природой. Сам человек может считать, что он прекрасно со всеми ладит, а животных просто обожает, но это значения не имеет. У щитовидной железы возникла дисфункция, а значит, общение с миром затруднено, требует чрезмерных усилий, а сил на это нет, приносит одни разочарования, ощущение тщетности и безсмысленности. Постоянный страх оказаться подмятым жизнью приводит к дисфункции щитовидной железы. Всё это — знаки озлобленной жизненной борьбы.
V чакра расположена в центре сферы влияния страха меня не любят. Над ней находится голова со всеми жизненно важными центрами, включая центр обмена веществ. Страх, что меня не любят, я никому не нужен, у меня ничего не получается так, как надо, несмотря на старания, и т. д. блокирует общение.
Заблокированное общение не позволяет центрам видеть тяготы тела. Кто не обучен или не научился общению, у того голова не ведает, что делает тело. А тело не может понять, о чём думает голова! Умение общаться правильно объединяет человека в целое. И то же умение объединяет в целое семью, коллектив, государство, человечество. Пока мы не научились читать мысли, нам необходимо общение при помощи слова. Однако неискренность человек всегда узнаёт подсознательно, даже если его никто никогда общению не учил.
Маленьких детей учат здороваться. На радостное детское приветствие любой отвечает с улыбкой, поскольку ребёнок излучает искреннюю радость. Это — чистая любовь ребёнка, которая ничего не требует взамен. Если мы сохранили бы во взрослом возрасте хотя бы это прекрасное начало общения, если мы отвечали бы детям с той же радостью, то дети, вырастая, не ходили бы, понурив голову и стиснув зубы в знак протеста против взрослых. Сердечное «Здравствуй!», произнесённое без страха и злобы, открывает людские сердца. Давайте выкроим время, чтобы остановиться на пороге для этого приветствия и дождаться ответа, и мы ощутим начало общения. Формальное приветствие ничего не даёт.
Несмотря на достаточно высокий уровень развития интеллекта, человек позволяет страху меня не любят изменить свои понятия на прямо противоположные, поскольку не удосуживается разобраться в своих чувствах. Кто предпочитает убежать от страха, у того физический уровень более активен, и у него возникает гиперфункция щитовидной железы. Если человек предпочитает найти иной выход, то вместо бегства начинает искать другой материальный выход. Оба разными путями приходят к всё той же злобе. Разница лишь в том, что один в результате бега похудел, а другой сохранил спокойствие мыслей, не сдвинулся с места и растолстел.
Ожирение означает, что человек хочет получить от жизни больше, чем дать.
Похудение означает, что человек хочет дать жизни больше.
Стройное тело с нормальными пропорциями свидетельствует о том, что человек отдаёт столько, сколько получает.
Но что получать и что отдавать? На этот вопрос ответьте каждый сам, так как цели жизни у всех разные. Один хочет разбогатеть, а другим с пафосом заявляет, что деньги ему ни к чему. Второй хочет душевного покоя, а сам ни на минуту не даёт покоя другим. Третий хочет повидать мир и объясняет своё пребывание дома нехваткой денег, а когда деньги появляются, он растрачивает их на мелочи. Четвёртый хочет покоя в доме, но не проходит и часа, как он уже рвётся вон из дома, словно в него злой дух вселился.
Жизненные цели у каждого разные. Отдали бы Вы всё, что получили в жизни? Стали бы Вы тогда смелыми в отношении будущего?
Жировая ткань — это склад Ваших бойцовских качеств, которые Вы накопили, чтобы вести схватку с жизнью и выстоять — как сегодня, так и завтра (чем старше, тем больше). Вы рассуждаете по-человечески логично: «С какой стати я должен отдавать своё? Каждый должен сам устроить свою жизнь! Я и так отдал больше других». Вы много накопили впрок и поэтому чувствуете себя уверенно. Так же ощущает себя Ваша жировая ткань.
Другому жизнью даровано меньше, и он должен меньше отдать. Такова его жизненная судьба. От каждого по способностям. Вам дано больше, чтобы Вы и отдали больше. А что отдают другие, Вам видеть не дано. Один отдаёт вещь и считает это великим делом, а другой отдаёт всю свою душевную силу — ничего большего у человека нет — однако другим это не видно. А между тем к обоим случаям подходят с одной меркой.
Нежелание отказаться от своего — это хитрый стресс. В символическом смысле жир — это то же своё, что Вы накопили, борясь с жизнью. Освободите стресс, и Ваша жировая ткань начнёт рассасываться. Поговорите со своей жировой тканью, поговорите с жировой клеткой. Сколько же Вы накопили в ней страхов перед завтрашним днём. И сколько воинствующей злобы! Один сам сражается в бою, второй посылает в бой другого. Третий сражается словом, четвёртый — пером. Пятый — действием, шестой — мыслью. А Вы как? Подумайте и освободите свою злобу и нежелание отказаться от своего.
