Czy przypadkowo słowo „gutarka” („rozmowa, rozmawianie, wykład, odczyt, wywiad, pogadanka, gadka”) jest bardzo podobne w brzmieniu do starożytnego słowa 𐌲𐌿𐍄𐌰𐍂𐌰𐌶𐌳𐌰 (Gutarazda), które jest samookreśleniem języka gockiego? Tak, właśnie tego języka legendarnych Gotów!
Ciekawe, że słowa „gutarka” (gutaryć) nie ma w słownikach innych języków słowiańskich!
Ponadto słowo „gutarka” (gutaryć) ma ten sam rdzeń co szwedzkie słowo „Gutar”, które oznacza Gotlandczyków lub mieszkańców wyspy Gotland…
Gutowie lub Gotlandczycy (szw. Guta, Gutar) — starożytne germańskie plemię, które w okresie od II wieku p.n.e. do przełomu I i II tysiąclecia zamieszkiwało wyspę Gotland na Morzu Bałtyckim.
O Gutach napisano w „Gutasadze” (Gutasaga).
Uczeni często zaliczają Gutów do Gotów. To praktycznie synonimy. Tak więc etnonim „gut” dla określenia ludności Gotlandii, a etnonim „got” w dialektach wschodnim i zachodnim staroislandzkiego brzmi tak samo: we wschodnim – „gutar”; w zachodnim – „gotar”. Spośród wszystkich starożytnych plemion germańskich ten etnonim odnosi się tylko do Gotów i Gutów.
Inna nazwa Gutów i Gotów: „götar”, a także „jotar” i „gautar” (szw. götar, göter, staroisl. gautar).
Swoją drogą, w rejonie smorgońskim obwodu grodzieńskiego jest nawet wieś Gauti. A „jotar”, „jota”, „jotwa” może przekształciły się w „jatwa” i „jaćwież” (jaćwingowie)?
Region historyczny na południu współczesnej Szwecji do dziś nosi nazwę Götaland, czyli „Kraj Götów”, a drugie co do wielkości miasto Szwecji nazywa się Göteborg („Miasto Götów”). Na pokrewieństwo Götów z Gotami wskazywał jeszcze gocki historyk Jordanes (VI wiek).
Istnieje również hipoteza o pokrewieństwie Götów-Gotów z Jutami.
Jutowie (staroang. Ēotas, łac. Iuti lub łac. Iutæ) — starożytne plemię germańskie, zamieszkujące na początku naszej ery nazwany na ich cześć półwysep Jutlandia (Iutia, Iutlandia).
A może „Jutowie-Lutowie” w czasie i przestrzeni przekształcili się w „Luciców” i „Lutwę-Litwę” (litwini)? Tym bardziej, że łabscy Lucicy terytorialnie sąsiadowali z Jutami-Lutami, a potem zachowując wiarę przodków pod naciskiem krzyżowców byli zmuszeni wycofywać się na wschód… A może aż do samego Niemna i jego górnego biegu (miejsca narodzin prawdziwej historycznej Litwy)?
Jeszcze ciekawe, że na terytorium współczesnej Białorusi, północnej Ukrainy, wschodniej Polski, obwodów smoleńskiego, pskowskiego i briańskiego Rosji znajduje się ponad sto wsi o nazwie „Huta”.
Ktoś powie, że „Huta” to w przeszłości miejsce wytopu metalu i szkła. Oczywiście! Ale skąd wzięła się właśnie taka nazwa i to właśnie na tym terytorium, a nie na jakimś innym? Może dlatego, że wytopem metalu i szkła zajmowali się tutaj właśnie przybyli i przynoszący te nowe dla tych miejsc technologie Gutowie?
Żmudzini nazywają mieszkańców współczesnej Białorusi „gudami”…
Też bardzo blisko: „guty” i „gudy”. Zaledwie niewielkie zniekształcenie fonetyczne. A toponimy „Huty” pokrywają się z obszarem osiedlenia genetycznych „gudów”: cała Białoruś, wschodnia Polska, północna Ukraina, zachodnia Rosja…
Ale wróćmy do naszej rozmowy o gutarce!
„Gutar” (Gutar) nie tylko w języku szwedzkim, ale i w staroskandynawskim i pragermańskich językach oznacza „Goci” (Goths) lub Gutowie, Götowie, Gautowie, Gauci…
Pochodzenie tych pokrewnych etnonimów uczeni wiążą z imieniem boga Gauta (lub Gota).
Gaut (staroisl. Gaut) — w mitologii germańskiej — mityczny przodek lub bóg w micie o pochodzeniu Geatów (Götów, Gotów, Gutów).
Gaut lub Gautr jest również jednym z eddycznych imion boga Odyna w mitologii skandynawskiej.
Tak, poprzez łańcuch meta-sensów wychodzimy na możliwe pochodzenie niemieckiego słowa „gut, guten” (dobry, dobry) i angielskiego „God” (Bóg). Przypomnę, że duży wpływ na etnogenezę Anglików wywarli „Jotar, Jutowie” lub „Lutowie” — gałąź Gotów, Gutów, Gotów… Jeśli chodzi o Niemców, to Goci (lub Gutowie) w ogóle stali się podstawą do formowania się wszystkich ludów germańskich. Dlatego bardzo prawdopodobne, że imię boga-praojca odzwierciedliło się również w przyjemnych i pozytywnych słowach „gut, guten” (dobry, dobry)…
Gutowie, Goci, Götowie, Gautowie nazywali siebie imieniem boga i uważali się za jego dzieci i potomków.
Dlatego słowa „gutarka” i „gutaryć” niosą w sobie zarówno gocką historyczną legendarność, jak i sakralność naszych korzeni, a nawet mistyczną wibrację imienia starożytnego Boga…
Jak było w rzeczywistości — dokładnie teraz nikt nie powie… Ale jedno jest pewne: słowo „gutarka” należy do „lingwistyczno-archeologicznej” warstwy nie tylko przedchrześcijańskiej, ale nawet jeszcze przedsłowiańskiej epoki naszej etnohistorii.
To słowo przyszło do nas z głębi wieków, aby przypomnieć nam o naszych przodkach i o naszych korzeniach!
No, a o meta-związkach słowa „gutarka” z sanskrytem i protoindoeuropejskimi korzeniami będziemy „gutaryć” w następnej gutarcu (czytaj kontynuację).
© Andrei Zhalevich. ᚯGUTARKIᚬ