Всё, что как будто принадлежит нам, пришло от планеты Земля. Наша планета не принадлежит мне, следовательно, материальное богатство не моё. Через созидание этого богатства ко мне приходит жизненная мудрость — моё единственное сокровище, которое сопровождает меня из одной жизни в другую. И если я иду правильно, то мне достаётся всё больше материальных богатств, через которые я непрерывно учусь. Нельзя не отметить, что пользоваться этими учебными пособиями весьма приятно. Но мы не должны забывать, что они лишь учебные пособия. Их нельзя считать своими, но их нельзя и уничтожать, ибо они от Бога. Уничтожая их, мы уничтожаем себя.
Поиски физического выхода из душевных невзгод всегда заводят в тупик. В результате начинается борьба за жизнь, которая никогда не ведётся без боя, то есть без злобы. А злоба уничтожает. Кто сдаётся без боя, тот также погибает. Победить способен только тот, кто правильно мыслит.
Бывают ожиревшие люди, особенно женщины, которые даже голоса никогда не повышают и внешне не подавляют других своей волей. Да и семьи у них нет, где можно было бы показать свою власть, а у друзей они пользуются исключительной любовью. Всю свою злобу они запрятали в себе, и их устойчивость к стрессу вызывает удивление. Им помогает то, что доброжелательность их искренняя, и они пытаются понять других.
Неуёмная потребность казаться всё лучше и лучше превращается в саморекламу. Выражается ли она в самовосхвалении, в рекламных трюках или в подавлении конкурентов — всё это увеличивает скрытую негативность. Человек скромный, чувствующий, что справляется и на самом деле справляется с работой не хуже других, обладающий прекрасной внешностью и завидным умением общаться, начинает глотать горькие слёзы при виде, как у другого дела идут хорошо, а у него самого работы не хватает. У того клиенты — люди известные, а к нему вообще редко кто приходит.
Скромный не умеет общаться, либо настолько чувствителен к фальши, что его естество не приемлет мысли преподнести себя в неестественном виде. Если он оказывается рядом с блистательной личностью, то замыкается в себе настолько, что и сам удивляется своим неприветливым грубым манерам. При таком душевном состоянии человека работа не может ладиться. Заключение же, как всегда, делается по внешним признакам — у него такие жуткие манеры, хоть бы ещё с работой справлялся. И то правда — работа ведь не выполняется.
Я обращаюсь сейчас к тем, кто чувствует себя дискомфортно в такой фальшивой среде. Оставайтесь такими, какие Вы есть — искренними, добросердечными и толстыми. Но освободите свой страх меня не любят, а также все остальные стрессы, причиняющие боль и вызывающие злобу, тогда в один прекрасный день окажется, что к Вам нашёл дорогу именно такой человек, приятный и чистосердечный, какого Вы всё время ждали. И этот ищущий отзывчивости человек почувствует, что нашёл наконец того, в ком нуждался, и удивится, как же раньше он Вас не замечал.
Когда Вы идёте в заведение, где оказывают услуги, например в парикмахерскую, и видите, что у парикмахера подавленное настроение, то знайте — он нуждается в любви. Он может как угодно искусно скрывать своё настроение, но Вы же чувствуете, Вам дискомфортно. Освободитесь от нежелания вступить в общение с человеком, у которого плохое настроение, или от недовольства его невоспитанностью, или от того стресса, что происходит от Вашего образа жизни и поведения. Не забывайте, что Вы идёте к нему, следовательно, помимо стрижки, Вам необходимо усвоить один жизненно важный урок. Он может оказаться чрезвычайно важным, хотя Вы сами и поймёте это лишь спустя некоторое время.
Освободите также свой страх, что парикмахер сотворит Вам причёску в соответствии со своим настроением, тогда Вам потом не придётся сердиться по тому же поводу. От черпните в мыслях из своего сердца большую тёплую пригоршню любви — ведь её у Вас много — и мысленно поместите туда, где должно находиться сердце у него.
Если после этого у Вас на голове окажется на удивление красивая причёска, то знайте, что это благодаря Вашей собственной мудрой доброте. А когда Вы уйдете, парикмахер подумает: «Какой приятный человек, дурное настроение и то развеял».
Аналогично обстоят дела всюду, куда бы Вы ни направляли свои стопы. Освободите прощением свои стрессы, тогда Вам будет везде хорошо. И доведись Вам оказаться в чужой стране с непривычными обычаями, то Вы сумеете понять этих людей и не станете считать их:
— ни хуже себя — это вызвало бы у Вас высокомерие, чем можно больно наказаться;
— ни лучше себя — от этого униженно сгибается спина, и Вы тем самым притянете к себе унижение.
Своими мыслями люди навлекают на себя зло.
Обсудим на том же примере возможность иного подхода к ситуации. Вы видите, что у парикмахера плохое настроение. Будучи человеком хорошим, а, правильнее было бы сказать очень хорошим, Вы тут же принимаетесь расспрашивать: «Ой, золотко, что с Вами? Могу ли я чем-нибудь помочь? Как-то Вы плохо выглядите». Такие расспросы могут, напротив, вызвать у другого раздражение — ведь он так старался скрыть своё состояние. Он не хочет делиться своей проблемой, ему нужно освободиться от неё. А в этом человек может помочь другому, если освободит себя от страха показаться плохим и безсердечным, если я не восприму его проблему близко к сердцу.
Насколько вообще человек пытается помочь другому в беде? Вопрос этот по сути риторический, пустые слова, унесённые ветром прежде, чем прозвучит ответ. Он отражает современный изысканный стиль обучения хорошим манерам. Тот, кто наивно ему следует, будет обманут, и ему придётся учиться через это. Истинный помощник отличается немногословием и серьёзным отношением.
Может случиться и так, что обслуживающий Вас человек чересчур велеречив и навязчив в своей доброте. Ведь Вы не выносите излишеств ни в общении, ни в том, что Вам дают. Простите своей нетерпимости — злобе, тогда Вас не будет уже задевать назойливый и докучливый стиль поведения.
Будет правильнее, если человек прощением освободит свои стрессы, а не станет пытаться понять других, жертвуя собой, чтобы затем совершить для других какое-нибудь доброе дело. Понимание других — дело трудоёмкое, да и ошибиться можно, а освобождая свой стресс, мы открываем дорогу тому хорошему, в котором нуждаемся сами. Например, освободив злобу: «всё равно то хорошее, что я могу дать, никому не нужно», я увижу вдруг на пороге человека, которому нужно именно это хорошее.
Стресс является стрессом до тех пор, пока он во мне закреплён. Если я прощением отпускаю его на волю, то он может превратиться в энергию любви. Это изменение в своём теле я могу ощутить в виде чувства, которое именуется хорошим для меня именем.
Хорошая злоба — это злоба, выпущенная на свободу. Плохая злоба — это злоба, которую я держу в себе в плену. Тому, кто лишает кого-то свободы, не может быть хорошо.
Среди негативных стрессов наибольший удельный вес имеет злоба.
У кого выпучена верхняя часть живота, тот в злобе стремится вперёд. Самопринуждение приводит к выпученности живота. Его живот должен пробиваться сквозь жизнь, словно нос ледокола. Вот возьму и всем назло докажу, что я лучше всех. А если не удастся на этот раз, то напьюсь, заявлю во всеуслышание о своём поражении (всё лучше, чем лопнуть изнутри) и попытаюсь снова. Во имя хорошего средств не выбирают. А если и новая попытка сорвётся, то злоба возрастает и начинает разрушать.
Простите тому, что Вы злобно протискиваетесь сквозь препятствия, тогда перед Вами откроются ворота. И хорошее само придёт к Вам. Тогда отпадёт надобность в большом животе.
Нереальное желание, вызывающее злобу своей неисполнимостью, приводит к грыже. Большинство нереальных желаний относятся к сфере экономики, поэтому грыжа чаще всего бывает в нижней части живота и на месте шрамов от ран. Нижняя часть тела соотносится с прошлым, верхняя — с будущим. Если у разочарованного в жизни человека жажда наживы внезапно прорывается в будущее, то происходит ущемление диафрагмы. Проще говоря, если человек задумал штурмовать будущее со злобой «всё равно у меня это не получится», то тело ограничивает его дыхание, чтобы человек осадил себя от острой нехватки воздуха и не совершил бы ещё большей ошибки.
Кто начинает признавать незримую сторону жизни, сознавать свою естественную негативность, тот начинает терять в весе. Тогда ногам становится легче бегать, а человеку — легче делать то хорошее, что достигает нужной цели в нужное время. Ведь нет смысла пускать хорошее на ветер.
Кто сумеет избавиться от навязывания своей воли другим, у того начинает уменьшаться жировая ткань на спине. Кто сумеет избавиться от чувства, что без меня ничего не сделается, без моего вмешательства у них всё равно ничего не получится, у того начинают уменьшаться жировые отложения на животе и груди.
Кто говорит сердито, что теперь-то я насижусь вволю — самому мне ничего не надо, а ради других не сдвинусь даже с места, у того раздаётся вширь задница. У мужчин такой стресс бывает редко, однако становится всё более распространённым. Мужественность есть устремлённость вперёд, и мужчина хочет идти, покуда хватит сил.
В ком засела злоба «не могу я рассиживаться и наслаждаться жизнью, как другие, поскольку не позволяет материальное положение», у того зад раздаётся ещё больше.
В ком засела злоба «я должен заставить себя встать, так как без меня они не справятся», у того лишняя жировая ткань поднимается с зада на талию. У мужчин с таким стрессом талия расширяется до умопомрачительных размеров.
У женщины, искренне стремящейся приманить мужчину любовью, чтобы вместе идти по жизни, увеличивается грудь. Если женщина любит мужчину без задних мыслей, то её грудь не вырастает до ненормальной величины.
Если женщина упрямо не желает завлечь мужчину любовью, раз сам он не делает первого шага, то грудь у неё остаётся маленькой. А если женщина перестаёт упрямиться, то маленькая грудь начинает увеличиваться, невзирая на возраст.
Если человек обреченно думает: «Всё равно мне не получить того, о чём мечтаю», то жировая ткань становится дряблой. Дряблая душа есть дряблое тело.
Всё равно вы моей доброты не замечаете — и талия становится дряблой.
Я не заслуживаю любви — и лицо, шея, грудь становятся дряблыми.
Мне всё равно не разбогатеть — ягодицы, ляжки становятся дряблыми.
Злое «вы ещё увидите, на что я способен» — и возникает целлюлит. Тогда действительно всё прекрасно видно. Начало закладывается там, где злоба наиболее жгучая. Зачастую это ляжки и ягодицы, поскольку для современного человека работа является средством самоутверждения. Работой человек доказывает свою ценность.
Злоба — наиболее энергоёмкий стресс.
Если тело требует пищи, следует задуматься о том, что же Вас разозлило. Об этом обычно не думают, не хотят вспоминать, а приступают к еде. Если Вы ощущаете сытость, а аппетит не уменьшается, то начните прощать своей злобе против тех, кто не принимает Вашей доброты. Простите потребности ощущать себя в злобе выше их, через них переступать. Простите злобе на тех, кто считает Вас из-за Вашего веса хуже себя, ибо ничем иным они не могут Вас превосходить.
Чем энергичнее Вы станете освобождать эти стрессы, тем быстрее пропадёт аппетит. Ведь это — Ваши стрессы, которые никогда не насытятся. Они появились у Вас для того, чтобы Вы усвоили, что Ваше хорошее будет востребовано, когда Вы перестанете властвовать со злобой. Когда Вы эти стрессы освободите, всё наладится как бы само собой. Будет правильнее, если освобождать стрессы постоянно, а не в экстренном случае, но можно и так, как только что советовалось.
Злобный человек горячий, влажный, румяный и толстый. Чем больше выход злобы, тем значительней эти признаки. Чем внезапнее проявляются эти признаки, тем разрушительней болезненное изменение. Например, покрасневшая и покрывшаяся испариной горячая кожа становится пунцовой, истекающей потом, лихорадочной. Если человек не желает выплёскивать своё недовольство, подобно горлопану, а освободиться от него желает, то у него увеличивается жировая ткань, поскольку она создана для злобы.
Человек, который отрицает наличие у него злобы, злости, сердитости и гнева, может не предполагать и не признавать, что он боится обнаружить своё плохое. Он охотнее будет демонстрировать свои страхи. Кто умеет мыслить, тот понимает, что чем человек холоднее, тем он ближе к физической смерти. Растущая в плену страха злоба уничтожает тело, чтобы дух мог вырваться на свободу. Так душевное неумение сознательно учиться становится подсознательным уроком, который усваивается через страдания.
Страдающий от собственной злобы человек, который желал бы освободиться от негативности, но вместе с тем хочет быть сильным, чтобы выйти победителем в жизненной схватке, не сознаёт того, что его постоянно увеличивающаяся жировая ткань является формой самозащиты. А если и сознаёт, то страх ослабеть пересиливает желание похудеть, потому что страх ослабеть скрывает за собой страх смерти.
Постоянно растущие стрессы приводят к постоянному увеличению жировой ткани. Человек безпомощный, нуждающийся в защите, который стесняется звать на помощь, надеется на то, что его поймут, если увидят, насколько ему плохо. Толстого человека нельзя не заметить. Если бы он отрицал потребность в защите, т. е. боялся бы её выразить, то его большая печаль должна была бы уместиться в маленьком теле, и никто не увидел бы его беды и не пришёл бы на помощь. Помимо того, от концентрации печали у человека возникла бы болезнь, которая уничтожила бы его. Следовательно, некрасивый, плохой жир является для безпомощного, опечаленного человека самым хорошим и красивым помощником.
Высвобождаем:
1.Запрет на жалость к себе.
2.Желание выказать своё жалкое положение.
3.Желание делать всем добро.
4.Неумение свыкаться с новым(привычки питания).
5.Желание доказать, что я не жадный.
6.Жажда накопительства.
7.Самооправдание, непогрешимость, самоуверенность.
8.Страх обнаружить жадность.
9.Желание получить всё сразу и быстро(этот стресс ещё вызывает атеросклероз и холестерин).
10.Чувство долга - это переедание.
11.Желание чтобы другие Вас пожалели.
12.Простите своей злобе против тех, кто не принимает вашей доброты.
13. Нежелание отказаться от своего.
14. Страх перед завтрашним днём.
15. Воинствующая злоба.

Сергей Н. Лазарев в своих книгах «Диагностика кармы» (книги 1-12) и «Человек будущего» пишет о том, что основной причиной абсолютно всех болезней, является дефицит, недостаток или даже отсутствие любви в душе человека. Когда человек ставит что-то выше любви к Богу (а Бог, как говорится в Библии, есть Любовь), то он вместо обретения божественной любви устремляется к чему-то другому. К тому, что (ошибочно) считает более важным в жизни: деньги, слава, богатство, власть, удовольствия, секс, отношения, способности, порядок, мораль, знания и многим-многим другим материальным и духовным ценностям… Но это все не цель, а только средства для обретения божественной (истинной) любви, любви к Богу, любви, как у Бога. А туда, где нет (истинной) любви в душе, как обратная связь от Вселенной, приходят болезни, проблемы и прочие неприятности. Это нужно для того, чтобы человек задумался, осознал, что не туда идет, думает, говорит и делает что-то не так и начал исправляться, стал на правильный Путь! Есть множество нюансов, как проявляется болезнь в нашем организме. Подробнее об этой практической концепции можно узнать из книг, семинаров и видео-семинаров Сергея Николаевича Лазарева.

Поиски и исследования метафизических (тонких, ментальных, эмоциональных, психосоматических, подсознательных, глубинных) причин лишнего веса продолжаются. Этот материал непрерывно корректируется. Просим читателей писать свои комментарии и присылать дополнения к данной статье. Продолжение следует!

© Andrei ZHALEVICH
 www.zhalevich.com

Wykorzystane źródła

  1. Andrei Zhalevich. ŚWIATOROZUMIENIE. Poszukiwanie głębokich znaczeń, odkrycie pierwotnych przyczyn i wyższych przeznaczeń. - Wrocław: Zhalevich.Com, 2023 r.
  2. Луиза Хей. Исцели себя сам. - М.: ОЛМА, 1990 г.
  3. Владимир Жикаренцев. Путь к свободе. Кармические причины возникновения проблем или как изменить свою жизнь. - СПб.: МиМ-Дельта, 1996 г.
  4. Лазарев С. Н. Диагностика кармы (Т. 1-12). - CПб.: АО Сфера. 1993-2000 гг.
  5. Валерий Синельников. Возлюби болезнь свою. - К.: София, 2001 г.
  6. Лиз Бурбо. Твое тело говорит «Люби себя!». - К.: София, 2008 г.
  7. Торсунов О. Г. Связь болезней с характером. Жизненная энергия человека. - М., 2015 г.
  8. Бодо Багински, Шарамон Шалила. «Рейки» - универсальная энергия жизни. - К.: София, 2002 г.
  9. Энергоинформационная медицина по Коновалову. Исцеляющие эмоции. - CПб.: Питер, 2009 г.
  10. Анатолий Некрасов. 1000 и один способ быть самим собой. - М.:Амрита, 2008 г.
  11. Лууле Виилма. Душевный Свет. - Екатеринбург: У-Фактория, 2000 г.
  12. Лууле Виилма. Светлый источник любви. - Екатеринбург: У-Фактория, 2009 г.

i inne źródła na temat psychosomatyki i Światorozumienia

Przeczytaj także

Źródło: „https://www.zhalevich.com/wiki/index.php?title=Otyłość_lub_nadwaga._Psychosomatyka_i_metafizyka_nadwagi_i_otyłości&oldid=3255”